Джордж Колман: Англиялық драматург және жазушының өмірі мен шығармалары
George Colman the Younger
Джордж Колман (1762-1836) – ағылшын драматургі, жазушы. "The Female Dramatist" пьесасының авторы, әкесінің театрында жұмыс істеген. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын драматургі және жазушысы (1762–1836) 1960 жылдары Майлс Дэвиспен бірге ойнаған джаз музыканты.
English dramatist and writer (1762–1836)
the jazz musician who played with Miles Davis in the 1960s
Джордж Колман (21 қазан 1762 – 17 қазан 1836), "Кіші" атымен танымал, ағылшын драматургі және әртүрлі жанрда жазған жазушы. Ол Джордж Колманның ұлы болған.
George Colman (21 October 1762 – 17 October 1836), known as "the Younger", was an English dramatist and miscellaneous writer. He was the son of George Colman the Elder.
Өмір
Ол Вестминстер мектебінен Оксфордтағы Крайст-Черч пен Абердин университетінің Король колледжіне оқуға түсіп, соңында Лондондағы Линкольн қонақ үйінде заң студенті ретінде тіркелді. Абердинде жүргенде ол Чарльз Джеймс Фоксты сатиралық тұрғыда "Халық адамы" деп атаған өлеңін жариялады. 1782 жылы ол әкесінің Хеймаркеттегі театрында "Әйел драматургі" (The Female Dramatist) атты алғашқы пьесасын қойды. Егдеңгі Колманның денсаулығы нашарлағандықтан 1789 жылы Хеймаркет театрын басқарудан бас тартуға мәжбүр болды, оның орнына жас Джордж, жылдық жалақысы 600 фунт стерлинг болатын, оны басқарды. Әкесінің қайтысымен патент ұлына берілді; алайда, ол Томас Харриспен сот ісіне тартылып, Хеймаркеттегі қойылымдардың шығындарын төлей алмағандықтан қиындықтар туды. Ол патшалық соттың ережелері шегінде пана табуға мәжбүр болды. Ол көп жылдар бойы театрының істерін басқарып жүрді. Георг IV-нің мейірімділігі арқасында босатылып, Король гвардиясының еңбекшісі (Yeomen of the Guard) қызметіне тағайындалды, бұл лауазымды Колман ең көп ұсыныс жасағандарға сатты. 1824 жылы Монтроз герцогы, сол кезде Лорд Чемберлен, оны пьесаларды тексеруші етіп тағайындады. Ол өмірінің соңына дейін осы лауазымды атқарып, замандас драматургтардың наразылығын тудырды, өйткені ол олардың қолжазбаларына қатыгез және кешірімсіз болды. Өзінің туындылары әдепсіздік пен құдайға қарсы сөздерге толы болғанымен, ол басқалардың еңбектерін тіпті "көк", "құдайдың күші" немесе "періште" сияқты сөздерді де өткізбейтіндей цензуралады. 1784 жылы ол актриса Клара Морриспен қашып үйленді, ал кейін Хеймаркет театрындағы үлесін оның ағасы Дэвид Морриске сатты. Ол пьесаларындағы басты рөлдердің көптерін, әсіресе Мария Гиббсқа (туған есімі Логан) арнады, ол бірінші әйелі қайтыс болғаннан кейін 1836 жылдың маусымында Клеркенвеллде үйленді. Ол Лондонның Бромптон қаласында қайтыс болды. Ол Кенсингтон шіркеуінде әкесінің қасына жерленді.
He passed from Westminster School to Christ Church, Oxford, and King's College, University of Aberdeen, and was finally entered as a student of law at Lincoln's Inn, London. While in Aberdeen, he published a poem satirizing Charles James Fox, called The Man of the People. In 1782 he produced his first play, The Female Dramatist,at his father's playhouse in the Haymarket. The failing health of the elder Colman obliged him to relinquish the management of the Haymarket theatre in 1789, when the younger George succeeded him, at a yearly salary of £600. On the death of the father the patent was continued to the son; however, difficulties arose, as he was involved in litigation with Thomas Harris and was unable to pay the expenses of the performances at the Haymarket. He was forced to take sanctuary within the Rules of the King's Bench Prison. He resided for many years while he continued to direct the affairs of his theatre. Released through the kindness of George IV, who had appointed him exon. of the Yeomen of the Guard, a dignity Colman disposed to the highest bidder. In 1824, the duke of Montrose then Lord Chamberlain made him the examiner of plays. He held this position until his death, to the disgust of all contemporary dramatists, to whose manuscripts he was illiberal and severe equally. Although his own productions were open to charges of indecency and profanity, he censored others’ work to the extent that he would not pass even such words as "heaven", "providence" or "angel". He had, as early as 1784, contracted a runaway marriage with an actress, Clara Morris, to whose brother David Morris, he disposed of his share in the Haymarket theatre eventually. He wrote many of the leading parts in his plays for Maria Gibbs (née Logan) especially, whom he married at Clerkenwell in June 1836 after the death of his first wife that January. He died in Brompton, London. He was buried alongside his father in Kensington Church.
Шығармалары
Оның комедиялары – нағыз комедиялық күш пен сезімталдықтың ерекше үйлесімі. Олардың жинағы (1827) Парижде, автор туралы мәліметтермен бірге, Дж. У. Лейк басып шығарды. Оның алғашқы пьесасы – «Әйел драматург» (1782), оның материалдарын Смолеттің «Родерик Рэндом» романы ұсынған, бірауыздан сынға ұшырады, бірақ «Екіге бір» (1784) пьесасы толық сәттілікке ие болды. Одан кейін «Түрк пе, түрк емес пе» (1785) музыкалық комедиясы, «Инкл мен Ярико» (1787) операсы, «Жолдар мен амалдар» (1788), «Кале қаласының тапсырылуы» (1791), «Хексэм шайқасы» (1793), Уильям Годвиннің «Калеб Уильямстың басынан өткендерінен» алынған «Темір сандық» (1796), «Заң бойынша мұрагер» (1797) сахнаны «Доктор Пэнглосс» (әрине, Вольтердің «Кандидінен» алынған) беймәлім кейіпкермен байытты, «Кедей джентльмен» (1802), «Джон Булл, яки ағылшын отбасының тынысы» (1803) – оның ең табысты туындысы, және француз тілінен аударылған көптеген өзге де пьесалар жарық көрді. Оның «Махаббат шеберлерді күлдіреді» комикалық операсында 1800-жылдардың басында Нью-Йоркте кең танымал болған «Бақытсыз Мисс Бейли» халық әні алғаш рет пайда болды. Кейіннен бұл ән Берл Айвстің ән жинағы сияқты халық әндері жинақтарына енгізілді, ал 1959 жылы «Кингстон Трио» тобы «Here We Go Again!» альбомында орындайды. Дәстүрлі балладалар индексінің фольклор мамандары әннің авторлығын екі Джордж Колманның біріне жатқызады, бірақ кішісінің автор екенін болжайды. Колман, әдемі сөйлеуімен көпке ұнаған, сонымен қатар «күлкілі» деп аталатын поэзияның көптеген авторы болды (көбінесе оның көп бөлігі танымал болса да, олардың мазмұны осылай болды) – «Менің түнгі көйлегім мен тақпақтарым» (1797), 1802 жылы «Broad Grins» деген атпен қайта басылды, және «Поэтикалық қиялдаулар» (1812). Оның кейбір шығармалары Тернем Гриндегі Артур Гриффинхуд деген атпен жарияланды.
His comedies are a curious mixture of genuine comic force and sentimentality. A collection of them was published (1827) in Paris, with a life of the author, by J. W. Lake. His first play, The Female Dramatist (1782), for which Smollett's Roderick Random supplied the materials, was unanimously condemned, but Two to One (1784) was entirely successful. It was followed by Turk and no Turk (1785), a musical comedy; Inkle and Yarico (1787), an opera; Ways and Means (1788); The Surrender of Calais (1791); The Battle of Hexham (1793); The Iron Chest (1796), taken from William Godwin's Adventures of Caleb Williams; The Heir at Law (1797), which enriched the stage with one immortal character, "Dr Pangloss" (borrowed of course from Voltaire's Candide); The Poor Gentleman (1802); John Bull, or an Englishman's Fireside (1803), his most successful piece; and numerous other pieces, many of them adapted from the French. His comic opera Love Laughs at Locksmiths is the first known appearance of the folk song The Unfortunate Miss Bailey, which became a popular hit in early 1800's New York. The song was later included in folk song collections including the Burl Ives songbook, and was recorded by The Kingston Trio on their album Here We Go Again! in 1959. Folklorists at the Traditional Ballad Index attribute authorship of the song to either of the George Colmans, but surmise that the Younger is the more likely. Colman, whose witty conversation made him a favourite, was also the author of a great deal of so called humorous poetry (mostly coarse, though much of it was popular) – My Night Gown and Slippers (1797), reprinted under the name of Broad Grins, in 1802; and Poetical Vagaries (1812). Some of his writings were published under the assumed name of Arthur Griffinhood of Turnham Green.
Әдеби қалжыңдар
Ол қайтыс болғаннан кейін, Кольманның бірнеше порнографиялық туындының авторы деп әдесіз жала жабылған. 1871 жылы Джон Камден Хоттен "Родиади" атты қамшылау туралы туындыны жариялады, оны 1810 жылғы деп көрсетіп, теріс түрде Кольманға жатқызды; нағыз авторы Ричард Монктон Милнес, 1-ші Барон Хоутон болған болуы мүмкін. Канадалық автор Джон Гласско 1967 жылы бұл жалақорлықты қайталап, Кольманның өзі "Сквайр Хардманды" жазғанын мәлімдеп, оны одан әрі күшейтті.
After his death, Colman was stated falsely to have been the author of certain pornographic works. The Rodiad, on flagellation, was published by John Camden Hotten in 1871, dated to 1810 and ascribed to Colman falsely; the true author may have been Richard Monckton Milnes, 1st Baron Houghton. Canadian author John Glassco maintained and extended the hoax in 1967 by repeating the attribution and also claiming that Colman wrote his Squire Hardman.