Француз және Индия соғысындағы Брэддок жорығының жеңілісі
Braddock Expedition
Француз-индеец соғысындағы Брэдок экспедициясы: 1755 ж. Питтсбургтегі Форт Дюкенді алуға жасалған әрекет сәтсіз аяқталды. Брэдоктың жеңілісі – британдықтар үшін ауыр соққы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француздар мен үндістер соғысы кезіндегі әскери экспедиция
Military expedition during French and Indian War
Брэддок экспедициясы, сондай-ақ Брэддоктың науқаны немесе (көбінесе) Брэддоктың жеңілісі деп аталатын бұл британдық әскери экспедиция, 1754 жылдан 1763 жылға дейінгі Француздар мен үндістер соғысы кезінде 1755 жылдың жазында француздардан Форт-Дюкесніні (қазіргі Питтсбург қаласының орталығында орналасқан, 1754 жылы салынған) басып алуға тырысты. 1755 жылдың 9 шілдесінде Мононгахела шайқасында британдық әскерлер жеңіліске ұшырады, ал аман қалғандары кері шегінді. Экспедиция атауын британдық күштерге жетекшілік еткен және осы жорықта қаза тапқан генерал Эдвард Брэддоктан (1695–1755 жж.) алды. Брэддоктың жеңілісі Франциямен соғыстың бастапқы кезеңдерінде британдықтар үшін ауыр соққы болды; Джон Мак Фарагер оны 18 ғасырдағы британдықтар үшін ең қасіретті жеңістердің бірі деп сипаттайды.
The Braddock expedition, also called Braddock's campaign or (more commonly) Braddock's Defeat, was a British military expedition which attempted to capture Fort Duquesne (established in 1754, located in what is now downtown Pittsburgh) from the French in the summer of 1755, during the French and Indian War of 1754 to 1763. The British troops suffered defeat at the Battle of the Monongahela on July 9, 1755, and the survivors retreated. The expedition takes its name from General Edward Braddock (1695–1755), who led the British forces and died in the effort. Braddock's defeat was a major setback for the British in the early stages of the war with France; John Mack Faragher characterises it as one of the most disastrous defeats for the British in the 18th century.
Өмірбаян
Брэддок экспедициясы сол жазда Солтүстік Америкада француздарға қарсы британдықтардың кең ауқымды шабуылының бір бөлігі болды. Америкадағы британдық армияның бас қолбасшысы ретінде генерал Брэддок Огайо аймағына қарсы негізгі шабуылды 2100-ге жуық сарбаздан тұратын колоннамен жетекке алды. Оның құрамында екі тұрақты полк – 44-ші және 48-ші, барлығы 1400 тұрақты сарбаз, бірнеше британдық америкалық колониясынан 700 провинциялық әскер, сондай-ақ артиллерия және басқа да қолдаушы бөлімдер болды. Брэддок осы әскерлермен Форт-Дюкесні оңай басып алатынын және содан кейін француз форттарының тізбегін жаулап, ақырында Форт-Ниагараға жететініне сенді. Джордж Вашингтон, 1754 жылдың 4 маусымында губернатор Роберт Динвидди тарапынан Вирджиния полкінің подполковнигі етіп тағайындалды, ол кезде 23 жаста болған, бұл аймақты жақсы білген және генерал Брэддоктың ерікті көмекшісі ретінде қызмет етті. Брэддоктың барлаушылар басшысы Вирджиния полкінің лейтенанты Джон Фрейзер болды. Фрейзер Turtle Creek-те жер иесі болды, Fort Necessity-де болды және француздықтар Fort Duquesne-ге алмастырған Fort Prince George-де екінші қолбасшы болып қызмет етті, бұл бекініс Аллегейни және Мононгахела өзендерінің қосылған жерінде орналасқан. Брэддок француздықтармен әлі одақтаспаған тайпалардан одақтас үндістерді тартуға тырысқанда көбінесе сәтсіз болды; ол Джордж Кроган басқаратын сегіз минго үндісімен бірге барлаушылар ретінде қызмет етті. Аймақтағы көптеген үндістер, әсіресе Делавэр басшысы Шингас бейтарапты сақтады. Екі күшті еуропалық империя арасындағы соғысқа қатысқан жергілікті үндістер жеңілген жаққа қосыла алмайтындықтарын түсінді. Олар Брэддоктың сәттіліктеріне немесе сәтсіздіктеріне қарай шешім қабылдайтын.
Braddock's expedition was part of a massive British offensive against the French in North America that summer. As commander in chief of the British Army in America, General Braddock led the main thrust against the Ohio Country with a column some 2,100 strong. His command consisted of two regular line regiments, the 44th and 48th, in all 1,400 regular soldiers and 700 provincial troops from several British American colonies, and artillery and other support troops. With these men, Braddock expected to seize Fort Duquesne easily, and then push on to capture a series of French forts, eventually reaching Fort Niagara. George Washington, promoted to Lieutenant Colonel of the Virginia Regiment on June 4, 1754 by Governor Robert Dinwiddie, was then just 23, knew the territory and served as a volunteer aide de camp to General Braddock. Braddock's Chief of Scouts was Lieutenant John Fraser of the Virginia Regiment. Fraser owned land at Turtle Creek, had been at Fort Necessity, and had served as Second in Command at Fort Prince George (replaced by Fort Duquesne by the French), at the confluence of the Allegheny and Monongahela Rivers. Braddock mostly failed in his attempts to recruit Native American allies from those tribes not yet allied with the French; he had but eight Mingo Indians with him lead by George Croghan, serving as scouts. A number of Indians in the area, notably Delaware leader Shingas, remained neutral. Caught between two powerful European empires at war, the local Indians could not afford to be on the side of the loser. They would decide based on Braddock's success or failure.
Брэддок жолы
1755 жылғы 29 мамырда Мэриленд штатындағы Камберленд фортынан аттанған экспедиция зор логистикалық қиындыққа тап болды: үлкен әскер құрамын, жабдықтарымен, азық-түлікпен және (ең бастысы, форттарға шабуыл үшін) ауыр артиллериямен, тығыз орманды Аллегей таулары арқылы және Батыс Пенсильванияға дейін, шамамен 110 миль (177 км) жол жүру қажет болды. Брэддок Бенджамин Франклиннен маңызды көмек алды, ол экспедиция үшін арбалар мен жабдықтарды сатып алуға көмектесті. Арбаларды жүргізушілердің арасында кейіннен Америка тарихының аңыздары атанған екі жас жігіт болды: Дэниел Бун және Дэниел Морган. Экспедиция құрамында лейтенант Уильям Кроуфорд пен Чарльз Скотт та болды. Британдықтардың арасында Томас Гейдж, Чарльз Ли, болашақ АҚШ президенті Джордж Вашингтон және Горацио Гейтс есімдері аталады. Экспедиция баяу жылдамдықпен өтті, себебі Брэддок Форт-Дюкесне дейін жол салуды маңызды міндет деп есептеді, өйткені ол Огайо өзенінің саласында басып алуды және ұстауды жоспарлаған бекіністі тиімді қамтамасыз етуге ниеттенді, сондай-ақ дені сау аттардың жетіспеушілігі де себебі болды. Кейбір жағдайларда, колонна күніне екі миль (шамамен 3 км) ғана жылдамдықпен қозғалды, осылайша Брэддок жолы – экспедицияның маңызды мұрасы салынды. Қозғалысты жеделдету үшін Брэддок әскерін өзі басқаратын 1300 саяхатшыдан тұратын «жедел колоннаға» бөлді, ал полковник Томас Данбар басқаратын 800 саяхатшыдан тұратын, көптеген жүкті алып жүрген қосалқы колонна артта қалды. Олар өткен жазда француз және канадалық әскерлер Вашингтонды жеңген Форт Нецесситидің қираған қалдықтарынан өтті. Жол жүрісі кезінде француз және үндістердің шағын отряды Брэддок әскерімен шайқасты. Осы уақытта Форт-Дюкесндегі француз гарнизоны 250 француз теңізшісінен және канадалық милициядан тұрды, ал форттың сыртында 640-қа жуық үндістер одақтас ретінде орналасқан. Үндістер француздармен ұзақ жылдар бойы байланысқан түрлі тайпалардан шыққан, олардың ішінде Оттава, Оджибве және Потаватоми тайпалары бар еді. Канадалық командир Клод Пьер Пекоди де Контрекёр үнділерден британдықтар фортты қоршауға әзірленіп жатқаны туралы хабар алды. Ол Брэддоктың артиллериясына төтеп бере алмайтынын түсінді және Брэддок армиясы Мононгахела өзенін кесіп өтетін кезде алдын ала шабуыл жасауға шешім қабылдады. Үндістердің одақтастары бастапқыда британдықтардың осындай үлкен күштеріне шабуыл жасауға құлшынбады, бірақ француздық дала командирі Даниэль Линар де Божо, соғысқа дайын киімдерін киіп, соғыс бояуымен әшекейленген, оларды өзінің басшылығымен жүруге көндірді.
Setting out from Fort Cumberland in Maryland on May 29, 1755, the expedition faced an enormous logistical challenge: moving a large body of men with equipment, provisions, and (most importantly, for attacking the forts) heavy cannons, across the densely wooded Allegheny Mountains and into western Pennsylvania, a journey of about 110 mile (177 km). Braddock had received important assistance from Benjamin Franklin, who helped procure wagons and supplies for the expedition. Among the wagoners were two young men who would later become legends of American history: Daniel Boone and Daniel Morgan. Other members of the expedition included Ensign William Crawford and Charles Scott. Among the British were Thomas Gage; Charles Lee, future American president George Washington, and Horatio Gates. The expedition progressed slowly because Braddock considered making a road to Fort Duquesne a priority in order to effectively supply the position he expected to capture and hold at the Forks of the Ohio, and because of a shortage of healthy draft animals. In some cases, the column was only able to progress at a rate of two miles (about 3 km) a day, creating Braddock's Road—an important legacy of the march—as they went. To speed up movement, Braddock split his men into a "flying column" of about 1,300 men which he commanded, and, lagging far behind, a supply column of 800 men with most of the baggage, commanded by Colonel Thomas Dunbar. They passed the ruins of Fort Necessity along the way, where the French and Canadians had defeated Washington the previous summer. Small French and Indian war bands skirmished with Braddock's men during the march. Meanwhile, at Fort Duquesne, the French garrison consisted of only about 250 French marines and Canadian militia, with about 640 Indian allies camped outside the fort. The Indians were from a variety of tribes long associated with the French, including Ottawas, Ojibwas, and Potawatomis. Claude Pierre Pécaudy de Contrecœur, the Canadian commander, received reports from Indian scouting parties that the British were on their way to besiege the fort. He realised he could not withstand Braddock's cannon, and decided to launch a preemptive strike, an ambush of Braddock's army as he crossed the Monongahela River. The Indian allies were initially reluctant to attack such a large British force, but the French field commander Daniel Liénard de Beaujeu, who dressed himself in full war regalia complete with war paint, convinced them to follow his lead.
Мононгахела шайқасы
1755 жылдың 8 шілдесінде Брэддок әскері Бас барлаушы, лейтенант Джон Фрейзерге тиесілі жерде болды. Сол күні кешке үндістер британдықтарға делегация жіберіп, кездесу өткізуді сұрады. Брэддок Вашингтон мен Фрейзерді жіберді. Үндістер британдықтардан Форт-Дюкестен француздардың бейбіт түрде шығуын келісу үшін олардың ілгерілеуін тоқтатуды өтінді. Вашингтон да, Фрейзер де Брэддокқа осыны ұсынды, бірақ ол келіспеді. 1755 жылдың 9 шілдесінде Брэддок әскері Форт-Дюкестен оңтүстікке қарай 16 шақырым жерде Мононгахела өзенін қарсылықсыз кесіп өтті. 300 гранадер мен колониялықтардан тұратын, подполковник Томас Гейдж басқаратын алдыңғы қатар алға жылжи бастады. Джордж Вашингтон оған жоспарының кемшіліктері туралы ескертуге тырысты – мысалы, француздар мен үндістер британдықтар қолданған ашық алаңдағы стильде емес, басқаша шайқасқа түседі, – бірақ оның күш-жігері ескерілмеді: Брэддок әскерлерінің «джентльмендер» сияқты күресуін талап етті. Содан кейін күтпеген жерден Гейдждің алдыңғы қатары Божу бастаған француздар мен үндістердің тобын кездестірді, олар өзенге асығып келе жатқан, кешігіп, тұрақтап үлкермеді. Кейін Гейдж сарбаздары мен француздар арасындағы шайқаста Божу гранадерлердің алғашқы оқтарынан қаза тапқандардың бірі болды. 100 француз канадасы қамалға қашып, оқтардың шуы үндістерді тоқтатса да, Божудың өлімі француздардың рухына кері әсер етпеді; Жан Даниель Дюма, француз офицері, француздардың қалған бөлігін және олардың үндістандық одақтастарын біріктірді. Мононгахела шайқасы, Жай дала шайқасы немесе Брэддоктың жеңілісі деп аталатын шайқас ресми түрде басталды. Брэддоктың күштері шамамен 1400 адамнан тұрды. Британдықтар 300-900 адамнан тұратын француздар мен үндістердің күштеріне қарсы тұрды. Көптеген жағдайларда тұрақ деп сипатталатын бұл шайқас, шын мәнінде, екі күштің күтпеген уақытта және жерде кездесуі болды. Француздар мен үндістердің жылдам және тиімді жауабы – олардың командирлерінің ерте қазасына қарамастан – Брэддоктың көптеген әскерлерін тұзаққа түсіпті деп ойлатуға жеткізді. Алайда француз шайқасы туралы есептерден француздар мен үндістердің күштері тұраққа дайындалуға кеш қалғанын және британдықтар сияқты олар да таңғалғанын көруге болады. Оқтар алмасылғаннан кейін Гейдждің алдыңғы тобы кері шегінді. Жолдың тар жерінде олар атыс естілген кезде жылдам алға жылжыған Брэддоктың негізгі күштерімен соқтығысты. Канадалық милиция мен үндістер оларды қоршап алып, жолдың бойындағы ормандардан британдықтардың қанаттарына снайперлік оқтарды жалғастырғанда, бүкіл колонна тәртіпсіздікке ұшырады. Осы кезде француз теңізшілері жолдан шығып, британдықтарды кері итеруді бастады. Брэддоктың үлгісін ұстанған офицерлер бірліктерді жолдың шегінде реттеуге тырысты, бұл стратегия солдаттарды оңай нысанаға айналдырды. Артиллериялық топтар қорғану үшін оқ атуға тырысты, бірақ олардың қаруларын дұрыс бағыттауға және жүктеуге жеткілікті орын болмады. Британдықтарды ертіп келген провинциялық әскерлер қатарынан бөлініп, өз еріктерімен атыс бастады. Осылайша, британдық сарбаздар өздерінің кейбір одақтастарын жау деп қате түсіріп, оларға оқ жаудырды. Бірнеше сағатқа созылған қақтығыстан кейін Брэддок атынан қаза тапты, ал тиімді қарсылық құлдырады. Полковник Вашингтон, командалық тізбекте ресми лауазымы болмаса да, белгілі бір тәртіпті орнатып, оны сақтай алды. Ол артқы қарауыл құрды, бұл күштің қалдықтарына жұмыстан шығуға мүмкіндік берді. Бұл оған Мононгахеланың Батыры деген лақап берді, оған тост айтылып, оның атағы біраз уақытқа бекітілді. Біз сол жерге үлкен шығынсыз жеттік, тек француздар мен үндістердің барлаушылары кейде артта қалғандарды ұстап алып отырды. Бізге келгенде, француздар мен үндістердің тобы шабуыл жасады, олардың саны үш жүзден аспайтынына сенімдімін, ал біздің жасағымыз бір мың үш жүзге жуық жақсы қаруланған әскерден тұратын, негізінен тұрақты сарбаздар, олар соншалықты үрейленді, олардың қорқынышын сипаттау мүмкін емес. Офицерлер ерлерін жігерлендіру үшін ерлікпен әрекет етті, олар қатты зардап шекті, алпысқа жуық адам қаза тапты және жарақат алды; біздің санымыздың үлкен бөлігі. Күн батқанда, аман қалған британдықтар мен отарлаушылар өздері салған жолмен қашып кетті. Брэддок 13 шілдеде ұзақ шегіну кезінде алған жарақаттарынан қайтыс болды және Форт Несесситі паркінде жерленді. Брэддок шайқасқа алып келген шамамен 1300 адамның ішінде 456-сы қаза тапты және 422-сі жарақат алды. Комиссияланған офицерлер басты нысана болды және қатты зардап шекті: 86 офицердің ішінде 26-сы қаза тапты және 37-сі жарақат алды. Британ колоннасымен бірге келген 50-ге жуық әйелдің (қызметшілер мен ас әзірлеушілер) арасында тек 4-еуі ғана аман қалды. Француздар мен канадалықтар 8 қаза тапқан және 4 жарақат алғандарын хабарлады; олардың үндістандық одақтастары 15 қаза тапқан және 12 жарақат алған. Полковник Данбар, резерв және артқы жабдықтау бөлімдерімен, аман қалғандар оның орнына келгенде, артық жабдықтар мен зеңбіректерді жоюға бұйрық берді, оның салдарынан 150 шананы өртеді. Айырықша жағдай, осы кезде жеңілген, рухы құлаған және ұйымсыз британдық күштері әлі де қарсыластарынан көп санды болды. Француздар мен үндістер қуып жеңілмеді, олар өлгендердің мүліктерін тонаумен және бас сүйектерді жинаумен тығырықтан шыға алмады. Француз командирі Дюма британдықтардың толығымен жеңілгенін түсінді. Дегенмен, оның әскерлерін ренжітуден қашыну үшін, ол олардың қуып жеңуіне тырыспады.
By July 8, 1755, the Braddock force was on the land owned by the Chief Scout, Lieutenant John Fraser. That evening, the Indians sent a delegation to the British to request a conference. Braddock sent Washington and Fraser. The Indians asked the British to halt their advance so that they could attempt to negotiate a peaceful withdrawal by the French from Fort Duquesne. Both Washington and Fraser recommended this to Braddock but he demurred. On July 9, 1755, Braddock's men crossed the Monongahela without opposition, about 10 mile (16 km) south of Fort Duquesne. The advance guard of 300 grenadiers and colonials with two cannon under Lieutenant Colonel Thomas Gage began to move ahead. George Washington tried to warn him of the flaws in his plan—for example, the French and the Indians fought differently than the open field style used by the British—but his efforts were ignored: Braddock insisted that his troops fight as "gentlemen". Then, unexpectedly, Gage's advance guard came upon Beaujeu's party of French and Indians, who were hurrying to the river, behind schedule and too late to set an ambush. In the skirmish that followed between Gage's soldiers and the French, Beaujeu was among those killed by the first volley of musket fire by the grenadiers. Although some 100 French Canadians fled back to the fort and the noise of the cannon held the Indians off, Beaujeu's death did not have a negative effect on French morale; Jean Daniel Dumas, a French officer, rallied the rest of the French and their Indian allies. The battle, known as the Battle of the Monongahela, or the Battle of the Wilderness, or just Braddock's Defeat, was officially begun. Braddock's force was approximately 1,400 men. The British faced a French and Indian force estimated to number between 300 and 900. The battle, frequently described as an ambush, was actually a meeting engagement, where two forces clash at an unexpected time and place. The quick and effective response of the French and Indians—despite the early loss of their commander—led many of Braddock's men to believe they had been ambushed. However, French battle reports reveal that the French and Indian force was too late to prepare an ambush and had been just as surprised as the British. After an exchange of fire, Gage's advance group fell back. In the narrow confines of the road, they collided with the main body of Braddock's force, which had advanced rapidly when the shots were heard. The entire column dissolved in disorder as the Canadian militiamen and Indians enveloped them and continued to snipe at the British flanks from the woods on the sides of the road. At this time, the French marines began advancing from the road and began to push the British back. Following Braddock's example, the officers kept trying to reform units into regular show order within the confines of the road, a strategy that did little but make the soldiers easy targets. The artillery teams tried to provide covering fire, but there was simply not enough space for them to aim and load their pieces properly. The provincial troops accompanying the British eventually broke ranks and started firing back at will. In the confusion, the British soldiers mistook some of their own allies for the enemy and fired on them. After several hours of intense combat, Braddock was fatally shot off his horse, and effective resistance collapsed. Colonel Washington, although he had no official position in the chain of command, was able to impose and maintain some order. He formed a rear guard, which allowed the remnants of the force to disengage. This earned him the sobriquet Hero of the Monongahela, by which he was toasted, and established his fame for some time to come. text=We marched to that place, without any considerable loss, having only now and then a straggler picked up by the French and scouting Indians. When we came there, we were attacked by a party of French and Indians, whose number, I am persuaded, did not exceed three hundred men; while ours consisted of about one thousand three hundred well armed troops, chiefly regular soldiers, who were struck with such a panic that they behaved with more cowardice than it is possible to conceive. The officers behaved gallantly, in order to encourage their men, for which they suffered greatly, there being near sixty killed and wounded; a large proportion of the number we had.|source=George Washington, July 18, 1755, letter to his mother. By sunset, the surviving British and colonial forces were fleeing back down the road they had built. Braddock died of his wounds during the long retreat, on July 13, and is buried within the Fort Necessity parklands. Of the approximately 1,300 men Braddock had led into battle, 456 were killed and 422 wounded. Commissioned officers were prime targets and suffered greatly: out of 86 officers, 26 were killed and 37 wounded. Of the 50 or so women that accompanied the British column as maids and cooks, only 4 survived. The French and Canadians reported 8 killed and 4 wounded; their Indian allies lost 15 killed and 12 wounded. Colonel Dunbar, with the reserves and rear supply units, took command when the survivors reached his position. He ordered that excess supplies and cannons should be destroyed before withdrawing, burning about 150 wagons on the spot. Ironically, at this point the defeated, demoralized and disorganised British forces still outnumbered their opponents. The French and Indians did not pursue; they were far too busy looting dead bodies and collecting scalp trophies. The French commander, Dumas, realized the British were utterly defeated. Yet, to avoid upsetting his men, he did not attempt any further pursuit.