Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пенни Лапсанг Рембо (нағыз аты Джереми Джон Раттер, 1943 жылы туған) - жазушы, ақын, философ, суретші, музыкант және белсенді. Ол EXIT және Ceres Confusion атты перформанс өнер топтарының мүшесі болды, ал 1972 жылы Фил Расселл, сонымен қатар Уолли Хоуп есімдерімен танымал адамдармен бірге Stonehenge Free фестивалінің негізін қалады. 1977 жылы Стив Игнорантпен бірлесіп, анархистік панк-топ Crass-ті құрып, оның барабаншысы болды. Crass тобы 1984 жылы таратылды. 2000 жылға дейін Рембо жазу ісіне толыққанды берілді, ал 2001 жылы австралиялық саксофонист Луиза Эллиоттпен және Last Amendment туымен көптеген джаз музыканттарымен бірге жұмыс істейтін перформанс ақыны ретінде қайтадан қоғамдық аренаға оралды.
Penny Lapsang Rimbaud (born Jeremy John Ratter, 1943) is a writer, poet, philosopher, painter, musician and activist. He was a member of the performance art groups EXIT and Ceres Confusion, and in 1972 was co founder of the Stonehenge Free Festival, together with Phil Russell aka Wally Hope. In 1977 with Steve Ignorant, he co founded the seminal anarchist punk band Crass and served as its drummer. Crass disbanded in 1984. Until 2000 Rimbaud devoted himself almost entirely to writing, returning to the public platform in 2001 as a performance poet working with Australian saxophonist Louise Elliott and a wide variety of jazz musicians under the umbrella of Last Amendment.
Атауы
Раттер 1977 жылы өзінің атын заңды түрде өзгерткенін мәлімдейді, өйткені, оның жеке сөздерімен айтқанда, ол "өзінің баласы болғысы келді". Тегі француз символизмі ақыны Артур Рембоның тегінен алынған; есімі Рембоның інісі Энтони оны "бір тиындық дәретхана философы" деп атағандықтан (сол кезде қоғамдық дәретханаға кіру үшін бір тиын төленетін) таңдалды.
Ratter claims to have changed his name by deed poll in 1977, as, in his own words, he "wanted to be his own child". The surname was taken from that of the French symbolist poet Arthur Rimbaud; the forename was chosen because Rimbaud's brother Anthony would refer to him as "a toilet seat philosopher" (a penny being the price to enter public toilets in the day).
Ерте өмір
Рембо екі мемлекеттік мектептен қуылды: Оңтүстік-Шығыс Англиядағы Брентвуд мектебінен және Солтүстік Уэльстегі Линдисфарн колледжінен. Бастапқы сұхбаттарында ол Оксфордтағы Магдалена колледжінде философия оқығанын айтқан, бірақ кейін бұл әңгіменің "олар менің интеллектуалдық екенімді мойндамау үшін" құрастырылғанын мәлімдеді.
Rimbaud was expelled from two public schools: Brentwood School in South East England and Lindisfarne College in North Wales. In early interviews, he claimed to have studied philosophy at Magdalen College, Oxford, but later claimed that this story had been fabricated "so that they couldn’t disclaim my role as an intellectual."
Өнерге арналған өмірі
1964 жылы Рембо ITV Гранаданың "Ready Steady Go!" бағдарламасында пайда болды. "Битлз" тобының "Мен сені қолға алғым келеді" әнін бейнелейтін сурет салу байқауында жеңіске жеткені үшін Джон Ленноннан жүлде алды. Рембо білім беруден көңілі тоққанша қысқа мерзімге сурет салу мұғалімі болып жұмыс істеді, содан кейін көмір тасушы болып біраз уақыт жұмыс істеді. 1967 жылы "Алтыншы бақыттың қонақ үйі" фильмінен шабыттанған Рембо мен Джи Ваучер, екеуі де вегетариан болғандықтан, Эссекс округінің оңтүстік-батысындағы Эппинг орман аймағында анархисттік/пацифисттік ашық есік – Dial House үйін құрды. Қазір бұл орын "радикалды шығармашылықтың орталығы" ретінде белгілі.
In 1964, Rimbaud appeared on ITV Granada's Ready Steady Go! to receive a prize from John Lennon after having won a competition to produce artwork depicting the Beatles' song "I Want to Hold Your Hand." Rimbaud worked briefly as an art teacher before becoming disillusioned with education, and then spent some time working as a coalman. In 1967, inspired by the film Inn of the Sixth Happiness, Rimbaud and Gee Vaucher, both vegetarians, set up the anarchist/pacifist open house Dial House in the Epping Forest of southwest Essex, which has now become firmly established as a "centre for radical creativity."
Уоли Хоуптың өлімі мен Крас
Диал Хауста 1970-ші жылдардың басында Рембо Фил Расселмен бірге Стоунхендж фестивалін құрды, ол Уолли Хоуп ретінде танымал, және бұл туралы Рембоның 1998 жылғы автобиографиясында – «Шибболет: Менің көтерілісшіл өмірімде» жазылған. ЛСД иелігі үшін психиатриялық клиникаға қамаудан кейін Расселдің психикалық денсаулығы күрт нашарлаған сияқты, әсіресе оған тағайындалған дәрілердің жанама әсерлерінен, содан кейін ол қайтыс болды. Расселдің өлімі өзіне-өзі қол жұмсау деп ресми түрде жарияланғанымен, Рембо Расселдің өлтірілгеніне күшті дәлелдер тапқанын және оның өліміне байланысты жауапсыз қалған сұрақтар оны 1977 жылы анархистік панк-тобы Crass құруға түрткенін мәлімдейді. 1984 жылы Crass тобы тарағаннан кейін Рембо уақытша шөлгеуге ұқсас өмір салтын қабылдап, поэзия, философия, эсселер, романдар мен пьесалар жазып, жариялады. 2001 жылы ол сахнаға поэзияны орындаушы ретінде қайта оралды, алдымен саксофонист Эд Джонспен, содан кейін оның тұрақты серігі болған Луиза Эллиоттпен бірге жұмыс істеді. 2003 жылы Crass тобының вокалисі Ив Либертинмен бірге ол Crass Collective ұжымын құрды, кейіннен Crass Agenda деп, ал соңында Last Amendment деп аталды – бұл Рембоның прогрессивті, импровизациялық өнерге деген қызығушылығын бөлісетін джаз музыканттары, суретшілер және кино режиссерлерінің еркін тобы.
At Dial House in the early 1970s, Rimbaud co founded the Stonehenge Festival along with Phil Russell, better known as Wally Hope, as documented in Rimbaud's 1998 autobiography Shibboleth: My Revolting Life. Following his incarceration in a mental institution for possession of LSD, Russell appeared to have been seriously mentally damaged, especially by the side effects of prescription drugs that he had been administered, and subsequently died. Though the official verdict declared Russell's death a suicide, Rimbaud claims that he has uncovered strong evidence that Russell was murdered and that his anger over unanswered questions about the death inspired him to form the anarchist punk band Crass in 1977. When Crass disbanded in 1984, Rimbaud adopted a hermit like existence, writing and publishing poetry, philosophy, essays, novels and plays. In 2001, he returned to the public platform as a performance poet, first working with saxophonist Ed Jones and then with Louise Elliott, who has become his full time accompanist. With Crass vocalist Eve Libertine, in 2003 he founded the Crass Collective, later known as the Crass Agenda and finally the Last Amendment, a loose collective of jazz musicians, artists and filmmakers who share Rimbaud's interest in progressive, improvisational art.
Жазба шығармалары
Рембоның жазбаларына бастапқыда өзі жариялаған «Реалити Азил» кіреді, ол христиан дініне қатысты өткір сынға толы шабуыл. Бұл шығарма Красстың 1978 жылғы «The Feeding of the 5000» дебюттік альбомында, сондай-ақ ұзақ сингл түрінде және 45 минуттық сөздік монолог ретінде кеңінен өңделген күйде жарияланды. Басқа жазбалары: 1982 жылғы Фолкленд соғысынан кейін премьер-министр Маргарет Тэтчер мен оның үкіметін сынаған «Rocky Eyed» атты ұзын поэма, ол Красс тобының «Yes Sir, I Will» альбомына енді; «The Death of Imagination» («4 бөлімнен тұратын музыкалық драма»); және «The Diamond Signature» (AK Press баспасынан шыққан). «О, Америка» 2001 жылғы 11 қыркүйектегі шабуылдарға және АҚШ-тың терроризмге қарсы соғысына жауап ретінде жазылған. Онда: «Бізге өшпенділіктің күйдіретін ашуы емес, әділдік беріңіз, соғыстың нәтижесі емес, одан тәуелді де емес бейбітшілік беріңіз» деген сөздер бар.
Rimbaud's written works include the originally self published Reality Asylum, a vitriolic attack on Christianity that appeared in heavily revised form on Crass' 1978 debut album The Feeding of the 5000, as a longer single and as a 45 minute spoken word monologue. Other writings include: Rocky Eyed, an extended poem attacking prime minister Margaret Thatcher and her government following the 1982 Falklands War, which was recorded as the Crass album Yes Sir, I Will; The Death of Imagination (a "musical drama in 4 parts"); and The Diamond Signature (published by AK Press). Oh America is a response to the September 11, 2001 attacks and the United States' subsequent war on terror. It includes the line, "Give us justice which is not the searing spite of revenge, peace which is not the product of war nor dependent upon it."
Қазіргі жұмыс
Рембо 2008 жылы Japanther тобының "Tut Tut Now Shake Ya Butt" альбомына бірнеше сөйлеу тректерін қосты, сондай-ақ Charlatans тобының "Who We Touch" альбомындағы "I Sing the Body Eclectic" әніне сөйлеу вокалын жазды.
Rimbaud contributed several spoken word tracks to the 2008 Japanther album Tut Tut Now Shake Ya Butt and spoken word vocals for the Charlatans track "I Sing the Body Eclectic" on the album Who We Touch.