Кіріспе

Tejas – Intel микропроцессорларының кодтық атауы, ол Prescott өзегі бар соңғы Pentium 4 мұрагері болуы тиіс еді және кейде Pentium V деп аталды. Сарапшылар бұл мәселелерді Intel-дің сағаттық жұмыс көрсеткішінен (және демек, сағаттық өнімділіктен) айнып, жоғары сағат жылдамдықтарына жету мақсатымен байланысты жылу және қуат тұтыну проблемаларына жатқызады. Бұл Prescott-тың Northwood-қа қарағанда орташа өнімділікпен жоғары жылдамдыққа қарамастан, Advanced Micro Devices-тің Athlon 64-імен күшті бәсекелестігіне де қатысты. Prescott 5 ГГц жылдамдыққа оңай жете алатындай болды, бірақ бұл қоршаған орта температурасында пайда болатын жылу және тұтынылатын қуат сияқты физикалық шектеулерге байланысты мүмкін болмады. Tejas бұл үрдісті одан да жоғары деңгейге көтерді, Intel 2011 жылға қарай 10 ГГц сағат жылдамдықтарына жететінін 2000 жылдың шілдесінде мәлімдеді, бұл мәлімдеме Pentium 4 іске қосылғанға дейін бірнеше ай бұрын жасалған еді. Көп ұзамай бұл жолдың соқпаққа тірелгені анық болды. Бұл жобаны тоқтату Intel-дің Itanium платформасы үшін екі ядролы чиптерге көшу ниетімен байланысты. Үстелдік процессорларды дамытуда Intel күшін Pentium M микроархитектурасына (өзі Pentium III-де соңғы рет қолданылған P6 микроархитектурасының туындысы) аударды, ол Centrino ноутбук платформасында қолданылды және Prescott және басқа NetBurst дизайндарына қарағанда әлдеқайда жақсы ваттқа шаққандағы өнімділік көрсетті. P6 микроархитектурасын жаңғыртудың нәтижесінде Core процессорлар желісі, содан кейін Core 2 желісі пайда болды, бұл Intel-дің үстелдік және ноутбуктерге арналған алғашқы екі ядролы өнімдерін ұсынды және AMD-ден өнімділік лидерлігін қайтарып алды. Осымен NetBurst архитектурасының соңы келді, ал Core энергияны тиімді пайдаланатын архитектуралардың негізін қалады және Tick–tock моделімен дамыды. NetBurst компания үшін сәтсіздікке ұшыраса да, оның тұжырымдары кейіннен Sandy Bridge-де қайта қолданылып, жаңа мақсаттарға ие болды. Tejas жобасын тоқтатудан кейін x86 нарығындағы олқылықты толтыру үшін Intel NetBurst архитектурасын соңғы рет қайта қарастырды, оған Cedar Mill (бір ядролы) және Presler (екі ядролы) деген кодтық атаулар берілді.

Дизайн және микроархитектура

Техас және Jayhawk Pentium 4 NetBurst микроархитектурасына бірнеше жақсартулар енгізуге тиіс болды. Техас бастапқыда 90 нм технологиясында, кейін 65 нм технологиясында жасалатын жоспарланған. Процессордың 90 нм нұсқасында 1 МБ L2 кэші болса, 65 нм чипінде кэш көлемі 2 МБ-қа дейін ұлғайтылатын болды. Сондай-ақ, Техастың Cedarmill (немесе Cedar Mill) деп аталатын екі ядролы нұсқасы да жасалатын көрінеді. Алайда, бұл Cedarmill 65 нм Cedar Mill негізіндегі Pentium 4-тен айырмашылығы керек, себебі кодтық атау қайта пайдаланылған сияқты. Трек-кэш сыйымдылығының артуы мүмкін еді, сондай-ақ құбыржол сатыларының саны 40-тан 50-ге дейін көбейтілуі жоспарланған. Hyper Threading-тің жақсартылған нұсқасы, жаңа SSE нұсқасы да болды, ол кейін Intel Core 2 сериясына енгізіліп, SSSE3 деп аталды. Техас 7 ГГц немесе одан да жоғары жиілікте жұмыс істеуге бағытталған. Дегенмен, Tejas-тың өнімділігі сызықты түрде өспеуі мүмкін, себебі тармақтардың дұрыс болжалданбауы және дерек кэшінің қателіктері салдарынан әрбір сағаттық циклде орташа есеппен аз команда орындалатын еді. Сонымен қатар, Pentium 4-тің Prescott ядросымен салыстырғанда, ол әлдеқайда қызып, TDP көрсеткіші жоғары болар еді. CPU дамуының соңғы кезеңінде, таспадан шығарылғаннан кейін жоба тоқтатылды. Бұл көрсеткіш, 90 нм бір ядролы Prescott (Pentium 4 521, 2.8 ГГц, 84 Вт TDP) және 90 нм екі ядролы Smithfield (Pentium D 820, 2.8 ГГц, 95 Вт TDP) көрсеткіштерінен айтарлықтай жоғары болды. Ал 65 нм екі ядролы Core 2 Duo процессорлары 65 Вт TDP (E6850, 3.00 ГГц) көрсеткішімен, әлдеқайда тиімді жұмыс істеп, сағаттық циклде жоғары өнімділікке ие болды. Алайда, инженерлік үлгілердің бар екендігі күмәнді, және ешбір дерек көз Техастың таспадан шығарылғанын растамайды. Көбінесе Техастың тек термоүлгілері ғана жасалған болуы мүмкін.