Америка Азамат Соғысындағы Потомак Армиясы

Кіріспе

Америкалық Азамат соғысының шығыс майданындағы негізгі одақ әскері – Одақ армиясы.

Потомак армиясы – Америкалық Азамат соғысының шығыс майданындағы Одақ армиясының басты әскери күші. Ол 1861 жылдың шілдесінде, Бірінші Буль-Ран шайқасынан кейін құрылды және 1865 жылдың маусымында, Солтүстік Вирджиния Конфедерациясы армиясының тапсырылуынан кейін таратылды.

Тарих

Потомак армиясы 1861 жылы құрылған. Бастапқыда ол корпустың ғана көлемімен тең болды, бірақ Азамат соғысының кейінгі кезеңінде Одақ армияларының мөлшеріне қарағанда кішідірек еді. Оның ядросы Бриг. генерал Ирвин Макдауэлл басқарған Солтүстік-Шығыс Вирджиния армиясы болды. Ол Азамат соғысының алғашқы ірі шайқасы – Булл-Ран шайқасының бірінші кезеңінде шайқасып, жеңілді. Генерал-майор Джордж Макклелланның Вашингтонға келгені армияның құрамын түбегейлі өзгертті. Макклелланның бастапқы міндеті Потомак дивизиясын басқару болды, оған Макдауэлл басқаратын Солтүстік-Шығыс Вирджиния департаменті және Бригадир генерал Джозеф К. Мэнсфилд басқаратын Вашингтон департаменті кірді. 1861 жылдың 26 шілдесінде генерал-майор Натаниел П. Банкс басқарған Шенандоа департаменті Макклелланның департаменттерімен біріктірілді және сол күні Макклеллан Потомак армиясын құрды. Бұл армия Солтүстік-Шығыс Вирджиния, Вашингтон, Пенсильвания және Шенандоа департаменттерінің барлық әскери күштерін қамтыды. Банкс қолбасшылығындағы әскерлер Потомак армиясының жаяу әскер дивизиясына айналды. Армия төрт корпуспен басталды, бірақ олар Жарым арал науқаны кезінде екі корпусқа бөлінді. Екінші Булл-Ран шайқасынан кейін Потомак армиясы генерал-майор Джон Поуптың басшылығында болған бөлімшелерді сіңіріп алды. 1862 жылдың жазында Макклелланның сәтсіз Жарым арал науқанынан кейін Джон Поуптың Потомак армиясын басқарғаны туралы пікір қате. Керісінше, Поптың Вирджиния армиясы басқа бөлімшелерден құралды, бірақ Потомак армиясының үш корпусы Солтүстік Вирджинияға жіберілді және Солтүстік Вирджиния науқаны кезінде Поптың операциялық бақылауында болды. Вирджиния армиясы бар болған кезде Потомак армиясының штабы Вирджиния түбегінде, содан кейін Вашингтоннан тыс жерде орналасқан, Макклеллан әлі де басшылық етіп тұрды, бірақ оның көптеген әскерлері уақытша қайта тағайындалды. Поптың Екінші Булл-Ран шайқасындағы жеңілісінен кейін Макклелланға өзінің бастапқы бөлімшелері, сондай-ақ Вирджиния армиясының көп бөлігі қайтарылды, олар Потомак армиясына біріктірілді, бірақ бұл әрдайым сәтті болмады. Потомак армиясы өмір сүрген кезеңде көптеген құрылымдық өзгерістерге ұшырады. Амброз Бернсайд армияны әрқайсысы екі корпустан тұратын үш үлкен дивизияға және тағы екі корпус тұратын резервке бөлді. Хукер үлкен дивизияларды жойды. Содан кейін жеке корпус, оның жетісі Вирджинияда қалды, тікелей армия штабына есеп берді. Хукер бұрынғы кішігірім құрамалар ретінде қызмет еткен бөлімшелерді біріктіру арқылы кавалерия корпусын құрды. 1863 жылдың соңында екі корпус батысқа жіберілді, ал 1864 жылы қалған бес корпус үш корпусқа біріктірілді. Бёрнсайдтың IX корпусы, Олисс Гранттың құрлықтағы науқанының басында армиямен бірге болды, кейін армияға қайта қосылды. Толығырақ ақпарат алу үшін төмендегі корпус бөлімін қараңыз. Потомак армиясы Шығыс театр науқандарының көпшілігінде, негізінен (шығыс) Вирджиния, Мэриленд және Пенсильванияда шайқасты. Соғыс аяқталғаннан кейін, ол 1865 жылдың 28 маусымында, әскерлердің Ұлы шолуына қатысқаннан кейін таратылды. Потомак армиясы сонымен қатар соғыстың алғашқы кезеңдерінде генерал П. Г. Т. Борегардтың Конфедерация армиясына берілген атау болды (әсіресе, Бірінші Булл-Ран шайқасы; осылайша, жеңілген Одақ армиясы жеңімпаз Конфедерация армиясының атын қабылдады). Алайда, аты ақырында генерал Роберт Лидің басшылығымен танымал болған Солтүстік Вирджиния армиясына өзгертілді. 1869 жылы Потомак армиясының қоғамы ардагерлер қауымдастығы ретінде құрылды. Соңғы рет 1927 жылы қайтадан жиналды.

The Army of the Potomac was founded in 1861. It initially was only the size of a corps relative to the size of Union armies later in the Civil War. Its nucleus was called the Army of Northeastern Virginia led by Brig. Gen. Irvin McDowell. It fought and lost the Civil War's first major battle, the First Battle of Bull Run. The arrival in Washington, D. C., of Maj. Gen. George B. McClellan dramatically changed the makeup of that army. McClellan's original assignment was to command the Division of the Potomac, which included the Department of Northeast Virginia under McDowell and the Department of Washington under Brig. Gen. Joseph K. Mansfield. On July 26, 1861, the Department of the Shenandoah, commanded by Maj. Gen. Nathaniel P. Banks, was merged with McClellan's departments and on that day, McClellan formed the Army of the Potomac, which was composed of all military forces in the former Departments of Northeastern Virginia, Washington, Pennsylvania, and the Shenandoah. The men under Banks's command became an infantry division in the Army of the Potomac. The army started with four corps, but these were divided during the Peninsula Campaign to produce two more. After the Second Battle of Bull Run, the Army of the Potomac absorbed the units that had served under Maj. Gen. John Pope. The belief that John Pope commanded the Army of the Potomac in the summer of 1862 after McClellan's unsuccessful Peninsula Campaign is mistaken. On the contrary, Pope's Army of Virginia was built around different units, although three corps of the Army of the Potomac were sent to northern Virginia and were under Pope's operational control during the Northern Virginia Campaign. During the time that the Army of Virginia existed, the Army of the Potomac was headquartered on the Virginia Peninsula, and then outside Washington, D. C., with McClellan still in command, although most of his troops had been temporarily re assigned. After Pope's defeat at Second Bull Run, McClellan was given back his original units, plus most of the units of the Army of Virginia, which were integrated into the Army of the Potomacalthough not always successfully. The Army of the Potomac underwent many structural changes during its existence. The army was divided by Ambrose Burnside into three grand divisions of two corps each with a Reserve composed of two more. Hooker abolished the grand divisions. Thereafter the individual corps, seven of which remained in Virginia, reported directly to army headquarters. Hooker also created a Cavalry Corps by combining units that previously had served as smaller formations. In late 1863, two corps were sent West, andin 1864the remaining five corps were recombined into three. Burnside's IX Corps, which accompanied the army at the start of Ulysses S. Grant's Overland Campaign, rejoined the army later. For more detail, see the section Corps below. The Army of the Potomac fought in most of the Eastern Theater campaigns, primarily in (Eastern) Virginia, Maryland, and Pennsylvania. After the end of the war, it was disbanded on June 28, 1865, shortly following its participation in the Grand Review of the Armies. The Army of the Potomac was also the name given to General P. G. T. Beauregard's Confederate army during the early stages of the war (namely, First Bull Run; thus, the losing Union Army ended up adopting the name of the winning Confederate army). However, the name was eventually changed to the Army of Northern Virginia, which became famous under General Robert E. Lee. In 1869, the Society of the Army of the Potomac was formed as a veterans association. It had its last reunion in 1927.

Белгіленген бірліктер

Уақытында елдегі ең ірі қалалар – Вашингтон, Филадельфия және Нью-Йорк қалаларына жақын орналасқандықтан, Потомак армиясы басқа одақтық дала армияларына қарағанда заманауи БАҚ-та көбірек жарияланды. Мұндай жариялым арқасында осы армияның бірнеше бөлімдері танымал болды. Ирланд бригадасы, Филадельфия бригадасы, Бірінші Нью-Джерси бригадасы, Вермонт бригадасы және Темір бригадасы сияқты жеке бригадалар Азамат соғысы кезінде де, содан кейін де халыққа кеңінен белгілі болды.

Корпус

Әскер бастапқыда он бес дивизиядан, артиллерия резервінен және кавалерия командасынан құралған. Эдвин В. Самнер, Уильям Б. Франклин, Луис Бленкер, Натаниел П. Банкс, Фредерик В. Ландер (Ландердің 2 наурыз 1862 жылы қайтысынан кейін Джеймс Шилдспен ауыстырылды, Силас Кейси, Ирвин Макдауэлл, Фитц Джон Портер, Сэмюэл П. Гейнцелман, Дон Карлос Бюэлл (1861 жылдың қараша айында Эразм Д. Кейеспен ауыстырылды), Уильям Ф. Смит, Джозеф Хукер, Джон А. Дикс, Чарльз П. Стоун (1862 жылдың ақпанында Джон Седжвикпен ауыстырылды), Джордж А. Макколл, Джордж Стоунман (1862 жылдың қаңтарында Филипп Сент-Джордж Кукпен ауыстырылды) және Генри Дж. Хант. Бұл құрамды шайқаста басқару қиын болғандықтан, президент Линкольн 1862 жылдың 13 наурызында армияны бес корпусқа бөлу туралы бұйрық шығарды, олардың басшылары: МГ Ирвин Макдауэлл (I корпус; Франклиннің дивизиясы: BG Уильям Б. Франклин, Макколлдың «Пенсильвания резервтері» дивизиясы: BG Джордж А. Макколл және Макдауэллдің бұрынғы дивизиясы BG Руфус Кингтің басшылығымен), BG Эдвин В. Самнер (II корпус; Самнердің бұрынғы дивизиясы BG Израэль Б. Ричардсон, Седжвик дивизиясы: BG Джон Седжвик және Бленкер дивизиясы: Луис Бленкер), BG Сэмюэл П. Гейнцелман (III корпус; Портер дивизиясы: BG Фитц Джон Портер, Хукер дивизиясы: BG Джозеф Хукер және Гейнцелманның бұрынғы дивизиясы BG Чарльз С. Гамильтонның басшылығымен), BG Эразм Д. Кейес (IV корпус; Кейестің бұрынғы дивизиясы BG Дариус Н. Коучтың басшылығымен, Смит дивизиясы: BG Уильям Ф. Смит және Кейси дивизиясы: BG Силас Кейси), МГ Натаниел П. Банкс (V корпус, кейін XII корпус болды; Банкстің бұрынғы дивизиясы BG Альфеус С. Уильямс, Шилдс дивизиясы: BG Джеймс Шилдс және кавалерия дивизиясы BG Джон П. Хатчтың басшылығымен). Линкольн армиядағы ең жоғары шенді бес дивизия командирін корпус командирлері деп тағайындады. Макклеллан бұған наразы болды, өйткені армия шайқаста сынақтан өткенше, қай генералдар корпусқа басшылық етуге лайық екенін анықтауды күткен. 5 мамырдағы Уильямсбург шайқасынан кейін Макклеллан екі қосымша корпус құруға рұқсат сұрады және алды; олар BG Фитц Джон Портер басқарған V корпус және BG Уильям Б. Франклин басқарған VI корпус болды, екеуі де оның сүйікті генералдары еді. 23 наурыздағы Кернстаун шайқасынан кейін әкімшілік «Стоунволл» Джексон күштерінен Вашингтон қаласына төнетін қауіпті сезінді. Макклелланның наразылығына қарамастан, Бленкер дивизиясы II корпустан бөлініп, Батыс Вирджинияға жіберілді, онда ол Джон С. Фремонттың қолбасшылығымен қызмет етті. Макдауэллдің I корпусы да бөлініп, Раппаханнок аймағына орналасты. 1862 жылдың маусым айында Джордж Макколлдың I корпусынан (Пенсильвания резервтері дивизиясы) жарты аралға жіберілді және уақытша V корпусқа қосылды. Жеті күндік шайқаста V корпусы ауыр шабуылға ұшырады. Атап айтқанда, Пенсильвания резервтері дивизия командирін, конфедераттар тұтқындаған, үш бригадирінің екеуін, Джон Ф. Рейнольдсты (сондай-ақ тұтқындалған) және Джордж Мидты (жараланған) жоғалтты. III корпус Глендейлде шайқасты, бірақ армияның қалған бөлігі бір апта бойы ауыр шайқасқа қатыспады, тек VI корпусының Слокум дивизиясы Гейнс Миллдегі V корпусын нығайтуға жіберілді. Потомак армиясы тамызға дейін Вирджиния түбегінде қалды, содан кейін Вашингтонға қайта шақырылды. Кейс және IV корпусының екі дивизиясының бірі жаңадан құрылған Джеймс департаментінің бөлігі ретінде қалды, ал екінші дивизия, бригадалық генерал Дариус Коуч басқарды, VI корпусқа қосылды. Екінші Булл-Ран шайқасы кезінде III және V корпустар уақытша Поуп армиясына қосылды; біріншісі ауыр шығынға ұшырады және демалу және қайта жабдықтау үшін Вашингтонға жіберілді, сондықтан Мэриленд кампаниясына қатыспады. Соғыста Поуп V корпусына түсініксіз бұйрықтар берді, ақырында оларды Джексонның қанатына қарсы бағыттап, одақтас қанатындағы Лонгстриттің әскерлерін елемеді. Поуп Екінші Булл-Рандағы жеңіске Портерді кінәлады, ол әскери сотқа тартылды және өмірінің көп бөлігін ақталуды іздестірді. Сигелдің командасы, енді XI корпус деп аталды, Мэриленд кампаниясын Вашингтонда демалып, қайта жабдықтаумен өткізді. Мэриленд кампаниясында Потомак армиясының алты корпусы болды. Бұл I корпус, Ирвин Макдауэлл қолбасшылығынан алынғаннан кейін Джо Хукер басқарды, II корпус, Эдвин Самнер басқарды, V корпус, Фитц Джон Портер басқарды, VI корпус, Уильям Франклин басқарды, IX корпус, Амброуз Бернсайд басқарды және бұрын Солтүстік Каролина департаменті болды, және XII корпус, 12 қыркүйекке дейін Натаниел Банкс басқарды, содан кейін Антиетамға дейін екі күн бұрын Джозеф К. Мэнсфилдке берілді, онда ол қаза тапты. Антиетам шайқасында I және XII корпус бірінші болып шайқасқа кірісті және екі корпус та зор шығынға ұшырады (сондай-ақ командирлерін жоғалтты), сондықтан шайқас аяқталғаннан кейін олар дивизия деңгейіне дейін азайды және олардың бригадалары полк деңгейіне дейін азайды. II және IX корпус та ауыр шайқасқа қатысты, бірақ V және VI корпус шайқастан көп бөлігін тыс қалды. Бернсайд күзде Макклелланнан армия қолбасшылығын қабылдағанда, ол армияны төрт үлкен дивизияға біріктірді. Оң жақ үлкен дивизия Эдвин Самнер басқарды және II және XI корпус кірді, Орталық үлкен дивизия Джо Хукер басқарды және V және III корпус кірді, ал Сол жақ үлкен дивизия Уильям Франклин басқарды және VI және I корпус кірді. Сонымен қатар, Франц Сигел басқарған Резерв үлкен дивизиясы XI және XII корпус кірді. Фредериксбургте I корпус Джон Ф. Рейнольдс, II корпус Дариус Коуч, III корпус Джордж Стоунман, V корпус Дэниел Баттерфилд, VI корпус Уильям Ф. Смит және IX корпус Орландо Уилкокс басқарды. XI корпус Франц Сигел, ал XII корпус Генри Слокум басқарды, бірақ екі корпус та Фредериксбургте болған жоқ, біріншісі шайқас аяқталғаннан кейін келді, ал екіншісі Харперс-Ферриде орналасқан. Фредериксбургтен кейін Бернсайд армия қолбасшылығынан алынып, Джо Хукермен ауыстырылды. Хукер бірден үлкен дивизияларды таратып, сонымен қатар кавалерияны Джордж Стоунман басқарған жеке корпусқа біріктірді, оларды инфантерия дивизиялары арасында тиімсіз таратуды тоқтатты. Бернсайд және оның IX корпусы Батыс театрындағы қолбасшылыққа кетті. I, II және XII корпус Фредериксбург кампаниясы кезінде болған командирлерін сақтап қалды, бірақ қалған корпус қайтадан жаңа командирлер алды. Дэниел Баттерфилд Хукердің жаңа штаб бастығы болып тағайындалды және V корпусының қолбасшылығы Джордж Мидке берілді. Дэниел Сиклс III корпусының қолбасшылығын алды, ал Оливер Ховард Франц Сигел отставкаға кеткеннен кейін XI корпусының қолбасшысы болды, Хукердің өзінен кіші шенді болғандықтан оның астында қызмет етуден бас тартты. Уильям Франклин да сол себеппен армиядан кетті. 60 жастағы және науқан шаршаған Эдвин Самнер де кетті және бірнеше айдан кейін қайтыс болды. Уильям Ф. Смит VI корпусының қолбасшылығынан кетіп, Джон Седжвик басқарды. I және V корпус Чанселлерсвилл науқаны кезінде айқын қатыспады. Геттисбург науқаны кезінде армияның қазіргі ұйымдастырылуы көбінесе сақталды, бірақ қысқа мерзімді тоғыз айлық полктерден құралған бірнеше бригадалар қызмет мерзімі аяқталғандықтан кетті. Дариус Коуч Чанселлерсвиллден кейін II корпусының қолбасшылығынан кетті, корпус Винфилд Хэнкокқа берілді. 1862 жылғы науқандардан демалып, қайта жабдықталып келген Пенсильвания резервтері дивизиясы армияға қайта келді, бірақ I корпусына қайта қосылмай, V корпусына қосылды. Джордж Стоунман Хукер Чанселлерсвилл науқаны кезінде нашар өнім көрсеткені үшін кавалерия корпусының қолбасшылығынан алынып, Альфред Плезантпен ауыстырылды...

The army originally consisted of fifteen divisions, the Artillery Reserve and the Cavalry Command. Commanded by Edwin V. Sumner, William B. Franklin, Louis Blenker, Nathaniel P. Banks, Frederick W. Lander (replaced by James Shields after Lander's death on March 2, 1862, Silas Casey, Irvin McDowell, Fitz John Porter, Samuel P. Heintzelman, Don Carlos Buell (replaced by Erasmus D. Keyes in November, 1861), William F. Smith, Joseph Hooker, John A. Dix, Charles P. Stone (replaced by John Sedgwick in February, 1862), George A. McCall, George Stoneman (replaced by Philip St. George Cooke in January, 1862) and Henry J. Hunt. Because this arrangement would be too hard to control in battle, President Lincoln issued an order on March 13, 1862, dividing the army into five corps headed by MG Irvin McDowell (I Corps; Franklin's Division: BG William B. Franklin, McCall's "Pennsylvania Reserves" Division: BG George A. McCall and McDowell's old Division under BG Rufus King. ), BG Edwin V. Sumner (II Corps; Sumner's old Division under BG Israel B. Richardson, Sedgwick's Division: BG John Sedgwick and Blenker's Division: Louis Blenker. ), BG Samuel P. Heintzelman (III Corps; Porter's Division: BG Fitz John Porter, Hooker's Division: BG Joseph Hooker and Heintzelman's old Division under BG Charles S. Hamilton), BG Erasmus D. Keyes (IV Corps; Keyes' old Division under BG Darius N. Couch, Smith's Division: BG William F. Smith and Casey's Division: BG Silas Casey), MG Nathaniel P. Banks (V Corps, which later became the XII Corps; Banks' old Division under BG Alpheus S. Williams, Shield's Division: BG James Shields and a Cavalry Division under BG John P. Hatch). Lincoln named as corps commanders the five highest ranking division commanders in the army. McClellan was unhappy with this, as he had intended to wait until the army had been tested in battle before judging which generals were suitable for corps command. After the Battle of Williamsburg on May 5, McClellan requested and obtained permission to create two additions corps; these became the V Corps, headed by BG Fitz John Porter, and the VI Corps, headed by BG William B. Franklin, both personal favorites of his. After the First Battle of Kernstown in the Valley on March 23, the administration feared the threat to the national capital in Washington, D. C. from "Stonewall" Jackson's force. To McClellan's displeasure, it detached Blenker's division from the II Corps and sent it to West Virginia, where it served under John C. Fremont's command. McDowell's I Corps was detached as well and stationed in the Rappahannock area. In June 1862, George McCall's division from I Corps (the Pennsylvania Reserves Division) was sent down to the Peninsula and temporarily attached to the V Corps. In the Seven Days Battles, the V Corps was heavily engaged. The Pennsylvania Reserves, in particular, suffered heavy losses including its division commander, who was captured by the Confederates, and two of its three brigadiers, John F. Reynolds, who was also captured, and George Meade, who was wounded. The III Corps fought at Glendale, however, the rest of the army was not heavily engaged in the week long fight aside from Slocum's division of the VI Corps, which was sent to reinforce the V Corps at Gaines Mill. The Army of the Potomac remained on the Virginia Peninsula until August, when it was recalled back to Washington D. C. Keyes and one of the two IV Corps divisions were left behind permanently as part of the newly created Department of the James, while the other division, commanded by Brig. Gen Darius Couch, was attached to the VI Corps. During the Second Battle of Bull Run, the III and V Corps were temporarily attached to Pope's army; the former suffered major losses and was sent back to Washington to rest and refit afterward, so it did not participate in the Maryland Campaign. In the battle, Pope issued confusing orders to the V Corps, eventually directing them against Jackson's flank, ignoring Longstreet's troops on the Union flank. Pope blamed the defeat at Second Bull Run on Porter, who was court martialed and spent much of his life seeking exoneration. Sigel's command, now redesignated the XI Corps, also spent the Maryland Campaign in Washington resting and refitting. In the Maryland Campaign, the Army of the Potomac had six corps. These were the I Corps, commanded by Joe Hooker after Irvin McDowell was removed from command, the II Corps, commanded by Edwin Sumner, the V Corps, headed by Fitz John Porter, the VI Corps, headed by William Franklin, the IX Corps, headed by Ambrose Burnside and formerly the Department of North Carolina, and the XII Corps, headed by Nathaniel Banks until September 12, and given to Joseph K. Mansfield just two days prior to Antietam, where he was killed in action. At Antietam, the I and XII Corps were the first Union outfits to fight and both corps suffered enormous casualties (plus the loss of their commanders) so that they were down to near division strength and their brigades at regimental strength after the battle was over. The II and IX Corps were also heavily engaged but the V and VI Corps largely stayed out of the battle. When Burnside took over command of the army from McClellan in the fall, he formed the army into four Grand Divisions. The Right Grand Division was commanded by Edwin Sumner and comprised the II and XI Corps, the Center Grand Division, commanded by Joe Hooker, comprised the V and III Corps, and the Left Grand Division, commanded by William Franklin, comprised the VI and I Corps. In addition, the Reserve Grand Division, commanded by Franz Sigel, comprised the XI and XII Corps. At Fredericksburg, the I Corps was commanded by John F. Reynolds, the II Corps by Darius Couch, the III Corps by George Stoneman, the V Corps by Daniel Butterfield, the VI Corps by William F. Smith, and the IX Corps by Orlando Willcox. The XI Corps was commanded by Franz Sigel and the XII Corps by Henry Slocum, however, neither corps was present at Fredericksburg, the former not arriving until after the battle was over, and the latter was stationed at Harper's Ferry. Following Fredericksburg, Burnside was removed from command of the army and replaced by Joe Hooker. Hooker immediately abolished the Grand Divisions and also for the first time organized the cavalry into a proper corps led by George Stoneman instead of having them ineffectually scattered among infantry divisions. Burnside and his old IX Corps departed out to a command in the Western Theater. The I, II, and XII Corps retained the same commanders they had had during the Fredericksburg campaign, but the other corps got new commanders once again. Daniel Butterfield was chosen by Hooker as his new chief of staff and command of the V Corps went to George Meade. Daniel Sickles received command of the III Corps and Oliver Howard the XI Corps after Franz Sigel had resigned, refusing to serve under Hooker, his junior in rank. William Franklin also left the army for the same reason. Edwin Sumner, who was in his 60s and exhausted from campaigning, departed as well and died a few months later. William F. Smith resigned from command of the VI Corps, which was taken over by John Sedgwick. The I and V Corps were not significantly engaged during the Chancellorsville campaign. During the Gettysburg Campaign, the army's existing organization was largely retained, but a number of brigades composed of short term nine month regiments departed as their enlistment terms expired. Darius Couch resigned from command of the II Corps after Chancellorsville, the corps going to Winfield Hancock. The Pennsylvania Reserves Division, having spent several months in Washington D. C. resting and refitting from the 1862 campaigns, returned to the army, but was added to the V Corps rather than rejoining the I Corps. George Stoneman had been removed from command of the cavalry corps by Hooker after a poor performance during the Chancellorsville campaign and replaced by Alfred Pleasanton. George Meade was suddenly appointed the commander of the army on June 28, a mere three days before the battle of Gettysburg. At the battle, the I, II, and III Corps suffered such severe losses that they were almost nonfunctional as fighting units at the end. One corps commander (Reynolds) was killed, another (Sickles) lost a leg and was permanently out of the war, and a third (Hancock) was badly wounded and never completely recovered from his injuries. The VI Corps had not been significantly engaged and was mostly used to plug up holes in the line during the battle. For the remainder of the war, corps were added and subtracted from the army. IV Corps was broken up after the Peninsula Campaign, with its headquarters and 2nd Division left behind in Yorktown, while its 1st Division moved north, attached to the VI Corps, in the Maryland Campaign. Those parts of the IV Corps that remained on the Peninsula were reassigned to the Department of Virginia and disbanded on October 1, 1863. Those added to the Army of the Potomac were IX Corps, XI Corps (Sigel's I Corps in the former Army of Virginia), XII Corps (Banks's II Corps from the Army of Virginia), added in 1862; and the Cavalry Corps, created in 1863. Eight of these corps (seven infantry, one cavalry) served in the army during 1863, but due to attrition and transfers, the army was reorganized in March 1864 with only four corps: II, V, VI, and Cavalry. Of the original eight, I and III Corps were disbanded due to heavy casualties and their units combined into other corps. The XI and XII Corps were ordered to the West in late 1863 to support the Chattanooga Campaign, and while there were combined into the XX Corps, never returning to the East. The IX Corps returned to the army in 1864, after being assigned to the West in 1863 and then served alongside, but not as part of, the Army of the Potomac from March to May 24, 1864. On that latter date, IX Corps was formally added to the Army of the Potomac. Two divisions of the Cavalry Corps have transferred in August 1864 to Maj. Gen. Philip Sheridan's Army of the Shenandoah, and the 2nd Division alone remained under Meade's command. On March 26, 1865, that division was also assigned to Sheridan for the closing campaigns of the war.