Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын драматургі және эссеісі (1732–1794)
English dramatist and essayist (1732–1794)
Джордж Колман (1732 жылдың сәуірі – 1794 жылдың 14 тамызы) – ағылшын драматургі және эссеісі, оны ұлы Джордж Колман кішіден ажырату үшін көбінесе "Үлкен" немесе кейде "Бірінші Джордж" деп атайды. Ол сонымен қатар театрдың иесі болған.
George Colman (April 1732 – 14 August 1794) was an English dramatist and essayist, usually called "the Elder", and sometimes "George the First", to distinguish him from his son, George Colman the Younger. He also owned a theatre.
Ерте өмір
Ол Флоренцияда дүниеге келді, онда оның әкесі Тоскананың Ұлы герцогы сарайында британдық резидент-министр (дипломатиялық өкіл) қызметін атқарды. Кольманның әкесі ұлының туғанына бір жыл өткен соң қайтыс болды, ал Уильям Пултени, кейіннен Лорд Бат, оның әйелі миссис Кольманның қарындасы болған, баланың тәрбиесін өз міндетіне алды. Мэрилебонда жеке білім алғаннан кейін Джордж Вестминстер мектебіне оқуға түсті. Колман мектепті бітіріп, Оксфордтағы Крайст-Черч колледжіне қабылданды. Ол жерде ол пародист Боннелл Торнтонмен танысып, олар бірлесіп "Конноссер" (1754–1756) журналын шығарды, Джонсон айтқандай, журнал 140-шы санына жеткенімен, "салмақтан мұқтаж" болды. 1755 жылы Оксфордты бітірген соң, ол Лондонға оралмас бұрын Линкольнс Иннге тіркелді және 1757 жылы адвокаттық практикаға қабылданды. Дэвид Гаррикпен болған достығы оның адвокаттық мансабына көмектеспеді, бірақ ол Лорд Баттың өліміне дейін оның өсиетін құрметтеу үшін қызметін жалғастырды.
He was born in Florence, where his father was stationed as British Resident Minister (diplomatic envoy) at the court of the Grand Duke of Tuscany. Colman's father died within a year of his son's birth and William Pulteney afterwards Lord Bath whose wife was Mrs. Colman's sister, undertook to educate the boy. After he received private education in Marylebone, George attended Westminster School. Colman left school in due course for Christ Church, Oxford. There he made the acquaintance of the parodist Bonnell Thornton, with whom he co founded The Connoisseur (1754–1756), a periodical which "wanted weight," as Johnson said, although it reached its 140th number. He left Oxford after taking his degree in 1755 and, having been entered at Lincoln's Inn before his return to London, he was called to the bar in 1757. The friendship he formed with David Garrick did not advance his career as a barrister, but he continued to practise until the death of Lord Bath, out of respect for his wishes.
Пьесалары
1760 жылы Колман өзінің алғашқы пьесасы "Полли Хникомб" атты қойылымын қойды, ол үлкен сәттілікке ие болды. 1761 жылы Том Джонсқа ішінара негізделген "Қызғанған әйел" комедиясы Колманды әйгілі етті. 1764 жылы Лорд Баттың қайтысы оған тәуелсіз қаржылық мүмкіндіктер берді. 1765 жылы Теренс пьесаларының өлеңмен аудармасы жарияланды, ал 1766 жылы ол Гаррикпен бірлесіп "Жасырын үйлену" пьесасын қойды, Гарриктің Лорд Оглеби рөлін ойнаудан бас тартуы екеуінің арасындағы жанжалға себеп болды. Келесі жылы ол Ковент-Гарден театрының төртінші бөлігін сатып алды, бұл генерал Пултенниді Колманға үлкен жерлер қалдырған өсиетін қайта қарауға итермеледі. Бірақ сол жылы қайтыс болған генерал оған айтарлықтай жылдық төлем тағайындады. 1767 жылдың 9 қарашасында оның "The Oxonian in Town" пьесасының үшінші көрсетілімінде дүрлік болды, оны көрінеу түрде карточный алдаушылар тобы бастады.
In 1760, Colman produced his first play, Polly Honeycomb, which met with great success. In 1761, The Jealous Wife, a comedy founded partly on Tom Jones, made Colman famous. The death of Lord Bath in 1764 placed him in possession of independent means. In 1765, his metrical translation of the plays of Terence appeared and, in 1766, he produced The Clandestine Marriage jointly with Garrick, whose refusal to take the part of Lord Ogleby led to a quarrel between the two authors. In the next year he purchased a fourth share in the Covent Garden Theatre, which allegedly induced General Pulteney to revoke a will by which he had left Colman large estates. The general, who died that year, did, however, leave him a considerable annuity. A riot took place at the third performance of his play The Oxonian in Town on 9 November 1767, which a claque of card sharpers apparently started.
Театрдың меншік құқығы
Колман жеті жыл бойы Ковент-Гарден театрының әрекеттегі директоры болды, осы кезеңде ол Шекспирдің бірнеше "өңделген" пьесаларын қойды. Ол сондай-ақ 1773 жылы "Қызба жұлдыз" пьесасының тұңғыш көрсетілісінде Мэри Булкли, Энн Кэтли және басқаларды режиссерлік етті. 1768 жылы ол Әдеби клубқа сайланды, ол он екі мүшеден тұратын. 1771 жылы Ковент-Гарденде Томас Арнның "Пері принці" маскасының тұңғыш көрсетілісі болды, оған Колман либретто жазды. 1774 жылы ол театрдағы үлесін Джеймс Ликке сатты, бұл оны серіктестерімен көптеген сот дауларына тартты, ал үш жылдан кейін Сэмюэл Футтен Хеймаркеттегі шағын театрды сатып алды, ол кезде денсаулығы мен рухы құлдыраған еді. Колман 1785 жылы сал болудан зардап шекті; 1789 жылы миының жұмысы бұзылды және ол 1794 жылдың 14 тамызында қайтыс болды. Ол Кенсингтон шіркеуіне жерленді.
Colman was the acting manager of Covent Garden for seven years, during which he produced several "adapted" plays of Shakespeare. He also directed Mary Bulkley, Ann Catley and others in the première of She Stoops to Conquer there in 1773. In 1768 he was elected to the Literary Club, then nominally consisting of twelve members. In 1771 Thomas Arne's masque The Fairy Prince premièred at Covent Garden, for which Colman wrote the libretto. In 1774 he sold his share in the playhouse to James Leake, which had involved him in much litigation with his partners, and purchased the little theatre in the Haymarket from Samuel Foote three years later, broken in health and spirits by then. Colman experienced paralysis in 1785; in 1789 his brain became affected and he died on 14 August 1794. He was buried in Kensington Church.
Басқа жұмыстар
Жоғарыда аталған еңбектерден өзге, Колман Бомонт пен Флетчердің "Бондука", Бен Джонсонның "Эпикоэн" және "Волпоне", Милтонның "Комус" және тағы да бірнеше пьесалардың бейімделулерін жасаған. Ол сонымен қатар Бомонт пен Флетчердің шығармаларының 1778 жылғы басылымын, Горацийдің "Ars Poëtica" нұсқасын, Боннел Торнтонның басылымы үшін Плавттың "Меркатор" туындырылысынан жасалған көрнекті аударманы (1769–1772), шамамен отыздай пьесаны, көптеген пароди́ялар мен эпизодтық туындыларды жариялаған. Оның драмалық шығармаларының толық емес жинағы 1777 жылы төрт томдық болып басылған.
Besides the works already cited, Colman was author of adaptations of Beaumont and Fletcher's Bonduca, Ben Jonson's Epicoene and Volpone, Milton's Comus, and of other plays. He also produced an edition of the works of Beaumont and Fletcher (1778), a version of the Ars Poëtica of Horace, an excellent translation from the Mercator of Plautus for Bonnell Thornton's edition (1769–1772), some thirty plays, and many parodies and occasional pieces. An incomplete edition of his dramatic works was published in 1777 in four volumes.