Ішек айналмалы бұлшық еттері: иық буынының тұрақтандырушы және қозғалысын қамтамасыз ететін 4 бұлшық. Жыртылу симптомдары, себептері мен алдын алу жолдары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұлшықеттер тобы
Group of muscles
Ротаторлық манжетка – бұлшықеттер тобы және олардың шеміршектері, адам иығын тұрақтандырып, оның кең амплитудалы қозғалысын қамтамасыз етеді. Жеті иық-қол бұлшықтарының төртеуі ротаторлық манжетканы құрайды. Бұл төрт бұлшықет:
жоғарғы омыртқа бұлшықеті
ішкі омыртқа бұлшықеті
кішкентай дөңгелек бұлшықеті
ішкі бауыры бұлшықеті.
The rotator cuff is a group of muscles and their tendons that act to stabilize the human shoulder and allow for its extensive range of motion. Of the seven scapulohumeral muscles, four make up the rotator cuff. The four muscles are:
supraspinatus muscle
infraspinatus muscle
teres minor muscle
subscapularis muscle.
Жаз
Ротаторлық манжета бұлшықтарының соңғы бөлігіндегі сіңірлер жыртылуы мүмкін, бұл ауырсынуға және қолдың қозғалысын шектеуге әкеледі. Ротаторлық манжетаның жыртылуы иықтың жарақаттануынан немесе сіңірлердің, ең көп кездесетіні акромион астында орналасқан супраспинатус сіңірінің "тозуынан" пайда болуы мүмкін. Ротаторлық манжетаның зақымдануы көбінесе қайталанатын жоғары қозғалыстарды немесе күшті тартымды талап ететін қозғалыстармен байланысты. Мұндай жарақаттар көбінесе қайталанатын лақтырулар жасайтын спортшыларға, мысалы бейсболшыларға, софтболшыларға, американдық футбол ойыншыларына (әсіресе квотербектерге), өрт сөндірушілерге, жанкүйерлерге, ауыр атлеттерге (әсіресе, скамейкадағы жаттығуларда қолданылатын ауыр салмақтарды көтеретін спортшыларға), регбишілерге, волейболшыларға (олардың иықпен жасалатын қозғалыстарынан), су полосы ойыншыларына, родео командасының арқан тартушыларына, доп лақтырушыларға, жүзушілерге, боксшыларға, каякшыларға, жекпе-жек спортымен айналысатындарға, крикеттегі жылдам добылаушыларға, теннисшілерге (олардың подача қозғалысынан) және боулинг доптарының салмағымен қолдың қайталанатын иықпен жасалатын қозғалысынан боулинг ойыншыларына жиі кездеседі. Бұл жарақаттар сонымен қатар оркестр дирижерлеріне, хор дирижерлеріне және барабаншыларға (қайтадан да, иықпен жасалатын қозғалыстарға байланысты) жиі әсер етеді. 4–6 аптадан кейін жағдайдың жақсаруымен, оңалту процесіне белсенді жаттығулар енгізіледі. Белсенді жаттығулар физиотерапевттің көмегінсіз иық буынының қозғалысын қамтамасыз ету арқылы күштілікті арттыруға және қозғалыс ауқымын кеңейтуге мүмкіндік береді. Белсенді жаттығуларға супраспинатус, инфраспинатус және субскапулярис бұлшықтарын нығайту үшін қолданылатын маятник тәрізді жаттығулар жатады. Хокинс-Кеннеди тестінің сезімталдығы импинджментті анықтауда шамамен 80%-дан 90%-ға дейін жетеді. Инфраспинатус және супраспинатус тестінің нақтылығы 80%-дан 90%-ға дейін. Зерттеулер гипотермия (суықпен емдеу) және жаттығу терапиясының бірге қолданылуы операция күтуден гөрі тиімді екенін көрсетеді және субакромиалдық импинджмент синдромын хирургиялық емес емдеудің ең жақсы нәтижесін ұсынады. Жақсы нәтиже көрсеткен пациенттер тобы стероид емес қабынуға қарсы препараттарды (НСПЗҚ) және анальгетиктерді бақылау тобына қарағанда едәуір аз мөлшерде қолданды.
The tendons at the ends of the rotator cuff muscles can become torn, leading to pain and restricted movement of the arm. A torn rotator cuff can occur following trauma to the shoulder or it can occur through the "wear and tear" on tendons, most commonly the supraspinatus tendon found under the acromion. Rotator cuff injuries are commonly associated with motions that require repeated overhead motions or forceful pulling motions. Such injuries are frequently sustained by athletes whose actions include making repetitive throws, athletes such as baseball pitchers, softball pitchers, American football players (especially quarterbacks), firefighters, cheerleaders, weightlifters (especially powerlifters due to extreme weights used in the bench press), rugby players, volleyball players (due to their swinging motions), water polo players, rodeo team ropers, shot put throwers, swimmers, boxers, kayakers, martial artists, fast bowlers in cricket, tennis players (due to their service motion) and tenpin bowlers due to the repetitive swinging motion of the arm with the weight of a bowling ball. This type of injury also commonly affects orchestra conductors, choral conductors, and drummers (due, again, to swinging motions). As progression increases after 4–6 weeks, active exercises are now implemented into the rehabilitation process. Active exercises allow an increase in strength and further range of motion by permitting the movement of the shoulder joint without the support of a physical therapist. Active exercises include the Pendulum exercise, which is used to strengthen the Supraspinatus, Infraspinatus, and Subscapularis. The Hawkins Kennedy test has a sensitivity of approximately 80% to 90% for detecting impingement. The infraspinatus and supraspinatus tests have a specificity of 80% to 90%. Studies show that there is moderate evidence that hypothermia (cold therapy) and exercise therapy used together are more effective than simply waiting for surgery and they suggest the best outcome for non surgical treatment of subacromial impingement syndrome. The group of patients who participated in the exercise group were found to use significantly lower amounts of non steroidal anti inflammatory drugs (NSAIDS) and analgesics than the control group with no intervention.
Қабыну және фиброз
Ротаторлық аралық – иықтағы үшбұрышты кеңістік, ол сырттан коркохумеральды байланысымен, іштен жоғарғы гленохумеральды байланысымен функционалдық тұрақтандырылады және ішкі буындық бицепс tendon арқылы өтеді. Бейнелеу кезінде оның негізі – қабық сүйек процесі, жоғары жағы – үстіңгі тіршек tendon, төменгі жағы – ішкі тіршек tendon болып табылады. Осы аралықта жабысқақ капсулиттің өзгерістері ісіну және фиброз түрінде көрінеді. Аралықтағы патология гленохумеральды және бицепстің тұрақсыздығымен де байланысты. Жабысқақ капсулит немесе "қатаң иық" көбінесе ротаторлық манжеттің зақымдануынан кейінгі хирургиялық иммобилизация нәтижесінде туындайды. Қолда бар емдеу опцияларына қысқа мерзімді ауырсынды жеңілдету үшін ішкі буынға кортикостероидты инъекциялар, ал ұзақ мерзімді ауырсынды жеңілдету үшін электротерапия, мобилизация және үй жаттығулары бағдарламалары кіреді.
The rotator interval is a triangular space in the shoulder that is functionally reinforced externally by the coracohumeral ligament and internally by the superior glenohumeral ligament, and traversed by the intra articular biceps tendon. On imaging, it is defined by the coracoid process at its base, the supraspinatus tendon superiorly and the subscapularis tendon inferiorly. Changes of adhesive capsulitis can be seen at this interval as edema and fibrosis. Pathology at the interval is also associated with glenohumeral and biceps instability. Adhesive capsulitis or "frozen shoulder" is often secondary to rotator cuff injury due to post surgical immobilization. Available treatment options include intra articular corticosteroid injections to relieve pain in the short term and electrotherapy, mobilizations, and home exercise programs for long term pain relief.
Ауырсынуды емдеу
Ротаторлық манжетаның жыртылуына емдеу ретінде демалыс, мұз салу, физиотерапия және/немесе операция қарастырылады. Мануалды терапия және жаттығулар туралы мәліметтерді қарау кезінде бұл емдердің плацебодан артық екенін көрсететін нақты дәлелдер табылған жоқ. Алайда, "бір сынақтан алынған жоғары сапалы мәліметтер 22 аптада мануалды терапия мен жаттығулардың функцияны плацебоға қарағанда сәл ғана жақсартатынын, ал пациент үшін маңызды басқа нәтижелер (мысалы, жалпы ауырсыну) бойынша плацебодан ешқандай айырмашылығы жоқ екенін, сондай-ақ, салыстырмалы түрде жиі, бірақ жеңіл жағымсыз әсерлерге себеп болатынын көрсетті". Ротаторлық манжетаға суперспинатус, инфраспинатус, терес минор және субскапулярис сияқты бұлшық еттер кіреді. Жоғарғы қол дельтоидтар, бицепс және трицепстен тұрады. Операциядан кейін ротаторлық манжетаның дұрыс жазылуы үшін, сонымен қатар бұлшық еттердің нашарлауын болдырмау үшін қадамдар жасалып, сақтық шаралары қолданылуы керек. Операциядан кейінгі алғашқы аптада (операциядан кейін бір апта ішінде) ауырсынды мұз қаптамасымен емдеуге болады. Сонымен қатар, иықты салқындатып қана қоймай, оған қысым түсіретін коммерциялық құрылғылар да бар ("компрессивті криотерапия"). Бірақ, бір зерттеуде бұл құрылғыларды қарапайым мұз қаптамасымен салыстырғанда операциядан кейінгі ауырсынуда ешқандай айтарлықтай айырмашылық байқалған жоқ.
Treatment for a rotator cuff tear can include rest, ice, physical therapy, and/or surgery. A review of manual therapy and exercise treatments found inconclusive evidence as to whether these treatments were any better than placebo, however "High quality evidence from one trial suggested that manual therapy and exercise improved function only slightly more than placebo at 22 weeks, was little or no different to placebo in terms of other patient important outcomes (e. g. overall pain), and was associated with relatively more frequent but mild adverse events." The rotator cuff includes muscles such as the supraspinatus muscle, the infraspinatus muscle, the teres minor muscle and the subscapularis muscle. The upper arm consists of the deltoids, biceps, as well as the triceps. Steps must be taken and precautions need to be made in order for the rotator cuffs to heal properly following surgery while still maintaining function to prevent any deteriorating effects on the muscles. In the immediate postoperative period (within one week following surgery), pain can be treated with a standard ice wrap. There are also commercial devices available which not only cool the shoulder but also exert pressure on the shoulder ("compressive cryotherapy"). However, one study has shown no significant difference in postoperative pain when comparing these devices to a standard ice wrap.
Тұрақты пассивті қозғалыс
Физиотерапия ауырсынды басқаруға көмектеседі, бірақ үнемі пассивті қозғалыс бағдарламасын қолдану ауырсынды одан да азайтады. Төмен қарқындылықтағы көмектесетін пассивті қозғалыс тіндерді зақымдамай, сәл созуға мүмкіндік береді. Үнемі пассивті қозғалыс иықтың қозғалу амплитудасын жақсартады және адамға қосымша ауырсыздық сезінбестен қозғалу амплитудасын кеңейтуге мүмкіндік береді. Қозғалыстарға ақырындап кірісу адамға бұлшықеттерді атрофиядан сақтап, оларды жұмыс істеуді жалғастыруға мүмкіндік береді, сонымен қатар күнделікті өмірге қажетті функцияның ең төменгі деңгейін сақтайды. Бұл жаттығулар бұлшықеттердің жыртылуына да жол бермейді, бұл күнделікті функцияны одан әрі нашарлатады.
Physiotherapy can help manage the pain, but utilizing a program that involves continuous passive motion will reduce the pain even further. Assisted passive motion at a low intensity allows the tissues to be stretched slightly without damaging them Continuous passive motion improves the shoulder range and enables the subject to expand their range of motion without experiencing additional pain. Easing into the motions will allow the person to continue working those muscles to keep them from undergoing atrophy, while also still maintaining that minimum level of function where daily function is allowed. Doing these exercises will also prevent tears in the muscles that will impair daily function further.
Хирургиялық операция
Хирургиялық тәсілдерге акромиопластика (ротаторлық манжетаның tendon-дарына түсетін қысымды азайту үшін сүйектің бір бөлігі алынып тасталады), қабыну немесе ісінген бурсаны алып тастау және субакромиалдық декомпрессия (тендон-дарға көбірек орын беру үшін зақымдалған тіндерді немесе сүйектерді алып тастау) жатады. Маңызды әлсіздікке әкелетін жедел, травматикалық ротаторлық манжетаның жыртылуы бар пациенттерге хирургиялық араласу ұсынылуы мүмкін. Операция ашық немесе артроскопиялық жолмен жасалуы мүмкін, бірақ артроскопиялық тәсіл көбірек танымал. Физиотерапия төрт кезеңнен өтеді, әр кезеңде қозғалыс артады. Кезеңдердің қарқыны мен интенсивтігі жарақаттың ауырлығына және пациенттің белсенділік қажеттіліктеріне тікелей байланысты. Бірінші кезеңде иық буыны immobilizatsiya-ланады. Жарақат алған иыққа бау салынып, операциядан кейін 4-6 апта бойы иықты иіп немесе қолды көтеруден аулақ болу керек (Brewster, 1993). Иық буынының қозғалысын шектеу, жыртылған tendon-ның толыққанды жазылуына мүмкіндік береді. Бұл жаттығулар ротаторлық манжетадағы subscapularis, supraspinatus, infraspinatus және teres minor бұлшықеттерінің тұрақтылығын, күшін және қозғалыс амплитудасын арттыруға бағытталған. Пациенттер үш кезеңді ортотерапиядан өту арқылы ауырсынды басқаруға және ротаторлық манжетаның толық қозғалысын қалпына келтіруге көмектеседі. Бірінші кезеңде жеңіл созулар мен пассивті қозғалыстар жасалады, ал адамдарға қосымша ауырсынуды болдырмау үшін 70 градустан жоғары көтерілмеу ұсынылады. Бұл режимнің екінші кезеңі пациенттерден ротаторлық манжетаны қоршап тұрған бұлшықеттерді күшейтуге арналған жаттығуларды орындауды талап етеді, сонымен қатар бірінші кезеңде жасалған пассивті жаттығулармен бірге тіндерді шамадан тыс жүктеместен созуды жалғастыру керек. Жақсы мысалдар – pushup-тар және иықтарды көтеру. Осыдан кейін бірнеше аптадан соң пациенттің күнделікті әрекеттеріне біртіндеп жаңа жаттығулар қосылады. Бұл бағдарламаға ешқандай дәрі-дәрмек немесе хирургиялық араласу қажет емес және жақсы балама болып табылады. Ротаторлық манжета мен жоғарғы бұлшықеттер адамдардың күнделікті өміріндегі көптеген міндеттерге жауап береді. Қозғалысты шектемеу үшін дұрыс жазылуды сақтау және оған қол жеткізу қажет, бұл қарапайым қозғалыстар арқылы жүзеге асырылуы мүмкін.
Surgical approaches include acromioplasty (a part of the bone is removed to decrease pressure placed on the rotator cuff tendons), removal of a bursa that is inflamed or swollen, and subacromial decompression (the removal of tissue or bone that is damaged in order to allow more space for the tendons). Surgery may be recommended for patients with an acute, traumatic rotator cuff tear resulting in substantial weakness. Surgery can be performed open or arthroscopically, although the arthroscopic approach has become much more popular. Physical therapy progresses through four stages, increasing movement throughout each phase. The tempo and intensity of the stages are solely reliant on the extent of the injury and the patient's activity necessities. The first stage requires immobilization of the shoulder joint. The shoulder that is injured is placed in a sling and shoulder flexion or abduction of the arm is avoided for 4 to 6 weeks after surgery (Brewster, 1993). Avoiding movement of the shoulder joint allows the torn tendon to fully heal. These exercises are used to increase stability, strength and range of motion of the subscapularis, supraspinatus, infraspinatus, and teres minor muscles within the rotator cuff. Patients can go through the three phases of orthotherapy to help manage pain and also recover their full range of motion in the rotator cuff. The first phase involves gentle stretches and passive all around movements, and people are advised not to go above 70 degrees of elevation to prevent any kind of further pain. The second phase of this regimen requires patients to implement exercises to strengthen the muscles that are surrounding the rotator cuff muscles, combined with the passive exercises done in the first phase to keep on stretching the tissues without overexerting them. Exercises include pushups and shoulder shrugs, and after a couple of weeks of this, daily activities are gradually added to the patient's routine. This program does not require any sort of medication or surgery and can serve as a good alternative. The rotator cuff and the upper muscles are responsible for many daily tasks that people do in their lives. A proper recovery needs to be maintained and achieved to prevent limiting movement, and can be done through simple movements.