Най алыс квазар – 3C 273, Кіші Айшық шоқжұлдызында
3C 273
Аспанның ең жарқын квазары – 3C 273, Кіші Айшық шоқжұлдызында орналасқан. Әуесқойлар телескопы арқылы көре алатын ең қашық объекті, Күнден 4 триллион есе жарқын!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жерден көрінетін ең жарқын квазар Қыз шоқжұлдызында орналасқан. Жерденгі қашықтығы мен көрінерлік шамасы ескерілгенде, 3C 273 – орташа деңгейдегі әуесқой астрономдардың телескоп арқылы көре алатын ең алыс аспан денесі болып табылады.
Brightest quasar from Earth located in the constellation Virgo
Given its distance from Earth and visual magnitude, 3C 273 is the most distant celestial object average amateur astronomers are likely to see through their telescopes.
Қасиеттері
Бұл Жерден аспандағы ең жарық квазар, оның көрінетін шамасы 12,9-ға тең, және қызыл жылжуы 0,158 болатын ең жақын квазарлардың бірі. Өте үлкен телескоптың интерферометрімен параллакс әдісін қолдану арқылы қашықтық 1,80 (552) деп бағаланады, яғни егер ол Полюкс сияқты қашықтықта болғанда (~10 парсек), аспанда Күндей жарқыраған болар еді. Күннің абсолютті шамасы 4,83 болғандықтан, квазардың жарық қуаты Күннен 4 триллион есе артық көрінеді. 3C 273-тің жарық қуаты радио толқындарынан гамма сәулелеріне дейінгі барлық толқын ұзындықтарында бірнеше күннен ондаған жылдарға дейінгі аралықта өзгереді. Ірі масштабты ағыннан шығатын радио, инфрақызыл және оптикалық жарықта бір бағытта поляризация байқалады; осы эмиссиялардың табиғаты синхротрондық болып саналады. Бұл белсенді галактикалық ядроның (БГЯ) прототипі болып табылады, энергияның супермассивті қара тесіктің (SMBH) аккрециясы арқылы пайда болатынын көрсетеді. Басқа ешқандай астрофизикалық объект мұндай энергияны тудыра алмайды. Оның орталық SMBH-ның массасы кең эмиссиялық сызықтардың реверберациялық картографиясы арқылы 886 миллион күн массасына тең деп өлшенді.
This is the optically brightest quasar in the sky from Earth with an apparent visual magnitude of ~12.9, and one of the closest with a redshift, z, of 0.158. Using parallax methods with the Very Large Telescope interferometer yields a distance estimate of 1.80 (552). meaning that if it were only as distant as Pollux (~10 parsecs) it would appear nearly as bright in the sky as the Sun. Since the Sun's absolute magnitude is 4.83, it means that the quasar is over 4 trillion times more luminous than the Sun at visible wavelengths. The luminosity of 3C 273 is variable at nearly every wavelength from radio waves to gamma rays on timescales of a few days to decades. Polarization with coincident orientation has been observed with radio, infrared, and optical light being emitted from a large scale jet; these emissions are therefore almost certainly synchrotron in nature. This is a prototype of an Active Galactic Nucleus, demonstrating that the energy is being produced through accretion by a supermassive black hole (SMBH). No other astrophysical source can produce the observed energy. The mass of its central SMBH has been measured to be 886 million solar masses through broad emission line reverberation mapping.
Үлкен ұшақ
Квазарда ірі масштабта көрінетін ұшқыш бар, оның ұзындығы ~ құрайды және көрінетін мөлшері 23". Бұл ұшқыштан қыздырылған газдың кеңейіп жатқан қабығы пайда болады, ол орталық 6" ішіндегі газдың көлбеу дискісіне әсер етуі мүмкін, бұл орташа түрде жалпақ эллипстік пішінге ие екенін көрсетеді. Галактиканың шамамен массасы 2.
The quasar has a large scale visible jet, which measures ~ long, having an apparent size of 23″. An expanding cocoon of heated gas is being generated by the jet, which may be impacting an inclined disk of gas within the central 6. indicating a moderately flattened elliptical shape. The galaxy has an estimated mass of 2.
Тарих
Атауы оның 1959 жылы жарық көрген Үшінші Кембридж радио көздер каталогының (3С) 273-ші нысаны екенін көрсетеді. Сирил Хазард Паркс радиотелескобында Айдың тұтылуын пайдаланып, дәл координаталарын анықтағаннан кейін, радио көзі тез арада оптикалық әріптесімен – шешілмейтін жұлдыздық нысанмен байланыстырылды. 1963 жылы Мартен Шмидт пен Бев Оке Nature журналында 3C 273-тің 0,158-ге тең айқын қызыл жылжуға ие екенін және оның бірнеше миллиард жарық жылы қашықтықта екенін жариялаған екі мақала шығарды. 3C 273 табылар алдында, бірнеше басқа радио көздер де оптикалық аналогтарымен байланыстырылған, алғашқысы 3C 48 болды. Сонымен қатар, көптеген белсенді галактикалар өзгермелі жұлдыздар деп жаңылысқан, олардың ішінде танымал BL Lac, W Com және AU CVn да бар. Бірақ, бұл нысандардың не екені белгісіз болды, себебі олардың спектрлері белгілі жұлдыздардың спектрлерінен мүлдем өзгеше еді. Оның спектрі әдеттегі жұлдыздық элементтері бар кез келген қалыпты жұлдыздың спектріне ұқсамайтын. 3C 273 – астрономиялық қашықтықтағы өте жарқын нысан ретінде танылған алғашқы квазар. 3C 273 – радио толқындарын күшті шығаратын квазар және 1970 жылы ашылған алғашқы галактикадан тыс рентген сәулесінің көздерінің бірі. Дегенмен, тіпті бүгінгі күнге дейін рентген сәулелерінің пайда болу механизмі даулы болып қалуда.
The name signifies that it was the 273rd object (ordered by right ascension) of the Third Cambridge Catalog of Radio Sources (3C), published in 1959. After accurate positions were obtained using lunar occultation by Cyril Hazard at the Parkes Radio Telescope, the radio source was quickly associated with an optical counterpart, an unresolved stellar object. In 1963, Maarten Schmidt and Bev Oke published a pair of papers in Nature reporting that 3C 273 has a substantial redshift of 0.158, placing it several billion light years away. Prior to the discovery of 3C 273, several other radio sources had been associated with optical counterparts, the first being 3C 48. Also, many active galaxies had been misidentified as variable stars, including the famous BL Lac, W Com and AU CVn. However, it was not understood what these objects were, since their spectra were unlike those of any known stars. Its spectrum did not resemble that of any normal stars with typical stellar elements. 3C 273 was the first object to be identified as a quasar—an extremely luminous object at an astronomical distance. 3C 273 is a radio loud quasar, and was also one of the first extragalactic X ray sources discovered in 1970. However, even to this day, the process which gives rise to the X ray emissions is controversial.