Кіріспе
актер ағылшын актері (1796–1861) Уильям Фаррен (13 мамыр 1786 – 24 қыркүйек 1861) – ағылшын актері, 1784 жылдан 1795 жылға дейін Ковент-Гардендегі Корольдік театрда жетекші рөлдерді ойнаған, сол аттас актердің ұлы (1754 жылы туған).
English actor (1796–1861)
William Farren (13 May 1786 – 24 September 1861) was an English actor, who was the son of the actor of the same name (born 1754), who played leading roles from 1784 to 1795 at Theatre Royal, Covent Garden.
Өмір
Лондонның Гоуэр-стрит көшесінде өскен ол салыстырмалы түрде жайлы өмір сүрді, оны әкесінің байлығымен қатар хирург Персиваль Потттан алған үлкен сыйлық та қолдады. Ол Сохода оқыды және Вулвергемптонда заңгерлікке оқуға түскен болуы мүмкін; алайда, 1806 жылы Плимуттегі ағасы Персидің труппасына қосылды. Сахнадағы алғашқы өнері Чарльз Макклиннің «Сүйіспеншілік әдет-ғұрыптары» пьесасындағы рөлі болды, ол Корольдік театр, Плимут сахнасында қойылды. Бастапқыда ол комик қарттар мен ирландтық рөлдерін сомдады. Оңтүстік Англияда және Дублинде (оны үйленген жері) он жылдық провинциялық тәжірибеден кейін; оның алғашқы рөлдері Елизавета Инчбальдтың «Үйлену күні» пьесасындағы Адам Контест және Генри Филдингтің Мольердің «Жақсылықты жасырған» пьесасының аудармасындағы Лавгольд болды; алайда, оның есімі сан алуан рөлдермен байланысты. Ол 1828 жылға дейін әр қыс Ковент-Гарденде ойнады және 1824 жылы Хеймаркетте жазғы келісімдер сериясын бастады, ол бірнеше жылға созылды. Кейін ол Бенджамин Вебстерге Хеймаркетте сахналық менеджер және актер ретінде қосылды. Алтымыссан жасқа таяған ол Марк Лемонның екі атақты қарт рөлінде табысқа жетті: «Атасы Уайтхед» және «Ескі Парр» пьесаларындағы басты кейіпкерлер. Томас Парр рөліндегі өнері «Таймс» газеті тарапынан ағылшын актерлігіндегі жаңалық ретінде мақталып бағаланды. 1843 жылы ол сахнада инсульт алған кезде осы рөлді орындады. Бірақ ол келесі жылы қайтадан сахнаға шықты және Хеймаркетте тағы он жыл қалды, бірақ оның актерлік шеберлігі бұрынғы деңгейіне ешқашан жетпеді; Эдвард Даттон Кук 1851 жылғы қойылымды еске алады, онда Фаррен «тамаша ойнағанмен», бірде-бір түсінікті сөз айтпады. Бір кезде ол Strand театрын басқарды және 1850 мен 1853 жылдар аралығында Олимпиада театрының жалға алушысы болды. Өмірінің соңғы жылдарында ол қарт адамдардың рөлдерімен шектеліп, осындай рөлдерде теңдесіз болды. 1855 жылы ол Хеймаркетте «Жасырын неке» пьесасынан үзіндіде Лорд Оглеби рөлінде соңғы рет сахнаға шықты. Фауситпен екі ұлы болды: Генри (1826–1860) және Уильям (1825–1908), екеуі де актерлер. Алғашқысы Нелли Фарреннің әкесі болды, ол Эдвард Терри мен Фред Леслидің сахналық кезеңдерінде «Гайети» музыкалық бурлескілеріндегі жігіттердің рөлдерімен әйгілі болды. Джек Шепард және осыған ұқсас рөлдерде ол «Гайети» театрында ерекше орын алды және жұртшылықтың сүйіктісіне айналды. 1892 жылы оның денсаулығы нашарлап, зейнеткерлікке шықты, ал Фред Леслидің қайтысымен бірге олармен байланысты «Гайети» бурлескісінің дәуірі аяқталды.
Өнер және бедел
Ол сүйікті кейіпкерлердің түрлерінде – "қатыгез қарт жалғызбастылар, қызғанышпен күйеулер, даулы әкелер, алаңдаған туыстар немесе сүйкімділікке талпынған ескі әуесқойлар" (Льюс оларды осылай сипаттағандай), – замандастарының ең бағалы актерлерінің бірі саналды. Оның өнерлері әсемдігімен және ептілігімен танымал болды; «Олд Парр» сияқты лирикалық рөлдерде ол сезімталдық пен салқын иронияны үйлестіре білді. Ол Август дәуірінің және басқа XVIII ғасырлық рөлдердің шебері болды, бірақ Шекспир актерлерінің қатарында есімдері сақталмады. Макреди оны "ұқыптылық пен дұрыстыққа" ұмтылуымен еске алды, бірақ Уильям Даутон мен Джозеф Мунденнен кейін "көркемдік сапасымен" екінші орында тұрды деді. Уильям Хазлитт оның ескі пьесалардағы консервативті стильін жоғары бағалады. Ли Хант келіспей, Даутонды "Ривалдар" (Шеридан) пьесасындағы Энтони Абсолют рөлінде Фарреннен артық деп санады. Дегенмен, тіпті Хант та Фарреннің өзін-өзі ұстауына таң қалды. 1855 жылы "Таймс" газетінде Генри Морли Фарренды "қазіргі ғасырда сахнаны сәнмен әшекейлеген ең ұлы актерлердің бірі" деп атады. Актер қайтыс болғаннан кейін Джон Уэстленд Марстон оның "әлемдік, әдепті адамдардың мақтандығын, өздерін жақсы көруін, тұрақсыздығын және кейде жақсы сезімдерін, ал кейде қарапайым, адал жандардың сенімін" бейнелеудегі шеберлігін еске алды.