Итальяндық дәрігер Карло Урбани SARS вирусын бірінші болып анықтады, бұл жұқпалы ауру екенін ескертті. Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымы жылдам әрекет етіп, көптеген өмірді сақтап қалды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық дәрігер және микробиолог Карло Урбани (19 қазан 1956 – 29 наурыз 2003) – итальяндық дәрігер және микробиолог. Ол ауыр жедел респираторлық синдромды (SARS) жаңа және қауіпті жұқпалы вирустық ауру деп бірінші болып анықтады және оның Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымына (ДДСҰ) берген алғашқы ескертуі жылдам және жаһандық ден қоюға себеп болды, бұл көптеген адамдардың өмірін сақтап қалды. Одан кейін қысқа уақыттан соң ол өзі де жұқтырып, қайтыс болды.
Italian physician and microbiologist
Carlo Urbani (ˈkarlo urˈbaːni; 19 October 1956 – 29 March 2003) was an Italian physician and microbiologist and the first to identify severe acute respiratory syndrome (SARS) as probably a new and dangerously contagious viral disease, and his early warning to the World Health Organization (WHO) triggered a swift and global response credited with saving numerous lives. Shortly afterwards, he himself became infected and died.
Медициналық мансап
Урбани 1981 жылы Анкона университетін медицина мамандығы бойынша бітіріп, Мессина университетінде инфекциялық және тропикалық аурулар саласында маманданған. Кейін ол тропикалық паразитология бойынша аспирантураны аяқтады. Урбани жас кезінен бастап итальяндық католиктік ҮЕҰ «Мани Тез» ұйымына қосылып, Африканың эндемикалық ауруларына көмек көрсетуді ерікті түрде бастады. 1987 жылы Урбани бір айға Эфиопияға барды. 1989 жылы Италияның Мацерата қаласындағы жұқпалы аурулар бөлімінде алғашқы көмекші болып жұмыс істеді. Жылдар бойы эпидемиялық медицина саласында жұмыс істегеннен кейін, 1993 жылы ол Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымының (ДДСҰ) сыртқы кеңесшісі болды. 1996 жылы «Шекарасыз дәрігерлер» (MSF) ұйымына қосылып, отбасымен бірге Камбоджаның Пномпень қаласына бір жылға көшіп барды. Мацератадағы жұмыс орнына оралғаннан кейін ол MSF ұйымының Италия бөлімшесінің президенті болды. Сондай-ақ ол СПИД, безгек және туберкулезге қарсы қажетті дәрі-дәрмектердің бағасын көтеріп отыратын көпұлттық фармацевтикалық компанияларға қарсы науқанды іске асыруға көмектесті. 1999 жылы ол MSF ұйымына берілген Нобель бейбіт сыйлығын алған делегация құрамында болды. Ол сондай-ақ Вьетнамның Денсаулық сақтау министрлігін науқастарды оқшаулауға және саяхатшыларды тексеруге көндіріп, эпидемияның бастапқы қарқынын баяулатты. 2003 жылдың 11 наурызында Ханойдан Бангкокқа (Таиланд) конференцияға ұшып бара жатқанда, балалық паразиттер тақырыбында баяндама жасауы тиіс болған Урбани дене қызуының көтерілуін сезді. Әуежайда кездескен әріптесі жедел жәрдем шақырды. Урбани Ханойда жұқтырған науқастарды емдеу кезінде SARS вирусын жұқтырған. Бангкок ауруханасындағы бөлмесі жедел жәрдемге арналған изоляциялық палатаға айналды, ал байланыс интерком арқылы жүзеге асырылды. Өкпесі нашарлағандықтан, оны өкпе желдеткішіне (вентилятор) қосты. Есін жиған сәтте Урбани дін қызметкерін шақырып, соңғы қасиетті рәсімдерді жасауын сұрады және өкпе тінін ғылыми зерттеулер үшін беруге рұқсат сұрады. Урбани 2003 жылдың 29 наурызында 18 күндік қарқынды күтімнен кейін қайтыс болды. Оның тағы екі баласы бар еді.
Urbani graduated with a medical degree in 1981 from the University of Ancona and specialized in infectious and tropical diseases from the University of Messina. He subsequently earned a postgraduate degree in tropical parasitology. Urbani started volunteering for the African endemic disease cause since young joining the Italian Catholic NGO Mani Tese. In 1987 Urbani went to Ethiopia for one month. In 1989 he was primary aide in the infectious diseases department of Macerata, Italy. After years working in the epidemic medicine field, in 1993 he became an external consultant of the World Health Organization. In 1996, he joined Médecins Sans Frontières (MSF) and moved with his family to Phnom Penh, Cambodia for a year. Upon his return to his workplace in Macerata, he became president of the Italian section of MSF. He also helped launch a campaign against multinational pharmaceutical companies that keep up the price of indispensable medicines against AIDS, malaria and tuberculosis. In 1999 he was part of the delegation that received the Nobel Peace Prize awarded to MSF. He also persuaded the Vietnamese Health Ministry to begin isolating patients and screening travelers, thus slowing the early pace of the epidemic. On 11 March 2003, as he flew from Hanoi to a conference in Bangkok, Thailand, where he was to talk on the subject of childhood parasites, Urbani started feeling feverish. A colleague who met him at the airport called an ambulance. Urbani had contracted SARS while treating infected patients in Hanoi. His Bangkok hospital room became an improvised isolation ward, and communication occurred via an intercom. As his lungs weakened, he was put on a ventilator. During a moment of consciousness, Urbani asked for a priest to give him last rites and asked for his lung tissue to be donated for scientific research. Urbani died on 29 March 2003, after 18 days of intensive care. He had two more children.