Кіріспе

USS Washington (BB 56) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің жылдам шайқас кемесі.

USS Washington (BB 56) АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін салынған жылдам шайқас кемелерінің екінші және соңғы кемесі, осы типтегі алғашқы кеме. Вашингтон келісімі аясында салынған Солтүстік Каролинаның дизайны суыру және қарулану көлемі бойынша шектелген болды, бірақ АҚШ Екінші Лондондық теңіз келісімінің ережесін пайдаланып, негізгі артиллерияны бастапқыдағы тоғыз қарудан тоғыз қаруға дейін арттырды. Кеме 1938 жылы салынды және 1941 жылдың мамырында аяқталды, сол кезде АҚШ Екінші дүниежүзілік соғыста бейтарап болды. Оның алғашқы қызметі АҚШ-тың шығыс жағалауында оқу-жаттығуларда өтті, 1941 жылдың 7 желтоқсанында Жапония Перл-Харборға шабуыл жасағанға дейін, бұл АҚШ-ты соғысқа тартты. Вашингтон бастапқыда Ұлыбританияға, Кеңес Одағына жабдықтау тасымалдайтын конвойларды қорғау міндеті жүктелген Отандық флотты күшейту үшін жіберілді. Ол осы кезеңде ешқандай әрекетке қатыспады, себебі неміс флоты портында қалды, ал Вашингтон 1942 жылдың шілдесінде жөндеуге және Тынық мұхитына ауыстыруға АҚШ-қа қайта шақырылды. Кеме бірден Оңтүстік Тынық мұхитына Гуадалканал операциясында күресіп жатқан одақтас бөлімдерін күшейту үшін жіберілді және контр-адмирал Уиллис Лидің штаб-кемесіне айналды. 14-15 қараша күндері Гуадалканал теңіз шайқасында «Оңтүстік Дакота» және төрт эсминецпен бірге қатысты. «Оңтүстік Дакота» адмирал Нобутаке Кондо эскадрильясына тым жақын келгендіктен, жапондықтардың күшті атысына ұшырады, ал Вашингтон «Оңтүстік Дакотаға» жапондықтардың назарын аударған сәтті пайдаланып, «Кирисима» жапондық шайқас кемесіне және «Аянами» жапондық эсминецке өлімге дейін зиян келтірді, өзі зардап шекпеді. Вашингтонның шабуылы Кондоның Гуадалканалдағы АҚШ теңіз жаяу әскерлерінің позицияларын бомбалау жоспарын бұзды және қалған жапондық кемелерді кері шегінуге мәжбүр етті. 1943 жылдан бастап ол негізінен жылдам авиациялық топтарды қорғаумен айналысты, бірақ кейде түрлі десанттық операцияларды қолдау үшін жапондық позицияларын атқылап тұрды. Осы кезеңде Вашингтон 1943 жылдың соңында және 1944 жылдың басында Гилберт және Маршалл аралдары операциясына, 1944 жылдың ортасында Мариан және Палау аралдары операциясына, 1944 жылдың соңында және 1945 жылдың басында Филиппин операциясына қатысты. 1945 жылы Иво Джима және Окинава аралдарын басып алу операциялары жүргізілді, Окинава шайқасының соңғы кезеңдерінде Вашингтон күрделі жөндеуге жіберілді, бірақ жөндеу аяқталған кезде Жапония соғыстан бас тартып, соғыс аяқталды. Содан кейін Вашингтон АҚШ-тың шығыс жағалауына көшірілді, онда ол «Солғау кілем» операциясы аясында әскер тасымалы ретінде қызмет етті, Ұлыбританиядан 1600-нан астам әскерді елге қайтарды. Ол 1947 жылы қызметтен босатылды және Атлант мұхитының резервтік флотына қосылды, онда ол 1960 жылға дейін болды, содан кейін теңіз тізілімінен шығарылып, келесі жылы металл тескілеріне сатылды.

Дизайн

Солтүстік Каролина класы Вашингтон теңіз келісімі жүйесінде салынған алғашқы жаңа линкордың дизайны болды. Оның дизайны 1936 жылғы Екінші Лондон теңіз келісімінің шарттарымен шектелді, ол оның бас қаруларының диаметрін белгілі бір шектен асырмауды талап етті. Бас кеңес дәстүрлі линкорларды, «стандартты» серияға ұқсас, немесе жылдам линкорларды қарастырды және ақырында он екі 14 дюймдік қаруы бар жылдам линкорды таңдады. Кемелерге рұқсат берілгеннен кейін, АҚШ келісімдегі эскалация тармағын қолданды, ол кез келген ел келісімге қол қоймау жағдайында қару-жарақ көлемін арттыруға мүмкіндік берді, ал Жапония қол қоймады. «Вашингтон» кемесінің жалпы ұзындығы 222 метр, ені 33 метр, сусымасы 10 метрді құрады. Оның стандартты суыруы болды және толық жауынгерлік жүктемеде дейін артты. Кеме төрт General Electric бу турбинасымен жабдықталған, әрқайсысы бір жетекті білікпен байланысқан, бу сегіз Babcock & Wilcox майлы қазандықтарымен қамтамасыз етілді. Турбиналардың қуаты болды және олардың максималды жылдамдығы болды деп есептелді. Кемеде жылдамдықта шақырымдық қашықтыққа саяхаттауға мүмкіндік берді. Ол үш Vought OS2U Kingfisher гидроұшағын әуе барлауы үшін алып жүрді, олар кеменің кормасында орналасқан екі ұшақ катапульттары арқылы ұшырылды. Бейбіт уақыттағы экипажы 1800 офицер мен сарбаздан тұрды, бірақ соғыс кезінде экипаж 99 офицер мен 2035 сарбазға дейін өсті. Кемеде бас қару ретінде тоғыз 16 дюймдік /45 калибрлі Mark 6 зеңбірегі бар, олар үш үш зеңбірек мұнарасында орналасқан, екеуі алдыңғы жағында, үшіншісі артқы жағында орналасқан. Екінші қару ретінде ортаңғы бөлігінде екі жақты мақсаттағы 38 калибрлі 20 зеңбірек орналасқан, әр жағында бес мұнарадан. Дизайн бойынша кемеде 16 зениттік зеңбірек және 18 .50 калибрлі (12,7 мм) M2 Браунинг пулеметтері болған, бірақ оның зениттік қарулары мансабында едәуір кеңейтілді. Басты брондалған белдеудің қалыңдығы болды, ал басты брондалған палубаның қалыңдығы дейін жетті. Басты қару мұнараларының алдыңғы беттері қалыңдығында болды және олар сол қалыңдықтағы болатпен қорғалған шұңқырлардың үстіне орнатылған. Бақылау мұнарасының қабырғалары қалыңдығында болды. Кеме брондарының орналасуы 14 дюймдік қарулары бар қарсыластарды ескере отырып жобаланған, бірақ келісім жүйесі құрылыс басталғанға дейін бұзылғандықтан, оның дизайны ауыр қарулардан қорғану деңгейін арттыру үшін қайта қарастырылмады. Осы кемшіліктеріне қарамастан, Солтүстік Каролина класы, жақсы брондалған, бірақ өте тар линкорлардан гөрі табыстырақ болды.

Өзгерістер

Вашингтон өзінің қызметі барысында бірнеше модернизациялардан өтті, негізінен радарлар мен жаңа жеңіл әуе шабуылына қарсы батареяны қамтыды. Кеме бас қару батареясы үшін үш Mark 3 отты басқару радары, қосымша қарулар үшін төрт Mark 4 радары, CXAM әуе іздеу радары және SG беттік іздеу радары алды. 1944 жылдың басындағы жөндеу кезінде ол CXAM радарының орнына SK әуе іздеу радары мен екінші SG радарымен жабдықталды; оның Mark 3 радарлары жаңартылған Mark 8 жиынтықтарымен ауыстырылды, бірақ ол біреуін қосалқы ретінде сақтап қалды. Кейіннен оның Mark 4 радарлары Mark 12 және Mark 22 жиынтықтарымен алмастырылды. 1945 жылдың тамызы мен қыркүйегіндегі соңғы жөндеу кезінде кемеде алдыңғы жағында SK радары, артқы жағында SR әуе іздеу жиынтығы және екі жағында да SG радары болды. Алдыңғы отты басқару мұнарасына TDY кедергі жасайтын құрылғы орнатылды. Вашингтонның 1.1 дюйлік батареясы 1943 жылдың сәуірінде он төрттік установкалардағы қырық Бофорс зеңбірегімен ауыстырылды, ал тамыз айында зеңбіректердің саны он бес төрттік установкалардағы алпысқа дейін артты. Оның бастапқы жеңіл батареясы он сегіз .50 калибрлі пулеметтен он екіге дейін азайтылды және 1942 жылдың басында бірліктік установкалардағы жиырма Оерликон автоканоны орнатылды. Маусым айында оның .50 калибрлі батареясы 28 стволға дейін арттырылды, бірақ қыркүйекте барлығы біркелкі 40 20 мм зеңбірек батареясымен ауыстырылды. 1943 жылдың сәуіріндегі жөндеу кезінде оның әуе шабуылына қарсы қару-жарағы барлығы 64 20 мм зеңбірекке дейін арттырылды. Бір жылдан кейін, 1944 жылдың сәуірінде, ол тәжірибелік төрттік 20 мм установкасы пайдалы болғандықтан бірліктік установкасынан бас тартты. 1944 жылдың қарашасында кеме батареясын 48 стволға дейін азайту жоспарланған, бірақ бұл орындалмады, оның орнына 1945 жылдың басында оның сегіз бірліктік установкасы сегіз екіліктік установкамен ауыстырылды, бұл оның соңғы 20 мм батареясын жетпіс бес зеңбірекке жеткізді.

Қызмет тарихы

Вашингтон кемесінің шассисі 1938 жылдың 14 маусымында Филадельфия кеме құрылыс зауытында салынды. Оның толыққанды корпусы 1940 жылдың 1 маусымында суға жіберілді, ал құрастыру жұмыстарын аяқтағаннан кейін 1941 жылдың 15 мамырында флотқа қабылданып, құрамына кірді. Ол 3 тамызда құрылысшының теңіз сынақтарын бастады, бірақ оның бауырласы Солтүстік Каролина сияқты, жоғары жылдамдықпен жүргенде үш қанаты бар бұрандаларынан артық дірілдеуге ұшырады. Солтүстік Каролинамен жүргізілген сынақтар жұмыс істейтін шешімді тапты (бірақ мәселе толыққанды шешілмеді): сыртқы валдарда екі төрт қанатты бұранда және ішкі валдарда екі бес қанатты винт. Сынақтар оның сынақ сапары кезінде де, содан кейінгі бастапқы оқу кезінде де жалғасты, бұл оқулар АҚШ-тың шығыс жағалауында, Мексика шығанағына дейін жүргізілді. Ол желтоқсан айында жоғары жылдамдықты сынақтардан өтті, оның барысында дірілдеуге байланысты жобаланған жылдамдыққа жете алмады. Осы кезеңде АҚШ Екінші дүниежүзілік соғыста бейтарап еді. Вашингтон жиі Солтүстік Каролина және ұшақ тасымалдаушы "Уасп" кемелерімен бірге оқулар жасады, Вашингтон Атлантика флотының 6-шы линкор дивизиясының (BatDiv) командирі, контр-адмирал Джон Уилкокс-тың флагманы болды. Оның бастапқы дайындық жаттығулары 1942 жылға дейін жалғасты, сол кезде ел Пёрл-Харборға жапондық шабуыл және Германияның содан кейінгі соғыс жариялауы салдарынан соғысқа қатысты. Кеме бұрандаларын өзгерту жұмыстары 1942 жылдың ақпан айына дейін жалғасты, бірақ олар да нәтиже бермеді.

Атлантика операциялары

Ел енді соғыста болғандықтан, Вашингтон Task Force (TF) 39 жетекші кемесі ретінде тағайындалды, ол Уилкокс басшылығымен 26 наурызда Ұлыбританияға аттанды. Бұл құрамға Wasp, Wichita және Tuscaloosa ауыр крейсерлері кірді. Олардың міндеті – Скапа-Флоуда орналасқан британдық флотты күшейту еді. Үй флотты Мадагаскарға шабуылға қатысу үшін, әсіресе H күшін бөлу қажеттілігінен әлсіреген болатын. Американдық шайқас тобы неміс Tirpitz жауынгерлік кемесі мен Норвегиядағы оккупацияланған аймақта орналасқан басқа да ауыр су үстіндегі кемелерге қарсы тұруға көмектесуі керек еді. Келесі күні Атлант мұхитын кезіп өткенде Уилкокс теңізге құлап кетті. Tuscaloosa және екі эсминец адмиралды іздеді, ал Wasp іздеуге көмектесу үшін ұшақтарды көтерді. Бірақ Wilson эсминецінің қарауылшылары оны су бетінде, суға батып кеткен күйде тапты. Іздеу тоқтатылып, арнайы топ бағытына қарай жолға шықты. Wichita бортындағы контр-адмирал Роберт С. Гиффен 3 сәуірде теңізде кездескен британдық крейсермен бірге құрамға басшылық етті. Екі күннен кейін кемелер Скапа-Флоуға жетіп, адмирал Джон Товидің, Үй флоттың қолбасшысының басқаруына өтті. Ай бойы Вашингтон мен басқа американдық кемелер әртүрлі елдердің кемелерін бірлескен операцияларға дайындау үшін Үй флотпен жаттығулар мен оқулармен айналысты. Сәуірдің соңында TF 39 TF 99 болып қайта аталды, Вашингтон әлі де жетекші кеме ретінде қызмет етті. Кемелер 28 сәуірде алғашқы операциясын бастады – Совет Одағына бағытталған PQ 15 конвойының алдында неміс кемелерін іздеу. TF 99 кемелері Үй флоттың құрамдас бөліктерімен, соның ішінде жауынгерлік кеме және авиатасымалдаушымен бірлесіп жұмыс істеді. Операция кезінде King George V кездейсоқ түрде эсминецке соқтығысып, оны батырды; Вашингтон апаттан қашу үшін тым жақын болды, және батып бара жатқан эсминецтің үстінен өтетін кезде Punjab эсминецінің тереңдік бомбалары жарылды. Жарылыстан Вашингтонның бірнеше радарлары мен атыс басқару құралдары зақымдалды, сондай-ақ жанармай бактарының бірінде шағын ақау пайда болды. King George V жөндеуге портқа оралуға мәжбүр болды, бірақ Вашингтон мен TF 99-дың қалған бөлігі 5 мамырға дейін теңізде қалды. Кемелер Исландиядағы Хвалфьёрдур портына тоқтады, онда Mizar көмекші кемесінен жабдықтар алды. Кемелер 15 мамырға дейін Исландияда болды, содан кейін Скапа-Флоуға қайтып, 3 маусымда жетті. Келесі күні Еуропадағы теңіз күштерінің бас қолбасшысы адмирал Харольд Рейнсфорд Старк кемеге келіп, оны уақытша штаб-пәтері етіп белгіледі. 7 маусымда король Георг VI Вашингтонды тексеру үшін кемеге келді. Старк кеткеннен кейін ол Арктикада конвойларды сүйреп жүрді, оларға QP 12, PQ 16 және PQ 17 конвойлары кірді. Бірінші екеуі бір уақытта өтті, QP 12 Совет Одағынан оралды, ал PQ 16 тағы бір жүк көлігін жеткізді. Вашингтон, Victorious және жауынгерлік кеме PQ 16 конвойына шабуыл жасаған неміс U- қайықтары мен ұшақтарымен тікелей қақтығыспады, ал QP 12 неміс назарынан қашып, ешқандай оқиғасыз өтті. PQ 17 операциясы барлау Тирпиц, ауыр крейсерлер – неміс Admiral Hipper, неміс Admiral Scheer және Lützow, сондай-ақ тоғыз эсминец конвойға шабуыл жасау үшін жақындап келе жатыр деп қате хабарлағанда апатқа ұшырады. Шындығында немістер Норвегия жағалауында әлі де болды, бірнеше кемелердің кедергіге тап болуынан олардың ілгерілеуі баяулады. Теңіздегі неміс ауыр күштері туралы хабарламалар конвой командирін кемелерін таратуға мәжбүр етті, бұл оларды U- қайықтары мен Люфтваффе шабуылына ұшыратып, отызын төрт тасымалдау кемесінің жиырма төртін батырды. 14 шілдеде Хвалфьёрдурда Гиффен өзінің штабын Wichita-ға көшірді, ал Вашингтон төрт эсминецтің сүйемелдеуімен АҚШ-қа қайтып келе жатты. 21 шілдеде ол Грейвсенд шығанағына жетіп, екі күннен кейін күрделі жөндеуге Бруклин теңіз арсеналына көшірілді.

Гуадалканалдағы жорық

Жөндеу жұмыстары аяқталған соң, 23 тамызда «Вашингтон» үш эсминецтің сүйемелдеуімен Тынық мұхитына бет алды. 28 тамызда Панама каналынан өтіп, 14 қыркүйекте Тонга мемлекетіндегі Нукуалофаға жетті. Сол жерде ол контр-адмирал Уиллис Лидің флагманы болды, ол содан кейін 6-шы жауынгерлік топтың (BatDiv 6) және 12.2-ші міндетті топтың (TG) командирі қызметін атқарды. 15 қыркүйекте «Вашингтон» «Хорнет» әуе кемесін базалық қылатын 17-ші әскери-теңіз күштерінің кемелерімен кездесті; одан кейін кемелер бірлесіп жұмыс істеді және Соломон аралдарындағы науқанды қолдау үшін операцияларды бастау мақсатымен Жаңа Каледониядағы Ноумеяға барды. Нумея мен Жаңа Гебрид аралдарындағы Эспириту-Сантодан шыққан кемелер қараша айының басына дейін Гуадалканалдағы шайқастағы теңізшілерге жабдықтар мен күштер жеткізген конвойларды сүйемелдеді. Қазанның ортасындағы конвой операцияларының бірінде «Вашингтон», екі крейсер және бес эсминец алыстан қолдау көрсетті, бірақ 11-12 қазан түнінде Эсперанс мүйісіндегі шайқасқа қатысу үшін тым алыс болды. Одан кейін «Вашингтон» Гуадалканал аймағына бағынышты 64-ші міндетті топқа (TF 64) ауыстырылды, ол әлі де Лидің басқаруында болды. Бұл топқа бір ауыр және екі жеңіл крейсер, сондай-ақ алты эсминец кірді. 21-24 қазанда жапондық құрлықтағы барлау ұшақтары TF 64 тобымен бірнеше рет байланысқа түсті, бірақ 25-ші күні басталған Санта-Крус аралдары шайқасында жапондықтардың әуе шабуылдары TF 17 және 61-ші американдық авиациялық топтарына бағытталды. 27 қазанда жапондық I 15 суасты қайығы «Вашингтонды» торпедамен зақымдауға тырысты, бірақ сәттілікке жетпеді. Қарашаның басына қарай АҚШ флотының шабуылдық күші айтарлықтай азайды; «Уосп» және «Хорнет» әуе кемелері батып, «Энтерпрайз», «Вашингтон» және жаңа «Оңтүстік Дакота» линкоры ғана осы науқандағы одақтас күштердің қолданысқа ие болған капиталдық кемелері болып қалды. «Вашингтон» 16-шы міндетті топқа (TF 16) қосылды, оған ауыр крейсер «Нортгемптон» және тоғыз эсминец кірді. Кемелер 11 қарашада Гуадалканал маңындағы шайқасқа қайта оралды. Келесі күні оларға «Пенсакола» крейсері мен тағы екі эсминец қосылды. 13 қарашада жапондықтардың ірі шабуылға дайындалып жатқанын білгеннен кейін, Халси «Оңтүстік Дакота», «Вашингтон» және төрт эсминецті 16.3-ші міндетті топ ретінде бөліп шығарды, оның да басшысы Ли болды. «Энтерпрайз» кемесінің алдыңғы лифтісі Санта-Крус шайқасында зақымданғандықтан, оңтүстікке резерв ретінде және Тынық мұхитындағы жалғыз американдық операциялық әуе кемесінің жоғалуын болдырмау үшін қалды. 16.3-ші міндетті топтың кемелері Гуадалканал маңындағы жапондық бомбалау тобын тоқтатуға тиіс болды.

Гуадалканал теңіз шайқасы

Лидің әскери тобы Гуадалканалға жақындағанда, оның жапондық әріптесі адмирал Нобутаке Кондо кездесу үшін өзінің негізгі бомбалау күшін – жылдам жауынгерлік кеме «Кирисиманы», ауыр крейсерлер «Такао» мен «Атагоны» және эсминецтер экранын шығарды. Жолда келе жатырғанда, 14 қарашада TG 16.3 TF 64 ретінде қайта тағайындалды; кемелер Гуадалканалдың оңтүстігінен өтіп, содан кейін Кондоның күтілетін бағытын бөгеп, аралдың батыс жағын айналды. Жапондық әуе күштері Лидің тобын көргенін хабарлады, бірақ кемелерді крейсерлер мен эсминецтер тобынан бастап, әскери-теңіз күштеріне дейін қате анықтады, бұл жапон командирлерінің арасында шатасу тудырды. Сол күні кешке американдық барлау ұшақтары Саво аралынан жапондық әскери кемелерді байқап, Лиге кемелерін жалпы дайындыққа келтіруді бұйырды. Екі жауынгерлік кеме алдында төрт эсминец орналастырылды. Американдық әскери тобы бір күн бұрын құрылғандықтан, бірлік ретінде жұмыс істемеген, ал екі жауынгерлік кеменің де негізгі артиллериясын, әсіресе түнде ату тәжірибесі шектеулі болды. 14 қарашада сағат 23:00-де Шинтаро Хашимото басқаратын, Кондоның негізгі күшінен бұрын жіберілген жапондық эсминецтер Лидің кемелерін байқап, Кондоны ескерту үшін бұрылды, ал «Вашингтонның» іздеу радары жапондық крейсер мен эсминецті бір уақытта анықтады. Кемелердің отты басқару радарлары жапондық кемелерді қадағалай бастады және Ли екі жауынгерлік кемесіне дайын болғанда от ашуға бұйрық берді. «Вашингтон» 23:17-де бірінші болып негізгі артиллериясымен атып, екінші кезектегі пулеметтері нысананы жарықтандыру үшін жұлдызды снарядтарды атты, содан кейін көп ұзамай «Оңтүстік Дакота» да қосылды. Жапондық эсминецтердің бірі, «Аянами», американдық эсминецтер экранына от ашып, өзінің орнын ашты, бұл «Вашингтонға» оны нысанаға алуға мүмкіндік берді, оның қозғалтқыш бөлімдеріне ауыр зақым келтіріп, үлкен өрт шығарды. Көп ұзамай, шамамен 23:30-да электрлік коммутатор бөлмесіндегі ақаулық «Оңтүстік Дакотада» электр қуатын өшіріп, радар жүйесін тоқтатты және кемені жақындап келе жатқан жапондық кемелерге мүлдем көрінбей қалдырды. Осы уақытқа дейін Хашимотоның кемелері американдық эсминецтер экранына ауыр зақым келтірді; екі эсминец торпедамен жарылды (олардың бірі, «Бенхам», келесі таңға дейін аман қалды), ал үшіншісі оқтан жарылды. «Вашингтон» енді жапондық эскадрильясымен күресу үшін дерлік жалғыз қалды, бірақ олар оның бар екенін әлі анықтамаған. «Вашингтонның» капитаны Гленн Б. Дэвис кемесін күйдірілген эсминецтер экранының ажыратылған жағында ұстағанда, «Оңтүстік Дакота» соқтығысудан аулақ болу үшін жанған эсминецтердің біріне бұрылуға мәжбүр болды, ол жапондық кемелерге кері жарық түсіріп, олардың оттарын тартып, «Вашингтонға» кедергісіз шабуыл жасауға мүмкіндік берді. Сағат 23:35-те «Вашингтонның» SG радары Кондоның негізгі күшін анықтап, оларды келесі жиырма минут бойы қадағалады. Сағат 23:58-де «Оңтүстік Дакотаның» қуаты қалпына келтірілді және оның радары жапондық кемелерді жақын арада анықтады. Екі минуттан кейін, жетекші жапондық кеме «Атаго» «Оңтүстік Дакотаны» іздеу шамдарымен жарық етті және жапондық желі дереу от ашты, жиырма жеті соққы берді. «Вашингтон», әлі де байқалмай, от ашты, екі 5 дюймдік пулеметін «Атагоға» және екеуін жұлдызды снарядтарға бағыттады, ал қалғандары негізгі артиллерияға қосылып, «Кирисиманы» Вашингтонның қашықтығында ұрып-соқты. «Кирисима» су астынан қатты зақымдалды, оның алдыңғы екі мұнарасы қирады, ал рулі тұйықталды, бұл оны портқа қарай айналуға мәжбүр етті. Кейін «Вашингтон» «Атаго» мен «Такаоға» от жіберді, бірақ олардың қолына ешқандай маңызды соққылар тимеді. 00:13 екі крейсер «Вашингтонға» 16 «Ұзын найза» торпедасын атып жіберді, содан кейін қашықтықта, бірақ барлығы да сәтсіз болды. 00:20-де Ли өзінің жалғыз тірі қалған жауынгерін (оған аман қалған эсминстерге ертерек араласудан бас тартуға бұйрық берді, ал «Оңтүстік Дакота» капитаны кемесінің одан әрі әрекет етуіне кедергі келтіретін зақымдалғанын анықтағаннан кейін, бұрылуға шешім қабылдады) Кондоның крейсерлерімен жақындауға бұйырды. «Атаго» мен «Такао» қысқа уақытқа негізгі артиллерияларымен шабуыл жасады, ал біріншісі тағы үш торпеда атты, олардың барлығы да сәтсіз болды. Содан кейін Кондо өзінің барлау экранының жеңіл күштеріне торпедалық шабуыл жасауға бұйрық берді, бірақ Хашимотоның кемелері позициядан алыстады және орындай алмады. Гуадалканалға көмекші конвойды сүйемелдеп келе жатқан және осы уақытқа дейін шайқасқа қатыспаған адмирал Райзо Танака Кондоға көмектесу үшін екі эсминецті жіберді. Бұл кемелер келген кезде Ли «Вашингтонға» 00:33-де эсминецтерден күтілетін торпедалық шабуылдан аулақ болу үшін кері бұрылуға бұйырды. Танаканың екі эсминеці «Вашингтон» кері шегініп жатқанда торпедаларын атқылады, бұл оны қорғану маневрлерін жасауға мәжбүр етті. Оңтүстікке шегініп бара жатып Ли «Вашингтонды» зақымдалған американдық кемелерден батысқа қарай ұстады, осылайша оларды қуған жапондық кемелер зақымдалған кемелерге тартылмауы үшін. Бір сағаттан кейін Кондо бомбалауды тоқтатып, «Кирисимамен» байланысқа тырысты, бірақ жауап алмағаннан кейін қираған жауынгерлік кемені тексеру үшін эсминецтерді жіберді. Ол күйіп жатқан, солтүстікке қарай айналып тұрған және судың көбеюіне байланысты қайнап жатқан күйде табылған. 03:25-те ол аударылып, батып кетті; осы уақытқа дейін «Аянами» да тастап кетіліп, «Вашингтонның» келтірген зақымынан батып кеткен. 09:00-ге дейін «Вашингтон» «Оңтүстік Дакотамен» және «Бенхам» мен «Гвин» эсминецтерімен қайта бірігіп, аймақтан шықты. Кондоның жоспарланған бомбалауын тоқтатудан басқа, Ли Танаканың конвойын қараңғыда түсіруге жеткізбей кешіктірді, сондықтан олар аралға жағалауға тірелуге мәжбүр болды, онда олар «Энтерпрайз» және Хендерсон Даласынан келген ұшақтармен, артиллериямен және «Мид» эсминецімен қайта-қайта шабуылға ұшырады.

Кейінгі операциялар

Вашингтон TF 11 «Саратога» және TF 16 «Энтерпрайз» авиаторлардың тексеруін қайта бастады, ал «Оңтүстік Дакота» жөндеуге шықты. Қараша айының соңында Лидің басқаруына «Солтүстік Каролина» қосылды, кейін «Индиана» соғыс кемесі күшейтті. Бұл соғыс кемелері TF 64 тобын құрады, олар Лидің басшылығымен Соломон аралдарындағы шайқастарды қолдау үшін конвойлерді сүйемелдеді, бұл келесі жылға дейін жалғасты. Осы операциялардың ішінде 1943 жылдың 1-4 қаңтары аралығында Гуадалканалға 25-ші жаяу әскер дивизиясының бөлімдерін тасымалдаған жеті транспорттық кемелерді сүйемелдеу болды. Сол айдың соңындағы тағы бір конвой операциясы кезінде Лидің соғыс кемелері Ренелл аралы шайқасында американдық крейсерлік күштеріне жету үшін тым оңтүстікке кетіп қалды. «Вашингтон» 30 сәуірге дейін Оңтүстік Тынық мұхитында болды, содан кейін Ноумеядан Перл-Харборға бағыт алды. Жолда ол TF 16 кемелеріне қосылды. Кемелер 8 мамырда Перл-Харборға жетті. Келесі жиырма күнде «Вашингтон» Гавайи жағалауында жауынгерлік оқулар өткізген TF 60 тобының флагманы ретінде жұмыс істеді. 28 мамырда ол Перл-Харбор әскери-теңіз базасында жөндеу жұмыстарын жүргізу және жаңа жабдықтарды орнату үшін құрғақ докқа кірді. Бұл жұмысқа бұрынғы титтеулерді жойлай алмаған жаңа бұрандалар жиынтығы да кірді. Жұмыс аяқталғаннан кейін, ол 27 шілдеге дейін аймақта оқуларын жалғастырды. Саяхат барысында ол TG 56.14 тобына қосылды, ал 5 тамызда Жаңа Гебрид аралдарындағы Эфатедегі Гавана портына өздігінен бару үшін бөлінді, ол екі күннен кейін жетті. «Вашингтон» келесі екі айды Тынық мұхитының орталық бөлігіндегі болашақ науқандарға дайындық мақсатында Эфате аймағындағы авиаторлар тобымен тактикалық оқулар өткізуге арнады. Үш басқа соғыс кемесі мен алты эсминецтен тұратын TG 53.2 тобының құрамына кірген «Вашингтон» 31 қазан күні теңізге шықты. Кемелер келесі күні «Энтерпрайз», «Эссекс» және «Индипенденс» авиаторларына бағытталған TG 53.3 тобымен кездесті, одан кейін 5 қарашаға дейін жалғасқан кең ауқымды оқулар өтті. Топтар тарады, ал «Вашингтон» Фиджи аралдарындағы Вити-Левуға эскорттық эсминецтермен бірге кетті, ол 7 қарашада жетті.

Гилберт және Маршалл аралдары науқаны

Вашингтон, Лидің флагманы, 11 қарашада 8-ші және 9-шы батальондық дивизиялар кемелерімен бірге шықты, ал төрт күннен кейін олар «Йорктаун» авианосеціне ортасталған TG 50.1-ге қосылды. Флот Гилберт аралдарына бағытталды, онда теңізшілер Тараваға қонуға дайындалып жатты. TF 50 авианосецтері 19 қарашада шабуылдарын бастады, теңізшілер Тарава мен Макинге жағаға шыққан күні олар шабуылдарын жалғастырды. Шабуылдар 22 қарашаға дейін жалғасты, содан кейін флот Макиннің солтүстігіне аймақты күзетуге кетті. 25 қарашада TF 50 топтары қайта ұйымдастырылды және Вашингтон, «Бункер Хилл» және «Монтерей» авианосецтері, сондай-ақ «Оңтүстік Дакота» және «Алабама» линкорларымен бірге TG 50.4-ке ауыстырылды. 26-28 қараша аралығында авианосецтер тобы Макин аралына әскерлер мен жабдықтарды түсіруді қамтамасыз ету үшін жұмыс істеді. 27 және 28 қарашада жапондық ұшақтар топқа шабуыл жасады, бірақ американдық кемелерге көп зиян келтірмеді. 6 желтоқсанда Гилберт аралдарындағы шайқас аяқталғаннан кейін Вашингтон «Солтүстік Каролина», «Оңтүстік Дакота», «Алабама», «Индиана» және «Массачусетс» кемелерімен бірге TG 50.8 құру үшін жіберілді. Екі күннен кейін линкорлар Науру аралын бомбалауға жіберілді, содан кейін 12 желтоқсанда Эфатеге оралды. Кемелер 25 желтоқсанда «Солтүстік Каролина» және төрт эсминецпен оқ ату жаттығуларына кеткенге дейін қысқа уақытқа ғана сол жерде қалды. Кемелер 1944 жылдың 7 қаңтарында портқа оралды, сол кезде Вашингтон «Бункер Хилл» және «Монтерей» авианосецтерімен бірге TG 37.2 болып тағайындалды. Кемелер 18 қаңтарда келесі мақсатқа – Маршалл аралдарына қарай жолға шықты. Кемелер 20 қаңтарда Эллис аралдарындағы Фунафутиде қысқа уақыт тоқтады, содан кейін үш күннен кейін қазіргі TF 58 құрамының қалған бөлігімен кездесу үшін кетіп қалды. Бұл құрама, жылдам авианосецтер тобы, 6 қаңтарда контр-адмирал Марк Митчердің басқаруымен құрылған. Вашингтон тобы сәйкес түрде TG 58.1 болып қайта нөмірленді. Қаңтардың соңында Кваджалейнге жеткен Вашингтон авианосецтер аралға және көршілес Тароаға кең көлемде шабуыл жасағанда күзеттік қызмет атқарды. 30 қаңтарда Вашингтон, «Массачусетс» және «Индиана» линкорлары төрт эсминецтің сүйемелдеуімен Кваджалейнді бомбалау үшін авианосецтерден бөлінді. Келесі күні авианосецтерге оралғаннан кейін линкорлар күзеттік қызметті қайта бастады, ал авианосецтер әуе шабуылдарын жалғастырды. 1 ақпанның таңертеңгісінде аралды күзеткен кезде «Индиана» эсминецтер тобына май құю үшін Вашингтонның алдынан өтіп, соңғысының біріншісіне соқтығысып, екі кемеге де елеулі зақым келтірді. «Индиананың» корпусынан 60,96 метрлік қаптама жыртылып, Вашингтонның мұрты қирады. Екі кеме уақытша жөндеу үшін Маджуроға қайтып келді. Вашингтонның қираған мұрты 11 ақпанда Перл-Харборға уақытша жөндеуге жүзуге мүмкіндік беру үшін нығайтылды. Ол жерге жеткен соң, ол уақытша мұртпен жабдықталды, содан кейін тұрақты жөндеуге Вашингтон штатының Брементон қаласындағы Пуджет Саунд теңіз кеме жасаушы зауытына бағытталды. Жаңа винттер орнатылды және сәуір айында Вашингтон тербеліс сынақтарын өткізді, бұл жарым-жартылай шешімді көрсетті: кеме енді маңызды мәселелерсіз жоғары жылдамдықпен жүзе алатын, бірақ жылдамдықтар арасында тербеліс әлі де шамадан тыс болды. Жұмыс аяқталғаннан кейін кеме BatDiv 4-ке қосылды және Перл-Харборға жөнелту алдында 500 жолаушыдан тұратын топты қабылдады. 13 мамырда ол сол жерге жетіп, жолаушыларды түсіріп, Маджуродағы флотқа қайта оралды. 7 маусымда келгеннен кейін ол вице-адмирал Лидің флагманы ретінде қызметін қайта бастады.

Мариана және Палау аралдары науқаны

Вашингтон келгеннен кейін көп ұзамай флот Мариана аралдарына шабуыл жасау үшін жолға шықты; авианосецтер жапон қорғанысын әлсірету үшін Сайпан, Тиниан, Гуам, Рота және Паган аралдарындағы нысаналарды шабуылдады. Ол кезде ол TG 58.7 тобына қарасты, ол жеті жылдам линкордан тұратын және төрт авианосец тобы арасында бөлінген. 13 маусымда Вашингтон және басқа бірнеше линкор Сайпан мен Тинианды бомбалауға жіберілді. 15 маусымда жылдам авианосец тобы Иво Джима, Чичи Джима және Хаха Джима аралдарының ішіндегі Вулкан және Бонин аралдарындағы нысаналарды шабуылдау үшін солтүстікке бет бұрды. Сонымен қатар, теңізшілер Сайпан жағалауына десант шығарды; бұл жапонның ішкі қорғаныс шебін бұзу, нәтижесінде жапон флоты 1-ші мобильді флотпен күшті қарсы шабуылға көшті. Озаваның кетуін американдық «Redfin» суасты қайығы байқады; «Flying Fish» және «Cavalla» сияқты басқа суасты қайықтар да жапон флотының жақындауын қадағалап, Бесінші флоттың қолбасшысы адмирал Реймонд Спруэнске олардың қозғалысы туралы хабарлап отырды. Жапон флоты жақындағанда Вашингтон және TF 58 тобының қалған бөлігі оларды 18 маусымда қарсы алуға шықты, бұл 19-20 маусымдағы Филиппин теңізіндегі шайқасқа әкелді. Вашингтон және басқа да төрт крейсер мен он үш эсминеці бар линкорлар авианосец тобының батысына орналастырылды, мүмкін болатын шабуыл бағытын қорғау үшін. Жапондықтар алдымен өздерінің ұшақтарын жіберді, және олар американдық флоттың қорғанысын сынағанда, Вашингтон мен Солтүстік Каролина жапондық шабуылдаушы ұшақтарға бірінші болып атысты. Көбінесе авианосецтермен жүргізілген шайқаста АҚШ флоты жапондарға ауыр зиян келтірді, жүздеген ұшақтарын жойды және үш авианосецті баттырды. 1-ші мобильді флот жеңіліп, кері шегілгеннен кейін Вашингтон және TF 58 тобының қалған бөлігі Мариана аралдарына оралды. Гуам шайқасында 25 шілдеге дейін, Вашингтон TG 58.4 авианосецтерімен Палау аралдарына шабуыл жасағанда, ол авианосецтерді қорғауды жалғастырды. Шабуылдар 6 тамызға дейін жалғасты, содан кейін Вашингтон, Индиана, Алабама, жеңіл крейсер «Бирмингем» және эскорттық эсминецтер TG 58.7 тобы ретінде Ениветокке бағытталды. 11 тамызда ол жерге жеткеннен кейін кемелер отынмен толықты және оқ-дәрі мен басқа да жабдықтармен жарақтанды, айдың көп бөлігін сол жерде өткізді. 30 тамызда жұмыс тобы жылдам авианосец соққы күшінің қалған бөлігімен бірге жолға шықты, ол енді Үшінші флоттың басқаруына берілді және TF 38 деп қайта аталды. Ол кезде Вашингтон TG 38.3 тобына бекітілді. Кемелер алдымен оңтүстікке, Адмиралтейство аралдарына, содан кейін батысқа, Палау аралдарына жүзіп кетті. Сол жерде авианосецтер 6-8 қыркүйек аралығында Палаудағы әртүрлі нысаналарды шабуылдады. Вашингтон Пелелиу және Ангуарды бомбалауға өз ауыр артиллериясын жұмсады. 9 және 10 қыркүйекте 38.1, 38.2 және 38.3 жұмыс топтары Палау аралдарынан шығып, Филиппиннің оңтүстігіндегі Минданаодағы жапондық әуе базаларын шабуылдады. Бұл жақын мандағы позицияларды бейтараптандырудың стандартты тәсілі болды, олар Палауға жасалатын шабуылға кедергі келтіруі мүмкін еді. Аралда жапондық күштердің аз екенін анықтағаннан кейін, авианосецтер 12-14 қыркүйек аралығында Филиппиннің орталық бөлігіндегі Висая аралдарына қарай солтүстікке жылды. Содан кейін авианосецтер тобы жанармай құю үшін теңізге шегінді, содан кейін 21 және 22 қыркүйекте Филиппинге оралып, Лусон аралдарындағы әуе базаларын шабуылдады. Кейін авианосецтер тобы 24 қыркүйекте Висаядағы нысаналарды шабуылдап, Филиппинге шабуыл жасауға дайындық ретінде Окинава, Формоза және Лусон әуе базаларын шабуылдау үшін солтүстікке бет бұрды.

Филиппиндік науқан

TF 38 6 қазанда Филиппин аралдарын оқшаулау және 1-ші әуе флотының бөлімшелерін талқандау мақсатымен рейдтерге кірісті; Вашингтон TG 38.3 құрамына қосылған Лидің флагманы болып қала берді. Алғашқы операция 10 қазанда Окинава аралындағы жапон әуе базаларына жасалған ірі шабуыл болды. Келесі күні TG 38.3 кемелері теңізде жанармай құйып алған соң, 12-14 қазан аралығында Формозаға жасалған ірі рейдтерге қатысу үшін қалған үш жұмыс тобымен бірікті. Флот келесі күні кері шегінген кезде, жапондық әуе шабуылдарына қарсы қорғанысқа түсті, бірақ TG 38.3 кемелері тікелей қақтығысқа түспеді, себебі жапондық шабуылдар 38.1 және 38.4 жұмыс топтарына бағытталды. 16-сы күні бір су асты кемесі үш крейсер мен сегіз эсминецтен тұратын жапондық эскадрильяның зақымдалған одақтас әскери кемелерін іздеп жүргенін хабарлады, соның салдарынан TG 38.3 және TG 38.2 оларды ұстап алу үшін солтүстікке бет бұрды, бірақ ұшақтар тек бір торпедалық катерді анықтап, батыра алды. 17 қазанда екі жұмыс тобы Лейтеге шабуыл жасау үшін оңтүстікке шегінді, бұл операцияны TF 38-нің қалған бөлігі де қолдады; сол күні Алтыншы армияның бөлімдері жағаға түсті. Лузонға жасалған шабуылдар 19 қазанға дейін жалғасты. Осы кезде Вашингтон TG 38.4 құрамына қайта тағайындалды, ол "Энтерпрайз" авиатасымалдағышын, "Фрэнклин" авиатасымалдағышын, сондай-ақ жеңіл авиатасымалдағыштар "Сан-Хассинто" мен "Беллеу Вуд" кемелерін күзетуге белсенді қатысты. 21 қазанда TG 38.4 жанармай құю үшін кері шегінді, осы уақытта Формозаға жасалған шабуыл кезінде зақымданған кемелердің Улитиге қарай бет алғандарын да қамтамасыз етті. TG 38.4 келесі күні Лейтеге қайта шақырылды.

Лейте шығанағы шайқасы

Лейте аралына түсу, Филиппиндегі одақтастардың түсуіне жауап ретінде жапон теңіз күштері жоспарлаған «Шо Го 1» операциясын іске қосуға әкелді. Бұл жоспар үш жеке флоттан тұратын күрделі операция болды: Джисабуро Озава басқаратын 1-ші мобильді флот, Солтүстік күш, Такео Курита басқаратын Орталық күш және Шоджи Нисимура басқаратын Оңтүстік күш. Ұшақтарының көп бөлігі жойылған Озаваның әуе кемелері Курита мен Нисимураның шайқас кемелеріне алдау үшін қызмет етуі керек еді, олар басып кіру флотына тікелей шабуыл жасау үшін осы алаңдатуды пайдалануға тырысатын еді. 24 қазанда Куританың кемелері Сан-Бернардино бұғазында анықталды, ал Сибуян теңізіндегі шайқаста американдық авиациялық ұшақтары күшті жапондық «Мусаси» шайқас кемесін батырып, Куританы уақытша бағытын өзгертуге мәжбүр етті. Бұл үшінші флоттың қолбасшысы адмирал Уильям Ф. Хэлсиді 1-ші мобильді флотты жою үшін жылдам авиациялық топты жіберуге итермеледі. «Вашингтон» авианосецтермен бірге солтүстікке қарай жүзіп кетті, ал жолда Хэлси Ли басқаратын TF 34 құрамын құрды, ол «Вашингтон» және тағы бес жылдам шайқас кемесінен, жеті крейсерден және он сегіз эсминецтен тұрды. 25 қазан күні таңертең Митчер Солтүстік күшке алғашқы шабуылды жасап, Энгано туындағы шайқасты бастады. Жапон флотына алты шабуыл жасаған американдықтар төрт авианосецті батырып, гибридтік авианосецке айналдырылған екі ескі шайқас кемесіне зақым келтірді. Хэлси мен Митчерге белгісіз, Курита 24 қазанның кешкісін Сан-Бернардино бұғазы арқылы қайтадан өтіп, келесі күні таңертең Лейте шығанағына жетті. Митчер Солтүстік күшпен айналысқанда, Курита басып кіру флотына шабуыл жасады; Самар шайқасында оны TU 77.4.3, «Таффи 3» деп белгілі эскорттық авианосецтер, эсминецтер және эсминец-эскорттар тобы тоқтатты. Сол күні таңертеңгілік көмекке шақырған асыққан шақырулар Хэлсиді Лидің шайқас кемелерін оңтүстікке жіберіп, араласуға мәжбүр етті. Алайда, Хэлси АҚШ Тынық мұхиты флотының қолбасшысы адмирал Честер В. Нимицтен TF 34-ті бөлу туралы бұйрық алғаннан кейін бір сағаттан астам уақыт күтті; сол уақыт аралығында солтүстікке қарай жүзіп, шайқас кемелерінің сапарына екі сағат қосылды. Эсминецтерді жанармаймен қамтамасыз ету қажеттілігі TF 34-тің оңтүстікке қарай жылжуын одан әрі тежеді. «Таффи 3»-тің қарсыласуы Куританың шайқас кемелері мен крейсерлерін шатастырып, «Вашингтон» мен TF 34-тің қалған бөлігі келгенге дейін шабуылды тоқтатуға мәжбүр етті. Хэлси Куританы Сан-Бернардино бұғазы арқылы қуып жететін TG 34.5 ретінде «Айова» мен «Нью-Джерси» шайқас кемелерін бөлді, ал Ли қалған кемелерін оңтүстік-батысқа алып, оның қашуын кесуге тырысты, бірақ екі топ та тым кеш келді. Тарихшы Х. П. Уилмотт егер Хэлси TF 34-ті дереу бөлгенде және эсминецтерді жанармаймен қамтамасыз ету арқылы шайқас кемелерін кешіктірмегенде, кемелер Орталық күш алдындағы бұғазға оңай жететінін және радарлық басқарылатын негізгі қаруларының айқын басымдылығына байланысты Куританың кемелерін жоя алатынын болжады.

Кейінгі операциялар

Ұрыс аяқталғаннан кейін TF 38 жасақтары Филиппиндегі келесі операциялар үшін отын мен оқ-дәрілерін толықтыру мақсатында Улитиге қайта шегінді. 2 қарашада авиациялық топтар Лузон және Висаядағы әуежайларға тағы бір соққы жасады, бұл шабуылдар 14 қарашаға дейін жалғасты, содан кейін олар үш күннен кейін Улитиге қайтып келді. 18 қарашада Ли 9-шы дивизия командирі, контр-адмирал Эдвард Хансонмен, ол «Оңтүстік Дакота» кемесін өз штаб-квартирасы ретінде пайдаланған, штаб-квартираларын ауыстырды. Сонымен қатар, «Вашингтон» «Оңтүстік Дакота» және «Солтүстік Каролина» кемелерімен бірге TG 38.3 тобына қосылды. Кемелер 22 қарашада артиллериялық оқуларға шықты, ал авиациялық топтар келесі үш күн ішінде Филиппиндегі нысаналарға тәуелсіз шабуылдар жасады. 2 желтоқсанда ол Улитиге оралды, онда экипаж жөндеу жұмыстарын жүргізіп, болашақ операциялар үшін оқ-дәрілер мен жабдықтарды тиеді. 11 желтоқсанда TF 38 жасақтары Лузонға тағы шабуыл жасады, жапондық авиацияны басып тастау үшін, ал десанттық күштер Филиппиннің батысындағы Миндоро аралына қонуға дайындалып жатқанда. Рейд 14-16 желтоқсан аралығында өтті. 17 желтоқсанда флот май құю үшін шегініп бара жатқанда, «Кобра» тайфуны аймақты шарпып, флотты қиратты және үш эсминецті батырды. Флотқа келтірілген зиян жердегі әскерлерге қолдау көрсетуді екі күнге кешіктірді, ал нашар ауа райы Халсиді операцияны тоқтатуға мәжбүр етті; кемелер 24 желтоқсанда Улитиге оралды. 30 желтоқсанда флот Лузонға қонуға дайындық шабуылдарын жүргізу үшін жолға шықты; «Вашингтон» операция үшін TG 38.3 тобында қалды. 1945 жылдың 3 және 4 қаңтарында Формозаға тағы соққы жасалды. 5 қаңтарда теңізде май құйғаннан кейін, 6 және 7 қаңтарда Лузон әуежайларында жиналған камикадзелерге шабуыл жасады, оларды Лингаен шығанағына шабуыл жасамас бұрын бейтараптандыру үшін. 9 қаңтарда Формоза мен Окинаваға тағы шабуылдар жасалды. Келесі күні авиациялық топтар Оңтүстік Қытай теңізіне кірді, онда май құйып, француз Индоқытайындағы нысаналарға шабуыл жасады, Жапонияның маңызды теңіз күштері бар деген болжаммен, бірақ онда тек сауда кемелері мен бірнеше шағын соғыс кемелері ұсталды және батырылды. Осы шабуылдар кезінде одақтас әскерлерінің басқа бөлімдері Лусонның Лингаен шығанағына шабуыл жасады.

Иво-Джима және Окинава жорықтары

Ақпан айында, ол жапондық әуе күштеріне кедергі келтіру үшін Хонсю аралына шабуыл кезінде авианосецтерді сүйемелдеді. Осы кезде Бесінші флот жылдам авианосецтер тобының басқаруын қайта алды, ал Вашингтон енді TG 58.4 құрамына кірді. Флот 10 ақпанда Улитиден шықты, 12 ақпанда Тиниан жағалауында жаттығулар өткізді, 14 ақпанда теңізде жанармай құйып, екі күннен кейін Токио аймалына шабуылдар жасау үшін солтүстіске қарай бет алды. Шабуылдар 17 ақпанға дейін жалғасты. Келесі күні флот отынды толықтыру үшін кері шегінді, ал TG 58.4 Иво Джиманы оқшаулау үшін Бонин аралдарындағы басқа аралдарға жіберілді. Осы шабуылға дайындық кезінде Вашингтон, Солтүстік Каролина және ауыр крейсер Индианаполис шабуыл тобын нығайту үшін TF 54-ке бөлінді. Ол десант кезінде позициясында қалды және 22 ақпанға дейін арал арқылы шайқасқан теңізшілерге оттық қолдау көрсетті. Келесі күні авианосецтер тобы қайта жиналды және 24 ақпанда Жапонияның материгіне қарсы операцияларды жалғастыру үшін жанармай құйды. Иво Джимадан кейін флот Рюку аралдарындағы Окинаваға десантқа дайындалу үшін Жер аралдарына әуе шабуылдарын жаңартты. Олардың біріншісі 25 және 26 ақпанда Токио аймалындағы нысаналарды жойды, ал ертесіне Иво Джимаға тағы бір шабуыл жасалды. 28 ақпанда флот жанармаймен толықтырылды, 1 наурызда Окинаваға шабуыл жасалды, содан кейін 4 наурызда Улитиге оралды. Улитиде флот қайта ұйымдастырылды және Вашингтон TG 58.3-ке ауыстырылды. Флот 14 наурызда Жапонияға қосымша шабуылдар үшін шықты; кемелер жол бойы 16 наурызда жанармай құйды және екі күннен кейін Кюсюдегі нысаналарды жою үшін ұшақтарын ұшырды. Шабуылдар келесі күні де жалғасты, нәтижесінде аралдағы жапондық нысандарға елеулі зиян келтірілді және көптеген соғыс кемелері батып немесе зақымдалды. 22 наурызда тапсырма тобы камикадзе және әуе шабуылдарынан зақымданған бірнеше авианосец болғандықтан, жанармай құю және қайта ұйымдастыру үшін кері шегінді. 24 наурызда Вашингтон Окинавадағы жапондық позицияларын бомбалады, ал флот десант алдында қорғанысты жоюды жалғастырды. Осы кезде Вашингтон TG 58.2-ге ауыстырылды. 1 сәуірде Окинаваға десанттан кейін Жер аралдары мен Рюку аралдарына авианосецтердің шабуылдары жалғасты. Арал маңында жүрген кезде флотқа ауыр және қайталамалы камикадзе шабуылдары жасалды, олардың ең ірісі 7 сәуірде жапондық "Ямато" соғыс кемесінің шығуымен бірге болды. Алайда, Вашингтон осы шабуылдарда зақымданбады, олар көбінесе авианосецтердің әуе күзетімен жеңілді. 19 сәуірде жауынгерлік кеме Окинаваға жақындап, жапондық позицияларын бомбалады, ал теңізшілер оңтүстікке қарай шайқасты. Вашингтон мамыр айының соңына дейін арал маңында қалды, содан кейін күрделі жөндеуге жіберілді. Ол алдымен Лейтедегі Сан-Педро шығанағына барып, 1 маусымда жетіп, 6 маусымда Пьюгет саундқа бет алды. Тынық мұхитын кесіп өтетін кезде ол Гуам мен Перл-Харборда тоқтады, содан кейін 23 маусымда Бремертонға жетті. Оның жөндеу жұмыстары қыркүйекке дейін жалғасты, осы кезде Жапония 15 тамызда капитуляциялап, 2 қыркүйекте соғысты ресми түрде аяқтады.

Соғыстан кейінгі

Сентябрь айында қайта жөндеуден өткен соң, Вашингтон теңізде сынақтар жүргізді, сосын Лос-Анджелестегі Сан-Педрода қысқа мерзімді оқу-жаттығулар өтті. Одан кейін ол Панама каналына бет алды және 6 қазанда TG 11.6 тобына қосылды, содан соң каналдан өтіп, солтүстікке қарай Филадельфия теңіз кемежайына бағытталды. 17 қазанда ол ондағы орнына жетті және 27 қазанда Теңіз күні мерекесіне қатысты. Америкалық әскери қызметшілерді елдеріне қайтару мақсатындағы «Солдат кілемі» операциясына қатысуға дайындалып жатқан Вашингтон, қосымша персоналды тасымалдау үшін Филадельфиядағы кемежайда модификацияланды. Кеме экипажы 84 офицер мен 835 сарбаздан тұрды. Соғыс аяқталғандықтан, кемедегі қару-жарақтарға қару-жарақ командаларының қажеті болмады. Жұмыс 15 қарашада аяқталып, ол Ұлыбританияға жол тартты. 22 қарашада ол Саутгемптонға жетті. Вашингтон 185 офицер мен 1479 сарбаздан тұратын әскери контингентті алып, Атлант мұхитын қайта кесіп, Нью-Йоркке оралды. 1947 жылдың 27 маусымында ол Нью-Йорктегі Атлант резервтік флотына қосылды. Кеме 1950 жылдарға дейін онда қалды. 1946 жылдан бастап Кемелердің сипаттамалары жөніндегі кеңес Солтүстік Каролина және Оңтүстік Дакота класындағы әскери кемелерден 40 мм-лік зениттік қаруларды алып тастауға рұқсат берді. Бұл қарулар Корея соғысы үшін кемелер қайта жарақтандырылғанда орнатылды. Вашингтон және басқа да соғыс кемелері 1951 жылдың қазанына дейін 20 мм-лік зениттік батареяларын толықтай алып тастады. 1954 жылдың мамырында Әскери-теңіз күштері Вашингтон мен Солтүстік Каролинаны жаңғыртуды қарастырды, бұл екі мұнарада орналасқан он екі зениттік қарудан тұратын жаңа батареяны орнатуға мүмкіндік берген болар еді. Кемелердің баяу жылдамдығы оларды авиациялық топтармен тиімді жұмыс істеуге кедерілді, сондықтан Әскери-теңіз күштері белгілі бір жылдамдыққа қол жеткізу қажеттігін анықтады. Бұл үшін электр станциясы қазіргі суыру салмағында тиісті қуатты қамтамасыз етуі керек еді. Тіпті артқы мұнараны алып тастап, оның орындық кеңістігін қосымша қазандықтар үшін пайдаланған жағдайда да қажетті қуатты алу мүмкін болмады. Барлық қабырғалық броняны алып тастау кеменің қажетті жылдамдыққа жетуіне мүмкіндік бергенімен, үлкен бұрандаларды орнату үшін кеменің корпусын айтарлықтай қайта құру қажет болар еді. Әскери-теңіз күштері кеменің ағымдағы қозғалтқыш жүйесін толығымен алып тастап, Iowas кемелерінде қолданылатын ұқсас жүйемен алмастыру мүмкіндігін қарастырды, бірақ үлкен жүйеге сыйымдылық жеткіліксіз болды. Сол жылдамдыққа жету үшін Вашингтонға барлық қабырғалық броняны және барлық үш мұнараны алып тастау қажет болар еді, сонымен қатар жеткілікті қуатты электр станциясы да қажет еді. Жобаның құны шамамен кеме басына 40 миллион долларға бағаланды, бұл тым қымбат деп танылды, сондықтан жобадан бас тартылды. Кеме 1960 жылдың 1 маусымына дейін Әскери-теңіз кемелерінің тізілімінен шығарылғанға дейін тізімде қалды. 1961 жылдың 24 мамырында ол металл қалдықтарына сатылды. Вашингтон Luria Brothers компаниясының Lipsett бөлімшесіне сүйретіліп, кейін бөлшектелді.