Кіріспе

Француз саясаткері Роберт Хью (19 қазан 1946 жылы туған) – француз саясаткері, 1994 жылдан 2001 жылға дейін Франция Коммунистік партиясының (PCF) Ұлттық хатшысы, ал 2001 жылдан 2002 жылға дейін PCF президенті болды. Ол 1997 жылдан 2002 жылға дейін Франция Ұлттық Ассамблеясының депутаты, ал 2004 жылдан 2017 жылға дейін Франция Сенатында қызмет етті. Хью 1995 жылғы президент сайлауында 8,7 пайыз, ал 2002 жылғы президент сайлауында 3,37 пайыз дауыс жинады. Ол Мари Эдитке үйленген және екі баласы бар (Шарльз және Сесилия).

Алғашқы іс-әрекеттері

Хью 1946 жылы Валь-д’Уаз департаментінің Кормей-ан-Паризи қаласында дүниеге келген. Оның отбасы коммунистік сенімде болды, ал Хью бала кезінде партияның «Л’Юманите» газетін сатқан. Ол Кормей-ан-Паризидегі техникалық училищені бітірді, «Les Rapaces» рок-тобында Вилли Бартон есімімен ән айтты және дзюдомен шұғылданды (колледждер аралық медаль жеңіп, нидан қара белбеуіне ие болды). Он алты жасында (1962 жылы) ол Франция Коммунистік партиясының (ПКФ) жастар ұйымына, содан кейін партияның өзіне қосылды. Парижде оқып, санитар болып жұмыс істегеннен кейін, ол Аржентейльдегі психиатриялық мекемеде жұмысқа орналасты. Жорж Маршеге жақын болған Хью партиялық иерархияда жоғалып, 1977 жылы Монтиньи-ле-Кормей қаласының мэрі болып сайланды. Ол 2001 жылға дейін барлық мүмкін мерзімдерге қайта сайланды. 1981 жылдың ақпан айында ол есірткі сатуда айыптап, иммигранттар отбасына қарсы науқан ұйымдастырды, бұл оның есіміне қысқа уақытқа назар аударды (бұл «айыптама» негізінен естіген сөздерге құрылды). Бұл Франция қоғамына қызық болды, өйткені Хью партиялық бағытты қатаң сақтаған (және одан әрі де сақтайтын) адам еді. 1987 жылы Хью партияның Орталық комитетіне, ал 1990 жылы Политбюросына енді. Ол кезде ол Коммунистік сайланғандардың ұлттық қауымдастығының төрағасы болды. 1994 жылы, әлі де көпшілікке жақсы танылмаған Хью, Жорж Маршеден кейінгі ізбасар ретінде тағайындалды. Хью партияның имиджін жаңарту үшін Бас хатшы лауазымын «Ұлттық хатшы» деп өзгертті. Ол бірнеше сағаттан кейін ғана кеңінен танылды, ол әйгілі тіл жаңылысын жасады: «Мен ешкімнің құралы емеспін».

Гю және партия реформасы

Берлин қабырғасы құлағаннан кейін, партиясының жылдам ыдырауына тап болған Роберт Хью саяси өзгерістер сериясін бастады: басқа саяси қозғалыстарға ашылу, бірнеше доктриналарды тастау, екі басшылық партия атқарушы органы (Хью президент, Мари Джордж Баффет Ұлттық хатшы ретінде) және т.б. Ол өзінің ұстанымдарын «Коммунизм: ла мутация» атты кітабы арқылы жариялады. 1995 жылы Роберт Хьюдің көрсеткен нәтижесінің төмен болуын «Жұмысшы күресі» қозғалысының бәсекелестігімен түсіндіруге болады, бірақ ол 1988 жылы Андре Лажойнидің нәтижесінен де жоғары болды. 1997 жылы ол «Гауш Плюриэль» («Көптүрлі солшылдар») идеясын қолдады, бұл Леонель Жоспенмен бірге солшыл саясатты қайтадан билікке әкелді; Хью депутат болды, ал үкімет құрамына бірнеше коммунист кірді. Алайда, партияның халық арасындағы беделі төмендеді: 1998 жылы 200 000-нан астам мүшесі болса, 2001 жылы 138 000-ға дейін азайды. Партия 2001 жылғы жергілікті сайлауларда көптеген қолдаушыларын жоғалтты. Хью 2001 жылы партияны құрып, Партия Президенті лауазымын иеленді. Партияның Ұлттық хатшысы лауазымына Мари Джордж Баффет тағайындалды. 2002 жылғы нашар нәтижелер оңшыл көшбасшы Жан Мари Ле Пенді коммунистік күштердің әлсіреуіне қуандырды. Шындығында, нәтиже соншалықты нашар болды, партия науқанына жұмсаған ақшасына сәйкес ештеңе көрсетпеді және қаржылық құлдыраудың алдында тұрды. Хью Президенттік лауазымынан кетті, ал партия мүшелерінен көмек сұрады. Президенттік лауазымы жойылды, ал Ұлттық хатшы (Баффет) партияның жалғыз жетекшісі болып қалды.