Кіріспе

Грейдің қонақ үйі, көбінесе Грейдің қонақ үйі деп аталатын, – Лондондағы төрт қонақ үйдің бірі (адвокаттар мен судьялар үшін кәсіби бірлестіктер). Англия мен Уэльсте адвокаттық практикамен айналысу үшін адвокаттық алқаға қабылдану үшін, адам осы қонақ үйлердің біріне мүше болуы керек. Лондонның орталық бөлігіндегі Хай Холборн және Грейс Инн жолының қиылысында орналасқан бұл қонақ үй – кәсіби ұйым және адвокаттарға кеңселер мен жатақханалар ұсынады. Оны "Пенсия" деп аталатын басқару кеңесі басқарады, ол Бенч Мастерлерінен (немесе "бенчерлерден") және бір жылдық мерзімге сайланатын Қазынашыдан тұрады. Қонақ үй өзінің бақтарымен ("Серуен жолдары") танымал, олар кем дегенде 1597 жылдан бері сақталған. Грейдің қонақ үйі нақты құрылған күнін көрсетпейді; ешбір қонақ үй өзінің қалғандарынан ескірек екенін мәлімдемейді. Заң кеңселерi мен олардың шәкірттерi бұл жерде 1370 жылдан бері орналасқан, ал жазбалар 1381 жылдан басталады. 15- және 16-ғасырларда қонақ үй кеңейді, Елизавета I патшаның тұсында ең жоғары деңгейге жетті. Бұл жерде Фрэнсис Бэкон сияқты маңызды адвокаттар мен саясаткерлер тұрды. Елизавета патшаның өзі де демеуші болды. Уильям Сесил және Гилберт Жерард сияқты көрнекті мүшелердің күш-жігерінің арқасында Грейдің қонақ үйі мүшелер саны бойынша төрт қонақ үйдің ең ірісіне айналды, 200-ден астам адвокат тіркелді. Осы кезеңде қонақ үйде маскарадтар мен мерекелер өткізілді. Уильям Шекспирдің "Қателіктер комедиясы" алғаш рет Грейдің қонақ үйінің залында қойылған деп саналады. Джеймс I (1603–1625) тұсында және Чарльз I билігінің басында қонақ үй дамыды, жыл сайын 100-ден астам студент тіркелді. 1642 жылы Чарльз I тұсында Англияның бірінші азаматтық соғысы басталғанда, қонақ үйлердегі заң білімі мен басқару жүйесі бұзылды, адвокаттық алқаға шақырулар мен жаңа қабылдаулар тоқтатылды, және Грейдің қонақ үйі толыққанды қалпына келмеді. Англияның қалпына келтірілуінен кейін дәстүрлі заң білімі әдісінің аяқталуын көрген байлықтың төмендеуі жалғасты. Қазір гүлденген Грейдің қонақ үйі – төрт қонақ үйдің ең кішісі.

Рөл

Грейдің қонақ үйі және басқа үш сот қонақ үйі заң бойынша адвокатты адвокаттық алқаға шақыруға рұқсат етілген жалғыз органдар болып табылады, осы арқылы оған Англия мен Уэльсте тәжірибе жүргізуге мүмкіндік беріледі. Бұрын қонақ үй тәртіптік және оқу органы болғанмен, қазір бұл функциялар төрт қонақ үй арасында бөліседі, Бар Стандарттары Кеңесі (Бардың Бас Кеңесінің бөлімшесі) тәртіптік орган ретінде әрекет етеді, ал Сот қонақ үйлері мен Бар Білім беру трасты білім беруді қамтамасыз етеді. Қонақ үй өз мүшелерінің өзін-өзі басқаруға ие, тіркелмеген бірлестік болып табылады және оның ішінде кітапхана, тамақтану, тұрғын үй және кеңсе (адвокаттар кеңсесі) және шіркеу орналасқан. Басқа қонақ үйлердің мүшелері де осы мүмкіндіктерді белгілі бір деңгейде пайдалана алады. Сонымен қатар, Англия королі Генрих III 1234 жылдың 2 желтоқсанында Лондон қаласында заң білімін беруге арналған ешқандай оқу орны болмауы керек деген жарлық шығарды. Орта ғасырлық заңды дін қызметкерлері емес, жай адамдар іске қосып, үйретті, және осы заңгерлер қаланың сыртындағы Холборн ауылына көшіп кетті, ол Вестминстер Холлындағы соттарға жақын орналасқан. Линкольн қонақ үйі ең ертерек сақталған жазбаларға ие. Грейдің қонақ үйі кем дегенде 1370 жылдан басталады және оның атын 1-ші барон Грей де Уилтоннан алған, өйткені қонақ үй бастапқыда лорд Грейдің отбасылық үйі (немесе қонақ үйі) Портпул маңында орналасқан. Заңгерлер қонақ үйдің әртүрлі бөліктерін тұрғын үй және жұмыс орындары ретінде жалға алды, ал олардың шәкірттері олармен бірге тұрды. Осыдан кейін, мүшелер үшін ең ыңғайлы шешім ретінде, қонақ үйдің басты залын пайдалану арқылы «жалпы асханада» тамақтану дәстүрі пайда болды. 1437 жылғы сыртқы жазбалардан көрінетіндей, Грейдің қонақ үйі сол кезде социо, яғни қоғам мүшелерімен қамтылған. Брайан қонақ үйдің басқару органының өкілі ретінде немесе қонақ үйдің иесі ретінде әрекет етті (кейбір жазбалар ол сол кезде Бенчер болған болуы мүмкін екенін көрсетеді), бірақ 1493 жылы ол иелікті жарғы арқылы сэр Роберт Бруденелл мен Томас Водуардты қоса алған топқа берді, қонақ үйдің меншік құқығы ішінара Грей отбасына қайтарылды. 1506 жылы Грей отбасы қонақ үйді Хью Дениске және Роджер Луптонды қоса алған, оның бірнеше феофистеріне сатты. Бұл қоғам атынан жасалған сатып алу емес еді және бес жылдық кешігуден кейін, ол 1516 жылы Денистің өсиеті бойынша Бейтлехемдегі Исаның картузиандық үйіне (Шин монастырі) берілді, ол 1539 жылға дейін қоғамның жер иесі болып қалды, сол кезде екінші тарату актісі монастырларды таратуға әкеп соқты және қонақ үйдің меншік құқығын Таққа берді.

Елизаветаның алтын дәуірі

Елизавета I билік құрған кезде Грейдің қонақ үйінің мәртебесі артып, Елизавета дәуірі қонақ үйдің "алтын ғасыры" деп есептелді, ал Елизавета – қонақ үйдің қамқоршы ханымы болды. Сесил мен Бэкон ең жақсы жігіттерді тауып, оларды қонақ үйге қабылдауға тырысты. 1574 жылы ол 120 адвокатымен барлық сот палаталарының ішінде ең ірісі болды, ал 1619 жылы мүшелерінің саны 200-ден асты. Грейдің қонақ үйі, басқа да сот палаталары сияқты, өткізген кештері мен мерекелерімен танымал болды. Студенттер патшалық тойларда королева Елизаветаның өзінің алдында маскалар мен пьесалар қойды, сондай-ақ Candlemas, Бүкіл Әулиелер күні және Пасха күндері тұрақты фестивальдар мен банкеттер ұйымдастырды. Рождествода студенттер қонақ үйді күні бойы басқарып, Пурпул князі аталған, тәртіпсіздіктің қожайынын тағайындады және Бенчерлер мен басқа да аға мүшелер мерекеге кеткен кезде өздері маска ұйымдастырды. 1588 жылғы Грейдің қонақ үйіндегі маска, оның орталық бөлігі Томас Хьюздің "Артурдың бақытсыздықтары", А. Уордтың пікірінше, барлық сот палаталарында қойылған ең әсерлі маска болып саналады. Уильям Шекспир қонақ үйде кем дегенде бір рет өнер көрсеткен, өйткені оның қамқоршысы лорд Саутгемптон мүше болды. 1594 жылғы Рождествода оның "Қателіктер комедиясы" пьесасын Лорд Чемберленнің труппасы белгілі бір тәртіпсіздікпен көзге түскен көптеген қонақтар алдында орындады, осы оқиға "Қателіктер түні" деп аталды және кінәліні анықтау үшін масқара сот отырысы өтті. Егер ол Оксфордта немесе Кембриджде оқыса, үш жыл бойы дипломға жұмыс істеп, бітіргеннен кейін сот палатасының біріне қабылданатын. Егер ол Chancery Inn-нің бірінде оқыса, онда ол Gray's Inn жағдайында Chancery Inn-мен байланысты Inn of Court-ке түсуге тырысудан бұрын бір жыл оқитын. Студент "ішкі адвокат" деп есептеліп, жеке оқып, сот мәжілісіне қатысып, оқулар мен басқа да лекцияларды тыңдайтын. "Ішкі адвокат" ретінде алтыдан тоғыз жылға дейін қызмет еткеннен кейін, талаптар орындалса, студент адвокаттыққа қабылданатын, ол Chancery Inn-нің бірінде екі рет, өзінің Inn of Court залында екі рет және Inn кітапханасында екі рет пікір айтқан болуы керек. Жаңа "толыққанды адвокат" студенттер мен адвокаттар арасындағы бір ғана заң мәселесі бойынша болттарды ("талқылауларды") және сот мәжілісіндегі соттарды қадағалап, сот және канцлер залдарында лекцияларға қатысып, студенттерге сабақ беруі күтілді. Бес жыл "толыққанды" адвокат болып қызмет еткеннен кейін сотта іс жүргізуге рұқсат берілді, ал он жылдан кейін ол Ескі адвокат атанды.

Каролина дәуірі мен ағылшын азаматтық соғысы

Каролин дәуірінің басында, I Чарльз таққа отырғанда, қонақ үй гүлденуін жалғастырды. Жыл сайын 100-ден астам студент қабылданатын, ал 1636 жылғы обадан басқа студенттердің құқық білімі үздіксіз жалғасты. 1634 жылы төрт қонақ үйдің біріккен күштерімен ұйымдастырылған, құны 21 000 фунт стерлингке жетерлік маскалар қойылды. Уильям Холдсуорт сияқты көптеген ғалымдар осы кезеңде барлық қонақ үйлерде оқыту деңгейі төмендегенін айтады. 1640 жылдан бастап оқылымдар тоқтатылды, ал сэр Эдвард Кок сияқты адвокаттар сот үйлеріндегі білім сапасының төмендегенін атап өтті. Баспа ісінің дамуымен құқықтық мәтіндер қолжетімдірек болды, бұл студенттердің оқылымдар мен лекцияларға қатысу қажеттілігін азайтты. Алайда, бұл студенттер алған білімдерін сұрап-сорай алмауына немесе оларды тереңірек талқылай алмауына әкелді. Соңында, студенттер лекцияларға қатыспастан білім алудың жолын тапқандықтан, олар лекцияларға, жиналыстарға және сот отырыстарына қатысудан бас тарта бастады; 17 ғасырдың басында олар өздерінің сот отырыстарын басқа студенттерге жүктетудің жолын ойлап тапты. Бенчерлер мен оқырмандар лекциялар мен оқылымдар практикасының төмендеуін тоқтатуға көп көмектеспеді, себебі көптеген адамдар кітаптардың жеткілікті ауыстырушы екеніне сенді (студенттер сияқты), ал екіншісі оқуға дайындалу жұмысынан қашып, практикалық адвокаттар ретіндегі уақыттарын қысқартуға тырысты. Бұл мәселелер Грейдің қонақ үйіне ғана емес, барлық қонақ үйлерге тән болды. Марстон Мур шайқасынан кейін Пенсиялық жиналыстар қайта басталды, бірақ білім беру жүйесі тоқтап қалды. Оқырмандар тағайындалса да, ешкім оқымады және сот отырыстары өткізілмеді. 1646 жылы соғыс аяқталғаннан кейін оқулар мен сот отырыстарының ескі жүйесін қалпына келтіруге тырысты, ал 1647 жылы студенттер күніне кем дегенде бір рет сот отырысына қатысуы керек деген бұйрық шығарылды. Бұл сәтсіз аяқталды, оқырмандар оқудан бас тартты және құқықтық білім берудің ескі жүйесі толығымен жойылды. Каролин кезеңі Грейдің қонақ үйі үшін өркендеудің төмендеуіне әкелді. Қонақ үйдің көптеген көрнекті мүшелері болса да, құқықтық (мысалы, сэр Дадли Диггс, Томас Бедингфилд және Фрэнсис Бэкон) және құқықтық емес (соның ішінде Кентербери архиепископы Уильям Джаксон) тізім Елизавета кезеңімен салыстыруға келмейді. Англияның қалпына келтірілуінен кейін қабылдау жылына орташа есеппен 57 адамға дейін төмендеді. Бұл көрсеткіштің төмендеуі, негізінен, жер иелері енді адвокаттар болуға ниеті жоқ ұлдарын қонақ үйге оқуға жібермегенімен байланысты. 1615 жылы қонақ үйге қабылданған әрбір студентке 13 студент шақырылды, бірақ 1713 жылға қарай бұл көрсеткіш әрбір 1 шақыруға 2,3 жаңа мүшеге дейін төмендеді. 50 жыл ішінде Азамат соғысы және Уильям III билігіндегі жоғары салықтар ақсүйектердің көптеген мүшелерін экономикалық жағынан қиын жағдайға түсірді, олар өз ұлдарына қонақ үйлерде оқуға мүмкіндік бере алмады. Дэвид Леммингс бұл мәселені одан да маңызды деп санайды, себебі екі себеп бар: біріншіден, Ішкі және Орталық ғибадатханалар қалпына келтірілгеннен кейін мүшеліктің өскенін көрсетті, екіншіден, Грейдің қонақ үйінде бұрын басқа қонақ үйлерге қарағанда "жалпы" мүшелер көп болған. Сондықтан қонақ үйдегі ақсүйектердің санының төмендеуі мүшелердің күрт төмендеуін толық түсіндіре алмайды. 1733 жылы адвокаттыққа шақыру талаптары Ішкі және Грейдің қонақ үйлерінің Бенчерлері арасындағы бірлескен жиналыста маңызды түрде қайта қарастырылды, Линкольн және Мидл Темплдің қайта қарауы қабылданды, бірақ олар өкілдік етпеді. Бұл өзгерістер қандай болғандығы туралы мәлімет жоқ, бірақ 1762 жылы одан әрі талқыланғаннан кейін қонақ үйлер Оксфорд немесе Кембридж университеттерінен Магистрлік немесе Бакалаврлық заң дәрежесін алған кез келген студент үш жылдық оқудан кейін адвокаттыққа шақырылуы мүмкін деген ережені қабылдады, ал басқа кез келген студент бес жылдан кейін шақырылуы мүмкін. Грейдің қонақ үйіндегі құқық білімінің сапасын арттыруға тырысты; 1753 жылы адвокат Дэнби Пикеринг лекция оқу үшін жұмысқа алынды, бірақ ол адвокаттық алқаға шақырылғаннан кейін 1761 жылы бұл келісім аяқталды. 1780 жылы қонақ үй R v the Benchers of Gray's Inn ісіне қатысты, бұл сот үйлерінің студенттерді адвокаттыққа шақырудың жалғыз өкілеттігі ретіндегі рөлін сынады. Істі қонақ үйдің студенті Уильям Харт Корольдік сотқа жеткізді, ол соттан (лорд Мэнсфилд басшылығымен) оны адвокаттыққа шақыруды бұйыруды сұрады. Мэнсфилд сот үйлерінің студенттерді адвокаттыққа шақыруға құқылы едінен күдік келтірді және Хартты шақыруды бұйырудан бас тартты. 19 ғасыр бойы қонақ үйлер тоқтап қалды; құқықтық білім беру немесе практика саласында 17 ғасырдан бері ешқандай өзгеріс болған жоқ, студенттер адвокаттыққа шақырылар алдында Англикан дінінің қадірлі рәсімін орындауға міндетті болмады. 20 ғасырдың басында Грейдің қонақ үйі ең кішкентай қонақ үй болды және Солтүстік аймақпен байланысымен ерекшеленді. 1918 жылғы Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысушы елдердің конференциясында болашақта Батыс Одағының басшылары болар Франклин Д. Рузвельт пен Уинстон Черчилль алғаш рет кездеседі. 1919 жылғы желтоқсанда Жыныстық дискриминацияны (жою) туралы заң қабылданғаннан кейін әйелдер сот үйлеріне қабылдануы мүмкін болды. 1920 жылы үш әйел қабылданды. Мэри Селина Шер Джонс (1874–1954) 1920 жылдың 27 қаңтарында Ливерпуль университетінен заң дәрежесін алғаннан кейін қабылданды, бірақ адвокаттыққа шақырылмады, оның орнына медициналық дәрігер болып жұмыс істеді. Эдит Хеслинг (1899–1971) 1920 жылдың 4 қазанында Манчестер университетінде заң дәрежесін алу үшін оқып жүргенде қабылданды. 1923 жылдың 13 маусымында ол Грейдің қонақ үйінде адвокаттыққа шақырылған алғашқы әйел болды. (Мэри) Робина Стивенс (1903–51) 1920 жылдың 8 қазанында Лондон университетінде оқып жүргенде қабылданды. Ол 1924 жылдың 28 қаңтарында шақырылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қонақ үй 1941 жылы бомбалау кезінде қирады, зал, капелла, кітапхана және көптеген басқа ғимараттар зардап шекті және жартылай қирады. Қонақ үйдің көп бөлігін қайта жаңарту 1960 жылға дейін жалғасты. 2008 жылы Грейдің қонақ үйі "феллоуларды" тағайындаған алғашқы қонақ үй болды, сайланған бизнесмендер, құқық ғалымдары және басқалар, оларға басқа қонақ үйлер ұсынбайтын кең көрініс пен білім беруді ұсыну мақсатында.

Құрылым мен басқару

Грейс Инннің ішкі жазбалары 1569 жылдан басталады, сол кезде мүшелердің төрт түрі болған: әлі адвокаттыққа шақырылмағандар, толық құқықты барристерлер, Ескі барристерлер және Оқырмандар. Толық құқықты барристерлер – адвокаттыққа шақырылған, бірақ әлі білімін жетілдіріп жатқандар, Ескі барристерлер – адвокаттыққа шақырылып, тәжірибе жүргізуге рұқсат алғандар, ал Оқырмандар – адвокаттыққа шақырылып, тәжірибе жүргізуге рұқсат алған және сонымен қатар Chancery Inn және Грейс Инннің өзінде заң студенттерін оқытуға қатысқандар. Сол кезде Грейс Инн басқа Инндерден ерекшеленген; қалғандары Ескі барристерлерді барристердің толыққанды дәрежесі деп мойындамаған және Грейс Инндегі Оқырмандарға ұқсас Бенчерлерге ие болған (бірақ лауазымдар толыққанды бірдей болмаған). Инн Пенсиямен басқарылады, ол жоғары басқару органы болып табылады. Бұл атау Грейс Иннге тән. Линкольн Иннде басқару органы Кеңес деп аталады, ал Ішкі және Орта ғибадатханаларда – Парламент деп аталады. Бұл атау Chancery Inn-нің үш Иннінің басқару органдарына да қолданылды: Барнард Инн, Клемент Инн және Жаңа Инн. Ағылшыл азамат соғысы Инндердегі заң білімін беруге нүкте қойды, ал Оқырмандар класы құлдырады. Соңғы Оқырмандар 1677 жылы тағайындалды, ал Оқырмандардың Инн басшысы және Пенсия мүшесі лауазымын Бенчерлер иеленді. Бенчер лауазымы 16 ғасырда пайда болды, сол кезде Оқырмандар белгісіз себептермен кейбір барристерлерге, Оқырмандар емес, Пенсияда дауыс беру құқығынсыз, Оқырмандармен бірдей құқықтар мен жеңілдіктер беру керек деп шешті. Бұл сирек кездесетін практика болды және 16 ғасырда барлығы жеті рет орын алды, алғашқысы 1549 жылы Роберт Флинт болды. Бұл практика 17 ғасырда жиірек кездесті – 1600 мен 1630 жылдар аралығында 11 адам Бенчерлер болып тағайындалды, ал 1614 жылы тағайындалған Бенчерлердің біріне Пенсия мүшесі болуға рұқсат берілді. Бұл жиі қайталанды, нәтижесінде екі дәрежелі жүйе құрылды, онда Оқырмандар мен Бенчерлер екеуі де Пенсия мүшелері болды. Дегенмен, 1600 мен 1630 жылдар аралығында Бенчерлерге қарағанда 50 Оқырмандар тағайындалды, және бұл өзгеріске қарамастан, Оқырмандар жоғары дәрежеде қалатын сияқты көрінді. Грейс Инннің белгілі Бенчерлеріне Лорд Биркенхед, Фрэнсис Бэкон және Уинстон Черчилль кіреді.

Белгісі

Грейдің қонақ үйі өздігінен гербке ие емес, оның орнына геральдикалық белгі қолданылады, ол көбінесе қалқанда бейнеленеді. Оның сипаттамасы «көк түсті фонға үнділік грифін, дұрыс түрде тік тұрған» немесе, қазіргі уақытта «қара фонға алтын грифін, тік тұрған» деп беріледі. Қонақ үй бастапқыда Грей отбасының гербінің бір түрін пайдаланған, бірақ ол 1590 жылдар шамасында грифке ауыстырылды. Мұның себебі белгісіз, бірақ жаңа белгі қазынашы Ричард Онгьердің (1597 жылы қайтыс болған) гербінен алынған болуы мүмкін. Қонақ үй өскен сайын, қауіпсіздік мақсатында, бұрын әркімге ашық болған қонақ үйге тиесілі жерді қоршау қажет болды. 1591 жылы «арқа алаңы» қоршалды, бірақ 1608 жылға дейін көп жұмыс істелмеді, сол кезде қазынашы Фрэнсис Бэконның қадағалауымен, көбірек құрылыс жұмыстары жүргізілді, әсіресе қабырғамен қоршау және бақшалар мен серуендеу жолдарын жақсарту. 1629 жылы сәулетшіге кез келген құрылысты бақылау және жаңа ғимараттардың сәулеттік жағынан ескілеріне ұқсас болуын қамтамасыз ету бұйырылды. 18-ғасырда осы ережені қатаң сақтау Грейдің қонақ үйіндегі ғимараттардың біркелкілігіне себеп болды. 17 ғасырдың соңында көптеген ғимараттар нашар күйіне байланысты немесе қонақ үйдің ғимараттарын стандарттау және жаңарту үшін бұзылды. 1679 жылдың ақпанында Кони Корттың батыс жағында өрт шығып, бүкіл қатарды қайта құру қажет болды. 1684 жылдың қаңтарында Кони Кортта тағы бір өрт шығып, кітапхананы қоса алғанда, бірнеше ғимаратты жойды. 1687 жылы үшінші өрт Холборн Кортының көп бөлігін жойды, және осы өрттерден кейін ғимараттарды қайта салғанда, олар бұрынғы құрылыста қолданылған ағаш пен гипске қарағанда өртке төзімді болу үшін кірпіштен салынды. Нәтижесінде, қонақ үйдің көп бөлігінде басым болған Тюдор стиліндегі үй сәулеті көбірек заманауи стильдерге ауыстырылды. Тіркелген деректерге сәйкес, 1687 жылы қайта құрылымға дейін қонақ үй «өте қолайсыз» болған, сондықтан «ескілер» бір бөлмеде екеулеп жұмыс істеуге мәжбүр болды. Осы кезеңде қонақ үйдің көп бөлігі қайта салынды, ал 1669 мен 1774 жылдар аралығында зал мен капелланың бөліктерін қоспағанда, қонақ үйдің барлығы қайта салынды. Бүгінде көптеген ғимараттар барристерлер мен адвокаттар үшін кәсіби кеңселер ретінде жалға беріледі. Қонақ үй сондай-ақ Inns of Court School of Law мектебін қамтиды, ол төрт Inns of Court арасындағы бірлескен білім беру жобасы, онда барристерлер мен адвокаттарға кәсіби оқыту жүргізіледі. Қазіргі кездегі қонақ үйдің орналасуы екі алаңнан тұрады – Оңтүстік алаң және Грейдің қонақ үйі алаңы, ал қалған ғимараттар Саяхатшылар айналасында орналасқан.

Сарай

Зал Портпулдің бастапқы меншігінің бір бөлігі болды, бірақ ол Мэри I патшайымның билігі тұсында айтарлықтай қайта жаңартылды. Қайта салынған залдың ұзындығы 21,34 метр, ені 10,67 метр және биіктігі 14,33 метр болды, және бүгінгі күнге дейін шамамен сол өлшемде сақталып тұр. Залда сонымен қатар, Вестибюльге кіретін жолды жабатын үлкен ойылған экран бар. Аңыз бойынша, бұл экранды қонақүйдің меценаты болған Елизавета I қонақүйге сыйлаған. Ол испандық армададан алынған испандық галеонының ағашынан жасалған. Зал қазынашы болған мүшелердің гербтары бейнеленген үлкен терезелер арқылы жарықтандырылды. Бенчерлердің үстелі де Елизаветаның сыйы болды делінеді, осы себепті 19 ғасырдың соңына дейін қонақүйдегі жалғыз ресми тост «Даңқты, ізгі және мәңгілік Елизавета патшайымның естелігіне» болды. Залдың қабырғалары белгілі меценаттар мен қонақүй мүшелерінің, соның ішінде Николас Бэкон мен Елизавета I-дің суреттерімен әсемделген. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде зал бомбалаудан көп зақым көрген ғимараттардың бірі болды. Қазынашылардың гербтары мен суреттері қауіпті жерге көшірілді және зақымдалмады; соғыстан кейін жаңарту жұмыстары аяқталған соң, олар залға қайта орнатылды және осы күнгі күнге дейін сол жерде тұр.

Шатыр

Шатыр бастапқыда мейманхана пайдаланған сарайда орналасқан және 1315 жылға дейін салынған. 1625 жылы ол Евбуле Тельваллдың қадағалауымен кеңейтілді, бірақ 1698 жылы "қатты қираған" күйге жетіп, қайта құру қажет болды. Ғимарат 1893 жылы тағы да қайта салынды және 1941 жылы бомбалау кезінде қирағанға дейін сол күйінде сақталды. Мейманханада кем дегенде 1400 жылдан бері капеллан болған, сол кезде "Грейс мейманханасының капелланы" арқылы сот ісі тіркелген. 16 ғасырда мейманхана капелланы қамтамасыз ету үшін толық уақытты уағыздаушыларды жалдауды бастады – алғашқысы, Джон Черке, 1576 жылы тағайындалды. Крук 1598 жылы қайтыс болғаннан кейін Роджер Фентон уағыздаушы болып қызмет етті, 1616 жылы оны кейін Кэтрин Холлдың магистрі болған Ричард Сиббс алмастырды. Шығыс терезесін Джордж Острехан жасаған.

Жүру

Грей Инннің ішіндегі бақтар – бұл The Walks, және олар кем дегенде 1597 жылдан бері сақталған, сол кезде жазбаларда Фрэнсис Бэконға “жолдарда ағаштар отырғызу” үшін 7 фунт төленгені көрсетілген. Бұрын бұл аймақ (Грин-корт деп аталған) қоқыс және қиыршық тастауға пайдаланылған, себебі сол кезде Инн кез келген лондондыққа ашық болған. 1587 жылы төрт Бенчерге “егістіктегі кірпіш қабырға қанша шығынға түсетінін және аталған қабырғаны қайда салу керек екенін” қарастыруға бұйрық берілді, ал мұндай қабырғаның құрылысы 1598 жылы аяқталды, бұл Лондон тұрғындарының кіруін шектеуге көмектесті. 1599 жылы The Walks-қа қосымша ағаштар отырғызылды және баспалдақтар салынды. 1608 жылы Фрэнсис Бэкон қазынашы болғаннан кейін, өзгерістер жасау үшін Пенсияның келісіміне қабылдану қажет болмағандықтан, жақсартулар жалғасты. 1608 жылдың қыркүйегінде оңтүстік қабырғаға қақпа орнатылды және The Walks-ты күтіп ұстау үшін бірнеше бағбандар жұмысқа алынды. Бұл бақтар демалуға танымал орынға айналды, ал Джеймс Хауэлл 1621 жылы: “Мен [Грейс Инн Уолкс] Лондон маңындағы ең әдемі жер деп санаймын, және онда сіз ең жақсы адамдармен кездесе аласыз” деп жазды. The Walks Уильям III билігінде жақсы күйде сақталды, бірақ Инннің қаржылық қиындықтары одан әрі жақсартулар жасауға мүмкіндік бермеді. 19-шы және 20-шы ғасырларда The Walks-қа платан ағаштары енгізілгеннен басқа, айтарлықтай өзгерістер болған жоқ. The Walks тарихи саябақтар мен бақтар тізілімінде ІІ* дәрежеде тіркелген.

Кітапхана

Грейс-Инн кітапханасы 1555 жылдан бері сақталып келеді, алғашқы кездесуі Роберт Чалонердің өсиетінен табылды, ол кітапханаға заң кітаптарын алу үшін қаражат қалдырған. Кітапхана үлкен немесе арнайы жиын болған жоқ; 1568 жылы ол Николас Бэконның жеке бөлмесіндегі бір бөлмеде орналасқан, бұл бөлме сонымен қатар сот отырыстары мен құжаттарды сақтау үшін де пайдаланылған. Жылдар өте келе жиын кеңейді, сэр Джон Финч және сэр Джон Бэнкс сияқты жеке мүшелер өсиеттерінде кітаптар немесе кітаптар сатып алуға қаражат қалдырды. Алғашқы кітапханашы 1646 жылы кітап ұрлығының фактісі анықталғаннан кейін тағайындалды. 1669 жылы кітапхана ұйым ретінде алғаш рет кітаптар сатып алды және ұрлықтың алдын алу үшін тиісті каталог жасалды, сондай-ақ қосымша кітаптар сатып алу қажеттігі көтерілді. Жаңа кітаптардың алғашқы тапсырысы 1729 жылдың 27 маусымында жасалды және «Лорд Бэконның еңбектерінің жинағынан» тұрды. 1840 жылы кітаптарды сақтау үшін тағы екі бөлме салынды, ал 1883 жылы шамамен 11 000 кітапқа арналған жаңа кітапхана құрылысы аяқталды. Бұл жақсырақ болмады, сондықтан 1929 жылы меценат Сэр Джон Холкердің есімімен аталатын Холкер кітапханасы ашылды. Кітапхана әсерлі болғанымен, аса пайдалы емес еді. Фрэнсис Каупер былай деп жазды: «Көрінісімен әсерлі болғанымен, жаңа ғимарат кітапхана ретінде толыққанды сәттілікке жете алмады. Кеңдік кеңістік есебінен жасалды, ал солтүстік жағындағы сегізбұрыштың қабырғаларындағы кітаптардың тізімі әсерлі болғанымен, ең жоғары тізімдерге тек ең биік және баспалдақтарды көтере алатындар ғана жете алатын. Сонымен қатар, жабдықтардың тамашалығы соншалық, бөлмеде апаттардан сақтану үшін сия қаламдарына рұқсат берілмеді. Ғимарат ұзаққа созылмады – соғыс кезінде кітапханаға келген зақым кітапхананың және оның көп бөлігінің толыққанды жойылуына әкелді, бірақ басқа жерге көшірілген сирек қолжазбалар сақталды. Кітапхананың көп бөлігі жойылғаннан кейін Георг VI жоғалған мәтіндердің көптеген түрлерін қайта толтыруға көмектесті. Жаңа кітапхана салынып жатқанда, сақталған кітаптарды сақтау үшін «Жолдардағы» құрастырылған ғимарат пайдаланылды, ал жаңа ғимарат (Сэр Эдвард Мауфтың жобалауымен) 1958 жылы ашылды. Ол бұрынғы Холкер кітапханасымен салыстырылатын, бірақ практикалық және кітаптарға оңай қол жеткізуге арналған. Біркенхедтің бірінші графы, Барон Слинн, Корнхиллдің Лорды Бингем, Хоффман Лорды және Ричмондтың Баронессасы Хейл, Жоғарғы Соттың алғашқы әйел судьясы. Англия мен Уэльстің адвокатурасы мен сот жүйесінен тыс мүшелерге дін қызметкерлері (оның ішінде Кентерберидің бес архиепискобы), Джон Уинн сияқты өнеркәсіпшілер, Джон Ли сияқты астрономдар, Хью Томас сияқты медиа тұлғалары, сондай-ақ басқа елдердің адвокатурасы, сот жүйесі және үкімет мүшелері кірді, мысалы, Сэр Ти Лянь Янг (Гонконгтың бұрынғы Жоғарғы сотының бас судьясы), Мұхаммед Али Джинна (Пакистанның негізін қалаушысы), Б.Р. Амбедкар (Үндістан Конституциясының бас архитектор), Лесли Гунуарден (Шри-Ланканың алғашқы саяси партиясы, Ланка Сама Сама партиясының негізін қалаушысы) және Кипрдің бұрынғы президенттері Спирос Киприану, Тассос Пападопулос және Глафкос Клеркидес.