Линкольн Инн: Лондондық құқық мектебінің тарихы

Кіріспе

Лондондағы төрт сот палатасының бірі, Англия. Гарвард құқық мектебіндегі Линкольн қоғамы.

Линкольн қоғамы – Англия мен Уэльстің адвокаттары мүше болып тіркелетін және адвокаттыққа қабылданатын Лондондағы төрт сот палатасының бірі. (Қалған үшеуі – Орта ғибадатхана, Ішкі ғибадатхана және Грейдің қонақ үйі.) Линкольн қонақ үйі Лондонның Камден ауданындағы Холборнда, Лондон қаласы мен Вестминстер қаласының шекарасында, сондай-ақ Лондон экономика және саясаттану мектебінің, Корольдік соттарының және Лондон Корольдік колледжінің Моган кітапханасының қарсысында орналасқан. Ең жақын метро станциясы – Холборн немесе Чансери Лейн. Линкольн қонақ үйі – ең ірі қонақ үй. Оның Линкольннің үшінші графы Генри де Лейсидің құрметіне аталғаны айтылады.

Тарих

12-13 ғасырларда заң Лондон қаласында, негізінен дін қызметкерлері арқылы оқытылды. Бұл заң білімін беру түрін тоқтатқан екі оқиға болды: біріншіден, 1218 жылы Рим папасының бұйрығы дін қызметкерлеріне канондық заңды емес, жалпы заңды оқытуға тыйым салды; екіншіден, Англияның Генрих III-і 1234 жылдың 2 желтоқсанындағы жарлығымен Лондон қаласында заң білімін беру институттарының болуына рұқсат бермеді. Сол кезде заңгерлер Вестминстер залындағы соттарға жақын, қала сыртындағы Холборн ауылына көшіп кетті. Басқа да Инндер сияқты, Линкольн Иннінің негізі қаланған күні белгісіз. Инн ең көне жазбаларды сақтай алады – оның «қара кітаптары», басқару кеңесінің хаттамаларын 1422 жылға дейін қамтиды, ал ең ерте жазбалар сол кезде Инннің ұйымдасқан және тәртіпті орган болғанын көрсетеді. Генрих де Лейси, Линкольнның 3-ші графы, заңгерлерді Холборнға көшіруге ынталандырды, олар Chancery Иннінің бірі – Тави Инніне көшіп, кейін Фурнивал Инніне де кеңейді. Линкольн Инні графтың 1310 жылы қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай соттың ресми түрде ұйымдастырылған Инніне айналғаны есептеледі. 1422 жылға дейін «Линкольн Иннінің» көп бөлігі, графтың есімімен белгілі болғаннан кейін, Ральф Невиллдің, Чичестер епископының, Шансери-Лейнге жақын жердегі иелігіне көшті. Олар Тави және Фурнивал Иннін сақтап, оларды жас заңгерлер үшін «оқу орындары» ретінде пайдаланды және 1550 және 1547 жылдары мүлікті толық сатып алды. 1537 жылы Линкольн Инні орналасқан жерді епископ Ричард Сэмпсон Уильям Сулиард атты Бенчерге сатты, ал оның ұлы 1580 жылы бұл жерді Линкольн Инніне сатты. Инн 1464 жылғы жарлық арқасында, онда заң студенттеріне дәріс оқыту үшін Оқушы талап етілді, заң білімін беру орны ретінде ресми түрде ұйымдастырылды. 15 ғасырда Инн аса өркендемеген, және Бенчерлер, әсіресе Джон Фортескью, осы жағдайды түзетуге үлкен үлес қосты. 1920 жылы Линкольн Инні өзінің алғашқы әйел мүшесін қабылдады: Марджори Пауэлл.

During the 12th and early 13th centuries, the law was taught in the City of London, primarily by the clergy. Two events ended this form of legal education: firstly, a papal bull in 1218 prohibited the clergy from teaching the common law, rather than canon law; and secondly, a decree by Henry III of England on 2 December 1234 that no institutes of legal education could exist in the City of London. The secular lawyers migrated to the hamlet of Holborn, near to the law courts at Westminster Hall and outside the City. As with the other Inns of Court, the precise date of founding of Lincoln's Inn is unknown. The Inn can claim the oldest records – its "black books" documenting the minutes of the governing council go back to 1422, and the earliest entries show that the inn was at that point an organised and disciplined body. Henry de Lacy, 3rd Earl of Lincoln had encouraged lawyers to move to Holborn, and they moved to Thavie's Inn, one of the Inns of Chancery, later expanding into Furnival's Inn as well. It is felt that Lincoln's Inn became a formally organised inn of court soon after the earl's death in 1310. At some point before 1422, the greater part of "Lincoln's Inn", as they had become known, after the Earl, moved to the estate of Ralph Neville, the Bishop of Chichester, near Chancery Lane. They retained Thavie's and Furnival's Inn, using them as "training houses" for young lawyers, and fully purchased the properties in 1550 and 1547 respectively. In 1537, the land Lincoln's Inn sat on was sold by Bishop Richard Sampson to a Bencher named William Suliard, and his son sold the land to Lincoln's Inn in 1580. The Inn became formally organised as a place of legal education thanks to a decree in 1464, which required a Reader to give lectures to the law students there. During the 15th century, the Inn was not a particularly prosperous one, and the Benchers, particularly John Fortescue, are credited with fixing this situation. In 1920, Lincoln's Inn added its first female member: Marjorie Powell.

Құрылым мен басқару

Линкольн қонақүйінің конституциясы немесе басқарудың негізгі формасы болмаған, ал заңнама екі түрге бөлінді: Губернаторлар қабылдаған жарлықтар (төменде қараңыз) және Қоғам шығарған қаулылар (Қонақүйдің барлық мүшелері). Үшінші тәсіл – жекелеген стипендиаттардың белгілі бір міндетті орындауға уәде беруі; алғашқы белгілі мысал 1435 жылдан бастап «Бұл жерде Линкольн қонақүйінің стипендиясына жасалған белгілі бір келісімдер мен уәделер келтірілген» деп басталады. Қонақүйдің мөлшерінің ұлғаюы оның ішінара демократиялық сипатын жоғалтуға әкелді, біріншіден 1494 жылы тек Бенчерлер мен Губернаторлар ғана адамдарды адвокатураға шақыруда дауыс беруге құқылы деп шешілді, ал он алтыншы ғасырдың соңына қарай Бенчерлер толығымен бақылауға ие болды. Қабылдаулар қара кітаптарға тіркелді және екі санатқа бөлінді: Клерктер (Clerici), олар Клерктер ортақ залына қабылданды; және Fellows Socii, олар Стипендиаттар ортақ залына қабылданды. Барлық түсушілер санатқа қарамастан бірдей ант берді, ал кейбір стипендиаттарға Клерктер ортақ залында тамақтануға рұқсат берілді, себебі ол арзан болды, бұл ғалымдарға кейде екеуін ажыратуды қиындатты. «Қара кітаптардың» редакторы Уокер екі санаттың бір-бірімен бірдей екенін айтады. 15 ғасырда стипендиаттарды Магистрлер деп атай бастады, ал Магистрлер мен Клерктер арасындағы айырмашылық біртіндеп артты, 1505 жылы Магистрлердің заң мәселесін зерттемесе Клерктер ортақ залында болуына тыйым салынды. 1466 жылға қарай стипендиаттар Бенчерлерге, «Адвокатурадағыларға» (ad barram, сондай-ақ «толыққанды барристерлер» немесе жай ғана «барристерлер») және «Адвокатурада емес» (extra barram) болып бөлінді. 1502 жылға қарай extra barram стипендиаттары «ішкі барристерлер» деп аталды, бұл «толыққанды» немесе «сыртқы» барристерлерге қарама-қарсы болды. Лорд Мэнсфилдтің кезінде ресми заңгерлік білім болған жоқ, адвокатураға шақыру үшін адамның жалғыз талабы – ол Линкольн қонақүйінде бір семестрде бес рет тамақтанып, стюард дайындаған құжаттың алғашқы сөйлемін оқыған болуы керек еді.

Lincoln's Inn had no constitution or fundamental form of governance, and legislation was divided into two types; statutes, passed by the Governors (see below) and ordinances issued by the Society (all the Fellows of the Inn). A third method used was to have individual Fellows promise to fulfill a certain duty; the first known example is from 1435, and starts "Here folowen certaynes covenantes and promyses made to the felloweshippe of Lyncoll' Yne". The increase of the size of the Inn led to a loss of its partially democratic nature, first in 1494 when it was decided that only Benchers and Governors should have a voice in calling people to the Bar and, by the end of the sixteenth century, Benchers were almost entirely in control. Admissions were recorded in the black books and divided into two categories: Clerks (Clerici) who were admitted to Clerks' Commons; and Fellows Socii who were admitted to Fellows' Commons. All entrants swore the same oath regardless of category, and some Fellows were permitted to dine in Clerks' Commons as it cost less, making it difficult for academics to sometimes distinguish between the two – Walker, the editor of the Black Books, maintains that the two categories were one and the same. During the 15th century, the Fellows began to be called Masters, and the gap between Masters and Clerks gradually grew, with an order in 1505 that no Master was to be found in Clerks' Commons unless studying a point of law there. By 1466, the Fellows were divided into Benchers, those "at the Bar" (ad barram, also known as "utter barristers" or simply "barristers"), and those "not at the Bar" (extra barram). By 1502, the extra barram Fellows were being referred to as "inner barristers", in contrast to the "utter" or "outer" barristers. In Lord Mansfield's time, there was no formal legal education, and the only requirement for a person to be called to the Bar was for him to have eaten five dinners a term at Lincoln's Inn, and to have read the first sentence of a paper prepared for him by the steward.

Орындықтар

Бенджер, Бенджситтер немесе (ресми түрде) Бендж мастері – Линкольн қонақүйінің құрметті қоғамының басқарушы органы – Кеңестің мүшесі. Бұл термин бастапқыда қонақүйдің басты залында тамақтануға және сот отырыстары кезінде қолданылатын орындықтарда отырған адамды білдірді, және бұл термин бастапқыда ешқандай маңызға ие болған жоқ. Линкольн қонақүйінде Бенджер идеясы басқа жерлерге қарағанда әлдеқайда ертерек пайда болған деп саналады; 1440 жылы төрт Бенджердің ант бергені туралы жазбалар бар. Уильям Холдсворт және «Қара кітаптардың» редакторы екеуі де Бенджерлердің ең ерте заманнан бастап, оқырмандардан бастаған басқа қонақүйлерден өзгеше, қонақүйдің басқарушылары болғанын қорытындылады. Бірақ кейінірек жазған А. В. Б. Симпсон «Қара кітаптарға» сүйене отырып, Бенджерлер бастапқы басқарушы орган емес екенін, ал қонақүйді губернаторлар (немесе *gubernatores*) басқарғанын, оларды кейде Басқарушылар деп те атаған, деп шешті. Губернаторлар бір жылдық мерзімге сайланды, және әр уақытта төрттен алты адам қызмет етті. Бенджерлер туралы алғашқы жазба 1478 жылға қатысты, онда Джон Глинн губернаторлар мен «басқа банкирлердің» алдында «әдепсіз және лайықсыз сөздер» қолданғаны үшін қоғамнан қуылды, ал 1489 жылы қабылданған заң «губернаторлар мен басқа құрметті банкирлердің» бұйрығымен қабылданды. 15 ғасырдың соңына қарай басқарушы топқа губернаторлар (әрдайым Бенджерлер болған) кірді, сондай-ақ басқа «банктің иелерінен» көмек және кеңес алды, ал бүкіл қоғамнан дауыс беру болды. Алайда, Бенджерлер әлі де губернаторларға бағынышты болды; 1505 жылғы жазбада екі Бенджердің «қонақүйді жақсы басқаруға көмектесу және кеңес беру үшін, бірақ дауыс беру үшін емес» қабылдануын көрсетеді. Губернаторларды пайдалану практикасы 1572 жылы тоқтатылды, және 1584 жылдан бастап бұл термин Бенджерлерге қолданыла бастады, губернатордың және жаңа Бенджердің билігі бірдей болды. 2013 жылдың қараша айына қарай шамамен 296 Бенджер бар, олардың құрамына жоғары сот қызметіне сайланған қонақүй мүшелері, алты немесе жеті жыл бойы Корольдің кеңесшісі қызметін атқарғандар және белгілі бір «жас» адвокаттар (Корольдің кеңесшісі емес адвокаттар) кіреді. Сонымен қатар, заңнан басқа салаларда табысқа жеткен, кассир сияқты лауазымды атқара алмайтын «қосымша Бенджерлер» де бар, олардың құқықтары кәдімгі Бенджерлермен бірдей. «Ардақты Бенджерлер» де бар, олар дауыс беру және лауазымды атқару құқығынан басқа Бенджерлердің барлық құқықтарына ие. Бұл – қоғамда «жетістікке жеткен» адамдар, соның ішінде Ұлыбританияның бұрынғы премьер-министрі Маргарет Тэтчер сияқты тұлғалар. Басқа қонақүйлер сияқты, Линкольн қонақүйінде де «Корольдік Бенджер» бар – ол Патша отбасының мүшесі немесе мүшелері. Қазіргі Корольдік Бенджер – Кент герцогы, ол бұрынғы принцесса Маргарет қайтыс болғаннан кейін сайланды. 1943 жылы ол Корольдік Бенджер болып сайланғанда, Мэри кез келген қонақүйдегі алғашқы әйел Бенджер атанды. Оның Корольдік Ұлылығы Йорк герцогы Эндрю 2012 жылдың желтоқсан айында Корольдік Бенджер болып сайланды.

A Bencher, Benchsitter or (formally) Master of the Bench is a member of the Council, the governing body of the Honourable Society of Lincoln's Inn. The term originally referred to one who sat on the benches in the main hall of the Inn, which were used for dining and during moots, and the term originally had no significance. In Lincoln's Inn, the idea of a Bencher was believed to have begun far earlier than elsewhere; there are records of four Benchers being sworn in 1440. William Holdsworth and the editor of the Black Books both concluded that Benchers were, from the earliest times, the governors of the Inn, unlike other Inns who started with Readers. A. W. B. Simpson, writing at a later date, decided based on the Black Books that the Benchers were not the original governing body, and that the Inn was instead ruled by Governors (or gubernatores), sometimes called Rulers, who led the Inn. The Governors were elected to serve a year long term, with between four and six sitting at any one time. The first record of Benchers comes from 1478, when John Glynne was expelled from the Society for using "presumptious and unsuitable words" in front of the governors and "other fellows of the Bench", and a piece of legislation passed in 1489 was "ordained by the governors and other the worshipfuls of the Bench". By the late 15th century, the ruling group were the Governors (who were always Benchers) with assistance and advice from the other "masters of the Bench", and occasional votes from the entire Society. The Benchers were still subordinate to the Governors, however; a note from 1505 shows the admission of two Benchers "to aid and advice for the good governing of the Inn, but not to vote". The practice of using Governors died out in 1572 and, from 1584, the term was applied to Benchers, with the power of a Governor and a new Bencher being synonymous. There are approximately 296 Benchers as of November 2013, with the body consisting of those members of the Inn elected to high judicial office, those who have sat as Queen's Counsel for six or seven years and some of the more distinguished "junior" barristers (those barristers who are not Queen's Counsel). There are also "additional benchers"—members of the Inn who have been successful in a profession other than the law, who have the rights of a normal bencher except that they cannot hold an office, such as Treasurer. In addition there are "honorary benchers", who hold all the rights of a Bencher except the right to vote and the right to hold an office. These are people of "sufficient distinction" who have been elected by the Inn, and includes people such as Margaret Thatcher, former Prime Minister of the United Kingdom. In common with the other Inns, Lincoln's Inn also has a "Royal Bencher"—a member or members of the Royal Family who have been elected Benchers. The present Royal Bencher is Duke of Kent who was elected after the death of the previous incumbent Princess Margaret. In 1943, when she was elected as Royal Bencher, Queen Mary became the first female Bencher in any Inn. His Royal Highness Prince Andrew Duke of York was elected a Royal Bencher in December 2012.

Ғимараттар мен сәулет нысандары

Линкольн қонақ үйінің мүлігіне колледж ғимараттары, адвокаттар кеңселері, коммерциялық үй-жайлар және тұрғын үйлер кіреді. Қонақ үй Chancery Lane және Lincoln's Inn Fields аралығында, Ішкі және Орта ғибадатханалардың солтүстігінде және Грейз Иннның оңтүстігінде орналасқан. Линкольн қонақ үйі көршіліктен бөліп тұратын кірпіш қабырғамен қоршалған; бұл қабырға алғаш рет 1562 жылы тұрғызылған, және Бен Джонсон кірпіш жұмыстарының бір бөлігін салғаны айтылады. Қазірге дейін сақталған бөлігі тек батыс жағындағы, Солтүстік газон мен дала арасындағы қабырға ғана. Төменде талқыланатын негізгі ғимараттардан басқа, қонақ үй мыналардан тұрады: Ескі алаң, Ескі ғимараттар, Тас ғимараттар және Хардвик ғимараттары. 1683 жылы салынған Жаңа алаң, кейде Серл соты деп те аталады, шамамен 1697 жылы аяқталды. Жаңа алаң бастапқыда Серл соты деп аталды, себебі ол қонақ үй мен Генри Серлдің жерге иелік етуіне байланысты келісімнің нәтижесінде салынған. 1682 жылы келісімге қол жеткізіліп, Серл 1682 және 1693 жылдар аралығында алаңның үш жағына кірпіштен 11 кеңсе салдырды. 1843 жылы ортадағы ашық алаң бақтар мен газонмен ауыстырылды. Меншік құқығының күрделі тарихына байланысты, алаңның кейбір бөліктері әлі де жеке тұлғаларға тиесілі, олар ғимараттардағы қабаттарға немесе қабаттардың бөліктеріне иелік етеді. 1860 жылғы Линкольн қонақ үйі заңы тікелей қабылданып, қонақ үйге алаңдағы еркін иелерінен алымдар жинауға мүмкіндік берді. Тас ғимараттар 1775 және 1780 жылдар аралығында Роберт Тейлордың жобалары бойынша салынды, бірақ 7-ші ғимарат 1845 жылы осы стильде толықтырылды. Бұл жоба бастапқыда бүкіл қонақ үйді қайта жаңартудың бір бөлігі болуы керек еді, бірақ ол ешқашан аяқталған жоқ. Тас ғимараттар "Блиц" кезінде қиын жағдайға түсті, бірақ олардың сыртқы түрі көбінесе сақталған. Іштен қарағанда, бұл алаң емес, тұйық көше сияқты көрінеді, екі қанаттың солтүстік жағы жабық, үшінші қанатында бастапқыда кітапхана орналасқан. Шығыс жағы Chancery Lane бойымен, ал батыс жағы Солтүстік газонға қарап тұрады. Бұл кеңселердің "баспалдақтарының" стандартты орналасуын қамтамасыз етеді. Солтүстік газоннан кіруге болмайды, бірақ батыс қанаты ерекше айқындықпен жақсы жабдықталған. №10 бөлмесі бастапқыда Chancery (бұрынғы Олд Холлда өткізілетін) кеңсесімен байланысты нығайту үшін қонақ үймен берілді, ол Chancery сотының алты кеңсесінің кеңсесі ретінде пайдаланылды, және кеңселер жойылғанда, сот 1882 жылы Корольдік сотқа көшкенде қонақ үй оны қайтарып алды. Бұрынғы кітапханашы 1800 жылы Франциск Бернасконидің оны "көптеп қайта жаңғыртқанын" айтады. Бұл қайта жаңарту нәтижесінде емен ағаштары иілген гипстен жасалған төбемен жабылды, "бұл өте жаман өзгеріс". Ескі зал той-томалақтар, мәжілістер және банкеттер үшін пайдаланылғаннан басқа, сот ретінде де пайдаланылды. Роллс сотының төрағасы 1717 және 1724 жылдар аралығында Роллс соты қайта құрылған кезде онда отырды, ал лорд Талбот 1733 жылы оны сот ретінде пайдаланды. 1737 жылдан бастап ол Канцелярия сотының үйі ретінде пайдаланылды, бұл практика Корольдік соттар ашылғаннан кейін тоқтатылды. 2010 жылы зал қайта жаңартылып, оның крипті жақсартылды және сырттан баспалдақ орнату арқылы қол жетімді болды.

Lincoln’s Inn’s estate comprises collegiate buildings, barristers’ chambers, commercial premises and residential apartments. The Inn is situated between Chancery Lane and Lincoln's Inn Fields, north of Inner and Middle Temples and south of Gray's Inn. Lincoln's Inn is surrounded by a brick wall separating it from the neighbourhood; this was first erected in 1562, and it is said that Ben Jonson did some of the brickwork. The only surviving part is that on the western side between the North Lawn and the Fields. As well as the major buildings discussed below, the Inn consists of: Old Square, Old Buildings, Stone Buildings and Hardwicke buildings. First built in 1683, New Square, sometimes known as Serle Court, finished in about 1697. New Square was originally named Serle's Court because it was built as a compromise between the Inn and Henry Serle over ownership of the land. A compromise was made in 1682, and Serle built 11 brick sets of chambers on three sides of the square between 1682 and 1693. Alterations were made in 1843, when the open area in the middle was replaced by gardens and lawns. Because of its difficult history of ownership, some parts of the Square are still freehold, with individuals owning floors or sections of floors within the buildings. The Lincoln's Inn Act 1860 was passed directly to allow the Inn to charge the various freeholders in the Square fees. Stone Buildings was built between 1775 and 1780 using the designs of Robert Taylor, with the exception of No. 7, which was completed the range in the same style in 1845. The design was originally meant to be part of a massive rebuilding of the entire Inn, but this was never completed. Stone Buildings were seriously damaged during The Blitz, but their external appearance remains much the same. From "within" it appears as a cul de sac rather than a square, the two ranges closed to the north with a third which originally contained the library. The eastern side along Chancery Lane and the western backing onto the North Lawn. These provide the standard layout of "staircases" of working chambers. From the North Lawn there is no access but the west range provides a fine institutional range of some distinction. No. 10 was originally provided by the Inn to strengthen its ties with Chancery (which used to be held in the Old Hall) as the office of the Six Clerks of the Court of Chancery, with the Inn taking it back when the Clerks were abolished and the Court moved to the Royal Courts of Justice in 1882. A former librarian reported that it was "extensively remodelled" by Francis Bernasconi in 1800. This remodelling led to the covering of the oak beams with a curved plaster ceiling, "a most barbarous innovation". As well as its use for revels, moots and feasts, the Old Hall was also used as a court. The Master of the Rolls sat there between 1717 and 1724 while the Rolls Court was being rebuilt, and Lord Talbot used it as a court in 1733. From 1737 onward it was used to house the Court of Chancery, a practice that ended with the opening of the Royal Courts of Justice. In 2010 the Hall was refurbished and its Crypt was improved and made more accessible by the installation of a staircase from the outside.

Шатыр

Линкольн қонақүйіндегі шапель туралы алғашқы айғақ 1428 жылға дейін барады. 17 ғасырда ол тым кішкентай болып қалды, содан кейін 1608 жылы жаңа шапель салу мәселесі талқыланды. Қазіргі шапель 1620 және 1623 жылдар аралығында Иниго Джонс салған, кейін 1797 және 1883 жылдары кеңейтілген. 1685 жылы Кристофер Ренмен кеңескеннен кейін және 1915 жылы да жөндеу жұмыстары жүргізілді. Шапель желдеткіш тәрізді күмбезделген, ашық подвалға салынған және крипт, жиналыс орны және демалыс алаңы ретінде пайдаланылған (кейде бір уақытта). Көп жылдар бойы криптада тек Бенчерлерге ғана жерленуге рұқсат берілді, соңғы жерлеу 1852 жылдың 15 мамырында болды. Бірақ оған дейін ол қоғамның кез келген мүшесіне немесе қызметшісіне ашық болды; 1829 жылы бұрынғы уағызшы жерленді, ал 1780 жылы Уильям Тернер, "осы құрметті қоғамның есік сақшысы және ыдыс жуушысы" деп сипатталды, жерленді. Шапельде 1596 жылға дейін сақталған деген қоңырау бар, бірақ бұл күмәнді деп есептеледі. Дәстүр бойынша, қоңырау сағат 21:00-де кешкі комендант сағатын хабарлайтын, қазіргі қазынашының жасына сай соққылармен. Бенчер қайтыс болғанда, қоңырау сағат 12:30 мен 13:00 аралығында да соғылған. Шапельдегі алғашқы орган 1820 жылы орнатылған Flight & Robson үлгісі болды. 1856 жылы ол үлкен Уильям Хилл органымен ауыстырылды; ол өз шеберлігінің шыңында жасалған, қалың қорғасын және қалайы құбырлары, педаль жиынтығы және үш мануалы бар модель. Ғимарат 1845 жылы аяқталып, 30 қазан күні королева Виктория ашты. Залдың ұзындығы 37 метр, ені 13,72 метр, биіктігі 18,90 метр, бұл Ескі залдағыдан әлдеқайда үлкен. Үлкен зал адвокаттарды шақыру рәсіміне, тамақтануға және Бар музыкалық қоғамы ұйымдастырған концерттерге пайдаланылады. Қазіргі кітапхана Ұлы залмен бірге салынған, Хардвиктің жобасы бойынша 1845 жылы аяқталды және королева Виктория ресми түрде ашты. Оның сол кездегі ұзындығы 25 метр, ені 16 метр, биіктігі 17 метр болатын. 1872 жылы Джордж Гилберт Скотт оны сол стильде кеңейтіп, шамамен екі есе үлкейтті. Бірінші қабатта Сот залы орналасқан, ол 1880 жылдары Канцелярия соты қонақүйден көшіп кеткеннен кейін кітапхананың бөлігіне айналды. 2010 жылдан бері ол лекция залы ретінде пайдаланылуда, ал 2016-2018 жылдарғы жаңарту кезінде "уақытша" мүшелердің ортақ залы болды. Кітапханада сирек кітаптардың үлкен жинағы бар, оның ішінде Хейл қолжазбалары, сэр Мэтью Хейлдің толық жинағы, ол 1676 жылы қайтыс болғанда қонақүйге қалдырды. Кітапханада тағы 1000-нан астам сирек қолжазбалар мен шамамен 2000 кітапша бар. Кітапхананың жалпы жинағы, оқулықтар мен тәжірибелік еңбектерді қоса алғанда, шамамен 150 000 томды құрайды. Жинаққа Парламенттік жазбалардың толық жинағы да кіреді. Кітапхана Линкольн қонақүйінің барлық студенттері мен адвокаттарына, сондай-ақ сырттан келген ғалымдар мен адвокаттарға қол жетімді. Кітапхана негізінен анықтамалық кітапхана болып табылады, сондықтан кітап беруге шектеулер бар. Басқа жалғыз кітап беру қызметі Мидл Темпл кітапханасы арқылы ұсынылады, ол кез келген қонақүйдің адвокаттары мен студенттеріне, тиісті куәлікті көрсеткен жағдайда, ашық парақ емес, бірақ басқа материал емес, оқулықтардың ағымдағы басылымдарын жабылуға жарты сағат бұрын алып, келесі күні ашылғаннан кейін жарты сағат ішінде қайтаруға мүмкіндік береді.

The first mention of a chapel in Lincoln's Inn comes from 1428. By the 17th century, this had become too small, and discussions started about building a new one in 1608. The current chapel was built between 1620 and 1623 by Inigo Jones, and was extensively rebuilt in 1797 and again in 1883. Other repairs took place in 1685, after the consultation of Christopher Wren, and again in 1915. The chapel is built on a fan vaulted, open undercroft and has acted (sometimes simultaneously) as a crypt, meeting place and place of recreation. For many years only Benchers were allowed to be buried in the Crypt, with the last one being interred on 15 May 1852. Before that, however, it was open to any member or servant of the society; in 1829 a former Preacher was interred, and in 1780 William Turner, described as "Hatch keeper and Washpot to this Honble. Society", was buried. The chapel has a bell said to date from 1596, although this is not considered likely. Traditionally, the bell would chime a curfew at 9 pm, with a stroke for each year of the current Treasurer's age. The bell would also chime between 12:30 and 1:00 pm when a Bencher had died. The chapel's first pipe organ was a Flight & Robson model installed in 1820. A substantial William Hill organ replaced it in 1856; a model designed at the peak of his skill, with thick lead and tin pipes, a set of pedals, and three manuals. The building was completed by 1845, and opened by Queen Victoria on 30 October. The Hall is 120 feet (37 m) long, 13.72 m wide, and 18.90 m high, much larger than the Old Hall. The Great Hall is used for the call to the Bar, as a dining place and for concerts arranged through the Bar Musical Society. The current Library was built as part of the complex containing the Great Hall, to the designs of Hardwick and was finished in 1845 being formally opened by Queen Victoria. At this point it was 80 feet long, 40 feet wide and 44 feet high. It was extended, almost doubled, in 1872 by George Gilbert Scott in the same style. The ground floor contained a Court room which became part of the Library facilities when the Court of Chancery moved out of the Inn in the 1880s. It has since 2010 been utilised as a lecture room and during the developments of 2016 to 2018 became the 'interim' Members Common Room. The Library contains a large collection of rare books, including the Hale Manuscripts, the complete collection of Sir Matthew Hale, which he left to the Inn on his death in 1676. The Library also contains over 1,000 other rare manuscripts, and approximately 2,000 pamphlets. The total collection of the Library, including textbooks and practitioners works, is approximately 150,000 volumes. The collection also includes a complete set of Parliamentary records. The Library is open to all students and barristers of Lincoln's Inn, as well as outside scholars and solicitors by application. The Library is primarily a reference library, so borrowing is restricted. The only other lending service available is offered by Middle Temple Library, which permits barristers and students of any Inn, on production of suitable ID, to borrow current editions of textbooks that are not loose leaf – but not any other material – half an hour before closing for return by half an hour after opening the following day.

Қақпа ғимараты

Chancery Lane-тен шыққан Gatehouse – бұл қонақүйдің ең көне бөлігі және 1518 мен 1521 жылдар аралығында салынған. Gatehouse негізінен сол кездегі қазынашы сэр Томас Ловеллдің күш-жігерінің арқасында салынды, ол қаражаттың кем дегенде үштен бірін ұсынып, құрылыстың өзін қадағалады. Осының нәтижесінде оның гербі, Линкольн графының гербі және VIII Генридің (сол кездегі король) гербі қақпаға ілінген. Gatehouse – төрт қабатты, биік және үлкен мұнара, оның диагональды қара кірпіш қатарлары және 1564 жылға дейін сақталған емен есіктер жиынтығы бар. Gatehouse 1695 жылы және қайта 1967 мен 1969 жылдар аралығында қалпына келтірілді – сол жылдардағы қазынашылардың (Лорд Апджон, Джон Хоулз және Принцесса Маргарет) гербтері Gatehouse-тың ішкі жағына қосылды. 1815 жылы үш герб жөнделіп, тазартылған кезде шағын жөндеу жұмыстары жүргізілді.

Жаңа шаршы газон

Жаңа алаңның газоны Жаңа алаң блогымен қоршалған. Ол Линкольн Инн палаталарымен шектеседі және батыс қақпасынан көрінеді. Жаңа алаң газонының ортасында Юбилейлік фонтан орналасқан. 1970 жылғы бастапқы фонтан алынып тасталғаннан кейін, Уильям Пай 2003 жылы Королева Елизаветаның Алтын мерейтойын мерекелеу үшін жаңа Юбилейлік фонтанды орнатты. Фонтанның құрылысын Дэвид Ширли қаржылады. Юбилейлік фонтан – Жаңа алаңның ортасында орналасқан екі қабатты фонтан. Фонтанның жоғарғы жағы сумен аркалар жасап, ал төменгі жағында оған үйлесетін кішкентай фонтандар бар. Фонтанның суретін дизайнердің веб-сайтынан табуға болады.

Шығыс террасасы Жер асты құрылысын дамыту, жаңа кітапхана және жаңа оқу орындары

Инн 2016 және 2018 жылдар аралығында өзінің құрылыстарын жақсарту және кеңейтуді өз қаражатымен қаржылады. Инн – ерекше қорғалатын аумақ болғандықтан және тізімдегі ғимараттардан тұратындықтан, айналасына заманауи құрылыстарды салу қиындықтар тудыратын еді, олардың қазіргі орналасуына әсері және мүдделі топтардың, тіпті Инн мүшелерінің наразылықтары осы құрылыстарды салуға кедерес болар еді. Кітапхана мен оқу процесіне қатысты талаптарды жақсарту мақсатында кітапхананың солтүстік жағындағы Қазынашы үйі бұзылды, ол 2-ші дүниежүзілік соғыстан кейін салынған еді, оның орнына Оқу залы мен кітап қоймасын кеңейтуге шешім қабылданды. 150 орындық лекциялық зал мен оқу кабинеттерін құру үшін Ұлы залдағы үлкен шығыс террасасының астындағы кеңістік пайдаланылды. Инн жаңа оқу орталығына Линкольн Инн алғашқы адвокаттар қатарына шақырылған әйелдердің бірі Мерси Эшворттың есімін беріп, оны Эшворт орталығы деп атады. 2018 жылдың 13 желтоқсанында Ұлыбританияның королевасы Елизавета II Йорк герцогымен бірге (Инннің Корольдік судьясы) Эшворт орталығын салтанатты түрде ашып, жаңартылғаннан кейін Ұлы залды қайта ашты. Ұлы залды алғаш 1845 жылы королева Виктория ашқан.

Елтаңба

Көптеген жылдар бойы қонақүй Линкольннің 3-ші графының гербін өзгеріссіз пайдаланды; геральдика бойынша бұл – "алтын фондағы күлгін арыстан". 1699 жылы сэр Ричард Холфорд 1516 жылы оларға берілген қолжазбада қонақүйдің нақты гербін тапты. Герб – "алтын дөңгелек темірлермен көк фон, оң жақ төртбұрышында алтын фондағы күлгін арыстан". Геральдикалық анықтамалармен растағаннан кейін, герб алдымен кеңес бөлмесіне, содан кейін кітапханаға орналастырылды. Осы күнге дейін ол Линкольн қонақүйінде үздіксіз қолданылып келеді.

Inn-те орналасқан басқа ұйымдар

Ерікті ополчение, кейіннен (1908) Аумақтық армия ретінде ресімделді, және бүгінде 68-ші сигналдық эскадрилья штабы болып табылады.