Кіріспе
Тактикалық ядролық қарудың түрі, ұрыс алаңында жер бетінен атылуға арналған. Ядролық артиллерия – шектеулі қуатты тактикалық ядролық қарулардың, атап айтқанда, ұрыс алаңындағы нысаналарға жерден ұшырылатын қарулардың кіші тобы. Ядролық артиллерия көбінесе зеңбіректерден атылатын снарядтармен байланысты, бірақ техникалық тұрғыдан алғанда, қысқа қашықтықтағы артиллериялық ракеталар немесе тактикалық баллистикалық ракеталар да оған кіреді. Ядролық артиллерияны әзірлеу – ядролық қаруға ие елдердің жау әскерлеріне қарсы (қалаларға, әскери базаларға және ауыр индустрияға қарсы стратегиялық мақсаттарда қолданылуынан гөрі) тактикалық түрде қолданылатын ядролық қаруды жасауға бағытталған кең ауқымды күш-жігердің бір бөлігі болды. Ядролық артиллерияны АҚШ, КСРО және Франция сияқты бірнеше мемлекеттер жасап, қолданған. Ұлыбритания мұндай қару жүйелерін (Blue Water ракетасы және Yellow Anvil артиллериялық снаряды) жоспарлап, ішінара әзірледі, бірақ оларды өндіріске енгізбеді. Мемлекеттердің екінші тобы ядролық артиллериямен байланысы бар. Бұл елдер ядролық қаруды қолдануға оқытылған және жабдықталған артиллериялық бөлімшелерді құрды, бірақ құрылғыларды өздері бақыламады. Оның орнына, құрылғылар дамып келе жатқан елдердің ішкі күзет бөлімшелерінде сақталды. Бұл күзет бөлімшелері дағдарыс кезінде қолдану үшін қару берілгенге дейін ядролық қаруды бақылауда ұстады. Бұл екінші топқа Бельгия, Канада, Батыс Германия, Грекия, Италия, Нидерланды, Түркия және Ұлыбритания сияқты Солтүстік Атлантика шарты ұйымының (НАТО) елдері кірді. Бүгінде ядролық артиллерияның орнына, ядролық оқтәмірлермен жабдықталған жылдам тактикалық баллистикалық ракеталерді ұшыратын құрылғылар қолданылуда.
Nuclear artillery is a subset of limited yield tactical nuclear weapons, in particular those weapons that are launched from the ground at battlefield targets. Nuclear artillery is commonly associated with shells delivered by a cannon, but in a technical sense short range artillery rockets or tactical ballistic missiles are also included. The development of nuclear artillery was part of a broad push by nuclear weapons countries to develop nuclear weapons which could be used tactically against enemy armies in the field (as opposed to strategic uses against cities, military bases, and heavy industry). Nuclear artillery was both developed and deployed by a small group of states, including the United States, the Soviet Union, and France. The United Kingdom planned and partially developed such weapon systems (the Blue Water missile and the Yellow Anvil artillery shell) but did not put them into production. A second group of states has derivative association with nuclear artillery. These nations fielded artillery units trained and equipped to use nuclear weapons, but did not control the devices themselves. Instead, the devices were held by embedded custodial units of the developing countries. These custodial units retained control of the nuclear weapons until they were released for use in a crisis. This second group has included such North Atlantic Treaty Organisation (NATO) countries as Belgium, Canada, West Germany, Greece, Italy, the Netherlands, Turkey, and the United Kingdom. Today, nuclear artillery has been almost entirely replaced with mobile tactical ballistic missile launchers, carrying missiles with nuclear warheads.
Франция
Францияның ядролық артиллериясы 1975 жылдан 1993 жылға дейін Pluton зымыран жүйесімен, ал 1991 жылдан 1996 жылға дейін оның ұзақ қашықтықтағы мұрагері Hadès зымыранымен жабдықталған артиллериялық полктармен қамтамасыз етілді.