Британ ақсұлы және жоғалып кеткен күдікті қылмыскер

Кіріспе

Британдық пэр және із-түссіз жоғалған кісі өлтіру күдіктісі

Ричард Джон Бингем, Люканның 7-ші графы (18 желтоқсан 1934 жылы туған – 8 қараша 1974 жылы жоғалған, 3 ақпан 2016 жылы қайтыс деп жарияланды), көбінесе лорд Люкан деп танылатын, британдық пэр және англо-ирланд аристократы, Джордж Бингемнің, 6-шы Люкан графының және Кейтлин Доусонның үлкен ұлы. Ол жарқын бригаданың апатты шабуылына жетекшілік еткен Джордж Чарльз Бингемнің, 3-ші Люкан графының шөбересі болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде эвакуацияланған Лукан Итон колледжіне оқуға оралды және 1953 жылдан 1955 жылға дейін Батыс Германияда Колдстрим гвардиясында қызмет етті. Ойынға құмарлық танытқан ол бэкгаммон мен бридж ойнады және Клермонт клубындағы бай британдық ойыншылардың эксклюзивті тобының алғашқы мүшесі болды. Луканның ұтыстары көбінесе жеңістерінен асып түсті, бірақ ол Лондондық коммерциялық банктегі жұмысын тастап, кәсіби ойыншыға айналды. Әкесі тірі болған 1949 жылдың сәуірінен 1964 жылдың қаңтарына дейін ол лорд Бингем ретінде танылды. Джеймс Бонд рөліне үміткер болған Лукан жоғары талғампаздығымен белгілі болды; ол жылдам қайықтармен жарысты және Aston Martin көлігін жүргізді. 1963 жылы Лукан Вероника Дунканға үйленді, олардың үш баласы болды. 1967 жылы жұбайлар Белгравиядағы 46 Lower Belgrave Street мекенжайына көшіп, үй үшін 17 500 фунт төледі. 1972 жылдың соңында неке бұзылып, ол жақын жердегі үйге көшіп кетті. Балалардың күтімі үшін қызықты дау туды, одан Лукан жеңіліп қалды. Балаларын қайтаруға бейім болған Лукан әйелінің тыңдауын және телефон әңгімелерін жазды. Бұл мінез, артудағы сот шығындарымен және ойынға құмарлығымен байланысты, Луканның өміріне және қаржылық жағдайына айтарлықтай әсер етті. 1974 жылдың 7 қарашасында Луканның балаларының күтімішісі Сандра Риветт Лукан отбасының үйінде өлтірілді. Жарақат алған леди Люкан суретшілердің қосылысына кіріп, күйеуінің өзіне шабуыл жасағанын және Риветті өлтіргенін мойындағанын айтты. Лорд Люкан сол кезде анасына телефон соғып, балаларын алып кетуін сұрады және Шығыс Сассекс қаласындағы Укфилдке досына сапарлады; анасы мен досына ол әйеліне шабуыл жасаған адаммен араласыпты деді. Лукан сондай-ақ хат жазды. 1999 жылы Лукан заңды түрде қайтыс болды деп жарияланды, ал 2016 жылы берілген өлім куәлігі оның ұлы Джорджқа атағын мұрагерлікке беруге мүмкіндік берді. Риветтің өлтірілуіне Луканның қатысы және оның тағдыры әлі де пікірталас тудырып, әртүрлі теориялар мен зерттеулер жалғасуда.

Richard John Bingham, 7th Earl of Lucan (born 18 December 1934 – disappeared 8 November 1974, declared dead 3 February 2016), commonly known as Lord Lucan, was a British peer and an Anglo Irish aristocrat, the eldest son of George Bingham, 6th Earl of Lucan, and Kaitlin Dawson. He was the great great grandson of George Charles Bingham, 3rd Earl of Lucan, who led the disastrous Charge of the Light Brigade. An evacuee during the Second World War, Lucan returned to attend Eton College, and served with the Coldstream Guards in West Germany from 1953 to 1955. Having developed a taste for gambling, he played backgammon and bridge, and was an early member of the exclusive group of rich British gamblers at the Clermont Club. Lucan's losses often exceeded his winnings, yet he left his job at a London based merchant bank and became a professional gambler. He was known as Lord Bingham from April 1949 until January 1964, during his father's lifetime. Considered for the role of James Bond, Lucan was known for his expensive tastes; he raced power boats and drove an Aston Martin. In 1963, Lucan married Veronica Duncan, with whom he had three children. The couple moved home to 46 Lower Belgrave Street in Belgravia in 1967, paying £17,500 for the house. After the marriage collapsed in late 1972, he moved out to a nearby property. A bitter custody battle ensued, which Lucan eventually lost. Apparently obsessed with regaining custody of the children, Lucan began to spy on his wife and record their telephone conversations. This fixation, combined with mounting legal expenses and gambling losses, had a dramatic effect on Lucan's life and personal finances. On 7 November 1974, Sandra Rivett, the nanny of Lucan's children, was murdered in the Lucan family home. A wounded Lady Lucan burst into the Plumbers Arms saying she had been attacked by her husband and that he had admitted to killing Rivett. Lord Lucan had, by then, telephoned his mother, asking her to collect his children, and drove to visit a friend in Uckfield, East Sussex; to his mother and friend, he said he had intervened with an assailant attacking his wife. Lucan also penned a letter. Lucan was declared legally dead in 1999, and a death certificate issued in 2016 allowed his titles to be inherited by his son George. Lucan's involvement in Rivett's murder and his fate remain a subject of debate, various theories, and continuing research.

Ерте өмір және білім

Ричард Джон Бингем 1934 жылғы 18 желтоқсанда Лондонда, Мэрилебон ауданында, Бентинк көшесі, 19-үй мекенжайында дүниеге келді. Ол Джордж Бингемнің, 6-шы Лукан графының, англо-ирланд ақсұлығының және оның әйелі, Кейтлин Элизабет Энн Доусонның екінші баласы және үлкен ұлы болды. Анасының өкпесінде қан қысты, сондықтан ол емханада қалуға мәжбүр болды. Джон, осылай таныла бастады, бастапқыда отбасының күтімшісі Люси Селлерспен күтілді. Үш жасқа келгенде Джон үлкен әпкесі Джейнмен бірге Тайт-стриттегі дайындық мектебіне барып оқыды. 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс жақындағанда, екеуі де Уэльске, салыстырмалы түрде қауіпсіз жерге әкелінді. АҚШ-та Джон мен оның бауырлары зәулім өмір сүрді және ештеңеге мұқтаж болған жоқ, бірақ 1945 жылдың ақпан айында Англияға оралғанда соғыс уақытындағы Ұлыбританияның қатал шындығымен бетпе-бет келді. Рационирование әлі де күшінде болды, олардың Cheyne Walk-тегі бұрынғы үйі бомбаға ұшырады, ал 22 Eaton Square-дегі отбасылық үйдің терезелері сынып қалды. Отбасының асыл тегіне қарамастан, 6-шы граф пен оның әйелі агностиктер және социалистер болды, олар өте бай христиан Текер ұсынғаннан гөрі қарапайым өмірді артық көрді. Бір кезде Джон түс көрулерден қорқып, психотерапевтке апарылды. Ересек болған соң ол агностик болып қалды, бірақ балаларының жексенбілік мектепке баруын қамтамасыз етіп, оларға дәстүрлі балалық шақ сыйлады. Итон колледжінде Джон құмар ойындарға бейімделді. Ол қалта ақшасын ставкалар арқылы толықтырып, табысын "құпия" банк шотына салып, мектептен жиі шығып, ат жарыстарына қатысты. Анасының айтуынша, Джонның оқу үлгерімі "керемет емес", бірақ ол 1953 жылы әскери қызметке баруға дейін Роу үйінің капитаны болды. Ол әкесінің полкінде, Колдстрим гвардиясында екінші лейтенант болып, негізінен Батыс Германияның Крефелд қаласында орналасты. Ол жерде ол покерде де шеберлік танытты.

Мансап

1954 жылы британ армиясынан кеткеннен кейін Люкан Лондондағы William Brandt's Sons and Co. коммерциялық банкіне жұмысқа орналасты, жылдық жалақысы 500 фунт стерлинг болды. Лукан тұрақты құмар ойыншыға айналды және Джон Аспиналлдың Беркли алаңында орналасқан Клермонт ойын клубының алғашқы мүшелерінің бірі болды. Лукан тақташа мен бридж сияқты дағды талап ететін ойындарда көбінесе жеңіске жетті, бірақ ол сонымен қатар үлкен шығынға да ұшырады. Бірде Лукан 8000 фунт стерлинг, яғни түрлі отбасылық трасттардан жыл сайын алатын ақшасының үштен екі бөлігін жоғалтты. Тағы бір жаман түні казинода 10 000 фунт стерлинг ұтылып кетті. Оның жеңешесі, биржалық брокер Джон Беван, оған осы қарызды төлеуге көмектесті, ал Лукан екі жылдан кейін жеңешесіне қарызын қайтарды. Бір әріптесі одан бұрын жоғары қызметке тағайындалғандықтан, Лукан наразылық білдіріп жұмысынан кетіп, "Неге мен банкте жұмыс істеуім керек, егер мен бір түндік ойын кешінде бір жылдық жалақымды таба алатын болсам?" деді. Лукан АҚШ-қа саяхаттап, гольф ойнады, жылдам қайықтармен жарысты және өзінің Aston Martin көлігін Батыс жағалауда жүргізді. Ол сондай-ақ үлкен әпкесі Джейн мен бұрынғы қамқоршысы Марсия Таккерді де көріп қайтты. Англияға оралғаннан кейін ол ата-анасының Сент-Джонс-Вудтағы үйінен шығып, Парк-Крессенттегі пәтерге көшті.

Бөлу

Бірнеше айдан кейін Лукан жақын маңдағы Элизабет көшесіндегі үлкенірек жалдамалы пәтерге көшті. Әйелінің келісуге жасаған ерте әрекетіне қарамастан, сол кезде Лукан некеден тек балаларының күтімін қалады. Верониканың оларды бағуға жарамсыз екенін көрсету үшін Лукан отбасын бақылауға алды (оның машинасы төменгі Белгрейв көшесінде жиі көрінетін), кейін жеке детективтерді де сол жұмысқа жұмыстан алды. Сондай-ақ ол дәрігерлермен кеңесті, олар әйелінің "ақылдан безгені" емес, депрессия мен дауылпаздықтан зардап шегіп жатқанын түсіндірді. Лукан достарына Вероника үшін ешкім жұмыс істемейтінін айтты – ол 1972 жылдың желтоқсанында балалардың ұзақ жылдар бойы күтушісі болған Дженкинсті жұмыстан шығарған. Үйде жұмыс істеген бала күтушілердің бірі, 26 жасар Стефания Савицка, Верониканың айтуынша, Лукан оны таяқпен ұрып, бірде баспалдақтан итеріп жіберген. Графиня Савицка "егер ол мені бір күні өлтірсе" таң қалмауды айтқан. Савицканың Лукан үйіндегі уақыты 1973 жылдың наурыз айының соңында аяқталды. Гросвенор Плейс маңында екі баламен бірге болғанда, оған Лукан және екі жеке детектив қарсы шықты. Олар оған балалар соттың қамқорлығына берілгенін және оларды оның күтіміне беру керектігін айтты, ол солай істеді. Франсис сол күні мектептен алынды. Вероника балаларды қайтару үшін сотқа өтініш білдірді, бірақ істің күрделілігіне алаңдаған судья тыңдау күнін үш айға кейінге, 1973 жылдың маусым айына белгіледі. Луканның психикалық денсаулығы туралы айыптауларына қарсы қорғану үшін Вероника Roehampton-дегі Priory клиникасында төрт күндік ем алуға жазылды. Ол әлі де психиатриялық көмекке мұқтаж екені мойындалса да, дәрігерлер оның психикалық ауруға шалдыққандығын көрсететін ешқандай белгі байқамады. Луканның ісі Верониканың балаларды бағуға қабілетсіздігіне байланысты болған, бірақ сотта ол өзінің оған қатысты әрекеттерін қорғауға мәжбүр болды. Бірнеше апта куәгерлерді тыңдағаннан және ұзақ пікірталас жүргізгеннен кейін, адвокаттарының кеңесімен ол істен бас тартты. Луканның мінез-құлқына көңілі толмаған судья Рис Вероникаға күтімді тапсырды. Графқа апта соңында балалармен кездесуге рұқсат берілді. Лукан қайтадан әйелінің қозғалысын бақылай бастады. Ол олардың телефон арқылы сөйлескен әңгімелерінің бір бөлігін кішкентай Sony диктофонымен жазып алып, тыңдауға дайын достарына көрсетті; сондай-ақ ол оларға және банк басқарушысына Верониканың "ақшаны судай жұмсап жатқанын" айтты. Лукан оған әлі де аптасына 40 фунт төлеп тұрды және олардың Harrods-тан тұрақты тамақ талқанын тоқтатқан болуы мүмкін. Ол сүтшіге төлеуді кешіктірді, себебі Вероника соттан бала күтушіні жұмысқа алуды талап еткенін білді. Өзінің табысы болмағандықтан Вероника жергілікті ауруханада жартылай күн жұмыс істеді. Уақытша бала күтуші Элизабет Мерфимен Лукан дос болып, оған сусын сатып алып, әйелі туралы ақпарат сұрады. Ол жеке детективтік агенттігіне Мерфиді тексеруді тапсырды, оның балаларына қамқорлық жасау міндетін орындамайтындығына дәлел іздеді. Олар оны тапты; ол детективтік агенттіктің қызметтерінен бас тартты, өйткені олар оған бірнеше жүз фунт стерлингке тең шоттар ұсынды. Мерфи кейіннен қатерлі ісіктен ауруханаға жатқызылды. Басқа уақытша бала күтуші Кристабель Мартин үйге қосымша телефон шалулар туралы хабарлады, кейбіреулері ауыр дем алып, кейбіреулері жоқ адамдарды сұрайтын адамнан келді. Бірнеше уақытша бала күтушілерден кейін Сандра Риветт 1974 жылдың соңында жұмысқа орналасты.

Some months later Lucan moved again, to a larger rented flat in nearby Elizabeth Street. Despite an early attempt by his wife at reconciliation, by that point all Lucan wanted from the marriage was custody of his children. In an effort to demonstrate that Veronica was unfit to look after them, Lucan began to spy on his family (his car was regularly seen parked in Lower Belgrave Street), later employing private detectives to perform the same task. He also canvassed doctors, who explained that his wife had not "gone mad", but was suffering from depression and anxiety. Lucan told his friends that nobody would work for Veronica – she had sacked Jenkins, the children's long term nanny, in December 1972. Of the series of nannies employed in the house, one, 26 year old Stefanja Sawicka, was told by Veronica that Lucan had hit her with a cane and had, on one occasion, pushed her down the stairs. The countess apparently feared for her safety and told Sawicka not to be surprised "if he kills me one day." Sawicka's time at the Lucan household ended late in March 1973. While with two of the children near Grosvenor Place, she was confronted by Lucan and two private detectives. They told her that the children had been made wards of court and that she must release them into his custody, which she did. Frances was collected from school later in the day. Veronica applied to the court to have the children returned, but concerned about the case's complexity, the judge set a date for the hearing three months ahead, for June 1973. To defend herself against Lucan's claims about her mental state, Veronica booked herself a four day stay at the Priory Clinic in Roehampton. While it was acknowledged that she still required some psychiatric support, the doctors reported that there was no indication that she was mentally ill. Lucan's case depended upon Veronica being unable to care for the children, but at the hearing he was instead forced to defend his own behaviour toward her. After several weeks of witnesses and protracted arguments in camera, on the advice of his lawyers he conceded the case. Unimpressed by Lucan's character, Mr Justice Rees awarded custody to Veronica. The earl was allowed access every other weekend. Lucan again began to watch his wife's movements. He recorded some of their telephone conversations with a small Sony tape recorder and played excerpts to any friends prepared to listen; he also told themand his bank managerthat Veronica had been "spending money like water". Lucan continued to pay her £40 a week and may have cancelled their regular food order with Harrods. He delayed payment to the milkman andknowing that Veronica was required by the court to employ a live in nannythe childcare agency. With no income of her own, Veronica took a part time job in a local hospital. A temporary nanny, Elizabeth Murphy, was befriended by Lucan, who bought her drinks and asked her for information on his wife. He instructed his detective agency to investigate Murphy, looking for evidence that she was failing in her duty of care to his children. This they found; he dispensed with the detective agency's services when they presented him with bills amounting to several hundred pounds. Murphy was later hospitalised with cancer. Another temporary nanny, Christabel Martin, reported strange telephone calls to the house, some with heavy breathing and some from a man asking for non existent people. Following a series of temporary nannies, Sandra Rivett started work in late 1974.

Құмар ойындар

Сотта жеңіліс Люкан үшін ауыр соққы болды. Ол оған шамамен 20 мың фунт стерлинг тұрды, ал 1974 жылдың соңына қарай оның қаржылық жағдайы қиын болды. Ол көбірек ішіп, темекі шегуді бастаған сайын, достары алаңдады. Олардың арасында Аспиналл мен анасы леди Осборн да болды, олармен арақ ішіп сөйлескенде Люкан әйелін өлтіру туралы әңгімеледі. Кейін Гревилл Говард полицияға Люканның әйелін өлтіру арқылы банкроттықтан құтылуы, оның денесін Солентқа қалай тастауға болатыны және оның "ешқашан ұсталмайтыны" туралы айтқандарын баяндады. Говард бұл әңгімені "маскүнемдікпен шатасу" деп ойлаған. Люкан сондай-ақ жасырын "Эджуэр" қорына жүгінді. Ол сұралған жағдайда өзінің табысы туралы мәлімет берді, ол әртүрлі отбасылық трасттардан жылына шамамен 12 мың фунт стерлинг болатын. Люкан кепілдік беруді талап етті және сұраған 5 мың фунттың тек 3 мың фунтын алды. Менеджерлердің қатты алаңдауына орай, оның төрт банк шоты ашылып кеткен: "Каутс" – 2841 фунт, "Ллойдс" – 4379 фунт, "Ұлттық Вестминстер" – 1290 фунт, "Мидленд" – 5667 фунт. Бұрынғыдан гөрі кішкентай ставкаларымен ойнағанына қарамастан, Люканның құмар ойыны бақылаудан шығып кеткен. Таки Теодоракопулос, Люканды он жылдан астам уақыт бойы жақын досы ретінде еске алады, оған өлтіруге үш күн бұрын 3 мың фунт стерлинг берді. Осы қиындықтарға қарамастан, 1974 жылдың қазан айының соңында Люканның мінез-құлқы жақсарған сияқты. Оның куәгері Джон Уилбрахам Люканның балаларын қайтару туралы ұмтылысы азайғанын айтты. Анасымен бірге тамақтанғанда ол отбасылық мәселелерді ұмытып, саясатқа бет бұрды. 6 қарашада ол өзінің ағасы Джон Беванмен кездесті, көрінеу жақсы көңіл-күйде болды. Сол күні ол 21 жасар Шарлотта Андрина Колкхуанмен кездесті, ол "өзінің әдеттегідей бақытты болды, уайымдаған немесе күйзелгенін білдіретін ештеңе жоқ" деді. Ол сондай-ақ "Клермонт" мейрамханасында жарыс жүргізушісі Грэм Хиллмен бірге тамақтанды. Сол кезде казинолар тек кешкі сағат 2-ден таңғы 4-ке дейін ғана ашылуы керек еді, сондықтан Люкан таңертеңгі сағат 1-ге дейін құмар ойындар ойнайтын. Ол ұйқысыздықпен күресу үшін таблеткалар ішті, сондықтан әдетте түскі ас кезінде оянатын. Бірақ 7 қарашада ол күнделікті тәртібінен ауытқып, ертеңіне адвокатына қоңырау шалып, сағат 10:30-да Колкхуннан қоңырау алды. Олар сағат 15:00-де "Клермонт" мейрамханасында тамақтануды жоспарлады, бірақ Люкан келген жоқ. Колкхун "Клермонт" пен "Лэдброк" клубтарынан және Элизабет көшесінен өтіп кетті, бірақ Люканның көлігін еш жерден таба алмады. Люкан сонымен қатар сағат 13:00-де суретші Доминик Элвес пен банкир Даниэль Майнерцхагенмен бірге түскі асқа келмеді, бұл да "Клермонтта" болды. Сағат 16:00-де Люкан Верониканың үйіне жақын орналасқан Белгрейв көшесіндегі дәріханаға барып, дәріханашыдан кішкентай капсуланы анықтауын сұрады. Бұл препарат "Лимбитрол 5" екені анықталды, ол алаңдаушылық пен депрессияны емдеуге арналған. Люкан әйелінен ажырасқаннан кейін бірнеше рет осындай сапарға шыққан көрінеді; ол дәріханаға дәрілерді қайдан алғанын ешқашан айтпады. Сағат 16:45-те ол досына, әдеби агент Майкл Хикс Бичке қоңырау шалып, 18:30 мен 19:00 аралығында Елизавета көшесіндегі пәтерінде кездесті. Люкан Оксфорд университетінің журналына құмар ойындар туралы мақала жазуға көмектесуін сұрады. Люкан Хикс Бичке кешкі сағат 20:00-де үйіне "Мерседес Бенц" емес, "ескі, қараңғы және ескірген "Фордпен" келді, мүмкін ол бірнеше апта бұрын Майкл Стоптан қарыз алған "Форд Корсар" болды. Кешкі сағат 20:30-да ол "Клермонтқа" телефон соғып, Грейвилл Хауард пен достарымен кешкі асқа арналған орынды сұрады. Хауард оған сағат 17:15-те телефон шалып, театрға келуге бола ма деп сұрады, бірақ Люкан бас тартты және "Клермонтта" сағат 23:00-де кездесу туралы ұсыныс жасады. Ол келмей қалды және телефонға жауап бермеді. Ол Кройдонда хатшы болып жұмыс істеместен бұрын алты ай бойы шаштараз болып жұмыс істеді. Бірде Сандраның махаббаты бұзылып, ол Редхилл қаласына жақын психикалық ауруханаға ерікті түрде жатқызылды. Ол Джон есімді құрылысшымен тұрмысқа шығып, Кройдондағы бір дәрігердің бала күтіміне жұмысқа орналасты. 1964 жылы 13 наурызда ол Стивен есімді ұл бала туып, Джонмен қарым-қатынасы бұзылып кеткендіктен, ата-анасымен бірге тұруға үйіне оралды және сәбиді асырап алуға беруді ойлады. Ата-анасы бұл жауапкершілікті өз мойнына алып, 1965 жылдың мамыр айында оны асырап алды. Леди Люкан кейіннен кіші балаларды ұйықтатқаннан кейін, сағат 20:55-те Сандра одан шай ішкісі келіп келе ме деп сұрады, содан кейін төмен қабаттағы ас үйге шай дайындауға кетті. Оның күтімшісі келмегендіктен алаңдаған леди Люкан, бірінші қабаттан төмен түсіп, жертөле қабаттарының басында Риветтің атын айтқанда шабуылға ұшырады. Өмірі үшін айқайлағанда, шабуылдаушы оған "тыныштық сақта" деді. Леди Люкан кейіннен сол сәтте күйеуінің даусын танығанын айтты. Екеуі де күресіп жатты, ол оның саусақтарын шағып, төңкеріліп кілемге жатқанда, айналып оның мүжігін қысып, оның мойнынан босап, күресті тоқтатты. Ривет қайда екенін сұрағанда, Люкан бастапқыда жауаптан жалтарды, бірақ ақырында оны өлтіргенін мойындады. Қорқып, леди Люкан оған жараларына ем беру үшін бірнеше күн үйінде қалуға рұқсат берсе, ол қашуға көмектесе алатынын айтты. Люкан жоғары қабатқа көтеріліп, қызын ұйықтатып, содан кейін бір бөлмеге кірді. Вероника төсекке жатқанда, ол жастықшаларды төсеуді сұрады, себебі жабынға дақ түспеуі керек еді. Люкан одан барбитураттар бар ма деп сұрады және Верониканың бетін сүрткілеу үшін ылғалды сүлгіні алу үшін ванна бөлмесіне барды. Леди Люкан күйеуі ванна бөлмесінен естімейтінін түсініп, үйден қашып, жақын маңырадағы "Plumbers Arms" пабына жүгірді. Оның есігіндегі қан иісі, сарапшылар тексеруінен кейін А және В қан тобының қоспасы екені анықталды. Люкан кешкі сағат 22:30 мен 23:00 аралығында әлдеқашан анасына қоңырау шалып, балаларды Белгрейв көшесінен алып кетуін сұрады. Графиняның айтуынша, ол әйелінің үйінде "қорқынышты оқиға" болғанын айтқан. Ол үйдің жанынан өтіп бара жатқанда Верониканың төмен қабатта бір адаммен күресіп жатқанын көргенін айтқан. Ол үйге кіргенде әйелінің айқайлап тұрғанын көргенін айтқан. Люкан бұл қоңырауды қайдан жасағаны, және мүмкін Флорманға жасаған қоңыраудың да орны әлі белгісіз. Полиция леди Люканның үйіне күшпен кірді және оның әйелі ауруханаға жеткізілгенге дейін Риветтің денесін тапты. Люкан "Форд Корсар" көлігімен 68 километрдей қашықтықтағы Восточный Сассекс графтығындағы Укфилд қаласына, Максвелл Скотттарға барды. Сьюзан Максвелл Скотттың Люканмен кездесуі оның соңғы рет расталған көрінуі болды.

Losing the court case proved devastating for Lucan. It had cost him an estimated £20,000, and by late 1974 his financial position was dire. As he drank more heavily and started chain smoking, his friends began to worry. In drunken conversations with some of them, including Aspinall and his mother Lady Osborne, Lucan discussed murdering his wife. Greville Howard later gave a statement to the police describing how Lucan had talked of how killing his wife might save him from bankruptcy, how her body might be disposed of in the Solent and how he "would never be caught". refn|This conversation, which Howard thought was "drunken rambling",

Lucan also applied to the discreet Edgware Trust. On request, he supplied details of his income, which was apparently around £12,000 a year from various family trusts. Lucan was required to provide a surety and received only £3,000 of the £5,000 he asked for. Much to their managers' consternation, his four bank accounts were overdrawn; Coutts, £2,841; Lloyds, £4,379; National Westminster, £1,290; Midland, £5,667. Even though by then he was playing for much lower stakes than had previously been the case, Lucan's gambling remained completely out of control. Taki Theodoracopulos, who recalled Lucan as a close friend for more than a decade, lent him £3,000 in cash three nights before the murder. Despite these problems, from late October 1974 Lucan's demeanour appeared to change for the better. His best man, John Wilbraham, remarked that Lucan's apparent obsession over regaining his children had diminished. While having dinner with his mother he cast aside talk of his family problems and turned instead to politics. On 6 November he met his uncle John Bevan, apparently in good spirits. Later that day he met 21 year old Charlotte Andrina Colquhoun, who said that "he seemed very happy, just his usual self, and there was nothing to suggest that he was worried or depressed". He also dined at the Clermont with racing driver Graham Hill. At the time, casinos could open only between 2:00 pm and 4:00 am, so Lucan often gambled into the early hours of the morning. He took tablets to deal with his insomnia and therefore usually awoke around lunchtime. On 7 November though, he broke routine and called his solicitor early in the morning, and at 10:30 am took a call from Colquhoun. They arranged to eat at the Clermont at about 3:00 pm, but Lucan failed to appear. Colquhoun drove past the Clermont and Ladbroke clubs, and past Elizabeth Street, but could not find Lucan's car anywhere. Lucan also failed to arrive for his 1:00 pm lunch appointment with artist Dominic Elwes and banker Daniel Meinertzhagen, again at the Clermont. At 4:00 pm Lucan called at a chemist's on Lower Belgrave Street, close to Veronica's home, and asked the pharmacist there to identify a small capsule. It turned out to be Limbitrol 5, a drug for the treatment of anxiety and depression. Lucan had apparently made several similar visits since he separated from his wife; he never told the pharmacist where he got the drugs. At 4:45 pm he called a friend, literary agent Michael Hicks Beach, and between 6:30 pm and 7:00 pm met with him at his flat on Elizabeth Street. Lucan wanted his help with an article on gambling he had been asked to write for an Oxford University magazine. Lucan drove Hicks Beach home at about 8:00 pm, not in his Mercedes Benz, but in "an old, dark, and scruffy Ford", possibly a Ford Corsair he borrowed from Michael Stoop several weeks earlier. At 8:30 pm he called the Clermont to check on a reservation for dinner with Greville Howard and friends. Howard had called him at 5:15 pm and asked if he wished to come to the theatre, but Lucan had declined and made the alternative suggestion to meet at the Clermont at 11:00 pm. He failed to arrive and did not answer his telephone when called. She worked for six months as an apprentice hairdresser before taking a job as a secretary in Croydon. After a failed romance, Sandra became a voluntary patient at a mental hospital near Redhill, Surrey, where she was treated for depression. She became engaged to a builder named John and took a job as a children's nanny for a doctor in Croydon. On 13 March 1964, she gave birth to a boy named Stephen, but, as her relationship with John was failing, she returned home to live with her parents and considered giving the baby up for adoption. Her parents took on the responsibility and adopted him in May 1965. Lady Lucan later claimed that after putting the younger children to bed, at about 8:55 pm Sandra asked her if she would like a cup of tea, before heading downstairs to the basement kitchen to make one. Wondering what had delayed her nanny when she did not come back, Lady Lucan descended from the first floor and called to Rivett from the top of the basement stairs when she was attacked. As she screamed for her life, her attacker told her to "shut up." Lady Lucan later claimed at that moment to have recognised her husband's voice. The two continued to fight; she bit his fingers, and when he threw her face down to the carpet, managed to turn around and squeeze his testicles, causing him to release his grip on her throat and give up the fight. When she asked where Rivett was, Lucan was at first evasive, but eventually admitted to having killed her. Terrified, Lady Lucan told him she could help him escape if only he would remain at the house for a few days, to allow her injuries to heal. Lucan walked upstairs and sent his daughter to bed, then went into one of the bedrooms. When Veronica entered to lie on the bed, he told her to put towels down first to avoid staining the bedding. Lucan asked her if she had any barbiturates and went to the bathroom to get a wet towel, supposedly to clean Veronica's face. Lady Lucan realised her husband would be unable to hear her from the bathroom and made her escape, running outside to a nearby public house, the Plumbers Arms. Bloodstains, which after forensic examination were found to be a mixture of blood groups A and B, were later discovered on her doorstep. Lucan certainly called his mother between 10:30 pm and 11:00 pm and asked her to collect the children from Lower Belgrave Street. According to the dowager countess, he spoke of a "terrible catastrophe" at his wife's home. He told her that he had been driving past the house when he saw Veronica fighting with a man in the basement. He had entered the property and found his wife screaming. The location from which Lucan made this call, and possibly the call to Florman, remains unknown. The police forced their way into Lady Lucan's home and discovered Rivett's body before his wife was taken by ambulance to St George's Hospital. Lucan drove the Ford Corsair 42 mile (68 km) to Uckfield, East Sussex, to visit his friends, the Maxwell Scotts. Susan Maxwell Scott's meeting with Lucan was his last confirmed sighting.

Тергеу

Детектив-бас инспектор Рой Рэнсон 8 қарашаның басында Төменгі Белгрейв көшесіне келген кезде, бөлімдік хирург Риветті өлі деп жариялады, ал сот-медициналық қызметкерлер мен фотографтар үйге шақырылды. Алғашқы екі полиция қызметкері қақпаны тепкеннен басқа, есікті бұзып кіргені туралы ешқандай белгі жоқ. Верониканың бірінші қабаттағы бөлмесінен қанды сүлгі табылды. Жертөледегі баспалдақтың төбесіндегі жер қатты қанға батқан. Еліміздің түбіне қанды қорғасын құбыр жағылған. Саты қабырғасындағы суреттер қисық, ал темір қоршау бұзылған. Сатылардың түбінде қан тоғанның ішінде екі тостаған мен табақ жатыр екен. Риветтің қолы қанның жай-ақ кеңейіп бара жатқан тоғанына ілінетін кенептен шығып тұрды. Сатылардың төменгі жағында жарық орнату оның шам жоқ еді; бір креслода, жақын арада байқалады. Сонымен қатар, арткы бақтың әртүрлі жапырақтарында қан табылды. Оның паспорты сөреде, ал көк мерседес бензі сыртта тұрған, оның қозғалтқышы суық, батареясы түсіп қалған. Содан кейін Рэнсон Сент-Джордж ауруханасында Леди Луканға барды. Ол қатты ұнжырғасы түскенмен, болған оқиғаны айтып бере алды. Бір полиция қызметкері оны қорғайтын. Риветттің денесі мәйітханаға жеткізілді, жер астындағы барлық жерлерді, бақтарды, аулаларды және ашық жерлерді іздестіру жүргізілді. Оның мәйітін кенептен алып, өлтіру рәсімін бастағаннан кейін патолог Кит Симпсон Рэнсонға оның денесі қапқа салынар алдында өлтірілгеніне сенімді екенін және оның пікірінше, оқиға орнында табылған қорғасын құбыр қылмыстың құралы болуы мүмкін екенін айтты. Оның бұрынғы күйеуі Роджердің сол түнгі оқиғаға қатысты алибисі бар еді және полиция тергеуінен шығарылды. Басқа еркек достары мен жігіттері де тергеуден өтіп, күдіктілер ретінде қарастырылды. Риветттің ата-анасы оның Леди Луканмен жақсы жұмыс қарым-қатынаста болғанын және балаларды қатты жақсы көретінін растады. Осы арада Луканның өзі әлі де табылмағандықтан, оның суреті бүкіл елдегі полиция органдарына таратылды. Газеттер мен телеарналарға Лукан полицияға жауапқа тартылу үшін іздестіріліп жатыр деген хабар ғана берілді. Бірнеше сағат бұрын Лукан таңғы сағат 12-де анасына қайтадан телефон шалыпты. Ол әйелге сол күні кешке хабарласатынын айтты, бірақ оны пәтеріне ертіп келген полиция констеблімен сөйлесуден бас тартты; оның орнына ол полицияға сол күні таңертең хабарласатынын айтты. Рэнсон Луканның Укфилдке келгенін Іан Максвелл Скотттың қоңырауынан білген. Ол Луканның кісі өлтіргеннен бірнеше сағат өткен соң үйіне келгенін және әйелі Сьюзанмен сөйлескенін айтты. Ол жерде болған кезде граф өзінің інісі Билл Шанд Киддке екі хат жазып, оларды Лондон мекенжайына жіберді. Максвелл Скотт сонымен қатар Лейтон Базардтың маңындағы өзінің ел үйінде Шанд Киддке телефон шалып, оған хаттар туралы айтты, бұл соңғысын оларды жинау үшін дереу Лондонға баруға мәжбүр етті. Оларды оқып, қанға боялатынын байқаған соң, ол оларды Рэнсонға алып барды. Луканның келгені туралы полицияға неге дереу хабарламайтынын сұрағанда, Сюзан газеттер мен теледидар жаңалықтарын көрмегенін, радио хабарларын тыңдамағандығын айтты. Осы арада Луканның балаларын әпкесі, леди Сара Гиббс, өзінің үйіне, Гилсбороға, Нортгемптонширге алып барды, онда олар бірнеше апта бойы қалады. Леди Лукан ауруханадан шыққан күні Жоғарғы сот отырысы балалардың онымен бірге тұруға рұқсат етілгенін растады. Кейіннен баспасөздің қайта-қайта шағылысуы отбасын Плимуттағы досының үйіне көшіруге мәжбүр етті. Люканның жүргізуі көрінген және оның мәліметтері өткен күні бүкіл елде таратылған Ford Corsair 10 қарашада Укфилдтен шамамен 26 шақырым қашықтықтағы Норман Роудтан табылды. Оның қорабында хирургиялық лентамен жабылған қорғасын құбырдың бір бөлігі және бір бөтелке арақ болды. Көлік сот-медициналық сараптама үшін шығарылды. Кейінгі екі куәгердің мәлімдемесі бойынша, ол 8 қараша күні таңертеңгі сағат 5:00-ден 8:00-ге дейін сол жерде тұрған. Оның иесі Майкл Стоп та Луканнан хат алды, ол оның клубы - Сент-Джеймске жеткізілді. Алайда, Стоп конвертті лақтырып жіберді, сондықтан оның пошталық мөрін тексеру мүмкін емес еді, сондықтан ол қайдан жіберілгенін көру мүмкін емес еді. Рэнсон өзін-өзі өлтіруді күдіктенді, бірақ Ньюхейвен Даунс аймағын мұқият іздеу мүмкін емес деп табылды. Іздеуші иттермен ішінара іздеу жүргізілді, бірақ табылған нәрсе - бірнеше жыл бұрын жоғалған судьяның қаңқасы. Полиция сүңгуірлері портты іздестірді, ал келесі жылы инфрақызыл...

By the time Detective Chief Superintendent Roy Ranson arrived at Lower Belgrave Street early on 8 November, the divisional surgeon had pronounced Rivett dead, and forensic officers and photographers had been called to the property. Other than the front door, which the first two officers on the scene had kicked in, there was no sign of a forced entry. A bloodstained towel was found in Veronica's first floor bedroom. The area around the top of the basement staircase was heavily bloodstained. A bloodstained lead pipe lay on the floor. Pictures hanging from the staircase walls were askew and a metal banister rail was damaged. At the foot of the stairs, two cups and saucers lay in a pool of blood. Rivett's arm protruded from the canvas sack, which lay in a slowly expanding pool of blood. The light fitting at the bottom of the stairs was missing its bulb; one was noted nearby, on a chair. Blood was also found on various leaves in the adjoining rear garden. His passport was in a drawer and his blue Mercedes Benz parked outside, its engine cold and its battery flat. Ranson then visited Lady Lucan at St George's Hospital. Although heavily sedated, she was able to describe what had happened to her. A police officer was left to guard her should her assailant return. Rivett's body was taken to the mortuary, and a search was undertaken of all local basement areas and gardens, skips and open spaces. After removing her corpse from the canvas sack and beginning the post mortem examination, pathologist Keith Simpson told Ranson he was certain that Rivett had been killed before her body was placed in the sack, and that in his opinion the lead pipe found at the scene could be the murder weapon. Her estranged husband, Roger, had an alibi for the night concerned and was eliminated from police inquiries. Other male friends and boyfriends were questioned and discounted as suspects. Rivett's parents confirmed that she had a good working relationship with Lady Lucan and was extremely fond of the children. Meanwhile, Lucan had yet to make an appearance, and so his description was circulated to police forces across the country. Newspapers and television stations were told only that Lucan was wanted by the police for questioning. Hours earlier, Lucan had again called his mother, at about 12:30 am. He told her that he would be in touch later that day, but declined to speak with the police constable who had accompanied her to her flat; instead, he said he would call the police later that morning. Ranson discovered that Lucan had travelled to Uckfield when he was called by Ian Maxwell Scott, who told him that Lucan had arrived at his home a few hours after the murder and spoken with his wife, Susan. While there, the earl had written two letters to his brother in law, Bill Shand Kydd, and posted them to his London address. Maxwell Scott also called Shand Kydd at his country house near Leighton Buzzard and told him about the letters, prompting the latter to immediately drive to London to collect them. After reading them, and noting that they were bloodstained, he took them to Ranson. When asked why she did not immediately inform the police of Lucan's presence, Susan said she had not seen any newspapers or television news, or listened to any radio broadcasts, that might have warned her of the importance of his visit. Meanwhile, Lucan's children were taken by their aunt, Lady Sarah Gibbs, to her home in Guilsborough, Northamptonshire, where they would remain for several weeks. On the day Lady Lucan was discharged from hospital, a High Court hearing confirmed that the children could return to live with her. Repeated press intrusions later forced the family to move to a friend's home in Plymouth. The Ford Corsair that Lucan had been seen driving, and whose details had the previous day been circulated across the country, was found on 10 November in Norman Road, Newhaven, about 16 mile (26 km) from Uckfield. In its boot was a piece of lead pipe covered in surgical tape and a full bottle of vodka. The car was removed for forensic examination. Later statements from two witnesses suggest that it was parked there sometime between 5:00 am and 8:00 am on the morning of 8 November. Its owner, Michael Stoop, also received a letter from Lucan, delivered to his club, the St James's. However, Stoop threw the envelope away and it was therefore not possible to check its postmark to see from where it had been sent. Ranson suspected a suicide, but a thorough search of Newhaven Downs was judged impossible. A partial search was made using tracker dogs, but all that was found were the skeletal remains of a judge who had disappeared years earlier. Police divers searched the harbour, and a partial search using infrared photography was undertaken the following year, to no avail. A warrant for Lucan's arrest, to answer charges of murdering Sandra Rivett and attempting to murder his wife, was issued on 12 November. Descriptions of his appearance, already issued to police forces across the UK, were then issued to Interpol. The tape wrapped around both was similar, but those too could not be conclusively linked. The letters written to Kydd were stained with blood considered to be from both women. The letter to Stoop had no blood on it, but it was later proven that the paper it was written on had been torn from a writing pad found in the Corsair's boot. A meeting that day at the Clermont between Aspinall, Meinertzhagen, Kydd, Elwes, Charles Benson, and Stephen Raphael became the cause of much press speculation. Meinertzhagen and Raphael later insisted that the gathering was just a rational discussion between concerned friends, keen to share anything they knew about what had happened, but the relationship between the Metropolitan Police and Lucan's social circle was strained; some officers complained that an "Eton mafia" worked against them. Susan Maxwell Scott refused to add to her statement, and when Aspinall's mother, Lady Osborne, was asked if she could help locate Lucan's body, she replied, "The last I heard of him, he was being fed to the tigers at my son's zoo", prompting the police to search the house and the animal cages there. Police searched 14 country houses and estates, including Holkham Hall and Warwick Castle, to no avail. Amidst concerns expressed by the Labour MP Marcus Lipton that some people were "being a bit snooty" with the police, Benson wrote a letter to the editor of The Times asking him to either identify those people or "kindly withdraw his remarks". To its cost, the satirical magazine Private Eye accused Goldsmith of being at the Clermont meeting, when he was actually in Ireland. Elwes went to see Lady Lucan in hospital and was reportedly deeply shocked both by her appearance and her statement, "Who's the mad one now?" Elwes was apparently unhappy at some of the negative press coverage of the countess, and was later ostracised by his friends for his part in an article critical of Lucan, which appeared in The Sunday Times Magazine. He died by
suicide in September 1975. Rivett's case made headlines around the world. Within days of the murder, newspapers reported on Lady Lucan's statement to the police, with claims that she had pretended to collude with her husband to ensure her safety. In January 1975 Lady Lucan gave an exclusive interview to the Daily Express. She also appeared in a murder reconstruction in the same newspaper, complete with posed photographs taken inside the house.

Сұрау салу

Сандра Риветттің өліміне қатысты тергеу 1974 жылы 13 қарашада басталды және оны ішкі батыс Лондонның коронері Гэвин Турстон басқарды. Сот залына екі куә шақырылды, ол журналистермен толы болды; Роджер Риветт, ол әйеліне тәнін анықтағанын растады, ал патолог Кит Симпсон, Риветттің басынан соққы алғаннан қайтыс болғанын растады. Рэнсонның өтініші бойынша, сот отырысы кейінге қалдырылды. 1974 жылдың 11 желтоқсанында және 1975 жылдың 10 наурызында тағы да тоқтатылды, ал 1975 жылдың 16 маусымына толық тергеу жоспарланды. Сот отырысы әртүрлі заңгерлердің, оның ішінде Люканның анасы жалдаған адвокаттың таныстыруымен басталды. Терстон қазылар алқасын іспен таныстырып, олардың міндеттерін түсіндірді. Ол келесі бірнеше күн ішінде шақырылатын 33 куәгерді таңдап алды, оның ішінде әр күні қара пальто мен ақ шапан киетін Леди Лукан да бар еді. Терстон одан Луканмен қарым-қатынасы, некесі, қаржы жағдайы, Риветтпен жұмыс істегені және шабуыл болған түні не болғаны туралы сұрады. Жесір графшаның корольдік кеңесшісі леди Луканнан олардың қарым-қатынасының сипаты туралы немесе күйеуін жек көретін-көрмейтінін сұрауға тырысты, бірақ Турстон оның сұрақ қою жолын қабылдамады. "Plumbers Arms" пабының иесі Леди Луканның "шашынан аяғына дейін қанға толы" өзінің барасына кіргенін, содан кейін "шок күйіне" түскенін сипаттады. Ол әйелдің: "Маған көмектесіңіз, көмектесіңіз, мен енді ғана өлтіруден құтылдым!" деп айқайлағанын айтады. "Балаларым, балаларым, ол менің бала күтушімді өлтірді!" Симпсон өзінің өлтірілгеннен кейін жүргізілген тексеруін айтып, өлім "басына түскен соққыдан" және "қанды жұтудан" болған деген қорытындыға келді. Ол оқиға орнында табылған қорғасын құбырдың Риветтің жарақаттарына себепкер болғанын растады; сол жақ көзі мен аузындағы кейбір жарақаттар, ол тұмсықпен соққыдан туындаған деп ойлады. Луканды тірі көргенін растаған соңғы адам Сьюзан Максвелл Скотт сотқа графтың "қап-қара" көрінгенін және шашы "біршама шатасқан" екенін айтты. Сот отырысы аяқталғаннан кейін, Турстон ұсынылған дәлелдердің қорытындысын жасап, алқабилерге олардың мүмкіндіктерін айтты. Сағат 11:45-те олардың бригадирі "Лорд Луканның өлтіруі" туралы хабарлаған. Лукан 1760 жылдан бері Лордтар палатасының өлтіруші деп аталатын алғашқы мүшесі болды, ол кезде Лоренс Ширли, 4-ші граф Феррерс, өзінің сот орындаушысын өлтіргені үшін асылды. Ол сондай-ақ заңсыз өлтіру үшін король сотына коронердің соңғы адам болды; 1977 жылғы Қылмыстық заң актісі бойынша коронердің бұл әрекетті жасау өкілеттігі алынып тасталды. Риветттің өлтірілгеннен кейін бірнеше апта бойы ұсталған денесі оның отбасына беріліп, 18 желтоқсан 1974 жылы Кройдон крематорийінде өртелді. Полиция өкілі Леди Луканның отбасын ренжітпеуін қалағанын, оның кремацияға қатыспауының себебі ретінде атады.

The inquest into Sandra Rivett's death opened on 13 November 1974 and was led by the coroner for inner west London, Gavin Thurston. Two witnesses were called to the courtroom, which was packed with reporters; Roger Rivett, who confirmed that he had identified his wife's body, and the pathologist Keith Simpson, who confirmed that Rivett had died from being hit on the head with a blunt instrument. At Ranson's request, the hearing was then adjourned. Further adjournments were made on 11 December 1974 and 10 March 1975, before a full inquest was scheduled for 16 June 1975. The hearing began with introductions from various legal representatives, including a lawyer hired for Lucan by his mother. Thurston introduced the jury to the case and explained their duties. He had selected 33 witnesses to be called over the following few days, including Lady Lucan, who each day wore a dark coat and white headscarf. Thurston questioned her on her relationship with Lucan, her marriage, her financial affairs, her employment of Rivett and what had happened on the night of the attack. The dowager countess's Queen's Counsel attempted to ask Lady Lucan about the nature of their relationship or if she hated her husband, but Thurston ruled his line of questioning inadmissible. The landlord of the Plumbers Arms pub described how Lady Lucan had entered his bar covered "head to toe in blood" before she fell into "a state of shock". He claimed that she shouted, "Help me, help me, I've just escaped from being murdered!" and, "My children, my children, he's murdered my nanny!" Simpson outlined his post mortem examination, concluding that death was caused by "blunt head injuries" and "inhalation of blood". He confirmed that the lead pipe found at the scene was most likely responsible for Rivett's injuries; some, to the left eye and mouth, he thought more likely to have been caused by punches from a clenched fist. The last person to confirm seeing Lucan alive, Susan Maxwell Scott, told the court that the earl looked "dishevelled", and his hair "a little ruffled". Once the hearing had ended, Thurston made a summary of the evidence presented and told the jury their options. At 11:45 am, their foreman announced "Murder by Lord Lucan". Lucan became the first member of the House of Lords to be named a murderer since 1760, when Laurence Shirley, 4th Earl Ferrers, was hanged for killing his bailiff. He was also the last person to be committed by a coroner to the Crown Court for unlawful killing; the coroner's power to do so was removed by the Criminal Law Act 1977. Rivett's body, which had been held for several weeks following the murder, was released to her family and cremated at Croydon crematorium on 18 December 1974. A police spokesman cited Lady Lucan's desire not to upset the family as a reason for her non attendance at the cremation.

Луканның қорғанысы

Луканның достары мен отбасы тергеуді сынға алды, олар оқиғаларға бір жақты қарапайымдылықпен қарады деп есептеді. Оның анасы журналистерге бұл "ешқандай пайдалы мақсатқа қызмет етпегенін" айтты. Верониканың қарындасы Кристина сот шешімінен "үлкен қайғы мен күйзеліс сезінгенін" айтты. Сьюзан Максвелл Скотт графтың кінәсіздігі туралы талаптарын жалғастырды және оның өкініші тек Риветтің өлімінен кейін жазған хаттары мен сөйлескен адамдарынан туындағанын мәлімдеді. Оның саусақ іздері оқиға орнында табылған жоқ, бірақ оның айтқандары Корсардың багажында табылған қорғасын құбыр, әйелін өлтіру туралы айтқан деген шамалаулар, немесе ол онымен күрескенін көргенін айтқан адамға қатысты күдіктінің болмауы туралы ештеңе айтпайды. Күштеп кірудің белгілері табылмады, ал Луканның көшеден жертөледегі ас үйді көре алатынын көрсетуге тырысқан полицейлер, тек тротуарға иіліп, ғана мұны істей алды. 46 Lower Belgrave Street-тің жертөлесіндегі шам жарық бермейтін, бұл бөлмеге кіруді одан да қиындатты; шампырағы (тексерілді және жұмыс істеп тұрғаны анықталды) ұстауынан алынып, креслода жатқан күйі табылды. Сонымен қатар, Леди Лукан сол түні жертөлеге кірмегенін мәлімдеді, бұл графтың оқиғалар туралы айтқандарына қайшы келеді; оның әйелінің айтқандары мүліктегі қан тамшылары мен дақтарынан жасалған сот-медициналық сараптамамен расталды.

Драмалық көріністер

1994 жылы жарық көрген телефильмде Джулиан Уадхэмнің қатысуымен Лукан лорды соттауы туралы фильмде Лукан Ньюхейвенде тұтқындалып, сотқа тартылса, не болғаны туралы суреттелген. 1998 жылы шыққан фильм Bloodlines: Legacy of a Lord фильмінде Ричард Линтерннің рөлінде Луканның кісі өлтіруге қатысы бар екендігі туралы теориялар бар. Продюсер Джефф Поуп 2013 жылы Джон Пирсонның "Қаршы ойыншылар" кітабынан алынған "Лукан" телесериалдың сценарийін жазды, Рори Киннер Лукан және Кэтрин МакКормак Леди Лукан рөлінде.