Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд ақыны және романист (1770–1835)
Scottish poet and novelist (1770–1835)
Джеймс Хогг (1770 – 21 қараша 1835) – шотланд ақыны, романист және эссеші, ол шотланд және ағылшын тілдерінде жазған. Жас кезінде ол қойшы және шаруа болып жұмыс істеді, көбінесе өзі оқып білім алды. Ол өзінің замандастарының көптеген көрнекті жазушыларымен достық қарым-қатынаста болды, оның ішінде сэр Уолтер Скоттпен, соңыннан ол оның рұхсатсыз өмірбаянын жазды. Ол "Эттрик Шопаны" деген лақап атымен кеңінен танылды, оның кейбір шығармалары осы лақап атымен жарияланды, сондай-ақ ол Blackwood's Magazine журналында жарияланған Noctes Ambrosianae сериясындағы кең таралған кейіпкердің есімімен аталды. Ол бүгінде "Ақталған күнәкардың жеке естеліктері мен жасырын сырлары" романымен ең көп танылады. Оның басқа шығармаларына 1813 жылғы "Патшайымның жоқтауы" атты ұзын поэмасы, 1819 жылғы "Якобит жәдігерлері" әндер жинағы, сондай-ақ 1822 жылғы "Адамның үш қатері" және 1823 жылғы "Әйелдің үш қатері" атты екі романы кіреді.
James Hogg (1770 – 21 November 1835) was a Scottish poet, novelist and essayist who wrote in both Scots and English. As a young man he worked as a shepherd and farmhand, and was largely self educated through reading. He was a friend of many of the great writers of his day, including Sir Walter Scott, of whom he later wrote an unauthorised biography. He became widely known as the "Ettrick Shepherd", a nickname under which some of his works were published, and the character name he was given in the widely read series Noctes Ambrosianae, published in Blackwood's Magazine. He is best known today for his novel The Private Memoirs and Confessions of a Justified Sinner. His other works include the long poem The Queen's Wake (1813), his collection of songs Jacobite Relics (1819), and his two novels The Three Perils of Man (1822), and The Three Perils of Woman (1823).
Ерте өмір
Джеймс Хогг 1770 жылы Шотландияның Селкиркшир округіндегі Эттрикке жақын шағын шаруа қожалығында дүниеге келді және 9 желтоқсанда крещениеден өтті, ал оның нақты туған күні тіркелмеген. Оның әкесі Роберт Хогг (1729–1820) – жалдамалы шаруа, ал анасы Маргарет Хогг (қыз фамилиясы Лейдлоу) (1730–1813) – шотланд халық балладаларын жинаумен белгілі болған. Маргарет Лейдлоудың әкесі, Уилл О'Фоухоуп деп танылған, шекара аймағындағы жынмен сөйлескен соңғы адам болды деседі. Джеймс төрт бауырдың екіншісі болды, оның ағалары – Уильям, Дэвид және Роберт (үлкенінен кішісіне қарай). Роберт пен Дэвид кейін АҚШ-қа эмиграциялады, ал Джеймс пен Уильям өмір бойы Шотландияда қалды. 1784 жылы ол жинаған ақшасына скрипка сатып алып, өзіне-өзі ойнауды үйренді. 1785 жылы Синглидегі жалдамалы шаруада бір жыл жұмыс істеді. 1786 жылы Эллибанктің Лейдлоу мырзасына жұмысқа орналасып, он сегіз ай қызмет етті. 1788 жылы Лейдлоудың әкесі, Уилленслидегі шаруа, оған алғашқы малшы жұмысын берді. Ол мұнда екі жыл тұрып, қой бағып, оқуға үйренді, ал жұмыс берушінің әйелі оған газеттер мен діни кітаптар берді. 1790 жылы ол Ярро аңғарындағы Блэкхаустың Джеймс Лейдлоуға он жыл қызмет етті. Кейін Хогг Лейдлоудың өзіне қарағанда, оған әкесіндей болғанын айтты. Оның өзін жетілдіруге тырысып жатқанын көріп, Лейдлоу оған өз кітапханасынан және жергілікті кітапхана арқылы кітаптар алуға көмектесуді ұсынды. Хогг сонымен қатар жергілікті қыздар орындайтын әндер жаза бастады. Ол қожайынының ұлы Уильям Лейдлоумен өмір бойы дос болды, ол өзі де шағын жазушы және кейіннен Уолтер Скотттың көшірмешісі болды. Осы кезде Хогг, оның үлкен ағасы және бірнеше туыстары малшылардың пікірсайыс клубын құрды. Хогг жақында қайтыс болған Роберт Бернстің туындыларымен алғаш рет 1797 жылы танысты, оған «Там о’Шантер» поэмасы оқылғаннан кейін. Осы кезеңде Хогг пьесалар мен пасторальдар жазып, әндер шығаруды жалғастырды. Малшы болып жұмыс істеген кезінде ол Шотландияның Таулы аймақтарына қызығушылық таныта бастады. 1800 жылы ол Блэкхаузды тастап, Этрикхауздағы ата-анасына көмектесу үшін кетті. 1801 жылдың басында ол «Шотландиялық пасторальдар» атты кітапшасын жариялады. Оның патриоттық «Дональд Макдональд» әні, шамамен 1803 жылы парақ түрінде басылған, зор танымал болды.
James Hogg was born on a small farm near Ettrick, Selkirkshire, Scotland in 1770 and was baptised there on 9 December, his actual date of birth having never been recorded. His father, Robert Hogg (1729–1820), was a tenant farmer while his mother, Margaret Hogg (née Laidlaw) (1730–1813), was noted for collecting native Scottish ballads. Margaret Laidlaw's father, known as Will o' Phawhope, was said to have been the last man in the Border country to speak with the fairies. James was the second eldest of four brothers, his siblings being William, David, and Robert (from eldest to youngest). Robert and David later emigrated to the United States, while James and William remained in Scotland for their entire lives. In 1784 he purchased a fiddle with money that he had saved, and taught himself how to play it. In 1785 he served a year working for a tenant farmer at Singlee. In 1786 he went to work for Mr. Laidlaw of Ellibank, staying with him for eighteen months. In 1788 he was given his first job as a shepherd by Laidlaw's father, a farmer at Willenslee. He stayed here for two years, learning to read while tending sheep, and being given newspapers and theological works by his employer's wife. In 1790 he began ten years of service to James Laidlaw of Blackhouse in the Yarrow valley. Hogg later said that Laidlaw was more like a father to him than an employer. Seeing how hard he was working to improve himself, Laidlaw offered to help by making books available for Hogg from his own library, and through a local lending library. Hogg also began composing songs to be sung by local girls. He became a lifelong friend of his master's son, William Laidlaw, himself a minor writer and later the amanuensis of Walter Scott. It was at this time that Hogg, his eldest brother, and several cousins, formed a debating society of shepherds. Hogg first became familiar with the work of the recently deceased Robert Burns in 1797, after having the poem Tam o' Shanter read to him. During this period Hogg wrote plays and pastorals, and continued producing songs. His work as a sheep drover stimulated an interest in the Scottish Highlands. In 1800 he left Blackhouse to help take care of his parents at Ettrickhouse. Early in 1801 he published a booklet Scottish Pastorals. His patriotic song "Donald Macdonald", printed as a broadside probably in 1803, achieved considerable popularity.
Мансап
1801 жылы Хогг Уолтер Скотттың «Шотландия шекарасының балладалары» жинағы үшін балладалар жинауға тартылды. Келесі жылы ол Скоттпен кездесіп, «Эдинбург журналында» жұмыс істей бастады. 1802 жылдың жазында ол өзінің шаруашылығын құру мақсатымен Таулы жерлерге үш сапар жасады. Ақырында ол Харрис қаласында шаруашылық тапты, бірақ қаржылық қиындықтар мен заңдық мәселелерге байланысты 1804 жылға дейін жалға алу шартын рәсімдеуге құмар болған жоқ. Мүмкін, ол жобаға толыққанды берілмеген шығар. Оның Таулы жерлерге жасаған сапарларындағы тәжірибелері Скоттқа жолданған хаттарда сипатталған, олар «Scots Magazine» журналында жарияланды. 1803 жылы Эттрикхаузға қайтып бара жатқанда ол Гринокте романымен аты шыққан Джон Галтпен бірге тамақтанды. 1805–06 жылдары ол Дамфрисширде қойшы болып жұмыс істеді, ақын Аллан Каннингхэммен танысып, оның отбасымен достық қарым-қатынас орнатты. 1806 жылдың қазанында ол Кэтрин Хендерсон есімді жас әйелге ғашық болды, сондай-ақ сол күзде өзін тәуелсіз шаруа ретінде орнатуға тырысты. Хоггтың алғашқы жинағы «Тау жыршысы» 1807 жылдың ақпанында Констебль баспасында жарық көрді. 1807 жылдың жазының соңында Кэтрин Хендерсоннан туған қызы 13 желтоқсанда Кэтрин Хогг деп шүкіршілік етілді. 1837 жылы ол Дэвид Лаудерге үйленді және ұлдарына Джеймс Хогг Лаудер деп ат қойды. Кэтрин Хендерсон 1812 жылы Дэвид Лейдлоуға үйленді. Хогг басқа шаруалардың қойларын бағушы болып жұмыс істей берді, бірақ оның борыштары 1808–1809 жылдары өсе бастады. 1809 жылдың соңында ол Маргарет Битимен қарым-қатынас бастады, көп ұзамай кредиторларынан қашып, ұятпен Эттрикке оралды. 1814 жылы Хогг үш апта ішінде «Күннің паломниктері» атты көрерлік поэмалық әңгімені аяқтады, сондай-ақ сол жылы Уильям Вордсвортпен кездесіп, Вордсворт пен басқа ақындарды көру үшін Көмкерлер аймалына сапар жасады. 1815 жылы Букклех герцогы оған Элттрив Мосс қаласындағы шағын шаруашылықты сыйлады, онда ол өмір бойы жалға алусыз тұра алатын болды. Ол «Ватерлоо алаңы» және «Баклеухтың ежелгі туына» сияқты әндер мен өлеңдер жазуын жалғастырды. Оның «Маврдың мадори» поэмасы 1816 жылы жарық көрді. Кейін сол жылы ол өзінің пародиялар жинағын «Поэтикалық айна» деп жариялады, бұл үлкен жетістікке жетті. Хогг алғаш рет баспагер Уильям Блэквудпен 1814 жылы өзінің баспагері Джон Голдидің банкроттығынан кейін кездесті, ал 1817 жылы ол Блэквудтың «Эдинбург айлық журналын» құруға көмектесті. Ол екі томдық «Драматикалық әңгімелер» жинағын мамыр айында жариялады. 1818 жылы оның «Бодсбектің броуниі және басқа да әңгімелер» жинағы Блэквуд баспасында жарық көрді. Осы уақытта Хогг өзінің «Якобит мұралары» жұмысымен айналысты. 1819 жылы ол Маргарет Филлипске үйлену туралы ұсыныс жасады. Жыл соңында ол «Якобит мұраларының» бірінші томын жариялады. Ол 1820 жылдың 28 сәуірінде Маргарет Филлипске үйленді. Оның екінші әңгімелер жинағы «Қысқы кешкі әңгімелер» бір айдан кейін жарық көрді. Жыл соңында оның әкесі қайтыс болды. «Якобит мұраларының» екінші томы 1821 жылдың ақпанында жарық көрді, ал оның ұлы Джеймс Роберт Хогг 1821 жылдың наурыз айында дүниеге келді. Осы шамада Хоггтың қаржылық қиындықтары күшейді. Хогг «Эдинбург айлық журналы» арқылы, кейін «Блэквуд журналы» деп аталған, атаққа ие болды, бірақ ол қалағандай болған жоқ. «Эдинбург ревю» журналына қарсылық ретінде құрылған Блэквуд өзінің жаңа басылымында әсерлі мазмұнның болуын қалады. Ол өзінің идеалдық авторларын Джон Уилсоннан (Кристофер Норт ретінде жазған) және Джон Гибсон Локхарттан (кейін Уолтер Скотттың күйеу баласы және өмірбаянын жазған) тапты. Олардың алғашқы жарияланған мақаласы «Халдей қолжазбасы» – Хогг бастаған және Уилсон мен Локхарт дамытқан Эдинбург қоғамының библиялық тіліндегі сатирасы, өте даулы болды, сондықтан Уилсон қашып кетті, ал Блэквуд кешірім сұрауға мәжбүр болды. Көп ұзамай Блэквудтың тори көзқарастары мен шолулары – басқа жазушыларға жиі шабуылдар – жақсы танылды, ал журнал, немесе «Мага» деп белгілі болды, сол кездегі ең көп сатылатын журналдардың біріне айналды. Бірақ Хогг өзін тез арада ішкі шеңберден шығарылған деп тапты. Уолтер Магинн мен Томас де Квинси сияқты басқа жазушылар қосылған кезде, ол «Мага» журналында жарияланудың басым бөлігінен ғана емес, оның беттерінде күлкіге айналды. Уилсон мен Локхарт қауіпті достар еді. Хоггтың «Автордың өмірінің естеліктері» еңбегі анонимді сыншы тарапынан қатыгездікпен сынға алынды, бұл Хоггтың Блэквудпен уақытша үзіліп, Констеблдің «Эдинбург журналында» жұмыс істеуіне әкелді. 1822 жылы «Мага» Noctes Ambrosianae немесе «Амброзиядағы түндерді» жариялады, яғни Кристофер Норт, О’Доэрти, Эфир жеуші және Эттрик қойшысы сияқты жартылай ойдан туған кейіпкерлер арасындағы ішімдікке берілген орынға арналған әңгімелерді. Қойшы – Хогг еді.
In 1801 Hogg was recruited to collect ballads for Walter Scott's collection Minstrelsy of the Scottish Border. He met Scott himself the following year and began working for the Edinburgh Magazine. In the summer of 1802 he embarked on the first of three tours of the Highlands with a view to securing a farm of his own. He eventually found a farm on Harris but due to trouble with his finances and a legal issue he was unable to secure a lease by 1804. He may not have been really committed to the project in any case. His experiences on his Highland tours were described in letters to Scott which were published in the Scots Magazine. On his way back to Ettrickhouse in 1803 he dined with the novelist John Galt in Greenock. In 1805–06 he worked as a shepherd in Dumfriesshire, meeting the poet Allan Cunningham and becoming friends with him and his family. In October 1806 he became the lover of a young woman named Catherine Henderson, and in the same autumn he attempted unsuccessfully to establish himself as an independent farmer. Hogg's first collection, The Mountain Bard, was published in February 1807 by Constable. At the end of summer 1807 his daughter by Catherine Henderson was born, baptised on 13 December as Catherine Hogg. In 1837 she married David Lauder and they named their son James Hogg Lauder. Catherine Henderson herself went on to marry David Laidlaw in 1812. Hogg continued working as a sheep grazer for other farmers, but his debts began to grow throughout 1808–1809. At the end of 1809 he began an affair with Margaret Beattie, and soon after absconded from his creditors, returning in disgrace to Ettrick. In 1814 Hogg completed a visionary poetic narrative The Pilgrims of the Sun in three weeks, and in the same year he met William Wordsworth and made a visit to the Lake District to see Wordsworth and other poets. In 1815 the Duke of Buccleuch granted him a small farm at Eltrive Moss, where he could live rent free for his lifetime. He continued to write songs and poems, including "The Field of Waterloo" and "To the Ancient Banner of Buccleuch". His poem Mador of the Moor was published in 1816. Later in the year he published his collection of parodies The Poetic Mirror, achieving a marked success. Hogg first met the publisher William Blackwood in the aftermath of his own publisher John Goldie's 1814 bankruptcy, and in 1817 he helped with the start of Blackwood's Edinburgh Monthly Magazine. He published his two volume collection Dramatic Tales in May. In 1818 his collection The Brownie of Bodsbeck; and Other Tales was published by Blackwood. At this time Hogg was busy with his work Jacobite Relics. In 1819 he proposed marriage to Margaret Phillips. At the end of the year he published the first volume of Jacobite Relics. He married Margaret Phillips on 28 April 1820. His second tales collection Winter Evening Tales was published a month later. At the end of the year his father died. The second volume of Jacobite Relics was published in February 1821, and his son James Robert Hogg was born in March 1821. Around this time, Hogg began having serious financial problems. It was through the Edinburgh Monthly Magazine, soon renamed Blackwood's Magazine, that Hogg found fame, although it was not the sort that he wanted. Launched as a counter blast to the Whig Edinburgh Review, Blackwood wanted punchy content in his new publication. He found his ideal contributors in John Wilson (who wrote as Christopher North) and John Gibson Lockhart (later Walter Scott's son in law and biographer). Their first published article, "The Chaldee Manuscript", a thinly disguised satire of Edinburgh society in biblical language which Hogg started and Wilson and Lockhart elaborated, was so controversial that Wilson fled and Blackwood was forced to apologise. Soon Blackwood's Tory views and reviews – often scurrilous attacks on other writers – were notorious, and the magazine, or "Maga" as it came to be known, had become one of the best selling journals of its day. But Hogg quickly found himself forced out of the inner circle. As other writers such as Walter Maginn and Thomas de Quincey joined, he became not merely excluded from the lion's share of publication in Maga, but a figure of fun in its pages. Wilson and Lockhart were dangerous friends. Hogg's Memoirs of the Author's Life were savagely attacked by an anonymous reviewer, causing Hogg to temporarily break with Blackwood's, and go to work for Constable's smaller Edinburgh Magazine. In 1822 the Maga launched the Noctes Ambrosianae or "Nights at Ambrose's", imaginary conversations in a drinking den between semi fictional characters such as North, O'Doherty, The Opium Eater and the Ettrick Shepherd. The Shepherd was Hogg.
Кейінгі өмірі
1830 жылы ол жаңа «Фрейзер» журналында жариялай бастады, бұл одан әрі қаржылық қиындықтарды жеңілдетуге көмектесті, ал жыл соңында ол Уолтер Скоттпен соңғы рет кездесті. 1831 жылдың басында «Эттрик Шепард»тың «Хогг әндері» жарық көрді, бірақ «Квир кітабы» атты қосымша томды Блэквуд басып шығарудан тоқтатты. Хоггтың соңғы баласы, қызы Мэри тамыз айында дүниеге келді. Жыл соңында ол Блэквудпен дауласып, өзінің туындыларын Лондонда жариялауға шешім қабылдады. 1832 жылы оның «Алтрив әңгімелері» Лондонда жарық көрді, ал Блэквуд ақыры сәуір немесе мамыр айында «Квир кітабы»н шығарды. Хоггке Роберт Бернстің шығармаларын жинақтап басу үшін үлкен ақша сомасы ұсынылды, бірақ оның лондондық баспасының банкротқа іріккені «Алтрив әңгімелері»нің он екі томдық жобаланған басылымының бірінші томынан кейін тоқтатылды. 1833 жылы Хогг керлинг ойнап жүргенде апатқа ұшырап, мұзға түсіп, ауыр науқасқа шалдықты. 1834 жылы оның тарихи еңбегі «Сер Уолтер Скотт туралы естелік әңгімелер» Америка Құрама Штаттарында жарияланды, ал Глазгода жарық көрген пираттық нұсқасы Локхартпен қарым-қатынастың үзілуіне әкелді. Хогг мамыр айында Блэквудпен қайта табысты, бірақ Блэквуд жыл соңында қайтыс болды. Хогг 1835 жылдың наурыз айында «Монтроз соғыстарының әңгімелерін» жариялады.
In 1830 he started publishing in the new Fraser's Magazine, which helped to alleviate a further financial crisis, and at the end of the year he met with Walter Scott for the last time. In early 1831 Hogg's Songs, by The Ettrick Shepherd was published, but the publishing of the companion volume A Queer Book was held up by Blackwood. Hogg's last child, his daughter Mary, was born in August. At the end of the year he quarrelled with Blackwood, and decided to publish his works in London. In 1832 his Altrive Tales was published in London, while Blackwood finally published A Queer Book in April or May. Hogg was offered a large sum to edit a collection of the works of Robert Burns, but the bankruptcy of his London publisher stopped the publication of his Altrive Tales after the first of the twelve projected volumes. In 1833 Hogg had an accident while curling, falling through the ice, causing a serious illness. In 1834 his biographical work Familiar Anecdotes of Sir Walter Scott was published in the United States, while a pirated version published in Glasgow led to a break with Lockhart. Hogg mended his relationship with Blackwood in May, but Blackwood died at the end of the year. Hogg published Tales of the Wars of Montrose in March 1835.
Мұра
Көпшілік оқырмандар арасында Хогг өмір бойы замандастарының ең танымал жазушыларының бірі болды, бірақ бұл құрмет негізінен оның шаруа болып тууының қиындықтарын жеңудегі жетістігіне байланысты болды. Ол табиғи дарыны зор адам деп есептелді, ал оның ерекше стильі мен тақырыптары, «Ноктес Амброзиана» еңбектерінде бейнеленген қарапайым кейіпкерге сай келіп, оған ешқандай кінә тағылмауы керек еді. Оның шығармаларының толық жинағы 1830 жылдары, Хогг қайтыс болғаннан кейін жарық көрді, онда дәуірдің күшейіп келе жатқан сезімталдығын ренжіткен кейбір бөлімдер қысқартылды, ал 1860 жылдары «Эттрик Шепарының» тағы бір жинағы дайындалды, ол бұл процесті одан әрі жалғастырды; мысалы, «Әйелдің үш қаупі» сияқты кейбір шығармалар мүлдем алынып тасталды. Осылайша өңделген мәтіндерді оқыған викториялық дәуірдегі оқырмандар Хоггтың бағасы жоғары қойылғанын және оның ең басты ерекшелігі – қиын жағдайларды жеңіп шығуы екенін түсінді. «Ақталған күнәкардан» басқа, оның тіпті қарсыластары да ерекше күшті деп мойындаған (бірақ көбінесе Локхартқа жатқызылған) шығармаларынан өзге, оның романдары ауыр, өлеңдері жеңіл, қысқа әңгімелері мен мақалалары ұқыпсыз деп саналды. Бұл жағдай 1924 жылы француз жазушысы Андре Жидке Реймонд Мортимер «Ақталған күнәкар» романын ұсынғанда ғана өзгерді. Жид таңғалып: «Мұндай әсерлі кітапқа бұрын соңды қаншалықты тәнтік болғанымды есімде жоқ, осы кітап мені қатты қызықтырды» деді. 1947 жылы қайта басылып шыққанда, Жидтің ынталы кіріспесі осы романның қазіргі сыншылар мен ғалымдар тарапынан бағалануына көмектесті. «Мырзаның мойындауына» деген қызығушылықтың артуы оның басқа шығармаларын 20 ғасырдың соңы мен 21 ғасырдың басында қайта ашуға және қайта қарастыруға әкелді. Қазір оның «Әйелдің үш қатері» романы да классикалық туынды саналады және оның барлық шығармалары, оның ішінде хаттары да Стирлинг/Оңтүстік Каролина басылымдарында кеңінен жарияланды. Дегенмен, «Ақталған күнәкар» оның ең маңызды туындысы болып қала береді және қазір сол заманның ірі шотландтық романдарының бірі және шотландтық мәдениет пен бірегейліктің маңызды тақырыбы – кальвинизмді зерттеу тұрғысынан өте құнды деп есептеледі. 2006 жылы ITV1 телеарнасына берген сұхбатында шотландтық жазушы Ирвин Уэлш Хоггтың, әсіресе «Мырзаның мойындауының» өзінің шығармашылығына үлкен әсер еткенін айтты. Джеймс Хогг қоғамы 1981 жылы оның өмірі мен шығармаларын зерттеуді ынталандыру мақсатымен құрылды. Хоггтың «Қара хагтардың броунисі» әңгімесі 2003 жылы шотланд драматургы Марти Росс тарапынан BBC Radio 4 радиосында «Шекараның қараңғы жағы» сериясының бір бөлігі ретінде драматизацияланды. Соңғы кезде Росс сол әңгіменің зұлым кейіпкері Меродахқа оралып, оны «Түнгі қара агенттер» (Big Finish Productions 2010) Doctor Who аудиокітабының зұлым кейіпкері етіп қойды, онда бұл жын-шайтан фигурасы Кирктің пасторының кейпін киеді. Томас Уилсонның «Ақталған күнәкардың мойындауы» операсы (1972–75), Шотланд операсының тапсырысы бойынша, романға негізделген. 1824 жылы 50 фунт стерлингке баратын қозыларды сатып алу үшін берген шот-фактурасы Эдинбургтегі Музейде қойылған. Хогг Нобель сыйлығының лауреаты, канадалық жазушы Элис Мунроның тікелей атасы.
Among the reading public at large Hogg was, during his lifetime, one of the most admired writers of the day, but this admiration was largely for his success in overcoming the disadvantages of his peasant birth and lack of education. He was considered a man of great natural genius whose uncouth style and subject matter, so natural for the clownish figure depicted in the Noctes Ambrosianae, should not be held against him. A collected edition of his works was published in the 1830s, after Hogg's death, pruned of some passages which offended the increasing delicacy of the age, and another Works of the Ettrick Shepherd was prepared in the 1860s which took the process even further; some works, for example The Three Perils of Woman, were excluded altogether. Victorian readers of these emasculated texts naturally came to the conclusion that Hogg had been overrated, and that he was notable mainly as an example of triumph over adverse circumstances. Apart from Justified Sinner, which even his detractors acknowledged as unusually powerful (and often attributed to someone else, usually Lockhart), his novels were regarded as turgid, his verse as light, his short tales and articles as ephemera. This situation only began to change in 1924, when the French writer André Gide was loaned Justified Sinner by Raymond Mortimer. Gide was amazed, writing that "It is long since I can remember being so taken hold of, so voluptuously tormented by any book." Its republication in 1947, with an enthusiastic introduction by Gide, helped bring about the modern critical and academic appreciation of this novel. Growing interest in The Confessions led to the rediscovery and reconsideration of his other work in the late 20th and early 21st centuries. Now his novel The Three Perils of Woman is also considered a classic and all his work, including his letters, is undergoing major publication in the Stirling/South Carolina editions. However, Justified Sinner remains his most important work and is now seen as one of the major Scottish novels of its time, and absolutely crucial in terms of exploring one of the key themes of Scottish culture and identity: Calvinism. In a 2006 interview with Melvyn Bragg for ITV1, Scottish novelist Irvine Welsh cited Hogg, especially The Confessions as a major influence on his writing. A James Hogg Society was founded in 1981 to encourage the study of his life and writings. Hogg's story "The Brownie of the Black Haggs" was dramatised for BBC Radio 4 in 2003 by Scottish playwright Marty Ross as part of his "Darker Side of the Border" series. More recently Ross returned to the villain of that story, Merodach, making him the villain of a Doctor Who audiobook, Night's Black Agents (Big Finish Productions 2010), in which this demonic figure assumes the pose of a Minister of the Kirk. Thomas Wilson's Opera, The Confessions of a Justified Sinner (1972–75), commissioned by Scottish Opera, is based on the novel. A bill he issued to purchase £50 worth of lambs in 1824 is exhibited in the Museum on the Mound, Edinburgh. Hogg is a direct ancestor of Nobel Prize winning Canadian writer Alice Munro.