Cakewalk биі – АҚШ Оңтүстігінде құлдар арасында пайда болған, ақ әлеуметтік билерді пародиалайтын, көңілді процессиялық би. Тарихы, мәдени маңызы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Би түрі
Type of dance
Кейквок – 19-шы ғасырдың ортасында, көбінесе, қара нәсілділер құлдықта ұсталған плантациялардағы жиындарда, Оңтүстік Америкада азаттыққа дейін және кейін өткізілген "сыйлық жүрісі" (сыйлық ретінде тортталған би сайыстары) негізінде дамыған би. Бидің бастапқы түрінің басқаша атаулары "бор жүрісі" және "айналып жүру" болды. Алғашқыда бұл комедиялық формальдылықпен орындалатын процессиялық жұптық би болды және ақ құл иелерінің мәнерлі билерін сықақтап дамыған болуы мүмкін. 1876 жылы Филадельфияда өткен 100 жылдық көрмеде кейквок көрсетілгеннен кейін, оны минестрель шоуларындағы орындаушылар қабылдады, онда 1890 жылдарға дейін тек ер адамдар биледі. Одан кейін Бродвейде әйелдер қатысқан шоуларда кейквоктар енгізіліп, ел бойынша әзіл-қалжыңды билер кең таралды. Бидің ағын және әдемі қимылдары, еңбексіз орындалған нәрсеге қатысты "кейквок" деген сөздің пайда болуына себеп болуы мүмкін.
The cakewalk was a dance developed from the "prize walks" (dance contests with a cake awarded as the prize) held in the mid 19th century, generally at get togethers on plantations where Black people had been enslaved, before and after emancipation in the Southern United States. Alternative names for the original form of the dance were "chalkline walk", and the "walk around". It was originally a processional partner dance performed with comical formality, and may have developed as a subtle mockery of the mannered dances of white slaveholders. Following an exhibition of the cakewalk at the 1876 Centennial Exposition in Philadelphia, the cakewalk was adopted by performers in minstrel shows, where it was danced exclusively by men until the 1890s. At that point, Broadway shows featuring women began to include cakewalks, and grotesque dances became very popular across the country. The fluid and graceful steps of the dance may have given rise to the colloquialism that something accomplished with ease is a "cakewalk".
Бірінші көзден алынған мәліметтер
Кейк-вок 18-шы ғасырдан 20-шы ғасырға дейін сақталған ринг-шудың ықпалымен пайда болды. Азат болған құлдардың өздері арасында дамытқан мәдениеті мен билері туралы, соның ішінде кейк-вокқа айналған билер туралы көптеген бірінші тұлға куәліктері бар. Луиза Джонс "Бұрын-соңды көрмеген 'сеч биі' туралы айтты. Құлдар кезекпен билейтін жерді белгілеп, көбінесе түні бойы кейк-вок биін билейтін" деді. Эстелла Джонс түнгі тойларды, онда әсем киімдер кигізілетін, ал кейде құл иелері де қатысып, биді бағалап, жеңімпаздарға торттар сыйлап, той жасауларын сипаттады.
The cakewalk was influenced by the ring shout, which survived from the 18th into the 20th century. There is extensive first person testimony from emancipated slaves about the culture and dancing they developed among themselves on the plantations, including the dances that developed into the cakewalk. Louise Jones spoke of "Sech dancin' you never seen before. Slaves would set de flo' in turns, an' do de cakewalk mos' all night." Estella Jones described nighttime parties with elaborate dress, some of which were attended by the slaveowners, who would judge the dancing and award cakes to the winners.
Екінші қол, ауызша дәстүрлер
1871 жылы туған Джеймс Уэлдон Джонсон өзінің 1912 жылғы «Ескі түсті адамның өмірбаяны» романында бір биде тортқа баруды еске алды. Кейбір айғақтар бойынша, тортқа бару биі – құл иелерінің салтымен билейтін ресми билерді сықақтап көрсетудің айлалы тәсілі болған. Құлдар ескі киімдерін киіп, менюеттер мен вальстердің әдемі қимылдарын күлкілі түрде шамадан тыс орындаған. Осы оқиғаларда құл иелерінің оларды мазақтап жатқанын сезбегендігі айтылады. Бір адам бала кезінде оның күтушісі айтқан осындай биді еске түсірді: «Кейде ақ адамдар байқап қоятын, бірақ оларға ұнайтын сияқты. Менің ойымша, олар біз одан жақсы билей алмаймыз деп ойлады». 1873 жылы туған әртіс Том Флетчер 1954 жылы өз ата-анасының бала кезінде оған сызықпен жүру/тортқа бару туралы айтқанын, бірақ оның пайда болуы туралы ешқандай ақпарат болмағанын жазды. Олардың айтуынша, «ешқандай секіру болған жоқ, тек бұрылыстармен жасалған жолмен жүру ғана болды, бишілер бастарына су толтырылған қаппен жүрді. Ең тік тұрған және ең аз су төккен немесе мүлдем су төкпеген жұп жеңіске жетті». Ол оның «шебер биші Чарли Джонсонның әсем қимылдарымен қайта жаңартылғанын» және «Тортқа бару» деп аталғанын айтады.
James Weldon Johnson, born in 1871, recounted a cakewalk at a ball in his 1912 novel The Autobiography of an Ex Colored Man. Some secondhand accounts of the cakewalk describe it as a subtle mockery of the formal, mannered dancing practiced by slaveholding whites. The slaves would dress in handed down finery and comically exaggerate the poised movements of minuets and waltzes. These accounts describe any slaveowners in attendance as unaware that they were being mocked. One man recalled such a dance that his childhood nanny had described to him: "Sometimes the white folks noticed it, but they seemed to like it; I guess they thought we couldn't dance any better." Entertainer Tom Fletcher, born in 1873, wrote in 1954 that his grandparents told him about the chalk line walk/cakewalk as a child, but had no information about its origins. In their version, "there was no prancing, just a straight walk on a path made by turns and so forth, along which the dancers made their way with a pail of water on their heads. The couple that was the most erect and spilled the least water or no water at all was the winner." He describes it being "revived with fancy steps by Charlie Johnson, a clever eccentric dancer" and becoming known as the "Cake Walk".
Қазіргі заман
Америкалық ағылшын тіліндегі "кейквок" термині 1863 жылдан бері өте оңай немесе күш-жігерді қажет етпейтін нәрсені білдіру үшін қолданылып келеді, бірақ бұл метафора сол аттас карнавалдық ойынға сілтеме жасауы мүмкін, себебі оның жеңімпаздары тек шеңберлеп жүру арқылы жүлде алады. Бидің өзі физикалық тұрғыдан қиын болғанымен, ол көбінесе көңілді, демалысқа арналған уақыт ретінде қарастырылып, құл иелерінің би кештерін жасырын түрде мазақтайтын. "Кейкті ұтып алу" және "кейктен бір тілім" сияқты тіркестер де осы практикадан туындаған. 2021 жылы Корольдік Шотландия Би Алқасы, бидің түрлі терілі адамдарды кемсітуші екендігіне байланысты, оны жарыстан шығару туралы шешім қабылдады. 1900 жылдардың басындағы көне фильмдердегі кейквок үлгісі Линди-хоп қауымдастығында Hot Shots қойылымдары арқылы және Линди-хоп сабақтары мен семинарларымен бірге өткізілетін кейквок сабақтары арқылы сақталған. Джуди Гарланд пен Маргарет О'Брайен 1944 жылы MGM мюзиклінде "Сент-Луисте кездесейік" фильмінде кейквок биін орындайды.
The American English term "cakewalk" was used as early as 1863 to indicate something that is very easy or effortless, although this metaphor may refer to the carnival game of the same name in referring to the fact that the latter's winners obtain their prize by doing no more than walking around in a circle. Though the dance itself could be physically demanding, it was generally considered a fun, recreational pastime, covertly mocking slaveholder dance parties. The phrase "takes the cake" also comes from this practice, as could "piece of cake". In 2021, the Royal Scottish Official Board of Highland Dancing ruled to remove the dance from competition on the basis that it was derogatory to persons of color. A version of the cakewalk seen in vintage film clips from the early 1900s is kept alive in the Lindy Hop community through performances by the Hot Shots and through cakewalk classes held in conjunction with Lindy Hop classes and workshops. Judy Garland and Margaret O'Brien perform a cakewalk in the 1944 MGM musical Meet Me in St. Louis.
Көрмеге арналған аттракцион
Бастапқыда тортпен би биі жәрмеңкелік аттракционға ұқсас нәрсе жасалды. Аттракцион екі бөліктен тұрады, клиенттер бір бөлігімен жүріп, соңынан айналып, екінші бөлігімен төмен түседі. Әр бөліктің ортасында бұрандаларға орнатылған көпір бар, ол жоғары-төмен және алға-артқа қозғалыс жасайды. Көпірдің екі шетінде де өтпе жолдар мен жылжымалы платформалар орналасқан. Британдық аттракциондарға көбінесе "Old Tyme Brooklyn Cakewalk" немесе "American Cakewalk" сияқты американдық атаулар қойылды, немесе олардың түрлері қолданылды. Алғашқы кек-вок аттракционын Плимсон мен Тейлор 1895 жылы салған деп саналады. Дәстүрлі кек-вок аттракциондарында орган болған, ал кейбіреулерінде органның жылдамдығы артса, жүріс те жылдамдайтын. Кек-вок, немесе дәлірек айтқанда "билейтін" клиенттер, қызықты көрініс ретінде қарастырылып, осы арқылы көптеген жаңа клиенттерді тартты.
The original cakewalk dance inspired a fairground ride. The ride consists of two sides, customers walk along one side, around the end and back down the other. Each side has a central bridge mounted on cranks which give it an up and down motion as well as to and fro. On each end of the bridge section is a gangway and sliding platform. The British rides were often given an American name such as "Old Tyme Brooklyn Cakewalk" or "American Cakewalk" or variations thereon. The first cakewalk ride is believed to have been built by Plimson and Taylor in 1895. Traditional cakewalks had an organ attached and on some of them if the organ sped up the walk also sped up. Cakewalks, or to be precise the "dancing" customers, were considered to be good spectacles, which drew in more potential customers.