Роберт Куин: Американ гитарисінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық гитарист

Роберт Вольф Куин (30 желтоқсан 1942 – 31 мамыр 2004) – американдық гитарист. Огайо штатының Акрон қаласында туған Куин өзінің танымалдылығы төмен болғанымен, көптеген музыканттармен жұмыс істеді. Сынаушы Марк Деминг: «Куиннің көп қырлы стилі джаз, рок және блюздің түрлі музыканттарының ықпалын қамтыды, ал оның ойлы техникасы мен принципиалды тәсілі көптеген көреген музыканттармен жемісті ынтымақтастыққа әкелді» деп жазды. Оның серіктестерінің арасында Ричард Хелл & the Voidoids, Лу Рид (әсіресе The Blue Mask альбомында), Брайан Ино, Джон Зорн, Икуэ Мори, Марк Рибот, Марианна Фейтфулл (Strange Weather), Ллойд Коул, Мэтью Свит және Том Уэйтс болды. Лестер Бангс оны «маңызды тұлға» және «алғашқы Лу Рид пен Джеймс Уильямсонның жетістіктерін қабылдап, оларды жаңа, жеке стильге жеткізген алғашқы гитарист» деп сипаттады, ол Майлс Дэвистің On the Corner дәуіріне тән ерекшеліктеріне ұқыпты назар аударды. Куин Rolling Stone журналының Дэвид Фрикесі «100 ең ұлы гитарист» тізімінде 80-ші орынға қойылды.

Ерте өмір

Куин Огайо штатының Акрон қаласында Розали (құрмет аты Коэн) мен Роберт Клойд Куиннің ұлы болып дүниеге келді. Ол философ Уиллард Ван Орман Куиннің сіңілі баласы еді. 1965 жылы Эрлхэм колледжін бітіргеннен кейін, Куин 1968 жылы Сент-Луис қаласындағы Вашингтон университетінен "инерциямен" заңгер мамандығын бітірді. Куин сондай-ақ, Беркли музыка мектебіне белгілі бір кезде түсіп, бірақ диплом алмады.

Мансап

1969 жылы Куин 1969 жылдың соңы мен 1971 жылдың арасында Сент-Луис және Сан-Францискода өмір сүрген кезеңде Velvet Underground тобының концерттік жазбаларының бірнеше кассетасын жасады. Бұл жазбалар 2001 жылы Polydor Records компаниясы арқылы Bootleg Series Volume 1: The Quine Tapes деген атпен жарық көрді. Сапасы төмен болғанымен, альбом топтың маңызды құжаты болып саналады. Куин жазбаларында: «Мен осы өнер көрсетулерден зор ләззат алып, шабыттандым. Гитарист ретінде, олар менің қандай музыкалық бағытты таңдауыма маңызды әсер етті» деп жазды. Сент-Луисте ол Брюс Фермасы деп аталатын, The Byrds тобының әндерін орындайтын топта өнер көрсетті. Сан-Францискодағы жылдары (Калифорнияда адвокаттық экзаменді тапсыруға жасаған әрекеттерімен қатар) Куин «өз стильімді қалыптастыра бастадым», көбінесе ЛСД әсерімен өнер көрсетті; алайда, ол Jefferson Airplane және Grateful Dead сияқты психоделикалық рок топтарын жек көретін. The Stooges тобының Raw Power (1973) альбомы және Брайан Ино сыншы Айра Роббинс оның жұмысын «көрнекті және бағаланбаған» деп сипаттады. The Voidoids тобы тарағаннан кейін Куин Лидия Ланч, Джоди Харрис және Material тобымен бірге жазды. 1979 жылдың қыркүйегінен 1980 жылдың шілдесіне дейін Куин мен Харрис барабан машинасымен әртүрлі гитаралық импровизацияларды жазды. 1981 жылы осы эксперименттердің бір бөлігі Харрис/Куиннің Escape альбомы ретінде шықты. Material тобының мүшесі Фред Махермен бірге Куин 1984 жылы шыққан жалғыз жеке альбомын Basic жазды. 1980-жылдардың басында Лу Рид Куинді өзінің тобына шақырды. Ол Ридтің ең жақсы альбомдарының бірі саналатын The Blue Mask (1982) альбомында ойнады. Рид пен Куиннің гитаралық жұмысы ырғақ пен мелодия арасындағы шекараны жоятын өзара байланысқан дуэттер жасады. Ридтің 1983 жылғы Legendary Hearts альбомында да сол топтың көп бөлігі болды, бірақ Куин Ридпен туындаған шиеленістерге байланысты жұмыстан кетті, бұл Ридтің Legendary Hearts альбомында Куиннің көптеген гитаралық бөліктерін араластырып немесе толығымен алып тастауынан одан әрі күшейді. Куин альбомның алдын ала көшірмесін алғанда, ол осыған қатты ашуланып, кассетаны «ұсақ-ұсақ бөлшектерге» айналдырып жіберді. Рид Куинді әлемдік турнеге қайта шақырды, ол A Night with Lou Reed (1983) бейнефильмінде және Live in Italy (1984) альбомында жазылған; Куин турнеге баруды ұнатпады, бірақ қаржылық себептермен келісті. 1984 жылы Ридпен серіктестігін толығымен тоқтатты. Куин 1970-жылдардың соңынан 1980-жылдардың ортасына дейін (өндірушінің Нью-Йорктегі тұрақты жұмысымен қатар) жиі Иномен бірлесіп жұмыс істегенімен, «олардың жұмысының көп бөлігі жарық көрген жоқ». 1980-жылдары Куин Том Уэйтс, Джон Зорн, Марианна Фейтфулл және Скритти Политтидің жазбаларында сессиялық музыкант ретінде өнер көрсетті. 1980-жылдардың соңы мен 1990-жылдардың басында Куин бірнеше музыканттармен бірлесіп жұмыс істей бастады, олар оны жаңа аудиторияға таныстырды және оның беделін біршама арттырды. Саксофонист/композитор Джон Зорн Куинді бірнеше эксперименталды жобаларға шақырды. Ол 1994 жылы They Might Be Giants тобының John Henry альбомында ойнады, сонымен қатар осы кезеңде поп әншілері Ллойд Коул және Мэтью Свитпен де жұмыс істеді. Свиттің ең танымал әні «Girlfriend» Куиннің қарбалас, шыңырлаған гитаралық жұмысымен ерекшеленеді.

In 1969, Quine made a series of cassette recordings of the Velvet Underground performing live in St. Louis and San Francisco, where he lived between late 1969 and 1971. These saw official release in 2001 by Polydor Records, titled Bootleg Series Volume 1: The Quine Tapes. Though lo fi in sound quality, the album is an important document of the group. In the liner notes, Quine writes: "I got a lot of pleasure and inspiration from these performances. As a guitar player, they were an important element in shaping what musical direction I wanted to take." While in St. Louis, he performed in a band called Bruce's Farm that specialized in Byrds covers. Throughout his San Francisco years (coinciding with his attempts to pass the California bar exam), Quine "sort of began to come up with my own style," often performing under the influence of LSD; nevertheless, he disdained such psychedelic rock groups as Jefferson Airplane and the Grateful Dead. The Stooges' Raw Power (1973) and Brian Eno. while critic Ira Robbins describes his work as "stunning and underrated". After The Voidoids broke up, Quine recorded with Lydia Lunch, Jody Harris and Material. From September 1979 to July 1980, Quine and Harris recorded various guitar improvisations with a drum machine. In 1981, some of those experiments were released as the Harris/Quine album, Escape. With Material bandmate Fred Maher, Quine recorded his only other solo album, Basic, released in 1984. In the early 1980s, Lou Reed drafted Quine to join his group. He appeared on The Blue Mask (1982), widely regarded as one of Reed's best albums. The Reed Quine guitar work crafted interlocking duels that blur the lines between rhythm and leads. Reed's 1983 album Legendary Hearts featured most of the same group, but Quine eventually quit due to tensions with Reed, exacerbated when Reed mixed down or entirely removed most of Quine's guitar parts on Legendary Hearts. Quine claimed that when he got his advance copy of the album, he was so disgusted by this, he smashed the cassette into "smithereens" with a hammer. Reed persuaded Quine to rejoin for a world tour, which is documented on the video A Night with Lou Reed (1983) and the album Live in Italy (1984); Quine disliked touring, but agreed to the tour for financial reasons. He ended his partnership with Reed for good in 1984. Although Quine frequently collaborated with Eno from the late 1970s to the mid 1980s (coinciding with the producer's residency in New York), "almost none of [their work] ever came out." Throughout the 1980s, Quine made appearances as a session player on records by Tom Waits, John Zorn, Marianne Faithfull and Scritti Politti. In the late 1980s and early 1990s, Quine began collaborations with a few musicians who would introduce him to new audiences, and who would raise his profile a bit. Saxophonist/composer John Zorn hired Quine for several experimental projects. He appeared on They Might Be Giants' 1994 album John Henry, and he also worked with pop songwriters/singers Lloyd Cole and Matthew Sweet during this period. Sweet's biggest hit song, "Girlfriend," is anchored by Quine's frenetic, squealing guitar work.

Өлім

2003 жылдың тамызында әйелі Элис қайтыс болғаннан кейін, Куин 2004 жылдың 31 мамырында Нью-Йорктегі үйінде героиннің көп мөлшерін пайдалану салдарынан өз-өзіне қолы жеткізді.