Лондонның Ішкі Һайт залы: Тарихы мен қазіргі қызметі

Кіріспе

Лондондағы төрт сот палатасының бірі, Англияда. Ішкі ғибадатхананың құрметті қоғамы, көбінесе Ішкі ғибадатхана деп аталады, төрт сот палатасының бірі және адвокаттар мен судьялар үшін кәсіби бірлестік. Англия мен Уэльсте адвокаттыққа қабылданып, адвокат ретінде практика жүргізу үшін адам осы палаталардың біріне мүше болуы керек. Ол Корольдік соттарының жанында, Лондон қаласының ішінде, кеңірек Храм ауданында орналасқан. Ол дербес жергілікті басқару органы ретінде қызмет етеді. Ғибадатхана – мүшелеріне заңгерлік білім беруді, іріктеуді және реттеуді қамтамасыз ететін кәсіби ұйым. Оны "Парламент" деп аталатын басқару кеңесі басқарады, ол Бенч иелерінен (немесе "Бенчерлерден") құралған және бір жылдық мерзімге сайланатын Қазынашы басшылық етеді. Ғибадатхана атын Темплер орденінен алған, олар бастапқыда (1312 жылы таратылғанға дейін) жерді ғибадатхана тұрғындарына (Темплерлерге) жалға берген. Ішкі ғибадатхана кем дегенде 1388 жылдан бері жеке қоғам болып табылады, бірақ барлық сот палаталары сияқты оның нақты құрылған күні белгісіз. Бастапқы кезеңдегі қиындықтардан кейін (осы кезеңде Храм шаруалар көтерілісінде дерлік толығымен қираған), ол гүлденіп, Елизавета дәуірінде екінші ірі палатаға айналды (Грейс Инннен кейін). Ішкі ғибадатхана I Яков пен I Карлдың билігінде кеңейді, 1600 мен 1640 жылдар аралығында 1700 студент қабылданды. Ағылшыл азамат соғысының басталуы заңгерлік білім беруді толығымен тоқтатуға әкелді, палаталар дерлік төрт жылға жабылды. Англияның қалпына келтірілуінен кейін Ішкі Темплерлер Карл II-ні Лондонда әсем банкетпен қарсы алды. XVIII ғасырдағы баяу құлдыраудан кейін, келесі 100 жыл ішінде ғибадатхананың қуаты қалпына келтірілді, зал мен кітапхана сияқты ғимараттар салынды немесе жаңартылды. Бұл жұмыстың көп бөлігі "The Blitz" кезінде жойылды, осы кезде зал, ғибадатхана, ғибадатхана шіркеуі және адвокаттардың көптеген кеңселер қирады. Қайта құру 1959 жылы аяқталды, және бүгінде ғибадатхана 8000-нан астам мүшесі бар белсенді сот палатасы болып табылады.

One of the four Inns of Court in London, England

The Honourable Society of the Inner Temple, commonly known as the Inner Temple, is one of the four Inns of Court and is a professional association for barristers and judges. To be called to the Bar and practise as a barrister in England and Wales, a person must belong to one of these Inns. It is located in the wider Temple area, near the Royal Courts of Justice, and within the City of London. As a liberty, it functions largely as an independent local government authority. The Inn is a professional body that provides legal training, selection, and regulation for members. It is ruled by a governing council called "Parliament", made up of the Masters of the Bench (or "Benchers"), and led by the Treasurer, who is elected to serve a one year term. The Temple takes its name from the Knights Templar, who originally (until their abolition in 1312) leased the land to the Temple's inhabitants (Templars). The Inner Temple was a distinct society from at least 1388, although as with all the Inns of Court its precise date of founding is not known. After a disrupted early period (during which the Temple was almost entirely destroyed in the Peasants' Revolt) it flourished, becoming the second largest Inn during the Elizabethan period (after Gray's Inn). The Inner Temple expanded during the reigns of James I and Charles I, with 1,700 students admitted between 1600 and 1640. The First English Civil War's outbreak led to a complete suspension of legal education, with the Inns close to being shut down for almost four years. Following the English Restoration the Inner Templars welcomed Charles II back to London personally with a lavish banquet. After a period of slow decline in the 18th century, the following 100 years saw a restoration of the Temple's fortunes, with buildings constructed or restored, such as the Hall and the Library. Much of this work was destroyed during The Blitz, when the Hall, Temple, Temple Church, and many sets of barristers' chambers were devastated. Rebuilding was completed in 1959, and today the Temple is an active Inn of Court with over 8,000 members.

Рөл

Ішкі ғибадатхана – Грейдің қонақ үйі, Линкольннің қонақ үйі және Орта ғибадатханамен бірге төрт сот қонақ үйінің бірі. Инндер Англия мен Уэльстегі адвокаттарды даярлау, реттеу және таңдау үшін жауапты, сондай-ақ адвокатты адвокаттыққа шақыруға және оған практика жасауға рұқсат беретін жалғыз органдар болып табылады. Ішкі ғибадатхана – тәуелсіз. Бастапқы ғибадатхана Chancery Lane (алғашқыда New Street) көшесінің солтүстік бөлігінің көп бөлігін қамтыды, оны рыцарьлар өздерінің жаңа ғимараттарына қол жеткізу үшін салған. Ескі ғибадатхана ақырында Линкольн епискобының Лондон сарайына айналды. Реформациядан кейін ол Саутгемптон графының резиденциясы болды, ал қазір бұл жер Саутгемптон ғимараттары деп аталады. Бірінші заңгерлер тобы 13 ғасырда мұнда қоныстанды, бірақ олар қоғам ретінде емес, рыцарьлардың заң кеңесшілері ретінде келді. Рыцарьлар беделін жоғалтты, ал 1312 жылы орден таратылды, жерлер патшаға тиесілі болды, кейін Госпитальер рыцарьларына берілді. Госпитальерлер мүлікте тұрмаған, бірақ оны жалға алу арқылы табыс көзі ретінде пайдаланған. Әдеттегі заң бойынша жұмыс істейтін заңгерлер Холборн ауылына көшіп барды, себебі Вестминстер залындағы соттарға жету оңай болды және бұл орталық қаланың сыртында орналасқан. Екі топ Госпитальерлердің жерін иеленді және «ішкі қонақ үй» (ғибадатхананың ортасына жақын орналасқан қасиетті ғимараттарды иеленген) және «орта қонақ үй» («ішкі қонақ үй» мен Сыртқы ғибадатхана арасындағы қасиетсіз ғимараттарды иеленген) деп аталды. Осылайша Ішкі ғибадатхана мен Орта ғибадатхана 1388 жылға қарай жеке қоғамдар болып қалыптасты, олар туралы жылнамада айтылған.

Алғашқы жылдар

Ішкі ғибадатхана туралы 14 және 15 ғасырлардағы жазбалар аз, тіпті барлық қоғамдар үшін де, бірақ Линкольн қонақүйінің тізімдері 1422 жылға дейін сақталып қалған. 1381 жылы шаруалар көтерілісі кезінде Уот Тайлер және оның жасағы ғибадатхананы тонады, ғимараттар бұзылды және жазбалар жойылды. Джон Стоудың жазуынша, Флит түрмесін бұзғаннан кейін көтерілісшілер:

ғибадатхананы қирату үшін ғибадатханаға барды, үйлерді құлатты, қалған ғимараттардың шатырларын алып тастады; шіркеуге кіріп, заңгерлердің шәкірттерінің есіктеріндегі барлық кітаптар мен жазбаларды алып шықты, оларды басты көшеге тастап, өртеп жіберді. Олар бұл үйді Сент-Джонға деген ашулары үшін тонады, оған ол тиесілі болған. Олардың көптегені осы ғибадатхананы тонағаннан кейін, шаршап, шараптан мас болған күйі қабырғалар мен үйлердің астында жатып қалды және шошқа сияқты өлтірілді, бірі ескі өшпенділік пен жек көруден екіншісін өлтірді, ал басқалары да оларды жылдам құртады. Ғибадатхананы өртеп жібергендердің бір бөлігі Савойға беттеп, жолдарындағы Сен-Жан госпиталіне тиесілі барлық үйлерді қиратты. Джон Бейкер тұрғындар ғибадатхананың көп бөлігін қайта құруға мүмкіндік алды деп санайды, және осы кезде ғибадатхананың залы салынды, себебі онда 14 ғасырға тән шатырлар болған, ол Темплерлерде болмаған. 1539/40 жылғы жарлық бойынша Госпитальерлердің мүлігі тәркіленіп, патшаға берілді. Содан кейін қонақүйдің кеңесшілері патшаға адал болып, 1608 жылға дейін жалға алушылар болды. Шотландтың жерді сатып алу туралы өтінішінен кейін Ішкі және Орта ғибадатханалар Джеймс I-ге жүгінді, ол жерді Генри Монтегью және сэр Юлий Цезарь сияқты белгілі заңгерлер мен кеңесшілер тобына, сондай-ақ "олардың мұрагерлері мен ізбасарларына" берді, бірақ Ішкі және Орта ғибадатханалар әр жылы 10 фунт төлеген жағдайда ғана.

Елизавета дәуірі

Елизавета дәуірінде ғибадатхана ішінде кең ауқымды қайта құру және көркейту жұмыстары жүргізілді. 100-ден астам бөлмелік жиынтығымен ол Грейдің қонақ үйінен кейін екінші ірі қонақ үй болды, ал 1574 жылы 155 тұрғын студент тіркелгені хабарланды. Бұл міндеттеме әрқашан орындалды, және 1576 жылы Ішкі Храм Парламенті Дадлиді "осы үйдің бас басқарушысы" деп атады.

XVII ғасыр

Ішкі ғибадатхана Джеймс I және Карл I патшалық құрған кезеңде кеңейе берді, 1600 мен 1640 жылдар аралығында 1700 студент осы ғибадатханаға қабылданды. Азамат соғысы аяқталғаннан кейін бұрынғы жүйе қайта жаңғыртылмады; Оқырмандар оқудан бас тартты, ал адвокаттар мен Бенчерлер ішкі регламенттерді сақтаудан бас тартты. Ішкі ғибадатханада соңғы оқылым 1678 жылы жасалды. Топ Уайтхоллдан патшаның кемесімен жол тартып, ғибадатханаға жетіп, ғибадатхана бағы арқылы барлық Бенчерлер, адвокаттар және ғибадатхана қызметкерлерімен қоршалды, олардың елуі тойлаушыларға мол дастархан ұсынды. Келесі сот отырысының басында екі герцог, соның ішінде Йорк герцогы, екі граф және екі лорд мүшелікке қабылданды, ал Йорк герцогы адвокаттық алқаға шақырылып, құрметті Бенчер атанды. Стюарт әулеті билік құрған жылдары, Жұлдызды палата Ішкі ғибадатханадағы католицизмге қарсы діни бұйрықтарды күшіне енгізу үшін көп шаралар жасады. Бенчерлерге тікелей бұйрық жіберілді, онда «папизм үшін сотталған немесе күдікпен қаралатын ешбір адамды немесе Бенчерлерге, немесе адвокаттар қатарына қабылдамау керек» делінді, сонымен қатар Бенчерлер протестанттық сенімдеріне байланысты таңдалып алынды, ал белгілі және сәтті католиктер шектеуге алынды. Осы кезең ғибадатхананың тәуелсіздігінің мысалы болып табылады; 1668 жылы Лондонның Лорд-мэрі ғибадатханаға қылышымен кіруге тырысты, бұл оның қаладағы құқығы болғанмен, ғибадатхана ішінде рұқсат етілмеді. Студенттер оның қылышын алып, оны бірнеше бөлмеде түнді өткізуге мәжбүр етті; ол қашып, қайта оралғанда, олар жаттығу жасаған отрядты шақырды. Мэр патшаға шағымданды, ол 1669 жылдың 7 сәуірінде істі тыңдап, оны патшалық жеңілдіктерге емес, заңға сәйкес шешуге рұқсат берді; адвокаттар ғибадатхананың қылыш алып жүру құқығына қатысты өз ішкі ережелерін белгілей алатындығы қағидасына қайта оралды. 1666 жылы Лондонды шарпыған Ұлы өртте ғибадатхананың көп бөлігі қирады, ал 1677 және 1678 жылдары болған басқа өрттерде де көп зиян келтірілді. Осы өрттердің бірі Цезарь ғимараттарын қиратты, ол қазіргі Ламб ғимараттары тұрған Орта ғибадатхана көшесінде орналасқан, және бұл жерді Ішкі ғибадатханадан Орта ғибадатхана сатып алды, оған басқа ғимараттарды жөндеу немесе қайта құру үшін қаржы қажет болды.

The Inner Temple continued to expand during the reigns of James I and Charles I, with 1,700 students admitted to the Inn between 1600 and 1640. After the end of the Civil War, the old system was not restored; Readers refused to read and both barristers and Benchers refused to follow the internal regulations. The last reading at Inner Temple was made in 1678. The group proceeded from Whitehall on the King's barge, landed at the Temple and walked through the Temple Garden surrounded by all the Benchers, barristers and servants of the Temple, fifty of whom brought a lavish feast for the revellers. At the start of the next legal term, two Dukes including the Duke of York, two Earls and two Lords were admitted as members, and the Duke of York was called to the Bar and made an honorary Bencher. During the rule of the House of Stuart, much was done by the Court of Star Chamber to enforce religious edicts against Catholicism within the Inner Temple. An order was sent directly to the Benchers proclaiming that no "pson eyther convented or suspected for papistrye shulde be called eyther to the benche or to the barre", and at the same time Benchers were selected specifically because of their Protestant beliefs, with popular and successful Catholics held back. This period also features an example of the independent standing of the Temple; in 1668 the Lord Mayor of London attempted to enter the Temple with his sword, something that was his right in the City but not permitted within the Temple. The students took his sword and forced him to spend the night in a set of chambers; when he escaped and tried to return, they called the Trained Bands. The Mayor complained to the King, who heard the case on 7 April 1669 and decided to allow it to be determined by law rather than by his royal privilege; the lawyers returned to the principle that the Temple could set its own internal rules on the right to carry swords. Much of the Inn was destroyed in the Great Fire of London in 1666, and extensive damage was done in other fires in 1677 and 1678. One of these fires destroyed Caesar's Buildings, on Middle Temple Lane where Lamb Buildings now stand, and the site was purchased by Middle Temple from Inner Temple, which needed the proceeds to repair or rebuild other buildings.

XVIII ғасырдан бүгінгі күнге дейін

XVIII ғасыр салыстырмалы түрде тұрақтылық пен құлдырау кезеңі болды. Сол кездегі Беншерлер «барлық жаңа заманғы әдеттерге, тіпті жаңа ыңғайлылықтарға да қарсы» деп сипатталды, ал ғимараттардың жағдайы нашарлап кетті. Ғибадатхананың көп бөлігі 19 ғасырда қайта салынды, ең айқын өзгерістер зал мен кітапханада болды, бірақ мейрамхананың ескірген жүйелері салдарынан қызба мен аурулар таралуын тоқтату мүмкін болмады; мысалы, бір су ішу үшін де, дәретхананы шаю үшін де қолданылды. 1922 жылы Храм Айви Уильямсты адвокаттыққа қабылдады, осылайша ол Англия мен Уэльстегі алғашқы әйел адвокат атанды. Жаулық тоқтағаннан кейін ғана қайта құру жұмыстарын бастауға шешім қабылданды, ал жоспарлар 1944 жылы ғибадатхана соғыс зақымдану комиссиясына 1,5 миллион фунт стерлингтік қаржы көмегін сұрағанда басталды. 1,4 миллион фунт стерлинг бөлінді, ал қалғаны басқа көздерден табылды, кітапхана 1958 жылдың 21 сәуірінде ашылды. 2001 жылы Ішкі ғибадатхана көршілес 1–2 Сержант мейрамханасын сатып алды, оған Ішкі ғибадатханадан тікелей өтуге болады, мақсаты – оны адвокаттар кеңселеріне айналдыру еді. Бірақ, оның орнына, ғимарат 99 жылға жалға берілді, ал жалға алушы – Apex Hotels компаниясы. 3-ші Сержант мейрамханасы 1986 жылдан бері коммерциялық үй-жайларды алып жатқан адвокаттар кеңсесі болып табылады. Ішкі ғибадатхана аумағын, Сержант мейрамханасын және Флит көшесін байланыстыратын Митр соты адвокаттар кеңселері, тұрғын үйлер және соңғы кезде адвокаттар кеңселері ретінде пайдаланылуда.

Құрылым мен басқару

Ішкі ғибадатхана Парламент тарапынан басқарылады, ол сайланған төрешілерден құралған атқарушы кеңес. Парламентті бір жылдық мерзімге жыл сайын сайланатын қазынашы басқарады; 2023 жылғы қазынашы – сэр Роберт Фрэнсис KC. Ішкі ғибадатханада сондай-ақ Оқырман бар, ол дәстүрлі түрде қазынашы болып тағайындалғанға дейін бір жыл бойы осы лауазымды иеленеді.

Тарихи тұрғыда Ішкі ғибадатхана қазынашы мен үш губернатормен басқарылған. Мүшелер екі санатқа бөлінген: Клерктер (Clerici), Клерктер орталығына қабылданғандар, және Қауымдастар (Socii), Қауымдастар орталығына қабылданғандар. Губернаторлар парламентті аға барристерлердің шағын тобымен өткізген; мысалы, 1508 жылы парламент үш губернатор мен төрт аға барристердің қатысуымен өтті. Соңғы губернатор 1566 жылы сайланды, ал Бенчерлер сол ғасырдың соңында билікті өз қолына алды. Бенчерлер, немесе Бендж иелері – парламент мүшелері, олар мүлікті, ғибадатхананың қаржысын қадағалауға және ішкі саясатты белгілеуге жауапты. Бүгінде шамамен 350 басқарушы Бенчер (барристерлер мен сот органдарының мүшелері), сондай-ақ құрметті, академиялық және Корольдік Бенчерлер тағайындалған, және басқа юрисдикцияларда тәжірибе жинап жүргендер бар. Жерар Легке Пегас гербін ұсынғандығы үшін жиі мақтау айтылады, өйткені ол Роберт Дадлидің 1561 жылғы Рождестволық тойда Пегас орденінің меценаты болған ханзада Паллафилос рөлін ойнағаны туралы есеп берген. Бұл гербтің пайда болуы Храм шіркеуіндегі плиткалардан туындаған болуы мүмкін, онда қалқан мен қылышын көтеріп тұрған атты рыцарь бейнеленген. Осы сәттен бастап, герб ғибадатхананың меншігі деп есептелді және 1967 жылы Қару-жарақ колледжі оны бекітті. Тарихи тұрғыдан Лондон қаласы корпорациясымен басқарылмаған (қазіргі күні ол көптеген мақсаттар үшін жергілікті билік ретінде қарастырылады) және Лондон епископының шіркеулік юрисдикциясынан тыс. Ішкі ғибадатхананың жергілікті кеңес ретіндегі функциялары 1971 жылғы Ғибадатханалар жарлығында баяндалған. Географиялық тұрғыдан ол қаланың шекарасы мен бостандықтарының ішінде орналасқан, бірақ оны тәуелсіз анклав деп санауға болады.

Камералар

Мейрамханада бірнеше ғимараттар мен ғимараттар кешені бар, олар адвокаттардың кеңселерiн орналастыру үшін пайдаланылады, ал екінші қабаттан жоғарыдағы бөлмелер көбiнесе тұрғын үйлер болып табылады. Кешендер: Корольдік кеңселер қатары, Доктор Джонсонның ғимараты, Фаррардың ғимараты, Фрэнсис Тейлордың ғимараты, Харкорт ғимараты, Харэ Корт, Корольдік таққа отыру алаңы, Литтлтон ғимараты, Митр сотының ғимараты, Қағаз ғимараттары және Ғибадатхана бағының шығыс жағы. Crown Office Row, бұрын осы жерде орналасқан және 1621 жылы алынып тасталған Корольдік кеңсе атымен аталған. Алғашқы ғимарат (Чарльз Дагдейл «Бақшаға қарап тұрған Ұлы кірпіш ғимарат» деп сипаттаған) 1628 жылы салынды және 1737 жылы толығымен жаңасымен ауыстырылды. Қазіргі ғимараттарды сэр Эдвард Мауф жобалап, салған. Харкорт ғимараттары алғаш рет 1703 жылы Джон Бэнкс салған, және сол кездегі қазынашы Саймон Харкорттың құрметіне аталған. Онда 15 метр ені, 27 метр тереңдігі және 3 қабаттан тұратын үш ғимарат болған. Олардың орнына 1832 және 1833 жылдар аралығында жаңа ғимараттар салынды, бірақ олар әдемі болмады – Хью Беллот олардың «одан да жағымсыз болуы мүмкін емес» деді. Бұл ғимараттар 1941 жылы қиратылды, ал Хьюберт Уортингтонның жобасы бойынша жаңа ғимараттар салынды. Сотта су сорғысы бар, оның суы 19 ғасырда тазалығымен белгілі болған. Корольдік таққа отыру алаңында кем дегенде 1543 жылдан бері ғимараттар болған, бірақ олар 1666 жылы Лондонның Ұлы өрті кезінде өртеніп кетті, ал олардың орнына салынғандары 1677 жылы тағы бір өртте жойылды. Ғимараттар өздерінің атын 1677 жылғы өртте жойылған Корольдік таққа отыру кеңсесінен алған. Ғимараттар 1678 және 1684 жылдары қайта жаңартылды, ал осы ертедегі құрылыстардың танымал тұрғыны Лорд Мэнсфилд болды. Бұл жердегі кеңселердің танымал тұрғындарының бірі – сэр Эдвард Кок. Митр соты 1830 жылы осы жерде Роберт Смиркінің жобасы бойынша салынды. Қағаз ғимараттары 1610 жылы салынған Хейвард ғимараттарының орнында орналасқан. Атаудың «қағаз» бөлігі олардың ағаш, латта және гипстен жасалғандығынан, «қағаз жұмысы» деп аталатын құрылыс әдісінен туындаған. 1838 жылы болған өрт үш ғимаратты жойды, олар дереу Роберт Смиркінің жобасымен ауыстырылды, ал кейіннен Сидней Смирк тағы екі ғимаратты қосты.

The Inn contains several buildings and sets of buildings used to house barristers' chambers, with those rooms above the second floor generally being residential in nature. The sets are Crown Office Row, Dr Johnson's Buildings, Farrar's Building, Francis Taylor Building, Harcourt Buildings, Hare Court, King's Bench Walk, Littleton Building, Mitre Court Buildings, Paper Buildings and the eastern side of Temple Gardens. Crown Office Row was named after the Crown Office, which used to sit on the site and was removed in 1621. The first building (described by Charles Dugdale as "the Great Brick Building over against the Garden") was constructed in 1628, and completely replaced in 1737. The current buildings were designed and built by Sir Edward Maufe. Harcourt Buildings were first built in 1703 by John Banks and named after Simon Harcourt, the Treasurer of the time. There were three buildings, 50 feet wide, 27 feet deep and 3 storeys high. Replacements were constructed between 1832 and 1833, and were not particularly attractive—Hugh Bellot said that they "could scarcely be more unsightly". These replacements were destroyed in 1941, and new buildings were built based on a design by Hubert Worthington. The Court features a pump, the water of which was noted in the 19th century for its purity. King's Bench Walk has contained buildings since at least 1543, although these were burnt down in the Great Fire of London in 1666 and their replacements destroyed in another fire in 1677. The buildings take their name from the Office of the King's Bench, which was situated in the row and destroyed in the 1677 fire. Buildings were reconstructed in 1678 and 1684, and a noted inhabitant of these early constructs was Lord Mansfield. Noted residents of chambers here included Sir Edward Coke. Mitre Court was erected on the site in 1830, and based on a design by Robert Smirke. Paper Buildings are on the site of Heyward's Buildings, constructed in 1610. The "paper" part of the name comes from the fact that they were built from timber, lath and plaster, a construction method known as "paperwork". A fire in 1838 destroyed three of the buildings, which were immediately replaced with a design by Robert Smirke, with Sydney Smirke later adding two more buildings.

Бақтар мен қақпалар

Ішкі Храм бақтары 1601 жылы жасалған, ал 1618 жылы Храмның Пегасы мен Грей Инннің грифіні бейнеленген әсем қоршаулар қосылды, бұл екеуінің тығыз байланысын көрсетеді; бұл дизайн 1730 жылы жасалған жаңа темір қақпаларға енгізілді, және олар әлі күнге дейін сақталған. Бақтарда түрлі ескерткіштер бар, олардың ішінде Эдвард Стронг-ағаның 1707 жылғы күн сағаты, 1730 жылға дейін салынған екі цистерна және Джон Носттың жасаған қара нәсілді адамның қорғасын мүсіні бар, ол Клиффорд Инні қираған кезде одан әкелінді. 18 ғасырда Эдвард Норти Эпсомдағы өз иеліктерінен қарғалардың тобын әкеліп, бақты толтырды. Бұл бақтар бұрын гүлдерімен, әсіресе раушан гүлдерімен танымал болған, ал Уильям Шекспир Роза соғысының Ішкі Храм бағында басталғанын айтқан. Бақтардың иесі Оливер Селлс QC басшылығымен жақында кең ауқымды қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді. 1870 жылы Роберт Марнок Ішкі Храм бағын қайта жобалады. Флит-стрит көшесіндегі Ішкі Храм жолағының басында орналасқан қақпа, Храмгерлер орденінің Храмдарды құрған сәтінен бері сол жерде деп есептеледі. Ол 1610 жылы корольдің қарулы сержанты Джон Беннеттің және 1748 жылы қайтадан салынды. Оның үстіндегі ғимарат (ол Храмға тиесілі емес) Генри Фредерик, Уэльс принці және кейіннен I Чарльз болған Чарльз, Уэльс принцінің кеңес палатасы болған деп саналады.

Сарай

Бастапқы Темплирлер залы он төртінші немесе он бесінші ғасырда жаңасымен ауыстырылды. Ол 1606 және 1629 жылдары кеңінен жөнделді, бірақ 1816 жылы да нашар күйде болды. Оған қарамастан, сол кезде шіріген ағаштарды ауыстырудан және құлап бара жатқан қабырғаларды кірпішпен жамаудан басқа шара қабылданбады. Жағдайдың нашарлығы мен адвокаттардың санының артуы салдарынан 1868 жылы бұзылып, орнына Сидней Смирк жобалаған готикалық стильдегі үлкен зал салынды. Бұл зал 1870 жылдың 14 мамырында Луиза ханшайыммен ашылды. Жаңа залдың ұзындығы 94 фут, ені 41 фут, биіктігі 40 фут болатын. Бөлменің периметрі бойынша 1506 жылдан бергі белгілі қазынашылардың гербтері бейнеленген әйнек терезелер орналастырылған. Уильям Дагдейлдің мәлімдемесінше, залдың оңтүстік және солтүстік жағындағы екі есігі 1574 жылы орнатылған "көркем оюлы экранның" қалдықтары еді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде зал қиратылып, 1952 жылы Елизавета патшайымы жаңа залдың негізін қалады. Ғимаратты Хьюберт Уортингтон жобалап, 1955 жылы зал, кітапхана және Бенчерлер палатасынан тұратын кешеннің құрамында ашылды.

Кітапхана

Алғашқы кітапхана 1506 жылдан бері болған, ол бір бөлмеден тұратын. Бұл арнайы кітапхана емес, себебі залға адвокаттар тым көп жиналғанда тамақтануға, ал кейіннен сот отырыстарына да пайдаланылды. 1607 жылы екінші бөлме қосылды, ал Эдвард Кок бір жылдан кейін кітапханаға өзінің «Есептерінің» бір данасын сыйлады. Ішкі ғибадатхананың кітапханасы басқа ғибадатханалардың кітапханаларынан әлдеқайда артық болды және «ғибадатхананы басқа қоғамдардан оқшаулап алды». Кітапхана 1654 жылы Джон Селденнің қолжазбаларын қабылдаудан бас тартты, себебі жинақтың көлемі жаңа ғимарат салуды талап ететін еді, бірақ бұл «Ішкі ғибадатхана кітапханасының ең үлкен жоғалтысы» деп сипатталды. Кітапхана Лондонның Ұлы өрті кезінде толығымен жойылды, бірақ 1668 жылы оның орнына жаңа кітапхана салынды. 1679 жылы болған екінші, кішірек өрт салдарынан кітапхана ғимаратының бір бөлігі өртке қарсы кедергі ретінде қиратылып, залды сақтап қалды. 1867, 1872 және 1882 жылдары жасалған өзгерістер кітапхананы сегіз бөлмеге дейін кеңейтті. XIX ғасырда ескі кітапхананың орнына жаңа кітапхана салынды, солтүстік қанаты 1882 жылы аяқталды, онда 26 000 заңдық том, сондай-ақ 36 000 тарихи және сәулеттік мәтін болды. Бұл ғимарат Екінші дүниежүзілік соғыста қирады, бірақ кейбір сирек қолжазбалар басқа жерге көшірілгенімен, 45 000 кітап жоғалды. 1958 жылы жаңа кітапхана салынды, онда қазіргі уақытта шамамен 70 000 кітап бар. Бастапқы дөңгелек 1185 жылы Темплер орденінің рыцарларымен салынды және 10 ақпанда Иерусалим патриархымен киеленді. Бұл кезеңде шіркеу жоғары бағаланды, Уильям Маршал сол жерге жерленді, ал Генрих III бастапқыда Вестминстер аббаттығына ауысудан бұрын жоспарлар жасады. Темплер орденінің құлдырауынан кейін шіркеу, ғибадатхананың қалған бөлігімен бірге, Госпитальерлер орденінің қолына өтті, содан кейін Генрих VIII-ге тиесілі болды, ол ғибадатхананың шебері деп тағайындалған дін қызметкерін тағайындады. Джеймс I берген Корольдік жарғы Ішкі және Орта ғибадатханалардың тәуелсіздігіне кепілдік берді, бірақ бұл ғибадатханалар шіркеуді сақтап тұру шартымен болды, бұл талап бүгінгі күнге дейін орындалуда. Екі қоғамның да шіркеудің жанында орналасқан 1764 жылы салынған грузин стиліндегі үйі бар. Карл II билік құрған кезде шіркеудің ішіндегі әдемі бағаналар 2 метрлік еменнен жасалған панельдермен жабылды. Шіркеудің шығыс жағында 1707 жылы жөндеу жұмыстары жүргізілді, ал солтүстік және шығыс жақтарының сыртқы бөлігі 1737 жылы жөнделді. 1811 жылы тағы да жөндеу жұмыстары жасалды, бірақ негізгі қалпына келтіру 1837 жылы болды, ол кезде Роберт Смирке оңтүстік жағын қалпына келтіріп, көп бөлігін алып тастады. 1845 жылы жасалған жөндеу жұмыстары еденді бастапқы биіктігіне дейін төмендетті, бір ғасыр бұрын қосылған ақ бояуды алып тастады және шығыс жағындағы мәрмәр бассейннің табылуына әкелді. Осы жұмыстардың бәрі 1941 жылы 10 мамырда Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде өрт бомбалары шіркеуді қиратып жібергенде жойылды. Келесі он жылда шіркеу қалпына келтіріліп, 1954 жылы Кентербери архиепископымен қайта киеленді.

The original Library existed from at least 1506, and consisted of a single room. This was not a dedicated library, as it was also used for dining when there were too many barristers for the hall, and later for moots. By 1607 a second room had been added, and Edward Coke donated a copy of his Reports for the library a year later. The Library of the Inner Temple was far superior to those of the other Inns of Court, and "placed the House far in advance of the other societies". The Library refused to accept John Selden's manuscripts in 1654, most likely because the size of the collection would necessitate a new building, but it has been described as "the greatest loss which the Library of the Inner Temple ever sustained". The Library was entirely destroyed in the Great Fire of London, but a replacement was built in 1668. A second, smaller fire in 1679 necessitated the destruction of one library building to act as a firebreak and save the hall. Modifications were made in 1867, 1872 and 1882 which extended the Library to eight rooms A new Library was built on the site of the old one in the 19th century, with the north wing being completed in 1882, and contained 26,000 law volumes, as well as 36,000 historical and architectural texts. This building was destroyed during the Second World War, and although some of the rarest manuscripts had been moved off site, 45,000 books were lost. A replacement Library was built in 1958, and currently contains approximately 70,000 books. The original Round was constructed in 1185 by the Knights Templar and consecrated by the Patriarch of Jerusalem on 10 February. The church was highly regarded during this period, with William the Marshal buried there and Henry III initially making plans before changing to Westminster Abbey. After the fall of the Templars the church, along with the rest of the Temple, fell into the hands of the Knights Hospitaller, and from there passed to Henry VIII, who appointed a priest, known as the Master of the Temple. The Royal Charter granted by James I that guaranteed the independence of the Inner and Middle Temples did so on the condition that the Temples maintain the church, a requirement which has been followed to this day. Both societies also own the Master's House next to the church, a Georgian townhouse built in 1764. During the reign of Charles II the elegant columns which had dominated the church were covered with 8 feet (2 m) oak wainscotting. Repairs to the east end of the church took place in 1707, and the exterior of the north and east sides was repaired in 1737. Some further repairs took place in 1811, but the main restoration happened in 1837, when Robert Smirke restored the south side and removed most of the wainscotting. This was followed with more repairs in 1845, which lowered the floor to its original height, removed ugly whitewash which had been added a century earlier and led to the discovery of a marble piscina at the east end. All of this work was destroyed on 10 May 1941 during the Second World War when firebombs gutted the church. Over the next decade the church was restored, and it was reconsecrated in 1954 by the Archbishop of Canterbury.

Атақты мүшелер

Сот жүйесінің көрнекті мүшелері – сэр Эдвард Коук, леди судья Батлер Слосс және лорд судья Биркетт. Нигерияның бұрынғы Бас судьясы, сот төрешісі С. М. А. Белгор, GCON да мүше болған. Эдвард Маршалл Холл сияқты бірнеше адвокаттар өте маңызды лауазымдарға жетті, сондай-ақ сэр Джон Бейкер секілді заң ғалымдары да мүшелік еткен. Сейлонның төртінші премьер-министрі С. В. Р. Д. Бандаранайке; Батыс Бенгалияның бас министрі Сиддхартха Шанкар Рей, Дехрадунның алғашқы адвокаттарының бірі Пт Рам Чандра Кукрети де осы ұйымның мүшесі болды. Заң және саясаттан басқа, мүшелеріне ақын Артур Брук, адмирал Фрэнсис Дрейк, драматург В. С. Гилберт, экономист Джон Мейнард Кейнс, Бутан королі Джигме Кесар Намгиел Вангчук, Бірманың алғашқы археологы Тау Сейн Ко, заңгер Герберт Брум, дипломат және Ұлттардың Адалдары арасындағы принц Константин Караджа кірді.