Британдық генерал және әскери қайраткер Томас Гейдж өмірі мен қызметі

Кіріспе

Британдық генерал және лауазымды тұлға (1718/19–1787) 1736 жылы Вестминстер мектебін бітіргеннен кейін, Гейдж Британ армиясына қосылғанға дейін оның қызметі туралы ешқандай мәлімет жоқ, соңынан ол энсин шеніне ие болды. Оның алғашқы міндеттері Йоркширде сарбаздарды жинаудан тұрды. 1741 жылдың қаңтарында ол 1-ші Нортгемптон полкінде лейтенант шеніне қол жеткізді, 1742 жылдың мамырына дейін сол полкте қызмет етті, содан кейін капитан-лейтенант шенімен Батереу полкіне ауысты. Гейдж 1743 жылы капитандыққа көтерілді және Австрия мұрагерлік соғысында Фландрияда британдық күштермен бірге қатысты, онда ол Фонтеной шайқасында Альбемарль графының адъютанты болды. Ол 1746 жылы Кулоден шайқасымен аяқталған Екінші Якобит көтерілісінде де қызмет етті. 1747-1748 жылдары Гейдж Альбемарльдің басшылығымен Төменгі елдерде шайқасты. 1748 жылы ол майор шеніне қол жеткізіп, 55-ші жаяу полкіне (кейіннен 44-ші полк болып қайта нөмірленді) ауысты. Полк 1748 жылдан 1755 жылға дейін Ирландияда дислокацияланды; 1751 жылдың наурыз айында Гейдж подполковник болып тағайындалды. Әскери қызметінің алғашқы жылдарында ол бос уақытын Уайт клубында өткізді, онда ол мүше болды және кейде саяхаттап, кем дегенде Парижге дейін барды. Ол әскерде де, клубта да танымал болды, тіпті ол ішімдік ішпесе де және көп құмар ойнамаса да. Гейдж сонымен қатар маңызды саяси байланыстар жасады, болашақ соғыс хатшысы Лорд Баррингтон және француз-үнді соғысында үлкен жетістіктерге жеткен Джеффри Амхерст сияқты маңызды тұлғалармен қарым-қатынас орнатты. 1750 жылы Гейдж "жоғары таққа ие және бай әйелге" ұсыныс жасады, оны құрметті түрде қолына алуға көндірді. Бірақ ақырында бұл келісім бұзылып, Гейдж жүрегі ауыр күй кешті.

Француздар мен үндістер соғысы

1755 жылы Гейдж полкі генерал Эдвард Брэддоктың экспедициялық күшінің құрамында Солтүстік Америкаға жіберілді, оның мақсаты Огайо аймағынан француз күштерін ығыстыру болды. Бұл аймақ француз және британ колониялары арасындағы даулы жер еді, онда 1754 жылы әскери қақтығыстар болған. Осы экспедицияда Гейдж полкі әскерлердің алғы шебінде болды, олар француз және жергілікті халықтардан құралған топтың жасаған тұзағына тап болды. Бұл шайқас Мононгахела шайқасын бастады, оның барысында Брэддок қаза тапты, ал Джордж Вашингтон отқа түскендегі батылдығымен және әскерді кері шегіндіруді ұйымдастырудағы көшбасшылығымен көзге түсті. 44-ші полк командирі, полковник сэр Питер Халкетт, шайқаста қаза тапқан көптеген офицерлердің бірі болды, ал полкке уақытша қолбасшылық еткен Гейдж жеңіл жарақат алды. Полк жойылды, ал капитан Роберт Орме (генерал Брэддоктың көмекшісі) Гейджтің дұрыс емес тактикасы жеңіліске әкелді деп айыптады. Оның бұл айыптауларының нәтижесінде Гейджке 44-ші полктің тұрақты қолбасшылығынан бас тартылды. Гейдж пен Вашингтон экспедициядан кейін бірнеше жыл бойы белгілі бір достық қарым-қатынас сақтады, бірақ арақашықтық пен сирек байланыс бұл қарым-қатынасты суытты. 1770 жылға қарай Вашингтон Гейдждің Массачусетс штатында британдық билікті орнатуға жасаған әрекеттерін ашық түрде сынады.

Жеңіл жаяу әскерді құру

1756 жылдың жазында Гейдж француздарға түсіп қалған Освего бекінісін қайта жабдықтауға бағытталған сәтсіз жорықтың екінші командирі болды. Экспедиция жолда жүрген кезде бекініс француздардың бақылауына өтті. Келесі жылы ол генерал-капитан Джон Кэмпбелл Лудунның қарамағына Новая Шотландияның Галифакс қаласына тағайындалды, онда Луисбургке қарсы жоспарланған жорық үлкен француз флотымен кездескен соң кері қайтарылды. 1757 жылдың желтоқсан айында Гейдж Лудунға орман шайқасына жақсы бейімделген жеңіл жаяу әскер полкін құруды ұсынды. Лудун сол айда қызметтен алынар алдында жоспарды мақұлдады, сондай-ақ Гейджті полковник шеніне көтеру үшін патшаға ұсынды. Гейдж қысты Нью-Джерси штатында өткізді, жаңадан құрылған 80-ші жеңіл қаруланған жаяу әскер полкіне сарбаздарды жинады, бұл полк "британ армиясындағы алғашқы нақты жеңіл қаруланған полк" атанды. Ол Кемблдермен қашан кездескені белгісіз, бірақ оның Брансуик аймағын таңдауы осы аймалдағы әйгілі сұлу Маргарет Кемблге, Шкайлер әулетінің ұрпағы және Нью-Йорк мэрі Стефанус Ван Кортландтың немересіне деген қызығушылығынан туындаған болуы мүмкін. Сарбаз жинау және танысу әрекеттері екеуі де сәтті аяқталды. 1758 жылдың ақпан айында Гейдж Олбани қаласына сол жылғы жорыққа дайындалу үшін келді, ал ол мен Маргарет сол жылдың 8 желтоқсанында үйленді. Гейджтің Олбаниге барған жорығы апатқа ұшыраған Кариллон шайқасында баяндалды, онда 16 000 британдық әскер шамалы 4 000 француз әскерінен жеңіліске ұшырады. Гейджтің полкі британдықтардың алғы шебінде болды, ол бұл шайқаста қайтадан жарақат алды, онда британдықтар 2000-нан астам жауынгерін жоғалтты. 1758 жылғы жорық үшін бригада генералы шеніне лайық деп табылған Гейдж 1759 жылы ағасы лорд Гейджтің саяси амалдарының арқасында толық шенге көтерілді.

Ла Галетке қарсы әрекет жасамау

Жаңа бригадир генерал Албани бекінісінің басшылығына тағайындалды, ол генерал-майор Джеффри Амхерстқа бағынды. 1759 жылы Тикондероганы қырсыздан басып алғаннан кейін көп ұзамай генерал Амхерст генерал Джон Придоның қаза болғанын естіді, оның экспедициясы Ниагара бекінісін басып алған еді. Амхерст содан кейін Гейджге Придоның орнын басуға және Онтарио көліндегі Освегатчи өзенінің құйылысындағы Форт-де-Ла-Презентацияны (Форт-Ла-Галет деп те аталады) басып алуға бұйрық берді. Амхерст француздардың да Сент-Фредерик бекінісін тастап кеткенін білгенде, Гейджге Ла Галетті басып алу және мүмкіндігі болса, Монреальге шабуылдау туралы толық нұсқаулармен елші жіберді. Гейдж Осуэгоға келгенде, оны шілде айында Фредерик Холдиман басқаратын әскерлер басып алған, ол жағдайды зерделеп, Ла Галетке қарсы қимыл жасаудың қауіпсіз емес екенін шешті. Форт-Дюкестен күтілген күштер келмеді, Ла Галеттегі француз әскерінің күші белгісіз болды, ал Монреаль маңындағы күші салыстырмалы түрде жоғары деп есептелді. Гейдж Ла Галетке шабуыл жасаудың маңызды артықшылықтар бермейтініне сенді, сондықтан әрекеттен бас тартып, өзінің себептерін түсіндіретін хабарламаны Амхерстке жіберді. Амхерст пен үкіметтен бірден айып тағылмаса да, Амхерст осы сәтсіздікке ашуланды, ал Гейдж әскерлері 1760 жылғы Монреальдің тапсырылуына әкелген жорықта Амхерст армиясының соңында болды.

Алғашқы губернаторлық

Француздардың бас тартуынан кейін Амхерст Гейджді Монреальдің әскери губернаторы етіп тағайындады, бірақ Гейдж бұл қызметтен толыққанды риза болған жоқ, себебі ол әскери оккупацияны басқарумен қатар, қалалық басқарудың ұсақ-түйектерімен де айналысуға мәжбүр болды. Ол сондай-ақ азаматтық дауларды қарауға және Ұлы көлдер аймағындағы жергілікті халықтармен сауданы басқаруға міндетті болды, онда саудагерлер аумақтық таластарды шешуге тырысып, жергілікті халықтармен келіспеушіліктер тудыратын. Маргарет Монреальге оның қасына келіп, олардың алғашқы екі баласы – болашақ 3-ші виконт Гейдж Гарри және Мария Тереза дүниеге келді. 1761 жылы ол генерал-майор шеніне көтеріліп, 1762 жылы ағасының көмегімен 22-ші полктің қолбасшысы болып тағайындалды, бұл оған бейбіт уақытта да қолбасшылыққа мүмкіндік берді. Барлық есептер бойынша, Гейдж әділ әкімші болып көзге түсті, ол адамдардың өмірі мен мүлігіне құрметпен қарады, бірақ жер иелері мен католик дін қызметкерлеріне күдікпен қарады, оларды француздардың пайдасына әрекет ететін жандар деп есептеді. 1763 жылғы Париж шарты бойынша бейбітшілік жарияланғаннан кейін, Гейдж басқа қызметке ауысу үшін белсенді әрекеттер жасады, себебі ол "осы қарғысқа толы климаттан қатты шаршадым, мен мұнда тағы бір күн қалуым үшін өте үлкен сыйлық алуым керек" деді.

Понтиактың көтерілісі

Жаңа Францияны басып алғаннан кейін, алғашқы ұлттардың халқына құрмет көрсетпеген Амхерст, британ-үнді қарым-қатынасын нашарлататын саясатты енгізді, атап айтқанда, оларға оқ-дәрі сатуға тыйым салды. Бұл, британдықтардың олардың жерлеріне енуіне байланысты кең таралған алаңдаушылықпен бірге, Огайо аймағының және бұрынғы француздық Пейс д'ен-О аймағының тайпаларын британдықтарға қарсы көтерілуге итермеледі. 1763 жылдың мамырында Оттава басшысы Понтиактың жетекшілігімен олар нашар күзетілген британдық шекаралық бекіністеріне шабуылдар жасады, кейбіреулерінен британдықтарды сәтті ығыстырып, басқаларын қорқытып, сондай-ақ осы аймақтардағы елді мекендерді үркітті. Қақтығысты дипломатиялық жолмен аяқтауға үміттене отырып, Гейдж полковник Джон Брэдстрит пен полковник Генри Букеге әскери экспедицияларға шығуға, ал сер Уильям Джонсонға бейбіт келіссөздер жүргізуге бұйрық берді. Джонсон 1764 жылдың жазында наразы тайпалардың бір бөлігімен Форт-Ниагара шартын жасады, ал полковник Буке 1764 жылдың қазанында шартты атысты тоқтату туралы келіссөздер жүргізді, нәтижесінде Джонсон 1765 жылы тағы бір бейбіт келісімге келді. 1765 жылы 42-ші Корольдік таулы полкі соңынан француздардың бақылауында қалған соңғы Форт Кавендиш бекінісіне жетті. Конфликт толыққанды шешілмеді, себебі Понтиак өзі Форт-Онтариоға сапар шегіп, 1766 жылдың шілдесінде Джонсонмен ресми шартқа қол қойды.

Өз орнын нығайту

1763 жылы генерал Амхерст Солтүстік Американы қалдырғанда, ол бас қолбасшы лауазымынан демалысқа шыққан болатын. 1764 жылы Амхерст Солтүстік Америкаға қайтуға ниеті жоқ екенін жариялады, содан кейін Гейджтің сол лауазымға тағайындалуы бекітілді. (Амхерст Вирджинияның губернаторы және 60-шы жаяу әскер полкінің полковнигі қызметтерін сақтап қалды, ол 1768 жылы Вирджинияға баруға немесе лауазымынан бас тартуға мәжбүр болғанда ғана олардан бас тартты.) Оның кеңселері үшін басқа жоғары шенді офицерлердің, әсіресе Роберт Монктон мен оның жақтастарының интригалары, ол бас қолбасшы болып қызмет еткен жылдар бойына жалғасты. Гейдж 1771 жылы генерал-лейтенант шеніне көтерілді. 1767 жылы Гейдж Роберт Роджерстің рейнджерлерінің бұрынғы жетекшісі, майор Роберт Роджерсті қамауға бұйрық берді, ол соғыс кезінде Гейджге ұнамай, оған сенімсіздік танытқан. Қамаулау француздықтармен опасыздыққа түсуі мүмкін деген нашар дәлелдерге негізделген; ол 1768 жылғы әскери сотта ақталды. Гейдж бас қолбасшы ретіндегі уақытының көп бөлігін, британдық Америкадағы ең қуатты лауазымды, Нью-Йорк қаласының маңында өткізді. Гейджге Миссисипи өзенінің шығысында Солтүстік Американың барлық аумағын басқарудың әкімшілік жүктемесі жүктелгенімен, Гейдждер Нью-Йорктегі өмірді қатты ұнатқандықтарын көрсетті, қоғамдық өмірге белсенді қатысқан. Ол 1768 жылы Америка философиялық қоғамына сайлану арқылы мұны істеді. Оның лауазымы жоғары шенді офицерлердің қалтасын толтырып, әскери касса есебінен қаржылық келісімдер жасауға мүмкіндік бергенімен, оның қандай да бір маңызды заңсыз операцияларға қатысқанына көп айғақ жоқ. Бас қолбасшы ретінде күніне 10 фунт стерлингтен басқа, ол полковник шені үшін жалақысы сияқты басқа да түрлі жәрдемақылар алды. Бұл қаражат Гейдждің барлық балаларын (кем дегенде алтысы ересекке дейін жетті) Англиядағы мектепке жіберуге мүмкіндік берді. Егер Гейдж қажетсіз жағдайда мемлекеттік қаражатты қолданбаса, ол туысқандық және саяси жақсы көру сияқты кең таралған тәжірибелерге қатысты. Гейдж немесе Кембл есімді бірнеше адамға тиімді лауазымдарды қамтамасыз етуден басқа, ол сондай-ақ кейбір достары мен саяси жақтастарының немесе олардың балаларының орналасуына көмектескен сияқты.

When General Amherst left North America in 1763, it was on a leave of absence from his position as commander in chief. In 1764, Amherst announced that he had no intention of returning to North America, at which point Gage's appointment to that post was made permanent. (Amherst retained posts as governor of Virginia and colonel of the 60th Foot, positions he only gave up in 1768 when he was required to actually go to Virginia or give up the post.) Intrigues of other high ranking officers, especially Robert Monckton and his supporters, for his offices, continued throughout his tenure as commander in chief. Gage was promoted to lieutenant general in 1771. In 1767 Gage ordered the arrest of Major Robert Rogers, the former leader of Rogers' Rangers who Gage had come to dislike and distrust during the war. The arrest was based on flimsy evidence that Rogers might have been engaging in a treasonous relationship with the French; he was acquitted in a 1768 court martial. Gage spent most of his time as commander in chief, the most powerful office in British America, in and around New York City. Although Gage was burdened by the administrative demands of managing a territory that spanned the entirety of North America east of the Mississippi River, the Gages clearly relished life in New York, actively participating in the social scene. One way he did this was by joining the American Philosophical Society in 1768 through his election. Although his position gave him the opportunity to make financial arrangements that might have lined the pockets of high ranking officers at the expense of the military purse, there is little evidence that he engaged in any significant improper transactions. In addition to the handsome sum of £10 per day as commander in chief, he received a variety of other stipends, including his colonel's salary, given for leading his regiment. These funds made it possible to send all of the Gage children (at least six of whom survived to adulthood) to school in England. If Gage did not dip his hand unnecessarily in the public till, he did engage in the relatively common practices of nepotism and political favouritism. In addition to securing advantageous positions for several people named Gage or Kemble, he also apparently assisted in the placement of some of his friends and political supporters, or their children.

Колониалды шиеленістің күшеюі

Гейдж әкімдігі кезінде американдық колонияларда саяси шиеленіс күшейді. Осының салдарынан Гейдж Нью-Йорк және Бостон сияқты қалаларды нығайту үшін шекарадан әскерлерді шығара бастады. Қалалардағы әскерлердің саны арта келе, оларға жеткілікті азық-түлік пен баспана беру қажеттілігі жеделдеді. Парламент 1765 жылғы «Квартирлеу туралы» заңды қабылдады, ол британдық әскерлерге жеке тұрғын үйлер емес, бос үйлерде, сарайларда және шаруашылық ғимараттарда орналасуға рұқсат берді. Гейдждің отаршылдық наразылықтардың себептері туралы ойлары наразылықты одан әрі күшейтуде маңызды рөл атқарды. Ол 1765 жылғы мөр бажы заңынан кейінгі халықтың наразылығының басты себебі Бостонның жетекшілігімен шағын отаршылдық элита екеніне сенді. 1768 жылы ол Бостонды басып алу үшін екі полк орналастыруды ұсынды, бұл қаладағы жағдайды одан бетер шиеленістірді. Қаладағы әскерлердің арасында Квебек және Нью-Йоркте отарлаушылармен қақтығысқан және тәртіпсіздікке бой алған 29-шы жаяу әскер полкі де болды. Осы басқыншылық 1770 жылы Бостон қырғынына әкеп соқты. Сол жылы ол: «Америка бір шетінен екінші шетіне дейін тек қана қатыгездікпен көзге түседі, ал бостондықтар одан да қатыгез» деп жазды. Кейін Гейдж демократияның маңызды қауіп екеніне сене бастап, наразылықтың себептері туралы ойын өзгертті. Ол отарлаушылардың коронаның тиімді бақылауынан тыс жаңа аймақтарға қоныстануын және жергілікті басқару құралы ретінде қалалық жиналыстардың дамуын қауіптің негізгі факторлары ретінде қарастырды және 1772 жылы «Америкада демократия тым басым» деп жазды. Ол қалалық жиналыстарды тарату қажет деп санады және отарлауды британдық билікті орнатуға болатын жағалау аймақтарымен шектеуді ұсынды. Британ Парламенті «Шай партиясынан» кейін Массачусетс штатына қарсы «Төзбестік заңдары» деп аталатын жазалау шаралары сериясімен жауап берді. Осы заңдардың кейбір шарттары, мысалы, саяси сот процестерін Англияға көшіру мүмкіндігі Гейджтен бастау алды. Оның әскери тәжірибесі мен жасы (Массачусетс губернаторы Томас Хатчинсон 62 жаста және танымалды емес еді, ал оның танымалдылығы төмен лейтенант-губернаторы Эндрю Оливер 1773 жылы 67 жаста болды және 1774 жылдың наурыз айында қайтыс болды) және Атлантиканың екі жағында да беделді тұлға болғандықтан Гейдж ағымдағы дағдарысты басқаруға және Парламент актілерін орындауға ең лайықты адам деп есептелді. 1774 жылдың басында ол Хатчинсонның орнын басып, Массачусетс штатының әскери губернаторы болып тағайындалды. Ол мамыр айының басында Ұлыбританиядан келді, алдымен Бостон портындағы Касл аралындағы Вильям қамалында тоқтады. Ол 1774 жылдың 13 мамырында Бостонға келді. Оның келуі аса той-думанмен қарсы алынбады, бірақ бостондықтар Хатчинсонның кеткеніне қуанғандықтан, бастапқыда жақсы қабылданды. Оған деген жергілікті тұрғындардың көзқарасы ол түрлі актілерді, соның ішінде көптеген адамдарды жұмыссыз қалдырған Бостон порты актісін және губернатор кеңесінің мүшелерін тағайындау құқығын провинциялық жиналыстан алып қойған Массачусетс үкіметі актісін іске асыра бастағаннан кейін тез нашарлады, бірақ сайланған Бас сотты сақтап қалды. Гейдж 1774 жылдың маусым айында Массачусетс өкілдерінің заңсыз Континенттік Конгресске делегаттар жібергенін білгеннен кейін жиналысты таратып жіберді. Ол Массачусетс үкіметі актісіне сәйкес жаңа сайлау өткізуді талап етті, бірақ оның билігі жаңа тағайындалған губернатор кеңесімен кездесуден бас тартқан өкілдермен әлсіретілді. Ол сондай-ақ соғыс жасау материалдарын тәркілеу туралы әскери директиваларды қатаң түрде орындауға тырысты. 1774 жылдың қыркүйегінде ол қазіргі Сомервилл, Массачусетс штатындағы қоймадан провинциялық оқ-дәрілерді алып қоюға бұйрық берді. Бұл әрекет сәтті болғанымен, «Оқ-дәрі дабылы» деп аталатын үлкен халықтық наразылықты тудырды, нәтижесінде мыңдаған провинциялық милициялық әскерлер жұмылдырылды және Кембридж, Массачусетс қаласына қарай бет алды. Милиция көп ұзамай тарап кетсе де, провинциялықтардың күш көрсетуі Гейджге ұзақ уақытқа әсер етті және ол одан әрі өз іс-әрекеттерінде сақтық танытты. Провинциялықтардың жылдам жауабы Пол Ревир мен Бостандық ұлдарының еңбегінің нәтижесінде болды. Бостандық ұлдары Гейдждің іс-әрекетін мұқият бақылап, Гейдж британдық әскерлерін оларды ұстау үшін жұмылдыра алмас бұрын болашақ әрекеттер туралы басқаларды сәтті ескертті. Сонымен қатар, қауіптің дабылын беру үшін, егер Гейдж Бостоннан тыс жерге көптеген британдық әскерлерді жібергенін байқаса, жергілікті милицияға дабылды беру үшін Қауіпсіздік комитеті құрылды. Гейдж Бостандық ұлдары сияқты топтардың өмір сүруіне рұқсат бергені үшін сынға ұшырады. Оның офицерлерінің бірі, лорд Перси: «Генералдың үлкен кеңшілігі мен қанағаттандыруы оларды [отарлаушыларды] одан да батыл және бейшара жасауға себін тигізеді» деп мәлімдеді. Гейдж Оқ-дәрі дабылынан кейін: «Егер күш қолданылатын болса, онда ол айтарлықтай болуы керек және шетелдік әскерлер жалдануы керек, өйткені аз күшпен бастау қарсылықты ынталандырады және қорқытпайды, сондай-ақ соңында көбірек қан мен байлыққа түседі» деп жазды. Эдмунд Берк Гейдждің қайшылықты қарым-қатынасын сипаттап, Парламентте: «Англиялық адам екінші ағылшынды құлдыққа салу үшін ең қолайсыз адам» деді.

During Gage's administration, political tensions rose throughout the American colonies. As a result, Gage began withdrawing troops from the frontier to fortify urban centres like New York City and Boston. As the number of soldiers stationed in cities grew, the need to provide adequate food and housing for these troops became urgent. Parliament passed the Quartering Act of 1765, permitting British troops to be quartered in vacant houses, barns, and outbuildings, but not private residences. Gage's thoughts on the reasons for colonial unrest played an important role in furthering the unrest. He at first believed that the popular unrest after the 1765 Stamp Act was primarily due to a small number of colonial elites, led by those in Boston. In 1768 he recommended the deployment of two regiments to occupy Boston, a move that further inflamed the city. Among the troops quartered in the city was the 29th Regiment of Foot, which had previously clashed with colonists in Quebec and New York, and had a reputation for poor discipline. This occupation eventually led to the Boston Massacre in 1770. Later that year he wrote that "America is a mere bully, from one end to the other, and the Bostonians by far the greatest bullies." Gage later came to change his opinion about the source of the unrest, believing that democracy was a significant threat. He saw the movement of colonists into the interior, beyond effective Crown control, and the development of the town meeting as a means of local governance as major elements of the threat, and wrote in 1772 that "democracy is too prevalent in America". He believed that town meetings should be abolished and recommended that colonisation should be limited to the coastal areas where British rule could be enforced. The British Parliament reacted to the Tea Party with a series of punitive measures against Massachusetts known in the colonies as the Intolerable Acts. Some of the terms of those acts, for example the option to remove political trials to England, originated with Gage, With his military experience and relative youth (Massachusetts governor Thomas Hutchinson was then 62 years old and unpopular, and the equally unpopular lieutenant governor Andrew Oliver was 67 in 1773 and died in March 1774), Gage, a popular figure on both sides of the Atlantic, was deemed the best man to handle the brewing crisis and enforce the Parliamentary acts. In early 1774, he was appointed military governor of Massachusetts, replacing Hutchinson. He arrived from Britain in early May, first stopping at Castle William on Castle Island in Boston Harbour. He then arrived in Boston on 13 May 1774, having been carried there by His arrival was met with little pomp and circumstance, but was generally well received at first as Bostonians were happy to see Hutchinson go. Local attitudes toward him rapidly deteriorated as he began implementing the various acts, including the Boston Port Act, which put many people out of work, and the Massachusetts Government Act, which formally rescinded the provincial assembly's right to nominate members of the Governor's Council, though it retained the elected General Court. Gage dissolved the assembly in June 1774 after he discovered the Massachusetts representatives were sending delegates to the extralegal Continental Congress. He called for new elections to be held as per the Massachusetts Government Act, but his authority was undermined by the representatives who refused to meet with the new, appointed Governor's Council. He also sought to strictly enforce army directives calling for the confiscation of war making materials. In September 1774, he ordered a mission to remove provincial gunpowder from a magazine in what is now Somerville, Massachusetts. This action, although successful, caused a huge popular reaction known as the Powder Alarm, resulting in the mobilization of thousands of provincial militiamen who marched towards Cambridge, Massachusetts. Although the militia soon dispersed, the show of force on the part of the provincials had a lasting effect on Gage, and he subsequently grew more cautious in his actions. The rapid response of the provincials was in large part due to Paul Revere and the Sons of Liberty. The Sons of Liberty kept careful watch over Gage's activities and successfully warned others of future actions before Gage could mobilise his British regulars to execute them. A Committee of Safety was also tasked with sounding the alarm for local militias if Gage were spotted sending significant numbers of British troops outside of Boston. Gage was criticised for allowing groups like the Sons of Liberty to exist. One of his officers, Lord Percy, remarked, "The general's great lenity and moderation serve only to make them [the colonists] more daring and insolent." Gage himself wrote after the Powder Alarm, "If force is to be used at length, it must be a considerable one, and foreign troops must be hired, for to begin with small numbers will encourage resistance, and not terrify; and will in the end cost more blood and treasure." Edmund Burke described Gage's conflicted relationship by saying in Parliament, "An Englishman is the unfittest person on Earth to argue another Englishman into slavery."

Америка революциялық соғысы

1775 жылдың 14 сәуірінде Гейдж Лондоннан патриоттарға қарсы шешуші шаралар қабылдау туралы бұйрық алды. Лексингтондағы шағын қақтығыста колониялық әскерлер шашырап кетті, бірақ кейін Конкордтағы тұрақсыз жағдайда британдық әскердің бір бөлігі күшті колониялық жасақпен жеңіліске ұшырады. Британдықтар Конкордты іздеуден кейін тастап кеткенде (іздеу көбінесе сәтсіз аяқталды, өйткені колонистер алдын ала ескерту алғандықтан, көптеген жабдықтарды алып кетті), колониялық әскерлер британдық колоннамен Шарльстаунға дейін үздіксіз шайқас жүргізді. Лексингтон мен Конкорд шайқастарында британдықтардың 273, ал американдық көтерілісшілердің 93 қаза тапты. Британдық экспедиция Лексингтон мен Конкордқа «сырттай құпия» болуы керек еді, бірақ «Бостандық ұлдарының» жетекшісі Джозеф Уоррен бұл туралы біліп алды. Ол Пол Ревир мен Уильям Доуэсті колонистерді ескертуге жіберді, нәтижесінде Лексингтон мен Конкорд шайқасы болды және Американ революциялық соғысы басталды. Гейдж өзінің жоспарларын тек өзінің бірінші орынбасарына және «бір адамға» айтты. Басқа адамның оның әйелі, американдық Маргарет Кембл Гейдж болғаны және ол осы ақпаратты Уорренге жеткізгеніне қатысты дәлелдер бар. Лексингтон мен Конкордтан кейін мыңдаған колониялық әскерлер қаланы қоршап алды, Бостон қоршауын басталды. Бастапқыда көтерілісшілер (көбінесе Массачусетс генералы Артемас Уорд басқарды) қалада тұтқындалған 4000-ге жуық британдық сарбазға қарсы тұрды. Британдық адмиралы Сэмюэл Грейвс порты бақылауындағы флотқа қолбасшылық етті. 25 мамырда қалаға 4500 күш қосылды, сонымен қатар үш генерал келді: генерал-майор Уильям Хоу және бригадирлер Джон Бургойн мен Генри Клинтон. 14 маусымда Гейдж, Бургойн жазған деп есептелетін, бірақ Гейдж атынан жарияланған жарлық шығарды, ол Джон Хэнкок пен Сэмюэл Адамсты қоспағанда, тәжге адалдығын көрсеткендердің барлығына жалпы кешірім берді. Гейдж жаңадан келген генералдармен бірге қоршауға алынған күштердің бекінісін бұзу жоспарын жасады. Олар Дорчестер Хайтсты басып алу үшін десанттық шабуылды қолданады, содан кейін Роксберидегі көтерілісшілер лагеріне шабуыл жасайды. Олар Чарльзтаун түбегіндегі биік жерлерді, соның ішінде Бридс Хилл мен Бункер Хиллді басып алады. Бұл британдықтарға Кембридждегі колониялық штаб-пәтерді алуға мүмкіндік берер еді. Колонистер бұл жоспар туралы ескертіліп, бастаманы қолға алды. 16-17 маусым күні түнінде олар Бридс Хиллді нығайтты, бұл Бостондағы британдықтардың позициясына қауіп төндірді. 1775 жылдың 17 маусымында генерал Хоудың басшылығындағы британдық әскерлер Бункер Хилл шайқасында Чарльзтаун түбегін басып алды. Бұл Пирр жеңісі болды; Ұлыбритания жеңіске жетті, бірақ қоршаудың жағдайын едәуір өзгертпей, 1000-нан астам адам қаза тапты. Генри Клинтон оны «құнға баға жетпейтін жеңіс, тағы бір осындай жеңіс бізді қиратқан болар еді» деп атады, ал басқа офицерлер жеңістен ештеңе пайда болмағанын атап өтті. Гейдж өзі соғыс министріне:

On 14 April 1775 Gage received orders from London to take decisive action against the Patriots. A brief skirmish in Lexington scattered colonial militia forces gathered there, but in a later standoff in Concord, a portion of the British force was routed by a stronger colonial militia contingent. When the British left Concord following their search (which was largely unsuccessful, as the colonists, with advance warning of the action, had removed most of the supplies), arriving colonial militia engaged the British column in a running battle all the way back to Charlestown. The Battles of Lexington and Concord resulted in 273 total casualties for the British and 93 for the American rebels. The British expedition to Lexington and Concord was supposed to have been a "profound secret," but nevertheless Sons of Liberty leader Joseph Warren found out about it. He then dispatched Paul Revere and William Dawes to warn the colonists, which resulted in the Battle of Lexington and Concord, and starting the American Revolutionary War. Gage had told his plans to only his second in command and "one other person." There is evidence to suggest that the other person was his wife, Margaret Kemble Gage, who was an American, and that she may have passed on this information to Warren. Following Lexington and Concord, thousands of colonial militia surrounded the city, beginning the Siege of Boston. At first, the rebels (led mainly by Massachusetts General Artemas Ward) faced some 4,000 British regulars, who were bottled up in the city. British Admiral Samuel Graves commanded the fleet that continued to control the harbour. On 25 May, 4,500 reinforcements arrived in the city, along with three more generals: Major General William Howe and Brigadiers John Burgoyne and Henry Clinton. On 14 June, Gage issued a proclamation, believed to have been written by Burgoyne but distributed in Gage's name, granting a general pardon to all who would demonstrate loyalty to the crown—with the notable exceptions of John Hancock and Samuel Adams. Gage also worked with the newly arrived generals on a plan to break the grip of the besieging forces. They would use an amphibious assault to take control of the unoccupied Dorchester Heights, which would be followed up by an attack on the rebel camp at Roxbury. They would then seize the heights on the Charlestown peninsula, including Breed's Hill and Bunker Hill. This would allow the British to eventually take the colonial headquarters at Cambridge. The colonists were warned of these plans, and seized the initiative. On the night of 16–17 June, they fortified Breed's Hill, threatening the British position in Boston. On 17 June 1775, British forces under General Howe seized the Charlestown Peninsula at the Battle of Bunker Hill. It was a Pyrrhic victory; Britain won but suffered more than 1,000 casualties without significantly altering the state of the siege. Henry Clinton called it "[a] dear bought victory, another such would have ruined us", while other officers noted that nothing had been gained in the victory. Gage himself wrote the Secretary at War:

«Бұл адамдар бізге қарсы француздықтарға қарсы көрсетпеген рух пен мінез-құлықты көрсетеді. Олар қазір зор ашу-ыза мен ынтаға толы, ешбір адам осындай күшке ие болған емес, сіздер шынжырлы түрде әрекет етуіңіз керек немесе істі тастауыңыз керек. Бір жерде әрекет ететін шағын күш пайда бермейді, олардың күшін бөлу үшін әртүрлі бағыттарда шабуыл жасайтын үлкен армияларыңыз болуы керек. Біздің шығынымыз көтере алмайтын деңгейде. Шағын армиялар мұндай шығынға төтеп бере алмайды, әсіресе, алынған артықшылықтар тек постты басып алудан басқа ештеңе бермейді».

Ұлыбританияға оралу

1775 жылғы 25 маусымда Гейдж Ұлыбританияға хат жазып, 17 маусымдағы шайқастың нәтижесі туралы Лорд Дартмутқа хабарлады. Гейджтің есебі Англияға жеткеннен кейін үш күн өткен соң Дартмут Гейджді қайта шақырып, оның орнына Уильям Хоуды тағайындады. Бұл әрекеттің жылдамдығы үкіметтегі адамдар Гейджді қызметтен алу үшін бұрыннан дауласып жүргендігімен және шайқас соңғы шешімді қадам болғандығымен байланысты болуы мүмкін. Гейдж 26 қыркүйекте Бостонда бұйрықты алды және 11 қазанда Англияға аттанды. Дартмуттың қайта шақыру бұйрығы Гейджті бірден лауазымдарынан айырған жоқ. Уильям Хоу Бостондағы әскерлерге уақытша қолбасшы болып тағайындалды, ал генерал Гай Карлтонға Квебек әскерлерінің басқаруы жүктелді. Король Георг өзінің "ыстыққан генералын" қызметі үшін марапаттағысы келсе де, Лорд Джордж Жермен (Дартмуттың Солтүстік Америка хатшысы ретінде орнын басып алғаннан кейін) 1776 жылғы сәуірде Хоуға ресми түрде басқару құқығын берген соң Гейджтің жалғыз сыйлығы Массачусетс губернаторы қызметін сақтап қалу болды. Гейджтер Англияға оралғаннан кейін отбасы Лондонның Портленд-плейс көшесіндегі үйге қоныстанды. Ол жанашыр Король Георгпен кездесуде жылы қабылдау алғанмен, келесі жылы Гейдж 17-ші Жеңіл атқыштар полкінің басшылығын қабылдады. 1782 жылғы 20 қарашада толық генерал шеніне көтерілді.

Соңғы жылдары және мұрасы

1780-ші жылдардың ортасында соғыс машиналарын қысқарту нәтижесінде Гейджтің әскери қызметі азайды. Ол лоялистердің отарларды тастауға мәжбүр болған кезде келген шығындарын өтеуге жасаған әрекеттерін қолдады, әсіресе Бенджамин Черчтің оның жесірінің өтемақы талаптарын ілгерілетуіне көмектесті. Ол Портленд-плейс және Фирлде Фредерик Холдиманд пен Томас Хатчинсон сияқты қонақтарды қабылдады. Оның денсаулығы 1780-ші жылдардың басында нашарлай бастады. Оның әйелі одан 37 жылға жуық өмір сүрді. Оның ұлы Генри, Гейдждің ағасы Уильям қайтыс болғаннан кейін отбасылық титулды мұраға алды және Англияның ең бай адамдарының біріне айналды. Оның кіші ұлы Уильям Холл Гейдж Корольдік теңіз күштерінде адмирал болды, ал үш қызы да танымал отбасыларға үйленді. Гагетаун, Нью-Брансуик оның құрметіне аталған; Канадалық қарулы күштерінің базасы CFB Гагетаун оның есімін сақтайды. 1792 жылы Жоғарғы Канаданың вице-губернаторы Джон Грейвс Симко, Канаданы бағындырудың жеңімпаз генералдарының құрметіне Сент-Лоуренс өзенінің сағасындағы аралдар архипелагын қайта атады: Вулф аралы, Амхерст аралы, Хоу аралы, Карлтон аралы және Гейдж аралы. Соңғысы қазір Симко аралы деп аталады.

Танымал мәдениетте

2015 жылы шыққан "Бостандық ұлдары" атты шағын сериалда Гейдж рөлін Мартон Цокас сомдады.