Кіріспе
Принстон шайқасы – 1777 жылдың 3 қаңтарында Нью-Джерси штатының Принстон қаласы маңында болған Американдық төңкеріс соғысының шайқасы. Генерал лорд Корнуоллис Принстон қаласында лейтенант-полковник Чарльз Моухуд басқаруымен 1400 британдық әскерін қалдырып кеткен. 1776 жылдың 26 желтоқсанындағы таңертең Трентонға жасалған күтпеген шабуылдан кейін, Континентальдық армияның генералы Джордж Вашингтон қысқы тұраққа кірмес бұрын Нью-Джерсидегі британдықтарға шабуыл жасауға шешім қабылдады. 30 желтоқсанда ол Делавэр өзенінен қайта Нью-Джерсиге өтті. Оның әскері 1777 жылдың 3 қаңтарында оны ілесіп келді. Вашингтон Принстонға артқы жолмен ілгерілеп, британдықтардың кішігірім күшін кері тартты, бірақ Корнуоллис күштермен келгенге дейін шегінуге мәжбүр болды. Трентон және Принстон шайқастары патриоттардың рухын көтеріп, көптеген жаңа сарбаздарды көктемде Континентальдық армияға қосылуға ынталандырды. 1776 жылдың 26 желтоқсанындағы таңертең Трентон шайқасында гессендіктерді жеңгеннен кейін Вашингтон Пенсильванияға қайтып келді. Ол кейін қысқы тұраққа орналасу алдында британдық күштерге шабуыл жасауға шешім қабылдады. 29 желтоқсанда ол әскерін қайта Трентонға алып кірді. 1777 жылдың 2 қаңтары түнінде Вашингтон Ассунпинк-Крик шайқасында британдықтардың шабуылын тойтарды. Сол түні ол өз позициясынан шығып, генерал Корнуоллистің әскерін айналып өтіп, Принстондағы британдық гарнизонға шабуыл жасауға бет бұрды. 3 қаңтарда Континентальдық армияның бригадир генералы Хью Мерсер Моухуд басқаруындағы екі полкпен шайқасты. Мерсер мен оның әскері жеңіліске ұшырады, ал Мерсер қаза тапты. Вашингтон оларға көмек көрсету үшін бригадир генерал Джон Кэдваладер басқаруындағы жасақ бригадасын жіберді. Мерсердің әскерінің қашқанын көрген жасақшылар да қашуға батылды. Вашингтон күштермен бірге келді және қашқан жасақшыларды қайта жинады. Одан кейін ол Моухудтың әскеріне шабуыл жасап, оларды кері тартты. Моухуд шегінуге бұйрық берді, ал әскерлердің көпшілігі Трентондағы Корнуоллиске қашып кетуге тырысты. Принстон қаласында бригадир генерал Джон Салливан Нассау-Холлға сиынған британдық әскерлерді қарсы алып, капитуляциялауға шақырды, осымен шайқас аяқталды. Шайқас аяқталғаннан кейін Вашингтон әскерін Мористаунға көшірді, ал британдықтар 10 күн ішінде үшінші жеңіліске ұшырап, Орталық Джерсиден эвакуацияланды. Бұл шайқас (британдықтардың стандарты бойынша маңызды емес деп есептелгенімен) Вашингтонның Нью-Джерсидегі қысқы науқанының соңғы ірі шарасы болды.
The Battle of Princeton was a battle of the American Revolutionary War, fought near Princeton, New Jersey on January 3, 1777, and ending in a small victory for the Colonials. General Lord Cornwallis had left 1,400 British troops under the command of Lieutenant Colonel Charles Mawhood in Princeton. Following a surprise attack at Trenton early in the morning of December 26, 1776, General George Washington of the Continental Army decided to attack the British in New Jersey before entering the winter quarters. On December 30, he crossed the Delaware River back into New Jersey. His troops followed on January 3, 1777. Washington advanced to Princeton by a back road, where he pushed back a smaller British force but had to retreat before Cornwallis arrived with reinforcements. The battles of Trenton and Princeton were a boost to the morale of the patriot cause, leading many recruits to join the Continental Army in the spring. After defeating the Hessians at the Battle of Trenton on the morning of December 26, 1776, Washington withdrew back to Pennsylvania. He subsequently decided to attack the British forces before going into winter quarters. On December 29, he led his army back into Trenton. On the night of January 2, 1777, Washington repulsed a British attack at the Battle of the Assunpink Creek. That night, he evacuated his position, circled around General Cornwallis' army, and went to attack the British garrison at Princeton. On January 3, Brigadier General Hugh Mercer of the Continental Army clashed with two regiments under the command of Mawhood. Mercer and his troops were overrun, and Mercer was mortally wounded. Washington sent a brigade of militia under Brigadier General John Cadwalader to help them. The militia, on seeing the flight of Mercer's men, also began to flee. Washington rode up with reinforcements and rallied the fleeing militia. He then led the attack on Mawhood's troops, driving them back. Mawhood gave the order to retreat, and most of the troops tried to flee to Cornwallis in Trenton. In Princeton, Brigadier General John Sullivan encouraged some British troops who had taken refuge in Nassau Hall to surrender, ending the battle. After the battle, Washington moved his army to Morristown, and with their third defeat in 10 days, the British evacuated Central Jersey. The battle (while considered minor by British standards) was the last major action of Washington's winter New Jersey campaign.
Трентондағы жеңістер
1776 жылғы 25-26 желтоқсан түнінде Континенттік армияның бас қолбасшысы генерал Джордж Вашингтон 2400 әскерін Делавэр өзенінен өткізді. Олар 9 шақырымдық сапардан кейін, 26 желтоқсан күні таңертең Трентон қаласын басып алды, 100-ден астам гессианды өлтірді немесе жарақаттады және 900-ін тұтқынға алды. Қаланы басып алғаннан кейін Вашингтон армиясын Делавэр өзенінен Пенсильванияға қайтарды. 29 желтоқсанда Вашингтон әскерін тағы да өзеннен өткізіп, Трентонда қорғаныс позициясын орнатты. 31 желтоқсанда Вашингтон өз әскерлеріне, олардың қызмет мерзімі жыл соңында аяқталады, "Және алты аптаға 10 долларлық сыйлық алу үшін қалыңыздар" деп үндеді. Оның тілегі орындалып, көптеген әскерлер қалуға келісті. Сол күні Вашингтон Конгресс оған алты айға кең өкілеттік бергенін білді, бұл кейде диктаторлық деп сипатталады. Трентондағы жеңіліске жауап ретінде генерал Корнуоллис Нью-Йорк қаласынан шығып, Вашингтонға қарсы тұру үшін Принстонға 9000-нан астам британдық әскерін жинады. Корнуоллис Принстонда подполковник Маухудтың басқаруында 1200 әскерді қалдырып, 2 қаңтарда 8000 әскермен Вашингтонның 6000 әскеріне шабуыл жасау үшін Принстоннан кетті. Вашингтон британдықтардың жақындауына қарсы шайқасқа әскерлерді жіберіп, олардың ілгерілеуін тежеді. Британдықтар Трентонға жеткенде күн батуға айналып жатқан еді. Асунпинк өзенінің үстіндегі көпірден үш рет өтуге тырысқаннан кейін, одан әрі негізгі американдық қорғаныс орналасқан, Корнуоллис шабуылды ертеңге шегерді.
Эвакуациялау
Түнде Вашингтон соғыс кеңесін шақырып, офицерлеріне тұрып шайқасу керек пе, өзеннен бір жерден өтуге тырысу керек пе, әлде Принстонға шабуыл жасау үшін артқы жолдарды пайдалану керек пе деп сұрады. Бұл ой Вашингтонға бұрыннан келгенімен, Артур Сент-Клэр мен Джон Кэдваладерден Принстонға шабуыл жасау жоспарының іс жүзінде мүмкін екенін білді. 1776 жылдың желтоқсан айының соңында жүзеге асқан екі барлау жинауы осындай күтпеген шабуылды қолдады. Офицерлерімен кеңескеннен кейін, Принстонға шабуыл жасаудың ең дұрысы екеніне келісті. Вашингтон артық жүктемелерді Берлингтонға апаруға бұйырды, одан кейін Пенсильванияға жіберуге болатын еді. Жер қатып қалғандықтан, артиллерияны жерге батпай жылжытуға мүмкіндік болды. Түн ортасына қарай жоспар аяқталды, жүктер Берлингтонға жіберілді, ал қару-жарақтар шуды басу үшін және британдықтардың эвакуация туралы білмеуі үшін қалың матамен оралды. Вашингтон екі зеңбірекпен 500 адамды қалдырып, отты күзетіп, от жағып, британдықтарды қазып жатқандай көрсету үшін пике және шпательмен жұмыс істеуге бұйырды. Таң атқанға дейін олар негізгі әскерге қосылуға тиіс еді. Таңғы сағат 2-ге қарай бүкіл армия Квакер көпірі жолымен, қазіргі Гамильтон қалашығы арқылы қозғалды. Сабырлы болуға және үнсіз жүруге бұйрық берілді. Жол бойында олардың қоршауға алынғаны туралы қауесет тарады, соның салдарынан кейбір қорқып қалған милициялар Филадельфияға қашып кетті. Жол қиын болды, өйткені маршруттың бір бөлігі тығыз орманнан және мұздан өтті, бұл жылқылардың тайғақтап, адамдардың тоғандағы мұзды сындыруына себеп болды.
Шабуыл жоспары
Таң атқанда әскер Стони Брук деп аталатын өзенге жақындады. Армияның бағыты Стони Брук өзенімен бір шақырымдай созылып, Трентоннан Принстонға дейінгі Пост-жолмен қиылысты. Бірақ, осы жолдың оң жағында Томас Кларктың егістік жері арқылы өтетін пайдаланылмаған жол болды. Бұл жол Пост-жолдан көрінбеді және ағылшындар қорғамағандықтан, қалаға кез келген жерден кіруге мүмкіндік беретін тазаланған жерге дейін жетті. Дегенмен, Вашингтон жоспарланған мерзімінен қалып, таң атпай бұрын британдықтардың бекіністеріне шабуыл жасап, оларды басып алуды және содан кейін гарнизонды қолға түсіруді ниеттенген еді. Таң атқан кезде ол қаладан екі шақырымдай қашықтықта болды. Шабуыл туралы стандартты мәліметтерге сәйкес, Вашингтон Корнуоллистің әскерін тоқтату үшін, өзі қашып кеткенін білген соң, Бригадир генерал Хью Мерсердің басқаруымен 350 саяхатшыны Стони Брук өзеніндегі көпірді қиратуға жіберді. Алайда, жаңа талдаулар бойынша, Бригадир генерал Томас Миффлинге көпірді бұзу міндеті жүктелген, ал Мерсердің әскері кейінірек ғана негізгі колоннадан бөлінген. Сағат 8:00-ге дейін Вашингтон армияның қалған бөлігін оңға бұрып, пайдаланылмаған жолмен жылжытты. Колоннаның алдында генерал Джон Салливанның дивизиясы, оның ішінде Артур Сент-Клэр мен Исаак Шерманның бригадалары басып өтті. Олардан кейін Джон Кэдваладер бригадасы, сосын Дэниел Хичкок бригадасы келді.
Маухудтың реакциясы
Корнуоллис Маухудқа 17-ші және 55-ші британдық полктарды ертеңгісін өз әскеріне қосылуға бұйрық берді. Маухуд осы бұйрықты орындау үшін Принстоннан шығып, әскерлері Стони Бруктың оңтүстігіндегі төбеге көтерілгенде, негізгі американдық әскерді көріп қалды. Орманды төбелердің кедергісінен американдық әскердің көлемін анықтай алмағандықтан, ол Принстонда қалдырған 40-шы британдық полкке ескерту үшін атты жіберді, сосын 17-ші және 55-ші полктарды кері бұрып, Принстонға қайтып келді. Сол күні Маухуд Вашингтонның жақындап келе жатқан бағытын барлауға жіберілген патрульді тоқтатты. Мерсер Маухудтың әскерін Принстонға қайтарып жатқаны туралы хабар алды. Вашингтонның бұйрығымен Мерсер өзінің колоннасын оңға жылжытып, британдықтар Вашингтонның негізгі әскерімен кездеспес бұрын оларға шабуыл жасауды көздеді. Мерсер Маухудтың арт жағына қарай жылжыды, бірақ Маухудты уақытында тоқтатып ала алмайтынын түсінген соң, Салливанға қосылуға шешім қабылдады. Маухуд Мерсердің артында екенін және Салливанға бет алғанын білгенде, 55-ші полктің бір бөлігін қаладағы 40-шы полкке қосып, қалған 55-ші, 17-ші, елу атты әскер және екі артиллериялық құралды Мерсерге қарсы шабуылға жіберді.
Маухуд Мерсерді басып алды
Маухуд өзінің жеңіл әскерлеріне Мерсерді ұстап тұруды бұйырды, ал ол қалған отрядтарды жеткізіп келді. Мерсер Уильям Кларк бақшасынан өтіп бара жатқанда, британдық жеңіл әскерлер пайда болды. Британдық жеңіл әскерлердің атысы биікке кетті, бұл Мерсерге әскерін шайқасқа дайындап, қатарға түзуге уақыт берді. Мерсердің әскері алға жылжып, британдық жеңіл әскерлерді кері тартты. Америкалықтар бақтың жоғарғы бөлігіндегі қоршаудың артына орналасты. Бірақ Маухуд әскерін және артиллериясын жеткізіп келді. Америкалық артиллериялықтар бірінші болып атып, шамамен он минут бойы, азаматтық саны кем американдық жаяу әскері британдықтармен атысты. Алайда, көптеген американдықтарда мылтықтан ұзақ уақыт зарядталатын мылтықтар болды. Маухуд штыкпен шабуыл жасауға бұйрық берді, ал көптеген американдықтардың мылтықтары болғандықтан, оларға штык орнату мүмкін болмады. Америкалықтардың екі зеңбірегі де жауға түсті, ал британдықтар оларды қашқан әскерге бұрды. Мерсерді британдық сарбаздар қоршап алды, олар оған: "Бас и, сен қарақшы!" - деп айқайлады. Мерсер кешірім сұраудан бас тартты, оның орнына қарсылық көрсетуді жөн көрді. Британдықтар Вашингтонды ұстағандай ойлап, оны штыкпен қадап, мерт болды деп қалдырды. Мерсердің оң қолы, полковник Джон Хаслет, басына оқ тиіп қаза тапты.
Cadwalader-дің келуі
Мерсердің жасағын 50 жеңіл жаяу әскері қуып келе жатқанда, Кадуэллердің басқаруымен 1100 оқшаудан тұратын жаңа бригада пайда болды. Маухуд майданның барлық жерінен өз әскерін жинап, оларды шайқасқа дайындап, қатарға тұрғызды. Ал, Салливан 40-шы полкке көмекке келген 55-ші полктің жасағымен бетпе-бет келді, ешқайсысы да қанаттарын ашып қою қаупінен басты шайқасқа қадам басуға батыл болмады. Кадуэллер өз әскерін шайқасқа дайындауға тырысты, бірақ олардың ешқандай шайқас тәжірибесі болмады, тіпті ең қарапайым әскери маневрлерді де білмейтін. Оның әскері төбенің басына жетіп, Мерсердің жасағының британдықтардан қашып бара жатқанын көргенде, көптеген оқшаулар кері бұрылып, төбеден төмен қарай қашты.
Вашингтонның келуі
Кадуэлладердің әскері қаша бастағанда, американдықтар британдықтарға оқ ашты, олар шабуылға дайындалып жатқан еді, және олардың қарулары бірнеше минут бойы оларды тоқтатып тұруға мүмкіндік берді. Кадуэлладер бір ротаға оқ атуға бұйрық берді, бірақ олар дереу қашып кетті. Осы сәтте Вашингтон Вирджиния континенталдық әскерімен және Эдвард Хэндтің мергендерімен келді. Вашингтон мергендерге және вирджиниялықтарға төбенің оң жағында орналасуға бұйрық берді, содан кейін Вашингтон тез арада Кадуэлладердің қашып бара жатқан әскеріне атпен жүгірді. Вашингтон айғайлады: "Батыл серіктерім, бізбен бірге болыңыздар! Жаудың саны аз, біз оларды жақын арада жеңіп аламыз!". Кадуэлладердің әскері Вашингтонның бұйрығымен шайқасқа дайындалды. Дэниел Хичкоктың Жаңа Англия континенталдық әскері келгенде, Вашингтон оларды оң жаққа, мергендер мен вирджиниялықтардың орналасқан жеріне жіберді. Вашингтон қолында шапанымен алға аттанды және американдықтарды алға итерді. Осы кезде Маухуд американдық артиллериясының оғынан қашып, әскерін сәл солға жылжытты. Вашингтон оларға белгі бергенше оқ атуға тыйым салды, және олар отыз метрге жақындағанда, ат үстінде айналып, әскеріне қарап: "Тұр!" деді, содан кейін "Оқ!" деді. Осы сәтте британдықтар да оқ атып, алаңды түтін бұлтымен жапты. Вашингтонның офицерлерінің бірі, Джон Фицджеральд, Вашингтонның өлтірілгенін көрмеу үшін шапанын көзіне тартты, бірақ түтін тарағаннан кейін Вашингтон зардапсыз, әскерін алға қарай итерген күйі көрінді.
Британдықтардың құлдырауы
Оң жақта Хичкоктің невадалықтары салдырып оқ атты да, қайтадан шабуылға көшті, британдықтардың қанатын қиып алумен қорқытты. Атқыштар британдық сарбаздарды бірте-бірте құрта бастады, ал американдық артиллерия британдық қатарға шашыранды оқтар атты. Осы сәтте Хичкок өзінің әскеріне шабуыл жасауға бұйрық берді, ал британдықтар қашуға кірісті. Британдықтар өз артиллериясын сақтап қалуға тырысты, бірақ жасақтар да шабуылға шықты, ал Маухуд кері шегінуге бұйрық берді. Британдықтар Пост-Жолға қарай қашып кетті, ал американдықтар олардың соңынан қуды. Вашингтон айқайлады: "Жігіттер, бұл керемет қуалау!" Кейбір американдықтар Пост-Жолға жиналды, британдықтардың көпірден өтуіне кедергі келтіруге тырысты, бірақ Маухуд штыкпен шабуыл жасауға бұйрық берді және американдық қатарды бұзып, көпірден қашып кетті. Хэндтің атқыштарының ішінде болған кейбір американдықтар британдықтарды қуалауын жалғастырды, ал Маухуд өз драгундықтарына оларға шегіну үшін уақыт беруге бұйрық берді; бірақ драгундықтар кері қайтарылды. Кейбір американдықтар түнге дейін қашып бара жатқан британдықтарды қуады, бірін-бірін өлтіріп, бірін тұтқынға алды. Біраз уақыттан кейін Вашингтон кері бұрылып, Принстонға қайтып келді. Қала шетінде 55-ші полк Маухудтан кері шегінуге және қаладағы 40-шы полкке қосылуға бұйрық алды. 40-шы полк қаланың сыртында, солтүстік жақтағы шатқалға орналасты. 55-ші полк 40-шы полктің сол жағына жиналды. 55-ші полк американдықтарды қанатын қию үшін бір взвод жіберді, бірақ ол жай-жаққа таратылды. Салливан бірнеше полк жібергенде, олар шатқалға шегінді. Ұзаққа соқпай, британдықтар тағы да кері шегінді, бірі Принстоннан кетіп, екіншілері Нассау залына сиынды. Александр Гамильтон үш зеңбірек әкеліп, ғимаратқа оқ жаудырды. Содан кейін американдықтар есікті бұзып, ақ туды терезелердің біріне шығарды. 194 британдық сарбаз ғимараттан шығып, қаруларын тастады.
Салдары
Принстонға кіргеннен кейін американдықтар тастап кетілген британдық жүк вагондарын және қаланы тонауға кірісті. Корнуоллис жақындап келе жатқанын естіген Вашингтон Принстонды тастау керектігін түсінді. Вашингтон Нью-Брансуикке жорықтап, 70,000 фунт стерлингтік британдық төлем сандығын жаулап алуды жоспарлады, бірақ генерал-майор Генри Нокс және Натанаэль Грин оны бұл ойдан қайтарды. Оның орнына Вашингтон 3 қаңтар түні әскерін Сомерсет сотына көшірді, содан кейін 5 қаңтарда Плюкеминге бет алып, келесі күні күн батқанда Мористаунға қысқы тұраққа жетті. Шайқастан кейін Корнуоллис Нью-Джерсидегі көптеген бекеттерін тастап, әскеріне Нью-Брансуикке шегінуге бұйрық берді. Соғыстың келесі бірнеше айы шағын қақтығыстардан – «Азық соғысынан» тұрды.
Шығындар
Генерал Хаудың ресми есебінде 18 адам қаза тапқан, 58-і жараланған және 200-і жоғалып кеткен деп көрсетілген. Марк Боатнер американдықтардың шайқас кезінде 194 әскерді тұтқынға алғанын, ал қалған 6 "жоғалып кеткен" әскер өлтірілген болуы мүмкін дейді. Азаматтық куәгер (1776–1777 жылдардағы Принстондағы британдықтар мен гессендердің қиратуы туралы қысқаша хабарламаның анонимді авторы) 24 британдық сарбаздың майдан даласында өлген күйде табылғанын жазды. Вашингтон британдықтардың 100-ден астам адамды өлтіріп, 300-ін тұтқынға алғанын мәлімдеді. Уильям С. Страйкер Вашингтонның сөзін қайталап, британдықтардың жоғалтуы 100 адам қаза тапқан, 70-і жараланған және 280-і тұтқынға алынғанын айтады. Вашингтон өз армиясының жоғалтулары туралы 6 немесе 7 офицер және 25-30 қатарлы әскердің қаза тапқанын хабарлады, бірақ жараланғандар туралы дерек бермеді. Ричард М. Кетчем американдықтардың "30 қатарлы әскер мен 14 офицерінің қаза тапқанын" айтады; Генри Б. Доусон 10 офицер мен 30 қатарлы әскердің қаза тапқанын хабарлайды; ал Эдвард Г. Ленгел жалғы құрбандықтарды 25 қаза тапқан және 40 жараланған деп көрсетеді. Лоялист газеті, «Нью-Йорк Гәзеті және апталық Меркурий» 1777 жылғы 17 қаңтарда американдықтардың Принстондағы жоғалтулары 400 адам қаза тапқан және жараланған деп хабарлады. Принстоун шайқас алаңындағы монументтегі колоннада 15 американдық және 21 британдық әскердің ортақ қабірін көрсетеді. Сонымен қатар, бір британдық офицер, капитан Уильям Лесли, жараларынан қайтыс болып, Нью-Джерси штатының Плюкмин қаласында жерленді.
Салдарлар
Британдықтар Трентон мен Принстонды американдықтардың маңызды емес жеңістері деп қарады, бірақ осы жеңістердің арқасында американдықтар соғысты жеңіп шығуға болатынына сенді. Американдық тарихшылар Принстон шайқасын, Нью-Джерсинің көп бөлігін Корольдік күштердің бақылауынан шығаруы себепті, Трентон шайқасымен бірдей маңызды жеңіс деп есептейді. Айра Д. Грубер «Трентон мен Принстон шайқастары ең маңызды болды: британдықтардың жеңілмейтіндігі туралы иллюзияны жойды, әлеуетті лоялисттерді патриоттарға айналдырды және [британдықтардың] соғысты аяқтау және ұзаққа созылатын қайта бірігуге деген үмітін құлатты» деп мәлімдеді. Эдвард Ленгел сияқты басқа тарихшылар Принстонды Трентоннан тіпті де әсерлі деп санайды. Бір ғасырдан кейін британдық тарихшы сэр Джордж Отто Тревелян американдық революцияны зерттеуде Трентон мен Принстондағы жеңістердің әсері туралы айта келіп, «Әлем тарихына осыншалықты үлкен және ұзақ мерзімді әсер ететін қысқа мерзім ішінде осыншалық аз адамдар жұмылдырылды ма деген күмән тууы мүмкін» деп жазды.
Мұра
Соғыс алаңының бір бөлігі қазір Принстон шайқасы алаңы мемлекеттік паркінде сақталған, ол 1961 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Мемлекеттік паркіге жақын орналасқан шайқас алаңының тағы бір бөлігі құрылысқа байланысты дауға тартылды. Жерді иеленуші "Жетісу институты" Джордж Вашингтонның әскерлерімен шайқасқан жерде тұрғын үйлер салуды жоспарлаған. Тарихшылар, Ішкі істер департаменті және археологиялық дәлелдер жердің маңыздылығын растады. Бірнеше ұлттық және жергілікті сақтау ұйымдары мүліктің құрылысын тоқтату үшін жұмыстың ішінде болды, ал Принстон шайқасы қоғамы 2016 жылдың жазынан бастап сот процесін күтіп отырды. 2016 жылдың 12 желтоқсанында Американдық шайқас алаңдарының қоры, 1776 жылғы науқаны арқылы, Революциялық соғыс және 1812 жылғы соғыстың шайқас алаңдарындағы жерді сақтау жобасы аясында, "Жетісу институтынан" 4,1 миллион долларға бағаланған шамамен 15 акр жерді сатып алу туралы келісімге келгенін хабарлады. Бұл сатып алу мемлекеттік парктің ауданын 16%-ға арттырады. Жоспарланған жеке тұрғын үйлердің жетісі таунхаустармен алмастырылып, барлығы 16 тұрғын үй салынуы тиіс болды. Келісім Принстон қалалық жоспарлау кеңесі мен Делавэр және Раритан каналы комиссиясының бекітуіне байланысты болды. Қор бұған дейін Принстон шайқасы алаңының тағы 9 акр жерін сатып алып, сақтап қалған. 2018 жылдың 30 мамырында Қор жеке донорлардан 3,2 миллион доллар жинағаннан кейін сатып алуды аяқтағанын жариялады, бұл сома Ұлттық саябақтар қызметі мен Мерсер округінің ашық кеңістікке көмектесу бағдарламасынан алған 837 000 долларлық грантпен толықтырылды. Сатып алудың аяқталуы шайқас алаңының қалай және дамытылатыны туралы ұзаққа созылған дауды аяқтады. 2023 жылдың ортасына қарай Қор және оның серіктестері шайқас алаңының 24 акрдан астам жерін сақтап қалды. Вашингтондағы Вашингтон шеңберінен Джордж Вашингтонның атқа мінген мүсіні оны Принстон шайқасында бейнелейді. Мүсіннің ашылу салтанатында 1860 жылдың 22 ақпанында сөз сөйлеген мүсінші Кларк Миллс: "Бұл мүсінде бейнеленген оқиға Принстон шайқасында болды, онда Вашингтон бірнеше рет әскерін көтерілгеннен кейін, жаудың қатарына тым жақын келді, бірақ оның аты одан әрі жылжудан бас тартты, ал батыл атты қолында тізгін ұстап, қорқынышсыз отырды. Алайда, оның асыл аты осылай қорқынышпен бейнеленгенімен, батыл батыр тыныш және қадірлі, өзін әрқашан еркіндіктің үлкен мәселесін шешу үшін Құдайдың қолындағы құрал деп санайды", - деді. Қазіргі Армия Ұлттық гвардиясының сегіз бөлімшесі (101-ші инженерлік батальон, 103-ші инженерлік батальон, A/1 104-ші кавалерия, 111-ші жаяу әскер, 125-ші жабдықтау компаниясы, 175-ші жаяу әскер, 181-ші жаяу әскер және 198-ші сигналдық батальон) және бір қазіргі уақытта белсенді тұрақты армияның артиллериялық батальоны (1–5-ші артиллерия) Принстон шайқасына қатысқан американдық бөлімшелерден шыққан. Бір әйгілі, мүмкін, шындығына күмәнді аңыз бойынша, Принстон шайқасы кезінде Александр Гамильтон Нассау залында бас сауғалап отырған британдық сарбаздарға оқ атуға бұйрық берген. Нәтижесінде, оқтардың бірі шіркеуде ілінген король Георг II-нің портретінен өтіп, кейіннен Джордж Вашингтонның портретімен ауыстырылды. Бірнеше жыл бұрын Гамильтонға Нассау залында орналасқан Нью-Джерси колледжінде (қазіргі Принстон университеті) оқуды үдетуге рұқсат берілмеген. Оның орнына ол Нью-Йорктегі Кингс колледжіне (қазіргі Колумбия университеті) түсті.