Николас Лоу: Британдық музыкант, әнші және продюсер

Кіріспе

Британдық әнші, әнші-күйші және продюсер (1949 жылы туған)

Николас Дрейн Лоу (24 наурыз 1949 жылы туған) – ағылшын әнші-күйші, музыкант және продюсер. Паб-рок, пауэр-поп және жаңа толқын музыкасының көрнекті өкілі Лоу көптеген жақсы пікір алған жеке альбомдар жазды. Әнші болумен қатар, Лоу гитара, бас-гитара, фортепиано және гармоникада ойнайды. Ол "Cruel to Be Kind" (АҚШ-тың 40 үздік хиті) және "I Love the Sound of Breaking Glass" (Ұлыбританияның 10 үздік хиті) әндерімен, сондай-ақ Элвис Костелло, Грэм Паркер және басқалармен бірлескен жұмыстарымен әйгілі. Лоу "What's So Funny 'Bout Peace, Love, and Understanding" әнін де жазды, ол Костелло үшін хит болды, ал "I Knew the Bride (When She Used to Rock 'n' Roll)" әні Rockpile тобының мүшесі Дейв Эдмундс үшін хитке айналды.

Өмірбаян

Лоу Суффолк графтығындағы тәуелсіз Вудбридж мектебінде оқыды. Ол 1967 жылы мектептегі досы Бринсли Шварцпен бірге Kippington Lodge тобына қосылғанда музыкалық мансабын бастады. 1969 жылдың соңында Brinsley Schwarz деп аталған топқа ауысуға дейін олар Parlophone лейблінде Kippington Lodge атымен бірнеше сингл шығарды және кантри мен блюз-рок ойнай бастады. Топты Famepushers Ltd компаниясы жариялады, Нью-Йорктегі Fillmore East театрында өнер көрсетті. Famepushers британдық журналистерді оқиғаға куә болу үшін ұшақпен жеткізді, бірақ бұл әрекет кері соқты және Brinsley Schwarz Лондонның паб-рок айналымында беделді болғанша күлкіге айналды. Лоу топ мүшесі болған кезінде жазған ең танымал шығармаларының бірі – "(What's So Funny 'Bout) Peace, Love, and Understanding", ол 1979 жылы Элвис Костеллоның хиті болды, сондай-ақ 1979 жылы Лоудың ең үлкен хиті болған "Cruel to Be Kind", оны топтағы әріптесі Иэн Гомммен бірге жазды. 1975 жылы Brinsley Schwarz тобынан кеткеннен кейін Лоу Дейв Эдмундспен бірге Rockpile тобында бас гитарада ойнай бастады. 1976 жылдың тамызында Лоу "So It Goes" / "Heart of the City" синглын шығарды, бұл Stiff Records лейблінің бірінші синглы болды, онда ол үй продюсері болды. 1977 жылы ол Dr. Feelgood тобының "Be Seeing You" альбомын продюсерлікке көмектесті, онда Лоу жазған "That's It, I Quit" әні де бар. Келесі жылы шыққан "Private Practice" альбомына Лоу мен Гипи Майо жазған "Milk and Alcohol" әні енді. Бұл ән және "I Love the Sound of Breaking Glass" әндері Лоудың британдық синглдар тізіміндегі топ-10 қатарына енген жалғыз әндері. Rockpile тобының екі жетекші әншісі әртүрлі лейблдермен және менеджерлермен келісімшарт жасағандықтан, альбомдар әдетте Лоу немесе Эдмундстың атына тіркелді, сондықтан 1980 жылы шыққан "Seconds of Pleasure" альбомы ғана Rockpile тобының ресми альбомы болып саналады, ол ынтымақтастық аяқталар алдында жарық көрген жоқ. "Seconds of Pleasure" альбомында Лоудың "When I Write the Book" және "Heart" әндері орындалды. Алайда, осы кезеңдегі жұптың ең маңызды жеке альбомдарының екеуі – Лоудың "Labour of Lust" және Эдмундстың "Repeat When Necessary" альбомдары, сондай-ақ Карлен Картердің Лоу продюсерлік еткен "Musical Shapes" альбомы Rockpile альбомдарының орнына саналды. Лоудың "Labour of Lust" альбомы 1979 жылдың қараша айында Канадада алтын сертификат алды. Лоу "No Depression" журналында (қыркүйек-қазан, 2001 жыл) "мен снардрамның тираниясынан құтылдым" деген пікірін білдірді, бұл оның негізгі радиода ойналатын поп музыкадан алыстауының себебін түсіндірді. Лоудың басқа да танымал әндерінің қатарында "All Men Are Liars" бар. "Cruel to Be Kind" әнінің қайта жазылған нұсқасы 1979 жылы Billboard Hot 100 тізімінде 12-орынға ие болып, оның АҚШ-тағы ең жоғары 40-қа кірген хиті болды. Ол Тиффани Анастасия Лоуды асырап алды. Олардың некесі 1990 жылы аяқталды, бірақ олар достас болып қалды және Лоу Картер/Кэш отбасымен жақын байланыста болды. Ол Джонни Кэшпен бірге ойнады және жазды, ал Кэш Лоудың бірнеше әндерін орындады. Лоу мен Картердің 1979 жылғы тойы түсірілді және бұл кадрлар "Cruel to Be Kind" әнінің промо-клипіне негіз болды. Rockpile тобының тарап кеткеннен кейін Лоу Noise to Go тобымен, кейін Cowboy Outfit тобымен гастрольдік сапарға шықты, онда атақты клавишашы Пол Каррак та болды. Лоу сонымен қатар Джон Хиатт, Рай Кудер және Джим Келтнермен бірге құрылған, көбінесе студиялық жоба болып табылатын Little Village тобының мүшесі болды, олар бастапқыда Хиатттың 1987 жылғы "Bring the Family" альбомын жазу үшін жиналды. Бұл ән "Кингс-Кросс" өртінде қайтыс болған адам туралы. 1992 жылы "What's So Funny 'Bout) Peace, Love, and Understanding" әнін Кертис Стигерс "The Bodyguard" саундтрек альбомында орындады, бұл альбом бүкіл әлем бойынша 44 миллион дана сатылды. Лоу соңғы жылдары ең қорқатыны "атақты болған кездегі ісімен айналысу" екенін айтты. "Мен жас, арық және әдемі болған кездегідей нәрсені істейтін, шашы суып, беті сарғыш, қартайған қарттардың бірі болғым келмейді", - деді ол. "Бұл қорқынышты және трагичнолық жағдай". Рок сыншысы Джим Фарбер: "Лоудың соңғы альбомдары, жаңа "At My Age" альбомымен көрнекіленгендей, оны ирониялық поп пен жанды роктан алып, әлемдік балладашы рөліне жеткізді, ол ауыр вокал мен әдемі мелодияларға маманданған". Лоудың соңғы төрт жеке альбомы американдық тамыры бар музыканың байлығын пайдаланып, өзінің ерекше қоспасын жасау үшін винтажды ел, соул және R&B музыкасын пайдаланды. 2008 жылы Yep Roc және Proper Records Лоудың алғашқы жеке альбомының, "Jesus of Cool" (АҚШ-та "Pure Pop for Now People" деп аталды, сәл өзгеше трек-тізімімен) 30 жылдық мерейтойлық басылымын шығарды. Жаңа басылымда британдық және американдық басылымдардан тректермен қатар бірнеше бонус тректер де бар. 2009 жылдың наурыз айында ол өзінің мансабындағы әндерді қамтитын 49 трек CD/DVD жинағын шығарды. Proper Records оны Ұлыбританияда және Еуропада "Quiet Please – The New Best of Nick Lowe" деген атпен шығарды. 2010 жылдың қыркүйегінде Yep Roc "The Impossible Bird", "Dig My Mood" және "The Convincer" альбомдарын тұңғыш рет винилде шығарды, ал қазан айында Сан-Францискода Элвис Костелломен бір түндік қайта қосылған концерттен кейін Лоу "мыңжылдық" дәуіріндегі алғашқы жеке емес АҚШ гастрольдік сапарына шықты. Оның қосымша тобында Жераинт Уоткинс (клавишалар), Роберт Трехерн (доптар), Джонни Скотт (гитара) және Мэтт Радфорд (бас гитара) болды. 2011 жылдың наурыз айында Yep Roc Лоудың 1979 жылғы "Labour of Lust" жеке альбомын қайта шығарды. Лоу 2011 жылы Гластонбери фестивалінде өнер көрсетті, онда 1971 жылы ойнаған "The Spirit of 71" сахнасында Brinsley Schwarz тректерінің қысқа жиынтығын орындады, содан кейін толық топпен Acoustic Stage сахнасына көшті. 2013 жылдың 29 қазанында ол Yep Roc Records лейблінде өзінің алғашқы Рождестволық альбомын, "Quality Street" шығарды. Ол бұл альбомнан екі әнді 7 желтоқсанда NPR-дің "Wait Wait... Don't Tell Me!" бағдарламасының жазбасында орындады. 2019 жылдың көктемінде ол АҚШ және Ұлыбританияда американдық инструменталды рок-тобы Los Straitjacketsпен гастрольдік сапарға шықты. 2019 жылдың маусымында Лоу Гластонбери фестивалінде өнер көрсетті.

Lowe attended the independent Woodbridge School in Suffolk. He began his musical career in 1967, when he joined the band Kippington Lodge, along with his school friend Brinsley Schwarz. They released a few singles on the Parlophone record label as Kippington Lodge before they renamed the band Brinsley Schwarz in late 1969 and began performing country and blues rock. The band were launched by their management company Famepushers Ltd with an appearance at New York's Fillmore East; a planeload of British journalists were flown over by Famepushers to witness the event, but the stunt backfired and Brinsley Schwarz became a laughing stock until they established credibility on the London pub rock circuit. Lowe wrote some of his best known compositions while a member of the band, including "(What's So Funny 'Bout) Peace, Love, and Understanding", a hit for Elvis Costello in 1979; and "Cruel to Be Kind", also in 1979, Lowe's single and biggest worldwide hit, co written with bandmate Ian Gomm. After leaving Brinsley Schwarz in 1975 Lowe began playing bass in Rockpile with Dave Edmunds. In August 1976, Lowe released "So It Goes" b/w "Heart of the City", the first single on the Stiff Records label, where he was an in house producer. In 1977 he produced Dr. Feelgood's album, Be Seeing You, which included "That's It, I Quit", written by Lowe. Private Practice, issued the next year, included "Milk and Alcohol", written by Lowe and Gypie Mayo. This song and "I Love the Sound of Breaking Glass" are the only Lowe compositions to reach the Top 10 of the UK Singles Chart. Because the two main singers in Rockpile had recording contracts with different record labels and managers, albums were always credited to either Lowe or Edmunds, so there is only one official Rockpile album, 1980's Seconds of Pleasure, which was not released until the waning days of the collaboration. Seconds of Pleasure featured the Lowe songs "When I Write the Book" and "Heart". However, two of the pair's most significant solo albums from the period, Lowe's Labour of Lust and Edmunds' Repeat When Necessary, were effectively Rockpile albums, as was Carlene Carter's Lowe produced Musical Shapes album. Lowe's album Labour of Lust received a gold certification in Canada in November 1979. Lowe was quoted as saying that he had "escaped from the tyranny of the snare drum" in No Depression, (September–October 2001) when explaining his move away from regular pop music that would get played on mainstream radio. Other well known Lowe songs include "All Men Are Liars". A re recording of "Cruel to Be Kind" was his only US Top 40 hit, reaching No. 12 on the Billboard Hot 100 chart in 1979. He adopted her daughter, Tiffany Anastasia Lowe. The marriage ended in 1990, but they remained friends, and Lowe remained close to the Carter/Cash family. He played and recorded with Johnny Cash, and Cash recorded several of Lowe's songs. Lowe and Carter's 1979 wedding was filmed and the footage became the basis for the promotional video clip for "Cruel to Be Kind". After the demise of Rockpile, Lowe toured for a period with his band Noise to Go and later with the Cowboy Outfit, which also included the noted keyboard player Paul Carrack. Lowe was also a member of the short lived mainly studio project Little Village with John Hiatt, Ry Cooder and Jim Keltner, who originally got together to record Hiatt's 1987 album Bring the Family. about a man who died in the King's Cross fire. In 1992 "(What's So Funny 'Bout) Peace, Love, and Understanding" was covered by Curtis Stigers on the soundtrack album to The Bodyguard, an album that sold about 44 million copies worldwide. quoted Lowe as saying his greatest fear in recent years was "sticking with what you did when you were famous." "I didn't want to become one of those thinning haired, jowly old geezers who still does the same shtick they did when they were young, slim and beautiful," he said. "That's revolting and rather tragic." Rock critic Jim Farber observed, "Lowe's recent albums, epitomised by the new At My Age, moved him out of the realms of ironic pop and animated rock and into the role of a worldly balladeer, specialising in grave vocals and graceful tunes. Lowe's four most recent solo albums mine the wealth of American roots music, drawing on vintage country, soul and R&B to create an elegant mix of his own." In 2008, Yep Roc and Proper Records released a thirtieth anniversary edition of Lowe's first solo album, Jesus of Cool (entitled Pure Pop for Now People in the US, with a slightly different track listing). The re issue includes tracks from the British and American releases in addition to several bonus tracks. In March 2009, he released a 49 track CD/DVD compilation of songs spanning his entire career. Proper Records released it in the UK and Europe, entitled Quiet Please The New Best of Nick Lowe. In September 2010 Yep Roc issued The Impossible Bird, Dig My Mood and The Convincer on vinyl for the first time, and after a one night reunion concert with Elvis Costello in October in San Francisco, Lowe embarked on his first non solo United States tour "this millennium." His backing band consisted of Geraint Watkins (keyboards), Robert Treherne (drums), Johnny Scott (guitar) and Matt Radford (bass). In March 2011, Yep Roc reissued Lowe's 1979 solo album Labour of Lust. Lowe played Glastonbury 2011, performing a short solo set of Brinsley Schwarz tracks on The Spirit of 71 stage, where they played back in 1971, before heading to the Acoustic Stage for a full band show. On 29 October 2013, he released his first Christmas album, Quality Street, on Yep Roc Records. He performed two songs from this album on 7 December taping of NPR's Wait Wait Don't Tell Me! In spring 2019 he embarked on tours, in both the US and UK, with American instrumental rock band Los Straitjackets. In June 2019 Lowe played at the Glastonbury Festival.

Жеке өмір

Лоу екі рет үйленген. Оның алғашқы некесі кантри әншісі Карлин Картермен 1979 жылдан 1990 жылға дейін созылды. 2010 жылы ол дизайнер Пета Уоддингтонға үйленді. Жұптың 2005 жылы туған Рой есімді ұлы бар, ол болашақ музыкант және әртүрлі аспаптардың ішінде барабан ойнайды. Лоу Англияның Лондон қаласындағы Брентфордта тұрады.

Өндіруші

Лоудың продюсерлік жұмысы оның орындаушы және ән жазушы ретіндегі еңбегімен бірдей маңызды. Оның ертедегі "шикі және дайын" өндіріс стилі оған "Башер" деген лақап ат әкелді, бұл оның топтарға "шу шығарыңдар, кейін әдемілейміз" деген нұсқауларынан туындаған. 1976 жылы Stiff Records-та штаттық продюсер ретінде жұмыс істеген кезден бастап, Лоу панк пен жаңа толқынның маңызды туындыларын жасауға жауапты болды, соның ішінде Damned тобының алғашқы синглы "New Rose", бұл алғашқы британдық панк синглы саналады, сондай-ақ топтың тұңғыш альбомы Damned Damned Damned. Лоу сонымен қатар Элвис Костеллоның 1977 жылдан 1981 жылға дейінгі алғашқы бес альбомын продюсерлік етті, олардың ішінде My Aim Is True, This Year's Model және Armed Forces альбомдары бар, олардан көптеген британдық хит-синглдар туды. Лоутың Stiff Records-тағы басқа да өкілдерінің арасында панк-пародиялық тобы Alberto y Lost Trios Paranoias, жаңа толқын әншісі Wreckless Eric және тамырлық рок-музыкант Mickey Jupp болды. Лоу 1978 жылы Stiff Records-тан кеткенге дейін және кейін де басқа клиенттермен жұмыс істеді, олардың ішінде Pretenders (1978 жылғы "Stop Your Sobbing" дебюттік синглы, Ұлыбритания мен АҚШ-та сәл ғана танымал болған); Грэм Паркер (оның жақсы қабылданған бірінші және үшінші альбомдары); Dr. Feelgood (бірнеше LP және олардың ең үлкен хиті, 1979 жылғы "Milk and Alcohol"); Джонни Кэш (1980 жылғы "Without Love" синглы, АҚШ және Канаданың кантри-чарттарында шағын хит); және оның әйелі Карлен Картер (1980 және 1981 жылдары 2 альбом). 1982 жылдан 1985 жылға дейін ол Пол Каррак, Джон Хиатт, Fabulous Thunderbirds және The Men They Couldn't Hang үшін материал өндірді. 1980-ші жылдардың ортасынан бастап Лоу сыртқы өндіріс тапсырмаларын таңдауда көбірек талғамды болды, 1986 жылы Элвис Костелло үшін "Blood & Chocolate" LP, 1988 жылы Pretenders үшін "Windows of the World" / "1969" синглы және 1990 жылы Katydids тобының дебюттік альбомын өндірді. Содан кейін Лоу басқа әртістер үшін жазбаларды өндіруден дерлік тоқтап қалды, бірақ кантри-рок тобы The Mavericks оны 1995 жылы "Apollo 13" саундтрегі үшін бір трек өндіруге көндірді.

Ықпал

2011 жылы The New York Times газетінде былай делінген: «Ағылшын әнші-әндер авторы Ник Лоудың 40 жылдық мансабы парадокс: ол жазған әндер одан өзінің танымал болуынан гөрі жақсы белгілі». Тағы бір сұхбатында ол Лоудың ән жазу өнерінің өзіне үлкен әсер еткенін және «бастапқы нүктеге» оралғанын айтты. Wilco тобы Ник Лоудың «I Love My Label» әнін «I Might» (2011) әніне қосымша, өзінің dBpm лейблі арқылы шығарды. Ник Лоу Wilco тобымен бірге The Whole Love альбомын насихаттау үшін гастрольдік сапарға шықты, сондай-ақ «Cruel to Be Kind» әнінде қонақ ретінде өнер көрсетті, ал (Мавис Стейплспен бірге) The Band тобының «The Weight» әнін орындау үшін сахнаға шықты.