Жаңа толқынды соул музыкасы

Кіріспе

Популярлы музыка жанры

Нео-соул (кейде прогрессивті соул деп аталады). Марк Энтони Нилдің сөзіне қарағанда, "нео-соул және оның түрлі нұсқалары қара поптың шекараларын және бейнесін қайта қалыптастыруға көмектесті".

Этимология

Нео-соул термині 1990-шы жылдардың соңында Motown Records компаниясының Кедар Массенбургі D'Angelo, Erykah Badu, Lauryn Hill және Maxwell сияқты әртістердің коммерциялық табыстарынан кейін маркетингтік санат ретінде қолданыла бастады. 1995 жылы шыққан D'Angelo-ның тұңғыш альбомы «Brown Sugar» жетістігіне бірнеше жазушы мен музыка сыншылары осы терминнің пайда болуына түрткіс болды деп санайды. Кейбір әртістер бұл атауға мән бермесе, ал басқалары оны пікір таласына түсірді, себебі ол тыңдаушыларға жасалмағандай көрінеді және соул музыкасының бір кезде тоқтағанын білдіреді. CBC News тілшісі Джейсон Андерсон нео-соул терминінің этимологиясын «жаңа толқын» терминімен салыстырып, былай дейді: «Терминнің кемшіліктері болғанымен, нео-соул жанрдың ең үздік үлгілерін ерекшелендіретін қазіргі заманғы стиль мен дәстүрдің үйлесімін сипаттау үшін әлі де тиімді атау болып табылады. Нео-соул әртістері өткенге де, болашаққа да қарап, олардың арасында үзіліссіз байланыс болуы мүмкін деген сеніммен әрекет етті».

Сипаттамалары

Кейбір әртістердің күмәнді пікірлеріне қарамастан, бұл термин музыкалық сыншылар мен осы музыкалық стильдегі әртістер мен альбомдар туралы жазған жазушылардың арасында кеңінен қолданыс тапты. Музыка жазушыларының пікірінше, жанрдың туындылары көбінесе альбомдық форматта жасалған және орындаушылық шеберлігімен, дыбыс жазу өндірісімен ерекшеленеді. Олар классикалық соул музыкасының «органикалық» элементтерін тікелей ойналатын аспаптарды пайдалану арқылы біріктіреді, бұл қазіргі заманғы R&B-нің бір ғана хитке бағытталған, хип-хопқа негізделген, продюсерлердің үлгілеу тәсілінен өзгеше. Бұл джаз, фанк, рэп, госпел, рок, регги және африкалық музыкадан да әсер алады. Музыка авторы Энн Даниелсен «Музыкалық ритм цифрлық көшірме дәуірінде» атты кітабында 1990-жылдардың соңында нео-соул музыкасының дамуы «музыканттардың микроритмдік деңгейде, яғни әдетте фразировка мен уақыт тұрғысынан түсінілетін музыкалық деңгейде ырғақтармен тәжірибе жасауы мен манипуляциялауының айтарлықтай артуының» бір бөлігі болғанын жазды. Жанрдың көптеген әртістері әнші-авторлар екенін ескеретін жазушылар, олардың лирикалық мазмұнын «ойдағы ойға келгендей» және басқа R&B әртістеріне қарағанда кең ауқымды деп санайды. Vibe журналының Димитри Эрлих «Олар сүйіспеншілік пен саясатқа ерекше, жеке көзқараспен, сәнді, джаз интонациясы бар R&B пен тартымды хип-хоптың үйлесімін баса көрсетеді» деді. CBC News телеарнасының тілшісі Джейсон Андерсон нео-соулды «ұсынып тұрған, ақылды, бірақ ашық шыншыл» балама ретінде сипаттап, «көпшілік хип-хоп пен клубтық музыканың ылақтыққа берілуінен безген тыңдаушылар үшін пана» деді. Музыка жазушысы Питер Шапироның сөзіне сәйкес, бұл термин өзінің бастауын ескі R&B стильдерінен алған музыкалық стильді білдіреді, богемді музыканттар соулды жаңғыртуға тырысады, сонымен бірге өзінің негізгі R&B әріптестерінің қазіргі заманғы дыбысынан өзгешеленеді. Майлз Маршалл Льюис 1990-жылдардағы нео-соулдың «1970-жылдардағы Марвин Гей және Стиви Уандер сияқты соул жұлдыздарына өмірлік мағынасын бере алатынын» айтты, сондай-ақ «концерттерде Эрика Баду мен Д’Анджело Чакка Хан, Огайо ойыншылары және Ал Гриннің әндерін жиі орындап, шыққан тегін анық көрсететін» деді. Vibe журналының Тони Грині Тони! Тони! Тоне! тобын жанрдың алға басушылары деп есептеп, олардың «цифрлық-аналогтық гибридтік дыбысын» ойлап тапқандарын және «1980-жылдардың соңындағы R&B-нің цифрлық шөлді күрт жаңартқандарын» айтты. 1990-жылдардағы нео-соул әртістері Гил Скотт-Херон мен Брайан Джексонның 1970-жылдардағы бірлескен жұмысының эклектикалық дыбысы мен жұмсақ аспаптарынан үлкен шабыт алды. All About Jazz Джексонды дыбыстың «алғашқы сәулетшілерінің бірі» деп атап, оның Скотт-Херонмен бірге жасаған ерте жұмысын «нео-соул қозғалысы үшін шабыттандыратын және музыкалық Розетта тасы» деп сипаттады.

Despite some ambivalence from artists, the term received widespread use by music critics and writers who wrote about artists and albums associated with the musical style. According to music writers, the genre's works are mostly album oriented and distinguished by its musicianship and production, incorporating "organic" elements of classic soul music with the use of live instrumentation, in contrast to the more single oriented, hip hop based, and producer driven sampling approach of contemporary R&B. jazz fusion, funk, rap, gospel, rock, reggae, and African music. In her book Musical Rhythm in the Age of Digital Reproduction, music author Anne Danielsen wrote that neo soul toward the end of the 1990s exhibited a musical development that was part of "a remarkable increase in musicians' experimentation with and manipulation of grooves at the microrhythmic level – that is, the level in played music that is usually understood in terms of phrasing and timing." Noting that most of the genre's artists are singer songwriters, writers have viewed their lyrical content as more "conscious driven" and having a broader range than most other R&B artists. Dimitri Ehrlich of Vibe said that they "emphasize a mix of elegant, jazz tinged R&B and subdued hip hop, with a highly idiosyncratic, deeply personal approach to love and politics". Jason Anderson of CBC News called neo soul a "sinuous, sly yet unabashedly earnest" alternative and "kind of haven for listeners turned off by the hedonism of mainstream hip hop and club jams." According to music writer Peter Shapiro, the term itself refers to a musical style that obtains its influence from older R&B styles, and bohemian musicians seeking a soul revival, while setting themselves apart from the more contemporary sounds of their mainstream R&B counterparts. Miles Marshall Lewis commented that 1990s neo soul "owed its raison d'être to '70s soul superstars like Marvin Gaye and Stevie Wonder", adding that "in concert, Erykah Badu and D'Angelo regularly covered Chaka Khan, the Ohio Players, and Al Green, to make the lineage crystal clear." In citing Tony! Toni! Toné! as progenitors of the genre, Tony Green of Vibe viewed that the group pioneered the "digital analog hybrid sound" of neo soul and "dramatically refreshed the digitalized wasteland that was R&B in the late '80s". Neo soul artists during the 1990s were heavily inspired by the eclectic sound and mellow instrumentation of Gil Scott Heron's and Brian Jackson's collaborative work in the 1970s. All About Jazz cited Jackson as "one of the early architects" of the sound and his early work with Scott Heron as "an inspirational and musical Rosetta stone for the neo soul movement".

1980 жылдар - 1990 жылдардың басында: стильдік шығу тегі

Нео-соул 1980-ші және 1990-шы жылдардың басында Prince, Tony! Toni! Toné!, Terence Trent D'Arby, Joi және Mint Condition сияқты музыканттардың жұмысымен қалыптасты, олардың музыкасы сол кездегі көптеген заманауи R&B стильдерінен ерекшеленді. Нео-соулға әсер еткен Ұлыбританиялық Sade тобы 1980-ші жылдары софисти-поп деп аталатын джазды стильдегі эстрадалық рок музыкасымен сәттілікке жетті. Топ 1980-ші жылдардың соңы мен 1990-шы жылдардың басында Soul II Soul, Caron Wheeler, The Brand New Heavies, Jamiroquai және Lisa Stansfield сияқты британдық R&B бағытындағы артистердің жаңа толқынының бір бөлігі болды. AllMusic-тің Алекс Хендерсон: «Осы кезеңде пайда болған көптеген британдық артистердің нео-соул көзқарасы болды және олар әртүрлі дәуірлердің ықпалын үйлестіре алды» деп жазады. Соңғысы «британдық нео-соулдың әкесі» және болашақ көптеген артистерге әсер еткен тұлға ретінде танылды. Кристофер Джон Фарлидің айтуынша, Принс «нео-соул үшін ондаған жылдар бойы жалынды алып жүрді, ережелерге бағынып немесе жайлы форматтарға сыйып жатқан R&B жасаудан бас тартты. 90-шы жылдардың ортасында оған шекараны бұзуға ниеттенген басқа да жан әртістері қосылды». 1990-шы жылдардың басында бұл дыбысты танымал еткен американдық артистер: Zhané, Groove Theory, Joi, Tony Rich және Me’Shell NdegéOcello. NdegéOcello-ның 1993 жылғы тұңғыш альбомы Plantation Lullabies кейіннен нео-соулдың бастауы ретінде танылды; The Boston Globe-тың Рене Грэмге сәйкес, ол «әрине, «нео-соул» қозғалысының алғашқы қадамы болды». Tony! Toni! Toné!-нің 1993 жылғы Sons of Soul альбомының табысы да 90-шы жылдардың ортасында жан музыкасының қайта жандануының белгісі ретінде қарастырылды. Allmusic редакторы Лео Стэнли Tony! Toni! Toné!-нің 1996 жылғы House of Music альбомы жарық көрген кезде «олардың ықпалы көріне бастады, өйткені Тони Рич және Максвелл сияқты жас соул әншілері R&B чарттарына енді. Tony! Toni! Toné! сияқты, Рич және Максвелл ән жазу және тікелей орындаудың дәстүрлі соул және R&B құндылықтарына сүйенді, 80-ші жылдардың соңы мен 90-шы жылдардың басындағы синтезаторлық дыбыстарды жоққа шығарды». Бірнеше хип-хоп топтары да айтылады. Vibe журналының Малкольм Вейнабл 1990-шы жылдардың ортасында нео-соулдың коммерциялық табысына жол ашқан The Roots хип-хоп тобының алғашқы жұмыстарында тікелей аспаптарды қолдануын атап өтті. Ebony журналының бұрынғы бас редакторы Киерна Майо альтернативті хип-хоп тобы A Tribe Called Quest-тің 1990-шы жылдардың басындағы The Low End Theory және Midnight Marauders альбомдары «Д’Анжело, Эрика Баду, Максвелл және Лорин Хиллдің бүкіл буынына өмір сыйлады» деді.

Neo soul originated in the 1980s and early 1990s, with the work of musical acts such as Prince, Tony! Toni! Toné!, Terence Trent D'Arby, Joi, and Mint Condition, whose music deviated from the conventions of most contemporary R&B at the time. Influential to neo soul, UK act Sade achieved success in the 1980s with music that featured a smooth jazzy style of pop rock called sophisti pop. The band was part of a new wave of British R&B oriented artists during the late 1980s and early 1990s that also included Soul II Soul, Caron Wheeler, The Brand New Heavies, Jamiroquai, and Lisa Stansfield. AllMusic's Alex Henderson writes that, "Many of the British artists who emerged during that period had a neo soul outlook and were able to blend influences from different eras". the latter of whom has been cited as "the father of British neo soul" and an influence on many future artists. According to Christopher John Farley, Prince had been "carrying a torch for neo soul for decades, refusing to make R&B that played by the rules or fit into comfortable formats. In the mid '90s, he was suddenly joined by a host of other soul artists who also wanted to break boundaries". American artists that further popularized this sound during the early 1990s included Zhané, Groove Theory, Joi, Tony Rich, and Me'Shell NdegéOcello. NdegéOcello's 1993 debut album Plantation Lullabies was later credited as the beginning of neo soul; according to Renee Graham of The Boston Globe, it was "arguably the first shot in the so called 'neo soul' movement". The success of Tony! Toni! Toné! 's 1993 album Sons of Soul was also viewed as a precursor to the soul music revival in the mid 1990s. Allmusic editor Leo Stanley wrote that by the release of Tony! Toni! Toné! 's follow up album House of Music in 1996, "their influence was beginning to be apparent, as younger soul singer songwriters like Tony Rich and Maxwell began reaching the R&B charts. Like Tony! Toni! Toné!, Rich and Maxwell relied on traditional soul and R&B values of songwriting and live performances, discarding the synth heavy productions of the late '80s and early '90s". A few hip hop groups are cited as well. Malcolm Venable of Vibe highlights the early work of hip hop band The Roots, who used live instrumentation, as a precursor to neo soul's commercial breakthrough in the mid 1990s. Kierna Mayo, former editor in chief of Ebony, said that alternative hip hop group A Tribe Called Quest's early 1990s albums The Low End Theory and Midnight Marauders "gave birth to neo everything That entire class of D'Angelo, Erykah Badu, Maxwell, and Lauryn Hill".

1990 жылдардың ортасы-соңы: негізгі ағымның жетістігі

1995 жылы бұрынғы корпоративтік маркетолог, кейіннен әртіс менеджері болған Кедар Массенбург Kedar Entertainment Inc. жазбалар компаниясын құрды. Осы компания арқылы ол Баду, Д’Анджело және Чико ДеБардж сияқты әртістердің жаңа нео-соул жазбаларын шығарды. Музыка журналистері D’Angelo-ның «Brown Sugar» (1995), Maxwell-дің «Urban Hang Suite» (1996), Badu-дың «Baduizm» (1997) және Hill-дің «The Miseducation of Lauryn Hill» (1998) альбомдарының табысына ерекше мән берді. Олардың сөзіне қарағанда, осы альбомдар 1990 жылдардың соңында нео-соул қозғалысын қалыптастырып, коммерциялық сәттілікке жеткізді. Фарлидің айтуынша, D’Angelo-ның альбомы «өткенге сылтау жасайды, алтын дыбысты клавиатуралармен және сезімтал вокалмен, асықпайтын мелодиялармен өзінің ерекше дыбысын жасайды. Оның әндері жылтыратылмаған, бірақ әдемі, ақылды, бірақ мақтанқорлықсыз» болды. Ал Баду «афроцентрикалық бас киімдері, құрбандық шамы және ерекше лирикасымен соул музыкасына жаңа рух сыйлады». Hill-дің «Miseducation» альбомында оның жеке өмірінен алынған терең мағыналы әндері мен рэптері болды. 1997 жылғы «Love Jones» фильмі сол кездегі нео-соулдың сәттілігін пайдаланып, саундтрек альбомын шығарды. Бұл альбом Billboard чарттарына әсер етті және Hill, Maxwell, The Brand New Heavies, Me’Shell NdegéOcello, Groove Theory және Dionne Farris сияқты әртістерді қамтыды. Маркетингтік сәл төмендеуден кейін, нео-соул 1999 жылы Hill, Maxwell, Eric Benét, Saadiq және Les Nubians-тың коммерциялық табыстарының арқасында кең танымалдылыққа ие болды. 1990 жылдардың соңы мен 2000 жылдардың басында D’Angelo, The Roots, Erykah Badu, Bilal, Mos Def, Common, James Poyser, J Dilla және Q Tip сияқты әртістерден құралған Soulquarians музыкалық ұжымы, Грег Коттың айтуынша, «органикалық соул, табиғи R&B, бохо рэп» стилімен нео-соул қозғалысына үлкен үлес қосты. Ұжым The Roots тобының барабаншысы және продюсері Questlove-тың өндіріс жұмысының нәтижесінде дамыды. The New York Times газетінің Бен Ратлиффи Soulquarians-тың өндірген альбомын «бұл жаңа музыканың күшін дәлелдейтін сәттілік» деп атады. Ол «бұл альбом әдемі, ерекше және шынымен керемет, және одан екі хит-сингл шықты» деді. Бұл кезде нео-соул ретінде танымал болған басқа да әртістер: Bilal, Musiq Soulchild, India. Arie және Alicia Keys, ол өзінің «Songs in A Minor» (2001) дебюттік альбомымен кең танымалдылыққа ие болды. AllMusic биографы Энди Келлманның сөзіне қарағанда, Білал «нео-соул санаты шектеулі көрінген жалғыз R&B әртісі» болғанымен, оның 2001 жылғы «1st Born Second» дебюттік альбомы жанр үшін «үлгілі» туынды болды және R&B чарттарында топ 10-ға кірді. The Roots және Common сияқты Soulquarians ұжымымен байланысты хип-хоп әртістер де.

In 1995, former corporate marketer turned artist manager Kedar Massenburg established the record label Kedar Entertainment Inc., through which he released the breakthrough neo soul recordings of artists such as Badu, D'Angelo, and Chico DeBarge. Music journalists have specifically credited the successes of D'Angelo's Brown Sugar (1995), Maxwell's Urban Hang Suite (1996), Badu's Baduizm (1997), and Hill's The Miseducation of Lauryn Hill (1998) with shaping and raising the neo soul movement to commercial visibility into the late 1990s. According to Farley, D'Angelo's album "gives a nod to the past, mints his own sound, with golden humming keyboards and sensual vocals and unhurried melodies His songs were polished without being slick and smart without being pretentious", while Badu "brought an iconoclastic spirit to soul music, with her towering Afrocentric headwraps, incense candles, and quirky lyrics". Hill's Miseducation album featured her singing and rapping, with deeply personal lyrics, The 1997 film Love Jones capitalized on neo soul's success at the time with its soundtrack album, which impacted the Billboard charts and featured artists such as Hill, Maxwell, The Brand New Heavies, Me'Shell NdegéOcello, Groove Theory, and Dionne Farris. After a brief marketing downturn, neo soul gained more mainstream popularity in 1999 with commercial successes by Hill, Maxwell, Eric Benét, Saadiq, and Les Nubians. During the late 1990s and early 2000s, the musical collective Soulquarians—consisting of such artists as D'Angelo, The Roots, Erykah Badu, Bilal, Mos Def, Common, James Poyser, J Dilla and Q Tip—contributed significantly to the neo soul movement with what Greg Kot described as its members' "organic soul, natural R&B, boho rap". The collective developed through the production work of The Roots' drummer and producer Questlove. A production of the Soulquarians, Ben Ratliff of The New York Times called the album "the succes d'estime that proves the force of this new music: it is a largely unslick, stubbornly idiosyncratic and genuinely great album that has already produced two hit singles". Other successful performers marketed as neo soul at this time included Bilal, Musiq Soulchild, India. Arie, and Alicia Keys, who broke through to broader popularity with her debut album Songs in A Minor (2001). According to AllMusic biographer Andy Kellman, although Bilal may have been the "one R&B artist for whom the neo soul categorization seemed limiting", his 2001 debut album 1st Born Second was an "exemplary" release for the genre and a top 10 R&B chart success. Hip hop acts such as The Roots and Common, also associated with the Soulquarians,

2000 жылдардың ортасы-соңы: негізгі ағымы төмендеуі

2000 жылдары нео-соул орындаушыларының өнімділігі төмендеді. Эрика Бадудың коммерциялық сәттілігі азайды, өйткені оның тұңғыш альбомы «Baduizm»-нен кейін шыққан әр альбомы сол альбомның музыкасынан алшақтады. D'Angelo және Hill негізгі ағымнан шыққаннан кейін, Билал 1990 жылдардың соңы мен 2000 жылдардың басындағы «соул музыкасының авангарды» тобынан кәсіби қиындықтарға тап болып, көпшік көзден жоғалған тағы бір орындаушы болып көрінді, өйткені оның көптеп көшірілген «Love for Sale» альбомы 2006 жылы жабылып қалды, бірақ кейін жылдары жасырын жанкүйерлер қатарын тапты. Fabric клубының блогынан Smash Gordon бұл оқиғаны «нео-соул тарихындағы ең үлкен сырлардың бірі» деп атады. Онжылдықтың соңында Хизер Хедли, Энтони Дэвид, J Davey, Эрик Роберсон және Ledisi сияқты жаңа орындаушылар тәуелсіз соул лейблдарымен келісім шарттарына қол қойып, тәуелсіз сауда орындары, нео-соулға бағытталған веб-сайттар, колледж және қоғамдық радиостанциялар, қалалық клубтар, Music Choice және BET J сияқты кабельдік арналар, сондай-ақ ірі лейблдердің жазушылары мен продюсерлері ретінде жарияланды. Эрика Баду мен Максвелл өзінің үзілісінен оралды және жақсы қабылдаған альбомдар шығарды – оның «New Amerykah» альбомдары мен оның 2009 жылғы «BLACKsummers'night» альбомы, содан кейін олар бірлесіп гастрольдік сапарға шықты. VH1 Soul арнасының 2007 жылы басталган «Soulstage» жобасы Баду, Джилл Скотт, India.Arie, Q-Tip және Saadiq сияқты орындаушылардың жаңа музыкасын көрсетті.

2010 жылдардан қазіргі уақытқа дейін: Соңғы кезең

Нео-соул бастапқы танымалдылығынан бері американдық және халықаралық әртістердің туындылары арқылы музыкалық жағынан кеңейіп, түрленді. 2010 жылдардағы ең танымал нео-соул әртістерінің қатарында Скотт, Максвелл, Джон Легенд, Энтони Гамильтон, Эми Вайнхаус, Кризет Мишель, Лила Джеймс және Рахим Девон болды. The A. V. Club журналисі Эван Ритлевски Максвеллдің BLACKsummers'night (2009), Бадудың New Amerykah Part Two (Return of the Ankh) (2010), Билалдың Airtight's Revenge (2010) және Франк Оушеннің Channel Orange (2012) альбомдарымен "жаңаша, соңғы кезеңдегі нео-соул альбомдарының желісін" ажыратып көрсетеді. 2010 және 2020 жылдары Фитц және Тантрумдар, Майер Хоторн, Натаниел Рэтелифф және Түнгі терлеулер, Сол Чайлд және Амос Ли сияқты басқа да нео-соул орындаушылары пайда болды. 2019 жылдың тамызында Okayplayer журналисі Кит Нельсон кіші нео-соулды дамытуға ықпал ететін 11 әртіс туралы мақала жариялады, олар өнер жанрының үшінші онжылдығына қадам басып жатыр: Стив Лейси ("Фрэнк Оушеннің абстрактілі нео-соул стилінде, философиялық әзілдерді естуге де, джем-сессия өткізуге де мүмкіндік бар"), Махалия ("күйші-әндер авторы, сүйіспеншілік пен қайғы туралы әндері Джилл Скотт сияқты, оқиғалармен байланысты"), Адриан Дэниел ("Бруклиндегі әріптесі Максвеллді еске түсіретін тәжірибе мен сезімталдық"), Ван Джесс ("Floetry тобының жанды химиясы мен City Girls тобының еркін мінез-құлқы арасындағы дуэт, өнерлі сексуалдық күш берушілік"), Донован ("авангардты әнші және аспапшы, жатын бөлмесіндегі жылы дауыс пен эмоционалды өндіріс"), Ари Леннокс ("Tinder-дегі қиындықтарды жанға толы етуге қабілетті, Эриках Баду сияқты"), Марко МакКиннис ("Энтони Гамильтон D'Angelo-мен кездеседі, тұманды және атмосфералық дыбыстар"), Бейби Роуз ("таңғажайып, терең дауысы махаббатты сезінуге мүмкіндік береді"), Кайл Дион ("дайын жоқ, көз жасымен тілеу сияқты биік регистр"), Лаки Дей ("онымен бірдей Рафаэль Саадик сияқты шығармашылыққа толы махаббат өлеңдері"), және Иман Омари ("Билалдың әсері сезіледі, джаз/хип-хопқа сүйенген музыка").

Since its original popularity, neo soul has been expanded and diversified musically through the works of both American and international artists. The more popular neo soul artists of the 2010s included Scott, Maxwell, John Legend, Anthony Hamilton, Amy Winehouse, Chrisette Michele, Leela James, and Raheem DeVaughn. Evan Rytlewski of The A. V. Club discerns "a line of revelatory, late period neo soul albums" with the releases of Maxwell's BLACKsummers'night (2009), Badu's New Amerykah Part Two (Return of the Ankh) (2010), Bilal's Airtight's Revenge (2010), and Frank Ocean's Channel Orange (2012). In the 2010s and 2020s, other neo soul acts included Fitz and the Tantrums, Mayer Hawthorne, Nathaniel Rateliff & the Night Sweats, Sol Chyld and Amos Lee. In August 2019, Okayplayer journalist Keith Nelson Jr. published a piece highlighting 11 recording artists who are "on the precipice of pushing neo soul forward" into its third decade of existence: Steve Lacy ("cut from the abstract neo soul cloth of Frank Ocean where you’re just as likely to have a jam session as you are to hear philosophical quips"), Mahalia ("singer songwriter, with honeyed vocals songs of love and anguish typically exist in narratives, similar to Jill Scott, who paved her path"), Adrian Daniel ("experimentation and vulnerability that is reminiscent of fellow Brooklynite Maxwell"), VanJess ("sister duo float between the soulful chemistry of Floetry and the unapologetically assertive of City Girls artful sexual empowerment"), Donovan ("avant garde singer and instrumentalist bedroom intimate vocals and [emotive] production"), Ari Lennox ("can make Tinder plights sound rich with soul akin to Erykah Badu"), Marco McKinnis ("Anthony Hamilton meets D'Angelo hazy ambient sounds"), Baby Rose ("exquisitely guttural voice makes [love] palpable"), Kyle Dion ("a register so high it sounded like tearful begging"), Lucky Daye ("his love odes are imbued with a Raphael Saadiq esque adventurousness"), and Iman Omari ("a faint Bilal tinge music that leans heavy on a jazz/hip hop").