Герцог Карнарвон: Британ саяхатшысы және мемлекеттік қайраткері

Кіріспе

Британдық аристократ (1831–1890)

Генри Говард Молино Герберт, 4-ші Карнарвон графы (24 маусым 1831 – 29 маусым 1890), 1833 жылдан 1849 жылға дейін Лорд Порчестер ретінде танымал болған, британдық саясаткер және Консервативтік партияның жетекші мүшесі еді. Ол екі рет Колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшы қызметін атқарды, сондай-ақ Ирландияның лорд-лейтенанты болды.

Шығу тегі

Лондонның Гровенор алаңында туған Карнарвон, Генри Герберттің тұңғыш ұлы және мұрагері, 3-ші Карнарвон графы (1849 жылы қайтыс болды), оның әйелі Генриетта Анна Говард, Лорд Генри Говард Молинукс Говардтың қызы, Бернард Говардтың кіші інісі, 12-ші Норфолк герцогы болды. Оның кіші інісі – құрметті Ауберон Герберт.

Жастық шақ

Ол Итон колледжінде білім алған. 1849 жылы 18 жасында ол әкесінен граф титулын мұраға алды. Ол Оксфорд университетінің Крайст-Черч колледжінде оқыды, онда оны жүйкелі қимылдары мен алаңдауыш мінезі үшін "Твиттерс" деп атаған, және 1852 жылы ол гуманитарлық ғылымдардан бірінші дәрежеге ие болды.

Саяси мансабының алғашқы жылдары, 185466

Карнавон 1854 жылғы 31 қаңтарда Лордтар палатасында алғашқы сөзін сөйледі, Лорд Абердиннің өтінішімен Королеваның сөзіне жауап беру үшін ұсыныс жасады. Ол 1858 жылдан 1859 жылға дейін Лорд Дербидің басшылығымен колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары болып қызмет етті, оның жасы жиырма алтыда еді. 1863 жылы ол жазаларды реформалау мәселесімен айналысты. Джошуа Джеббтің ықпалымен ол түрмелерді, онда сотқа дейін ұсталғандарды қоса алғандағы тұтқындар саны жағынан, сотталғандарға арналған түрме жүйесінен гөрі маңыздырақ деп қарады. Ол өзі де судья болғандықтан, тұтқындалу жағдайларын нашарлату, еңбек және тамақтану режимін қатаңдату үшін үгіт жүргізді. Сондай-ақ ол біркелкі ұлттық жүйе құруды қалады. Оған жауап ретінде ол 1863 жылдың ақпан айынан бастап жұмыс істеген Лордтар палатасы комитетін басқаруды сұрады. Комитет есеп дайындады, ал 1864 жылы түрмелер туралы заң жобасы енгізілді, бірақ қарсылықтардың салдарынан қабылданбады. 1865 жылы парламент қабылдаған 1866 жылғы Түрмелер заңы Карнавонның негізгі идеяларын іске асырды, бірақ оған толықтырулар енгізілді.

Колониалдық министр және Канада федерациясы, 18667

1866 жылы Карнарвон Тайлық кеңеске ант берді және Дерби оны колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшы етіп тағайындады. 1867 жылы ол Канадаға өздік басқару құқығын берген және федерация құрған Британдық Солтүстік Америка заңын ұсынды. Сол жылы ол Бенджамин Дизраэлидің жұмысшы табын сайлау құқығымен қамтуға бағытталған реформасына қарсылық білдіріп (Лорд Кранборн мен Джонатан Пилмен бірге) отставкаға шықты.

Колониалдық хатшы, 18748

1874 жылы британдық отаршылдық хатшысының кеңсесіне қайтып келген ол, Британдық Колумбия мен Канада арасындағы трансконтиненталдық темір жол және Ванкувер аралы темір жолы мен пойыз көпірінің құрылысы туралы дауды реттеу үшін Карнарвон шарттары деп аталатын ұсыныстар жиынтығын ұсынды. Ванкувер аралына Канада Конфедерациясына қосылу шарты ретінде темір жол байланысы уәде етілген еді.

Оңтүстік Африка

Сол жылы ол Оңтүстік Африканың әртүрлі мемлекеттеріне конфедерация жүйесін орнату жоспарларын іске қосты. Оңтүстік Африкадағы жағдай күрделі болды, себебі оның бірнеше мемлекеті әлі де тәуелсіздігін сақтап, конфедерацияға қосылу алдында әскери жолмен бағындырылуын қажет етті. Конфедерация жоспары қарапайым оңтүстік африкалықтардың арасында да кең қолдау таппады. Кейп колониясының премьер-министрі (Оңтүстік Африкадағы ең ірі және ықпалды мемлекеттің басшысы) Ұлыбританияның конфедерациясын қатаң түрде қабылдамады, оның себебі – бұл модельдің әртүрлі аймаққа сай еместігі және Оңтүстік Африка ішкі қатынастарының өте сезімтал кезеңінде сыртқы араласудан туындайтын қақтығыстар болатындығы еді. Либералды Кейп үкіметі де идеологиялық тұрғыдан жоспарға қарсы болды; олардың ресми жауабы, сэр Генри Баркли арқылы Лондонға жеткізілді, либералды емес бур республикаларымен кез келген федерация Кейптің қара нәсілді азаматтарының құқықтары мен сайлау құқығын шектеуіне алып келетінін, демек, қабылданбайтынын білдірді. Басқа аймақтық үкіметтер тіпті бұл идеяны талқылауға да келіспеді. Жалпы алғанда, Кейп пен оның көрші мемлекеттерінің үкіметтері "конфедерация туралы ұсыныстар әсер ететін қауымдастықтардан шығуы керек, және сырттан оларға таңуға болмайды" деген пікірде болды. Тарихшы Мартин Мередиттің сөзіне сәйкес, лорд Карнарвонды ең алдымен "империялық қорғаныс" мәселесі қызықтырды, және ол "Кейпті және Саймон шығанағындағы теңіз базаларын империялық желідегі ең маңызды буын ретінде қарастырды". Сондықтан ол "Оңтүстік Африкаға оның қалағанын емес, оның не қалауы керек деп санайтынын беруге тырысты". Ол өз конфедерациялық жүйесін іске асыру үшін Теофилус Шепстон және Генри Бартл Фрере сияқты отаршыл әкімшілерді Оңтүстік Африкаға жіберді. Шепстон 1877 жылы Трансвальдты басып алып, аннексиялады, ал жаңа жоғарғы комиссар Бартл Фрере Император әскерлерін Тоғызыншы шекара соғысындағы тәуелсіз ксоса тайпаларының соңғы тобына қарсы жетектеді. Карнарвон туындаған алабалықты пайдаланып, Натал конституциясын тоқтатты, ал Бартл Фрере сайланған Кейп үкіметін құлатты, содан кейін тәуелсіз Зулу патшалығына шабуыл жасады. Алайда, конфедерация жоспары күткендей сәтсіз аяқталып, Оңтүстік Африкада соғыстардың ізін қалдырды. Исандлуана және Маджуба төбелерінде де ұятты жеңілістерге ұшырады. Нәтижесінде болған соғыстардың ішінде, бастапқыда апатты аяқталған Зулуландқа жасалған жорық ақырында сәтті аяқталды, бірақ 1880 жылғы Бірінші бур соғысы субконтинент үшін одан да ауқымды салдарларға алып келді. 1870 жылдары "Натал куәгері" газетінің редакторы Фрэнсис Реджинальд Стэтам Карнарвонның аймаққа қатысты жоспарына жергілікті реакцияны былай деп түйіндеді: Конфедерация идеясы 1878 жылы Карнарвонның Шығыс мәселесі бойынша Дизраэли саясатына қарсылық білдіріп, отставкаға кеткен кезде тоқтатылды, бірақ Карнарвон саясатының салдарынан туған қақтығыстар жалғасты, ақырында Екінші бур соғысына және екі бур республикасының аннексиясына әкелді.

In the same year, he set in motion plans to impose a system of confederation on the various states of Southern Africa. The situation in southern Africa was complicated, not least in that several of its states were still independent and so required military conquest before being confederated. The confederation plan was also highly unpopular among ordinary southern Africans. The Prime Minister of the Cape Colony (by far the largest and most influential state in southern Africa) firmly rejected confederation under Britain, saying that it was not a model that was applicable to the diverse region, and that conflict would result from outside involvement in southern Africa at a time when state relations were particularly sensitive. The liberal Cape government also objected to the plan for ideological concerns; Its formal response, conveyed to London via Sir Henry Barkly, had been that any federation with the illiberal Boer republics would compromise the rights and franchise of the Cape's Black citizens, and was therefore unacceptable. Other regional governments refused even to discuss the idea. Overall, the opinion of the governments of the Cape and its neighbours was that "the proposals for confederation should emanate from the communities to be affected, and not be pressed upon them from outside." According to historian Martin Meredith, Lord Carnarvon was primarily concerned with "imperial defence", and "regarded the Cape and its naval facilities at Simon's Bay as being the most important link in the imperial network". He thus decided to force the pace, "endeavouring to give South Africa not what it wanted, but what he considered it ought to want." He sent colonial administrators such as Theophilus Shepstone and Henry Bartle Frere to southern Africa to implement his system of confederation. Shepstone occupied and annexed the Transvaal in 1877, while Bartle Frere, as the new High Commissioner, led imperial troops against the last group of independent Xhosa in the Ninth Frontier War. Carnarvon then used the rising unrest to suspend the Natal constitution, while Bartle Frere overthrew the elected Cape government, and then moved to invade the independent Zulu Kingdom. However the confederation scheme collapsed as predicted, leaving a trail of wars across Southern Africa. Humiliating defeats also followed at Isandlwana and Majuba Hill. Of the resultant wars, the initially disastrous invasion of Zululand ultimately ended in success, but the First Boer War of 1880 had even more far reaching consequences for the subcontinent. Francis Reginald Statham, editor of The Natal Witness in the 1870s, famously summed up the local reaction to Carnarvon's plan for the region:

The confederation idea was dropped when Carnarvon resigned in 1878, in opposition to Disraeli's policy on the Eastern Question, but the bitter conflicts caused by Carnarvon's policy continued, culminating eventually in the Second Boer War and the annexation of the two Boer republics.

Ирландияның лорд-лейтенанты, 18856

1885 жылы партиясы қайтадан билікке келген кезде Карнарвон Ирландияның Лорд-лейтенанты болды. Оның қызметінің қысқа мерзімі, ең бастысы, ол мен Чарльз Стюарт Парнеллдің арасындағы жеке адалдық туралы даумен есте қалды, бұл дау "Үй билігі" мәселесі бойынша оның Парнеллмен жүргізген келіссөздеріне қатысты болды. Ол тағы да ерте отставкаға кетіп, енді ешқашан қызметке оралмады.

Басқа да мемлекеттік лауазымдар

Карнарвон сонымен қатар 1887 және 1890 жылдар аралығында Хэмпширдің лорд-лейтенанты және Ноттингемширдің лейтенант орынбасары лауазымдарын құрметті түрде атқарды. Ол жоғары мәдениетті адам ретінде танылды және Антикварлар қоғамының президенті және мүшесі болды (оның ондағы қызметі Лорд Гримторптан Сент-Олбанс соборын сақтап қалу науқанымен ерекшеленді) сондай-ақ Корольдік қоғамның мүшесі және Оксфорд университетінің жоғары басқарушысы болды. Ол Вестминстер және Кистоун ложасында масондық дәрежесін алған көрнекті масон болды. 1874 жылдан 1890 жылға дейін Англияның Ұлы ложасының Про-Ұлы шебері қызметін атқарды. Оның рұқсатымен құрылған көптеген ложалар өздерінің атауларында оның есімін мәңгі есте сақтады.

Лорд Карнарвон тапсырған, онымен байланысты немесе оның бақылауында тұрған кейбір ғимараттар

Карнарвон 1856 жылы масон болып, Вестминстер және Кистоун ложасына қосылды, № 10. 1860 жылы ол Марк Мастер Масондарының Ұлы Ложасының екінші Ұлы шебері болды (1856 жылы құрылған), ал 1870 жылы Лорд Рипон оны Англияның Біріккен Ұлы Ложасының (UGLE) Орынбасар Ұлы шебері етіп тағайындады және 1874 жылдан 1890 жылға дейін Про-Ұлы шебері болды. Сонымен қатар, ол 1875 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды, бұл оның мемлекет қайраткері ретіндегі жұмысынан өзге, инновация, геометрия, ағартушылық, ғылым, ғылыми революция және әлемге деген қызығушылығын растады. 1855–1878: Хайклэр кесенесі немесе шіркеуі Генриетта Анна, Карнарвон графының әйелі, оның әкесі және күйеуі Генри Герберт, 3-ші Карнарвон графының естелігіне салынды. 1839–1842 жылдар аралығында оның әкесі, үшінші граф, сэр Чарльз Барриді Джорджиялық Хайклэр үйін Якобетандық қамалға айналдыру үшін жалдады. Ішкі және батыс қанатын сэр Чарльз Барридің көмекшісі Томас Аллом жасады, ол сондай-ақ жерлеу шіркеуінің кесенесін жобалады. Кіреберіс вестибюлін Сэр Гилберт Скотт жобалады. Үйдің құрылысы 1878 жылы аяқталды. 1869–1870: Сэр Гилберт Скотттың "Сан-Михаэль және барлық періштелер" шіркеуі. 1870: Бетон коттедждер, Лонг Пиддл, Бургхлер Төңі, Скус бұрышы, Кингсклер немесе Сидмонтон жолы, Ескі Бургхлер. Сирек кездесетін және ерте бетон немесе қалың бетоннан салынған үйлер. Құрылыста пайдаланылған аппарат 1868 жылы Лондондағы Дрейк, Бразерс және Рид мырзалар патенттеген және өндірген болуы мүмкін. Мүмкін, Томас Робжон Воннакотт немесе Чарльз Барри, кіші жобалаған. (Сонымен бірге, көршілес жер иесі Лорд Эшбертон және оның жұмыс кеңсесі Томас Поттер, "Конкрет: құрылыста пайдалану және бетон қабырғалар, едендер және т.б. құрылысы" (1877) еңбегін жазған, Уилтширдегі All Cannings және Steeple Langford ауылдарында кем дегенде бір бетон коттедж салды.) Карнарвон ұзақ уақыттан бері жұмысшылардың коттедждері және оларға ілеспе жер учаскелері туралы ойланып келді. The Reading Mercury газеті 1869 жылғы 30 қазанда "Бургхлер" жобасы туралы хабарлады: "Бургхлерде жұмысшы табы үшін арзан тұрғын үй мәселесіне үлкен қызығушылық туды, себебі граф Карнарвон бетоннан үй салудың жаңа жүйесін бастамақ. Ол Бургхлер Төңіне үш коттеджден тұратын блок құрылысын бастады, және нәтижесі жер иелері мен жалға алушы фермерлер тарапынан үлкен қызығушылықпен күтілуде. Бұл жоспар сәтті болса, арзан бағамен қолайлы шаруашылық коттедждерін салудың болжамдылығы туралы көптеген дауларды шешеді, өйткені бүгінгі күнге дейін кірпіштен салынған коттедждер жұмсалған капиталға пайыз төлемейді. Жұмыс Таллдың патенттелген бетон машинасымен жасалуы тиіс және 1 таяққа [1 таяқ – 5 метр немесе 5,5 ярд, 16,5 фут] 6 фунттан аспауы тиіс. Осы принцип бойынша ел бойынша әртүрлі ғимараттар салынды, ал білікті сарапшылар оларды қажетті ғимараттың нақты түрі деп жариялады. Салынғаннан кейін олар әдемі көрінеді, сонымен қатар кірпіштен мықтырақ және берік, сондай-ақ жылырақ, демек құрғақ және денсаулыққа пайдалы." Reading Mercury, 30 қазан 1869 жыл, сенбі. 1874–1881: Вилла Альтачиара ("Италиядағы Хайклэр") (Вилла Карнарвон), Лигурияның Портофино қаласына жақын орналасқан. Портофиноға көрініс ашатын үлкен вилла. Эвелин Уо 1936 жылы келгенде ол әлі Герберттерге тиесілі болды.

Carnarvon became a Freemason in 1856, joining the Westminster and Keystone Lodge, No. 10. In 1860 he was made the second Grand Master of the Grand Lodge of Mark Master Masons (created in 1856) and in 1870 he was appointed Deputy Grand Master of the United Grand Lodge of England (UGLE) by Lord Ripon, and was Pro Grand Master from 1874 to 1890. Furthermore, he was elected Fellow of the Royal Society in 1875, confirming, in addition to his work as a statesman, his interest in innovation, geometry, the Enlightenment, science, the Scientific Revolution and the world. 1855–1878: The Highclere mausoleum or chapel was built for Henrietta Anna, Countess of Carnarvon, in memory of his father and her husband, Henry Herbert, 3rd Earl of Carnarvon. Between 1839 and 1842, his father the third earl had employed Sir Charles Barry to turn the Georgian Highclere house into a Jacobethan castle. The interiors and west wing were carried out by Sir Charles Barry's assistant Thomas Allom who also provided the design of the funerary chapel mausoleum. The entrance hallway vestibule inside was designed by Sir Gilbert Scott. The work on the house was complete by 1878. 1869–1870: Church of St Michael and All Angels, Highclere, by Sir Gilbert Scott. 1870: Concrete Cottages, Long Piddle, Burghclere Bottom, Scouses Corner, Kingsclere or Sydmonton road, Old Burghclere. Rare and early concrete or mass concrete estate housing. The apparatus employed in the construction could have been that patented and manufactured by Messrs. Drake, Brothers, & Reid, of London, in 1868. Designed possibly by Thomas Robjohn Wonnacott or Charles Barry, Jr. (Around the same time, neighbouring landowner Lord Ashburton and his clerk of works Thomas Potter, who wrote Concrete: its use in building and the construction of concrete walls, floors, etc., 1877, built at least one pair of concrete cottages in the Wiltshire villages of All Cannings and Steeple Langford.) Carnarvon had long been thinking about labourers' cottages and accompanying allotments. The Reading Mercury reported the Burghclere project on Saturday, 30 October 1869:"BURGHCLERE – Considerable amount of interest has been excited in this locality on the subject of Cheap Dwellings for the Working Classes, owing to a report that the Earl of Carnarvon was about to start the new system of building houses in concrete. His Lordship has already commenced the erection of a block of three cottages at Burghclere Bottom, and no doubt the result will be anticipated with much interest both by landed proprietors and tenant farmers. This plan, if successful, will settle much controversy as to the predictability of building suitable farm cottages at a cheap rate, as up to this time cottages in brickwork do not afford interest on the capital expended. The work is to be done with Tall's Patent Concrete Machine, and is not expected to cost more than 6L. [£6] per rod standard thickness [a rod is 5 meters, or 5.5 yard, 16.5 feet]. Many buildings of various descriptions have already been erected on this principle throughout the country, and competent judges have pronounced them the exact kind of building that is wanted. They are said to have a neat appearance when completed, and are not only stronger and more durable than brickwork, but warmer and consequently more dry and healthy." Reading Mercury, Saturday, 30 October 1869. 1874–1881: Villa Altachiara ("Highclere" in Italian) (Villa Carnarvon) near Portofino, Liguria. A massive villa overlooking Portofino. It was still owned by the Herberts when Evelyn Waugh visited in 1936.

Өлім және жерлеу

Лорд Карнарвон 1890 жылдың маусым айында Лондондағы Портман скверінде 59 жасында дүние салды. Оның екінші әйелі одан кейінге шамамен қырық жыл өмір сүріп, 1929 жылдың ақпан айында 72 жасында қайтыс болды.