Карло Дольчи: Флоренциялық суретші және оның шығармалары
Carlo Dolci
Карло Дольчи (1616-1686) – италиялық суретші, Флоренциядағы барокко кезеңінің өкілі. Дін аялы суреттерімен танымал, көптеген нұсқаларда сақталған туындылары бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық суретші (1616–1686)
Italian painter (1616–1686)
Карло (немесе Карлино) Долчи (25 мамыр 1616 – 17 қаңтар 1686) – Барокко дәуірінің итальян суретшісі, негізінен Флоренцияда жұмыс істеген, өте жақсы аяқталған діни суреттерімен белгілі, олар көбінесе көптеген нұсқаларда қайталанып тұрады.
Carlo (or Carlino) Dolci (25 May 1616 – 17 January 1686) was an Italian painter of the Baroque period, active mainly in Florence, known for highly finished religious pictures, often repeated in many versions.
Өмірбаян
Ол Флоренцияда дүниеге келді, анасының жағынан суретшінің немересі. Ол Жакопо Вигналиден жас кезінде оқушылыққа алынды, ал он бір жасында Киелі Жоханның толық бейнесі мен нәресте Мәсіхтің басын салуға тырысты, бұл жұмыстары біршама мақұлдауға ие болды. Дегенмен, Дольчи өнімді болған жоқ. Оның өмірбаясын жазған Балдинуччи айтуынша, "бір аяқты салуға бірнеше апта уақыт кететін". Оның мұқият техникасы оны ірі масштабты фреска салуға қолайсыз етті. Ол негізінен қасиетті тақырыптарды суреттеді, ал оның туындылары көбінесе кішкентай, бірақ бірнеше толық өлшемді суреттер де жасады. Ол бір композицияны бірнеше нұсқада қайталап суреттеді, ал оның қызы Аньезе Дольчи де оның туындыларының көшірмелерін жасады. Киелі Жоханның толық бейнесі мен нәресте Мәсіхтің басын салғаннан кейін, ол анасының портретын жасады, жаңа және нәзік стильді көрсетіп, оған назар аударды. Бұл оған Флоренцияда (одан ешқашан шықпаған) және Италияның басқа аймақтарында көп жұмыс табуға мүмкіндік берді. Дольчи діндарлығымен танымал болды. Ол әр жыл сайын Ұлы апта кезінде тікенді тәж киген Құтқарушының жартылай бейнесін салып тұратын. 1682 жылы "fa presto" ("жылдам жұмысшы") деген лақап атымен белгілі Джордано бес сағаттың ішінде айлар бойы салатын суреттерді салғанын көргенде, ол күйзеліске түсті. Дольчидің қызы Аньезе (шамамен 1680 жылы қайтыс болды) де суретші болған. Дольчи 1686 жылы Флоренцияда қайтыс болды.
He was born in Florence, on his mother's side the grandson of a painter. He was precocious and apprenticed at a young age to Jacopo Vignali, and when only eleven years of age he attempted a whole figure of St John, and a head of the infant Christ, which received some approbation. However Dolci was not prolific. "He would take weeks over a single foot", according to his biographer Baldinucci. His painstaking technique made him unsuited for large scale fresco painting. He painted chiefly sacred subjects, and his works are generally small in scale, although he made a few life size pictures. He often repeated the same composition in several versions, and his daughter, Agnese Dolci, also made copies of his works. After attempting the whole figure of St John, and the head of the infant Christ, he painted a portrait of his mother, displaying a new and delicate style which brought him into notice. This procured him extensive employment at Florence (from which city he hardly ever moved) and in other parts of Italy. Dolci was known for his piety. It is said that every year during Passion Week he painted a half figure of the Savior wearing the Crown of Thorns. In 1682, when he saw Giordano, nicknamed "fa presto" (quick worker), paint more in five hours than he could have completed in months, he fell into a depression. Dolci's daughter, Agnese (died circa 1680), was also a painter. Dolci died in Florence in 1686.
Шығармалары
Болоньялық римдік барокконың ұлы көркемдігі, күшті түс немесе жарқылы мен динамикалық эмоциясы Дольчи мен барокко Флоренциясына жат. Ол Флоренцияның беделді ресми сурет салу дәстүріне ұштасады, бірақ Дольчи жаңа эстетиканы түсінуге келмейді, Флоренция дәстүрімен шектеліп, әр суретті академизмнің микроскопымен қарастырады. Витковер оны римдік Сассоферратоның флоренциялық баламасы, құлшылық бейнелері тұрғысынан сипаттайды. Пилкингтон оның өнерін "өте ұқыпты, бірақ суреттеріне жұмсалған артық еңбек пен дене емес, азу тісіне ұқсас кәнершіктер үшін жиі сынаған" деді. Оның ең жақсы туындыларының арасында – Санкт-Себастьян; Флоренциядағы Төрт Евангелист; Нанды үзуші Мәсіх; Органмен ойнайтын Санкт-Сесилия; Лондонның Ұлттық галереясындағы Періштелердің құрмет көрсетуі; Палаццо Питтидегі Крестке ілінуге алдында дұға ететін Санкт-Катерина мен Санкт-Андрей (1646). Ол Фра Айнольфо де Бардидің портретін он алты жасында аяқтаған. Монтеваркидегі Сант-Андреа-Кеннано шіркеуі үшін үлкен алтарьлық суретті (1656) де салған. Флоренция суретшілеріне тәндей, бұл сурет салу туралы сурет болды, онда Сорианодағы Мария Сент-Доминиктің керемет және иконалық суретін ұстап тұр.
The grand manner, vigorous coloration or luminosity, and dynamic emotion of the Bolognese Roman Baroque are foreign to Dolci and to Baroque Florence. While he fits into a long tradition of prestigious official Florentine painting, Dolci appears constitutionally blind to the new aesthetic, shackled by the Florentine tradition that holds each drawn figure under a microscope of academicism. Wittkower describes him as the Florentine counterpart, in terms of devotional imagery, of the Roman Sassoferrato. Pilkington declared his touch "inexpressibly neat though he has often been censured for the excessive labour bestowed on his pictures, and for giving his carnations more of the appearance of ivory than the look of flesh", a flaw that had been already apparent in Agnolo Bronzino. Among his best works are a St Sebastian; the Four Evangelists at Florence; Christ Breaking the Bread; the St Cecilia at the Organ; an Adoration of the Magi in the National Gallery, London; the St Catherine Reading and St Andrew praying before his Crucifixion (1646) in the Palazzo Pitti. He completed his portrait of Fra Ainolfo de' Bardi, when he was only sixteen. He also painted a large altarpiece (1656) for the church of Sant' Andrea Cennano in Montevarchi. As was typical for Florentine painters, this was a painting about painting, and in it the Virgin of Soriano holds a miraculous and iconic painting of St Dominic.