Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Инини – Француз Гвианасының ішкі аймағы, 1930 жылдың 6 маусымынан 1946 жылдың 19 наурызына дейін жеке басқарылды, содан кейін Француз Гвианасының барлығы Франция департаментіне айналды. Аймақ 1969 жылдың 17 наурызына дейін, коммуналарға таратылғанға дейін, ерекше нысан ретінде басқарыла берді және қалыпты үкіметке бағынды. Аймақтың халқы американдықтар, марундар мен алтын іздеушілерден тұрды. Аудан Инини өзенінің құрметіне аталған, ол Француз Гвианасының ішкі аймағындағы маңызды өзен, және басқа ірі өзендерден айырмашылығы, шығыстан батысқа қарай ағады.
Inini was an inland territory of French Guiana, administered separately between 6 June 1930 and 19 March 1946, after which all of French Guiana became a department of France. The territory remained governed as a special entity, until 17 March 1969 when it was dissolved into communes, and subject to regular government. The population of the territory consisted of Amerindians, Maroons, and gold prospectors. The district was named after the river Inini, a major river in the interior of French Guiana which runs east to west, unlike the other major rivers which run south to north.
Тарих
Колонияның мақсаты – Каен қаласының жағалау аймағынан бөлек, ішкі аймақты дамыту еді. Колония 1930 жылғы 6 маусымда қолданысқа енді және көбінесе әскери сипатта болды. Алғашында француз Гвианасының губернаторы, кейін префект жарлық арқылы басқарды. Бастапқыда үш түрлі қызмет көрсетілді: су шаруашылығы, орман шаруашылығы және кен өндіру. 1930 жылы аумақта барлығы жеті әскери офицер және тоғыз жандарм орналасты. Басты назар заңды алтын өндіру компанияларына және джунглидегі кен орындарына қол жеткізудің қиындықтарына аударылды. 1931 жылы Индокитайдағы француз үкіметіне қарсы көтерілген 535 анамит тұтқынынан тұратын жұмыс күші аумақты қолжетімді ету үшін жеткізілді. Сенегалдық тирайерлер тұтқындарды күзетуге және бақылауға тартылды. 1936 жылы губернатор Парижге жобаның сәтті аяқталғанын хабарлады, себебі ішкі аймақ жақын арада отарлауға ашылуы мүмкін еді. 1937 жылы Крик Ангиль лагеріндегі тұтқындар көтеріліс жасады. 1941 жылы американдық әскерлер Суринамға колонияны және оның боксит өнеркәсібін қорғау үшін орналасты, ол негізінен американдықтарға тиесілі болды. Бір жыл өткен соң Бразилия Германияға соғыс жариялады. Инини Виши Франциясының құрамына кірді, ол 1940 жылғы 22 маусымдағы келісім арқылы нацистік Германиямен байланысқан бейтарап мемлекет болды. Енді ол екі жауынгер елдің арасында қысылып қалды, сондықтан әкімшіліктің басты күші 1943 жылғы 16 наурызға дейін шекараны күзетуге бағытталды. 1944 жылғы 6 желтоқсанда тұтқын лагерлері тастап кетілді және анамиттер қалыпты түрмелерге қайтарылды. Бірінші топ 1946 жылғы шілдеде босатылды, бірақ соңғы топ 1953 жылғы тамызға дейін күтуге мәжбүр болды. Аймақты дамыту жоспары ішкі аймақта теміржол салудың қиындықтарына байланысты іске аспады. Сол кездегі үш түрменің қираған қалдықтары әлі де көрініп тұр. 1944 жылы еркін француздық көшбасшылар арасында Браззавиль конференциясы өтті, онда соғыс аяқталғаннан кейін Францияның барлық колониялық азаматтарына француз азаматтарымен тең құқықтар берілетіні уәделенді. Сондықтан 1946 жылғы 19 наурызда бүкіл француз Гвианасы Францияның департаментіне айналды, бірақ Инини жеке басқарылатын болды, себебі онда денсаулық сақтау және білім беру сияқты негізгі қызметтер жетіспеді. 1969 жылғы 17 наурызда аумақ коммуналарға бөлінді және тұрақты демократиялық үкіметке бағынды.
The purpose of the colony was to develop the interior separately from the coastal area around Cayenne. The colony came into effect on 6 June 1930, and was mainly a military affair. The territory was ruled by decree first by the Governor of French Guiana and later by the Prefect. Initially only three services were offered: water management, forest management, and mines. In 1930, a total of seven military officers and nine gendarmes were stationed in the territory. The main focus was on the legal gold mining companies, and the difficult access to the mines in the jungle. In 1931, a labour force consisting of 535 Annamite prisoners who had revolted against French rule in Indochina were brought in to make the territory accessible. Senegalese Tirailleurs were used to guard and oversee the prisoners. In 1936, the Governor informed Paris that the project was successful, because the interior could soon be opened for colonisation. In 1937, the prisoners at Camp Crique Anguille revolted. In 1941, American troops were stationed in Suriname to protect the colony and its bauxite industry, which was primarily American owned. One year later, Brazil declared war on Germany. Inini was part of Vichy France, a neutral state associated with Nazi Germany through the Armistice of 22 June 1940, and now found itself squeezed between two hostile countries, therefore the main efforts of the administration was guarding the borders until 16 March 1943 when Inini sided with Free France. On 6 December 1944, the prisoner camps were abandoned and the Annamites returned to the normal prisons. The first group was released in July 1946, however the last group had to wait until August 1953. The plan to develop the territory did not work out, owing to the difficulties of railroad construction in the interior. The ruins of the three prisons used may still be seen. In 1944, the Brazzaville Conference was held among Free French leaders which promised all citizens of France's colonies equal rights with French citizens after the war. Therefore, on 19 March 1946 all of French Guiana became a department of France, however Inini would be administrated separately, because it was lacking basic services like health care and education. On 17 March 1969, the territory was dissolved into communes, and subject to regular democratic government.