Америка Тәуелсіздік Соғысының Трентон шайқасы

Кіріспе

Америка Тәуелсіздік соғысы шайқасы (1776 жылдың 26 желтоқсаны) 1777 жылдың 2 қаңтарында Нью-Джерси штатының Трентон қаласында болған шайқас.

Трентон шайқасы – 1776 жылдың 26 желтоқсаны таңында Нью-Джерси штатының Трентон қаласында болған Америка Тәуелсіздік соғысындағы шағын, бірақ шешуші шайқас. Генерал Джордж Вашингтонның Трентоннан солтүстікке қарай Делавэр өзенін кешіп өткен түнінен кейін, Вашингтон Континентальдық армияның негізгі күштерін Трентон қаласындағы гессендік қосымша әскерлеріне қарсы басқарып шабуыл жасады. Ұзаққа соқпаған шайқастан кейін, гессендік әскердің үштен екісі дерлік тұтқындалды, ал американдықтардың шығындары минималды болды. Бұл шайқас Континентальдық армияның төмендеп бара жатқан рухын көтеріп, қайтадан әскерге шақыруға серпіліс берді. Континентальдық армия бұған дейін Нью-Йоркте бірнеше жеңіліске ұшырап, Нью-Джерси арқылы Пенсильванияға шегінуге мәжбүр болған. Армиядағы рух төмен болды. Жылды жақсы жағдайда аяқтау үшін, Континентальдық армияның Бас қолбасшысы Джордж Вашингтон 25-26 желтоқсан түнінде Делавэр өзенін кешіп, гессендік гарнизонды қоршауға алу жоспарын жасады. Өзен мұздай болғандықтан және ауа райы нашар болғандықтан, кешіп өту қауіпті болды. Екі бөлімше өзенді кесіп өте алмады, нәтижесінде Вашингтон шабуылда жоспарланған 3000 адамынан 2400 адамы ғана болды. Армия Трентонға қарай оңтүстікке беттеді. Гессендік әскерлер американдық армиядан қауіпсіздікке сеніп, күзетін жібіткен және алысқа орналасқан бекеттері мен патрульдері болмады. Вашингтонның әскерлері оларды дайын емес ұстап алды, ал қысқа, бірақ қаһарлы қарсылықтан кейін, гессендік әскердің көп бөлігі басылып, тұтқындалды, үштен бірі Ассунпинк өзені арқылы қашып кетті. Шайқастағы әскер саны аз болғанына қарамастан, бұл жеңіс жаңадан құрылған АҚШ-тың патриоттары мен қолдаушыларын жігерлендірді. Апта бұрын революцияның табысқа жететіні күмәнді болғандықтан, армия құлаудың алдында тұрғандай көрінді. Бұл керемет жеңіс әскерлерді ұзақ қызмет етуге шақырып, қатарға жаңа сарбаздарды тартты.

Өмірбаян

1776 жылдың желтоқсан айының басында американдықтардың көңіл-күйі өте төмен еді.

Ақпараттық қызмет

Джордж Вашингтон Трентон қаласында тори болып таныстырылған Джон Хонимен атты тыңшыны орналастырды. Хонимен 1759 жылдың 13 қыркүйегінде Квебекте генерал-майор Джеймс Вулфпен бірге Ыбырайым жазығындағы шайқаста қызмет еткен және тори екенін растау үшін еш қиындық көрмеген. Хонимен – британдықтар мен гессендермен сауда жасаған қасапшы және бармен. Бұл оған барлау ақпаратын жинауға және гессендерді Континенттік армияның рухы төмен екендігіне көндіруге мүмкіндік берді, сондықтан олар Трентонға шабуыл жасамайды. Рождествоға дейін аз уақыт қалғанда ол Континенттік армияға қолға түсуге тырысты, оларға оны Вашингтонға ешқандай зиян келтірмей жеткізуді бұйрық берілді. Вашингтонтан сұрақтанғаннан кейін, оны таңертең тори ретінде соттау үшін шатырға қамады, бірақ жақын жерде кішкентай өрт шығып, ол "қашуға" мүмкіндік алды. Шабуылдан бір күн бұрын кешке гессен командирі Ралл өз әскерлерімен бірге Трентонның бай саудагері және фермері Абрахам Ханттың шаруашылығында Рождествоны тойлап отырды. Хант достық лоялист рөлін ойнап, Вашингтон мен оның әскерлері күтпеген шабуылға дайындалып жатқанда Раллға жалған сенімділік сезімін сыйлады.

АҚШ жоспары

АҚШ-тың жоспары үш бағыттан үйлестірілген шабуылдар жасауға негізделген. Генерал Джон Кэдвалер оңтүстіктен күшейткіш әскерлердің келуін тоқтату үшін Нью-Джерси штатының Бордентаун қаласындағы британдық гарнизонға қарсы диверсиялық шабуыл ұйымдастыруы тиіс болды. Генерал Джеймс Юинг 700 сарбазбен өзенді Трентон паромдық өтпелі орнынан кешіп, Ассунпинк өзенінің көпірін басып алып, жау әскерлерінің қашуына кедері келтіруге міндетті болды. 2400 сарбаздық негізгі шабуыл тобы өзенді Трентоннан солтүстікке қарай өтіп, екі топқа бөлінетін болды: біріншісі Гриннің, екіншісі Салливанның басқаруында, таң атпастан шабуыл жасау үшін. Салливан қалаға оңтүстіктен, ал Грин солтүстіктен шабуылдайтын еді. Егер операция сәтті аяқталса, американдықтар Принстон және Нью-Брансуикке жеке шабуылдар жасауы мүмкін еді. Шабуылдан бір апта бұрын АҚШ-тың алдын ала жасақтары жаудың атты әскерінің қарауылдарына тұзақ құрып, хабар жеткізушілерді тұтқындап, гессендік қарауылдарға шабуыл жасауды бастады. Гессен командирі өзінің әскерлеріне қауіп төніп тұрғанын көрсету үшін 100 жаяу әскер мен артиллерия бөлімін Принстондағы британ командиріне хат жеткізуге жіберді. Бірақ Юинг өзенді кешіп үш сәтті шабуыл жасады. 17 және 18 желтоқсан күндері, 1776 жылы олар егерлердің бекінісіне шабуыл жасады, ал 21-і күні бірнеше үйді өртеп жіберді. 1776 жылдың 20 желтоқсанында генерал Салливан басқаруындағы 2000-ға жуық сарбаз Вашингтонның лагеріне келді. Олар Чарльз Лидің басқаруында болған, және Ли тұтқындалған кезде солтүстік Нью-Джерси арқылы баяу жылжуда болған. Сол күні Форт Тикондерогадан Хорацио Гейтс басқаруындағы 800-нен астам сарбаз келді. Ол кезде Трентон шағын қала болып, шамамен 100 үй және екі негізгі көшесі – Кинг (қазір Уоррен) және Квин (қазір Брод) көшелері болған. Карл фон Доноп, Раллдың жоғары жағындағы офицері, 22 желтоқсанда Нью-Джерсидегі қарсылықты басу үшін Маунт-Холлиге оңтүстікке қарай жол тартып, 23 желтоқсанда Нью-Джерси ополчениесінің бір бөлігімен қақтығысқа түсті. Раллды жек көретін Доноп оған Трентонды басқаруды жүктеуге ықыласын білдірмеді. Ралл дауыс көкейкестігімен және ағылшын тілін білмеуімен танымал болды. Трентон АҚШ-тың елді мекендеріне тәндей қала қабырғалары мен бекіністерінен мүлдем құралмаған. Кейбір гессендік офицерлер Раллға қаланы нығайтуды ұсынды, ал оның екі инженері қаланың жоғарғы жағында редут салуды және өзен бойында бекіністер құруды ұсынды. АҚШ дезертирлері гессендіктерге өзенді кешіп өтуге дайындық үшін азық-түлік дайындалып жатқанын хабарлады. Ралл мұндай әңгімелерді бекер сөз деп есептеді, бірақ жеке хаттарында жоғары лауазымды тұлғаларға жақын арада шабуыл болатындығынан алаңдаушылық білдірді. Американдықтар гессендік жабдықтау желілерін бұзғанда офицерлер Раллдың сезімін бөлісе бастады. Бірі: «Біз осы жерге келгеннен бері бірде-бір түн тыныштықта ұйықтаған жоқпыз», – деп жазды. 22 желтоқсан күні, 1776 жылы тыңшы Грантка Вашингтонның соғыс кеңесін шақырғанын хабарлады; Грант Раллға «сақ болуды» айтты. Гессеннің 1500 сарбаздық негізгі күші үш полкке бөлінді: Книфаузен, Лоссберг және Ралл. Сол түні ауа райының нашар болуына байланысты ешқандай қарауыл жіберілмеді.

The U. S. plan relied on launching coordinated attacks from three directions. General John Cadwalader would launch a diversionary attack against the British garrison at Bordentown, New Jersey, to block off reinforcements from the south. General James Ewing would take 700 militia across the river at Trenton Ferry, seize the bridge over the Assunpink Creek and prevent enemy troops from escaping. The main assault force of 2,400 men would cross the river north of Trenton and split into two groups, one under Greene and one under Sullivan, to launch a pre dawn attack. Sullivan would attack the town from the south, and Greene from the north. Depending on the success of the operation, the Americans would possibly follow up with separate attacks on Princeton and New Brunswick. During the week before the battle, U. S. advance parties began to ambush enemy cavalry patrols, capturing dispatch riders and attacking Hessian pickets. The Hessian commander, to emphasize the danger his men were facing, sent 100 infantry and an artillery detachment to deliver a letter to the British commander at Princeton. Ewing instead made three successful raids across the river. On December 17 and 18, 1776, they attacked an outpost of jägers and on the 21st, they set fire to several houses. On December 20, 1776, some 2,000 troops led by General Sullivan arrived in Washington's camp. They had been under the command of Charles Lee and had been moving slowly through northern New Jersey when Lee was captured. That same day, an additional 800 troops arrived from Fort Ticonderoga under the command of Horatio Gates. At the time, Trenton was a small town with about 100 houses and two main streets, King (now Warren) Street and Queen (now Broad) Street. Carl von Donop, Rall's superior, had marched south to Mount Holly on December 22 to deal with the resistance in New Jersey, and had clashed with some New Jersey militia there on December 23. Donop, who despised Rall, was reluctant to give command of Trenton to him. Rall was known to be loud and unacquainted with the English language,

Trenton lacked city walls or fortifications, which was typical of U. S. settlements. Some Hessian officers advised Rall to fortify the town, and two of his engineers advised that a redoubt be constructed at the upper end of town and fortifications be built along the river. U. S. deserters told the Hessians that rations were being prepared for an advance across the river. Rall publicly dismissed such talk as nonsense, but privately in letters to his superiors, he said he was worried about an imminent attack. As the Americans disrupted Hessian supply lines, the officers started to share Rall's fears. One wrote, "We have not slept one night in peace since we came to this place." On December 22, 1776, a spy reported to Grant that Washington had called a council of war; Grant told Rall to "be on your guard". The main Hessian force of 1,500 men was divided into three regiments: Knyphausen, Lossberg and Rall. That night, they did not send out any patrols because of the severe weather.

Өту және жүріс

Вашингтон әскерімен кетер алдында Бенджамин Раш генералдың көңілін көтеруге келді. Ол жерде ол Вашингтонның "Жеңіс немесе өлім" деген жазбасын көрді. Әр сарбаздың қолында 60 оқ-дәрі және үш күндік азық-түлік болды. Олар Делавэр өзенінің жағалауына жеткенде, жоспарланған уақыттан қалып қойған еді. Жаңбыр жауа бастады. Ауа температурасы төмендеген сайын, жаңбыр қыздап, содан кейін қарға айналды. Гловердің 14-континентальдық полкі кемелерді басқарды. Кемеден өту кезінде полковник Джон Хаслет сияқты бірнеше адам суға құлап кетті. Хаслетті судан жылдам құтқарып алды. Өту кезінде ешкім қаза таппады, барлық артиллерия бөлімдері жақсы жағдайда жетті. Екі кішкентай жасақ, әрқайсысы 40 шамасында сарбаздан тұратын, негізгі колонналардың алдына жіберілді. Олар қалаға кіретін және шығатын жолдарды тосқаулап, басты әскерге дейін тұтқынға алды. Ауа райының нашарлығы Нью-Джерсидегі қонуды таңғы сағат 3:00-ге дейін кешіктірді, ал жоспар бойынша ол түнгі сағат 12:00-ге дейін аяқталуы керек еді. Вашингтон таң атпай шабуыл жасау мүмкін емес екенін түсінді. Америкалықтар үшін тағы бір қиындық туды, генералдар Кадуэллер мен Юинг ауа райының салдарынан шабуылға қатыса алмады. Жол бойында бірнеше азамат ерікті болып қосылып, жергілікті жерді білгендіктен (мысалы, Джон Мотт) жол көрсетушілердің қызметін атқарды. Олар желге қарсы, қияң жолдармен жүріп, Bear Tavern-ге жетіп, Bear Tavern Road-қа бұрылды. Жер сырғақты болғанымен, тегіс еді, сондықтан аттар мен артиллерияға оңай болды. Олар жылдамдықтарын арттыра бастады. Екі топ Бірмингемге (қазіргі Батыс Трентон) жеткенше бірге болды, онда олар бөлініп кетті. Гриннің күші Скотч және Пеннингтон жолдары арқылы Трентонға қарай шығысқа бет алды, ал Салливан Ривер Роуд арқылы оңтүстік-батысқа қарай жол тартты. Көптеген сарбаздардың аяқ киімі болмағандықтан, олар аяқтарына мата орауға мәжбүр болды. Кейбір сарбаздардың аяқтарынан қан ағып, қар қызыл түске боялды. Жолда екі сарбаз қаза тапты. Вашингтон әскерлердің арасымен жоғары-төмен шауып, оларды жігерлендірді. Қала сыртында негізгі колонналар алдыңғы жасақтармен қайта қосылды. Олар кенеттен 50 қарулы адамның пайда болуына таң қалды, бірақ олар американдықтар еді. Адам Стивен басқарған олар Трентонға шабуыл жасау жоспарынан хабарсыз болғандықтан, гессендік бекініске шабуыл жасады. Вашингтон гессендердің ескерту алынбақтарынан қорқып, Стивенге: "Сіз, мырза! Сіз, мырза, оларды ескерту арқылы менің барлық жоспарларымды құрта жаздадыңыз!" – деп айғайлады.

Before Washington and his troops left, Benjamin Rush came to cheer up the general. While he was there, he saw a note Washington had written, saying, "Victory or Death". Each soldier carried 60 rounds of ammunition, and three days of rations. When the army arrived at the shores of the Delaware, they were already behind schedule, and clouds began to form above them. It began to rain. As the air's temperature dropped, the rain changed to sleet, and then to snow. The 14th Continental Regiment of Glover manned the boats. During the crossing, several men fell overboard, including Colonel John Haslet. Haslet was quickly pulled out of the water. No one died during the crossing, and all the artillery pieces made it over in good condition. Two small detachments of infantry of about 40 men each were ordered ahead of main columns. They set roadblocks ahead of the main army and were to take prisoner whoever came into or left the town. The terrible weather conditions delayed the landings in New Jersey until 3:00 am; the plan was that they were supposed to be completed by 12:00 am. Washington realized it would be impossible to launch a pre dawn attack. Another setback occurred for the Americans, as generals Cadwalader and Ewing were unable to join the attack because of the weather conditions. Along the way, several civilians joined as volunteers and led as guides (such as John Mott) because of their knowledge of the terrain. After marching through winding roads into the wind, they reached Bear Tavern, where they turned south onto Bear Tavern Road The ground was slippery, but it was level, making it easier for the horses and artillery. They began to make better time. The two groups stayed together until they reached Birmingham (now West Trenton), where they split apart, with Greene's force heading east to approach Trenton by the Scotch and Pennington roads and Sullivan's heading southwest to approach via River Road. Many of the troops did not have boots, so they were forced to wear rags around their feet. Some of the men's feet bled, turning the snow to a dark red. Two men died on the march. As they marched, Washington rode up and down the line, encouraging the men to continue. About outside the town, the main columns reunited with the advance parties. They were startled by the sudden appearance of 50 armed men, but they were American. Led by Adam Stephen, they had not known about the plan to attack Trenton and had attacked a Hessian outpost. Washington feared the Hessians would have been put on guard, and shouted at Stephen, "You sir! You Sir, may have ruined all my plans by having them put on their guard."

АҚШ-тың шабуылы

26 желтоқсан күні таңертеңгі сағат 8-де гессендер Трентоннан солтүстік-батысқа қарай шамамен бір мильдей жердегі Пеннингтон жолындағы ағаш өңдеу шеберханасының жанында аванпост құрды. Вашингтон содан кейін өз әскерлерінің алдында атпен жүріп шабуылға бастады. Гессен аванпостының командирі лейтенант Андреас Вейдерхольдт шеберханадан шыққанда, америкалық сарбаз оған атып, бірақ өткізіп алды. Америкалықтар үш рет атып, гессендер бір рет жауап берді. Екі гессен отряды да ұйымдасқан түрде кері шегінді, кері қайтқанда атысты. Трентонға жеткенде, олар қала шетіндегі басқа гессен күзетші бөлімдерінен жабылуға мүмкіндік алды. Делавэр өзеніне жақын орналасқан тағы бір күзет ротасы оларға көмекке шығысқа қарай асығып, Трентонға қарай өзен жолын ашық қалдырды. Вашингтон Принстонға қашу жолын кесіп тастауды бұйырды, оны бөгеу үшін жаяу әскерді жауынгерлік формацияда жіберді, ал артиллерия Патша және Королева көшелерінің басында орналасты. Оңтүстік АҚШ колоннасын басқарып, генерал Салливан тасталған өзен жолы арқылы Трентонға кірді және гессендердің қашуын тоқтату үшін Ассунпинк өзенінен өтетін жалғыз жолды тосқауылдады. Салливан Гриннің дивизиясының гессендерді солтүстіктегі аванпостарындан ығыстыруға уақыты бар екеніне көз жеткізу үшін алға жылжуын қысқа уақытқа тоқтатты. Осы кезде Делавэр өзенінің арғы жағынан АҚШ артиллериясы оқ атып, гессендердің позицияларын қиратты. Дабыл естілгенде үш гессен полкі шайқасқа дайындала бастады. Ралл полкі Лоссберг полкімен бірге төменгі Кинг-стритте, ал Книфаузен полкі Квин-стриттің төменгі жағында орналасты. Гессендер қатарға тұрып, көше бойымен жоғары қарай илеуге дайын болды, бірақ олардың формациялары АҚШ қарулары мен Мерсердің әскерлерінен, олар көшенің сол жағындағы үйлерді басып алғаннан тез бұзылды. Оқ-дәрілерді басып алғаннан кейін, Джордж Уидонның басқаруындағы әскерлер Кинг-стрит бойымен жоғары қарай жылды. Ралл АҚШ қанатына қаладан солтүстікке қарай шабуыл жасауға шешім қабылдады. Ралл "Алға! Илеу! Илеу!" деп айғайлады, гессендер қозғала бастады, бригаданың музыкалық тобы флейта, горн және барабан ойнап, гессендердің рухын көтеріп, оларға көмектесті. Вашингтон биік жерде тұрып, гессендердің АҚШ қанатына жақындап келе жатқанын көрді. Ол әскерін жауға қарсы жауынгерлік формацияға келтірді. Оларға қарамастан, олар илеуді жалғастырып, өздерінің оқ-дәрілерін қайтарып алды. Кинг-стриттің басында Нокс гессендердің оқ-дәрілерді қайтарып алғанын көрді және әскерлеріне оларды қайтарып алуға бұйрық берді. Алты сарбаз жүгіріп барып, қысқаша күрес салғаннан кейін оқ-дәрілерді басып алып, оларды гессендерге бұрды. Гессендердің көпшілігі оқ атуға мүмкіндік таппағандықтан, шабуыл тоқтап қалды. Гессендердің формациялары бұзылып, олар шашырап кетті. Вашингтон әскерін биік жерден төменге алып, "Ілеңдер, батыл жігіттер, менің артымнан!" деп айғайлады. Гессендерге капитуляциялау шарттары ұсынылды, олар келісті. Раллға қосылуға бұйрық берілгенімен, Книфаузен полкінің қалдықтары қателікпен кері бағытта жүріп кетті.

At 8 am on the morning of December 26, the Hessians established an outpost at a cooper shop on Pennington Road about one mile northwest of Trenton. Washington then led the assault on it, riding in front of his soldiers. As the Hessian commander of the outpost, Lieutenant Andreas Wiederholdt, left the shop, an American fired at him but missed. The Americans fired three volleys, and the Hessians returned one of their own. Both Hessian detachments made organized retreats, firing as they fell back. Once in Trenton, they gained covering fire from other Hessian guard companies on the outskirts of the town. Another guard company nearer to the Delaware River rushed east to their aid, leaving open the River Road into Trenton. Washington ordered the escape route to Princeton be cut off, sending infantry in battle formation to block it, while artillery formed at the head of King and Queen streets. Leading the southern U. S. column, General Sullivan entered Trenton by the abandoned River Road and blocked the only crossing over the Assunpink Creek to cut off the Hessian escape. Sullivan briefly held up his advance to make sure Greene's division had time to drive the Hessians from their outposts in the north. By this time, U. S. artillery from the other side of the Delaware River had come into action, devastating the Hessian positions. With the sounding of the alarm, the three Hessian regiments began to prepare for battle. The Rall regiment formed on lower King Street along with the Lossberg regiment, while the Knyphausen regiment formed at the lower end of Queen Street. The Hessians formed ranks and began to advance up the street, but their formations were quickly broken by the U. S. guns and fire from Mercer's men who had taken houses on the left side of the street. Following capture of the cannons, men under the command of George Weedon advanced down King Street. Rall decided to attack the U. S. flank on the heights north of the town. Rall yelled "Forward! Advance! Advance! ", and the Hessians began to move, with the brigade's band playing fifes, bugles and drums to help the Hessians' spirit. Washington, still on high ground, saw the Hessians approaching the U. S. flank. He moved his troops to assume battle formation against the enemy. Despite this, they continued to push, recapturing their cannons. At the head of King Street, Knox saw the Hessians had retaken the cannons and ordered his troops to take them. Six men ran and, after a brief struggle, seized the cannons, turning them on the Hessians. With most of the Hessians unable to fire their guns, the attack stalled. The Hessians' formations broke, and they began to scatter. Washington led his troops down from high ground while yelling, "March on, my brave fellows, after me!" the Hessians were offered terms of surrender, to which they agreed. Although ordered to join Rall, the remains of the Knyphausen regiment mistakenly marched in the opposite direction.

Қаза тапқандар мен тұтқындалғандар

Гессен әскерлері 22 адамды, оның ішінде қолбасшысы полковник Иоганн Раллды қаза қылды, 83 адам жараланды, ал 896 адам, жараланғандарды қоса, тұтқынға алынды. Американдықтар шеру кезінде тек екі адамды жоғалтты және шайқаста бес адам жарақат алды, оның ішінде болашақ президент Джеймс Монроның салған ауыр жарақаты болды. Патриоттардың кейін күндері шаршау, суық тию және аурудан туған шығындары гессендерден көп болуы мүмкін. Тұтқынға алынған гессендер Филадельфияға, содан кейін Ланкастерге жіберілді. 1777 жылы олар Вирджинияға көшірілді. Ралл жан сақтап емделді, бірақ сол түні штаб-пәтерінде қайтыс болды. Американдықтар олардың барлық азық-түлігін де тартып алды – тонна-тонна ұн, кептірілген және тұздалған ет, сыра және басқа да спирттік сусындар, сондай-ақ аяқ киім, етік, киім және төсек-орын – қару-жарақ пен жылқы сияқты континентальдық әскерге аса қажет болған заттар. Патриоттар тұтқындағандардың арасында кейін Пенсильванияда мектеп мұғалімі және фрактур суретшісі болған Кристиан Стрендж те болды.

Гессендік ішімдік

Вашингтон штабының бір офицері шайқастан бұрын былай деп жазды: "Германияда Рождествоға үлкен мән береді, және Гессендердің көп сыра ішіп, бүгін түнде билейтініне шүбһе жоқ. Олар ертеңгісін шаршап оянады". Көптеген тарихтар Гессендерді Рождество тойынан мас күйде көрсетіп береді. Алайда, тарихшы Дэвид Хакетт Фишер, шайқаста соғысқан және кейін Гессендерді қадағалаған патриот Джон Гринвудтың сөзін келтіреді: "Бүкіл түнде бір тамшы да ішкілік ішілмегеніне сенімдімін, тіпті бір нан да жемегенін көрдім". Әскери тарихшы Эдвард Г. Ленгел: "Германдар әлсіз және шаршаған, бірақ олардың мас екендігі туралы аңызға ешқандай шындық жоқ" деп жазды.

Салдары

Гессендердің қарсыласуы туралы хабарланғандай, Вашингтон жас офицердің қолын қысып, «Бұл елiмiз үшiн ұлы күн» дедi. 28 желтоқсанда генерал Вашингтон лейтенант (кейiн полковник) Андреас Видерхольдпен сұхбаттасты, ол Раллдың дайындықтағы кемшiлiктерiн толық баяндады. Алайда, Вашингтон бiрден-бiр Кэдваладер мен Юингтiң өлерiн аяқтамағанын бiлiп, 2400 сарбазынан тұратын шаршаған армиясын оқшау қалдырды. 2400 адамы болмағандықтан, Вашингтон Принстон мен Нью-Брансуикке шабуыл жасауға мүмкiндiк жоқ екенiн түсiндi. Кинг-стритте шабуылға басшылық еткен кезде екі белгiлi американдық офицер жараланды: генерал Вашингтонның туысы Уильям Вашингтон және АҚШ-тың болашақ президентi лейтенант Джеймс Монро. Монро сол жауырынына мылтық оғы тиiп, артериясын кесiп тастағаннан кейiн қатты қан кетумен алаңнан шығарылды. Доктор Джон Райкер артерияны қысып, оның қан кетуiнен сақтап қалды. Делавэр өзенiнен өту және шайқас жыл сайын жергiлiктi әуесқойлармен қайта жандандырылады (егер өзенде ауа райы тым ауыр болмаса). Сегiз қазiргi Армия Ұлттық гвардия бөлімшесi (101-шi Eng Bn, 103-шi Eng Bn, A/1 104-шi Cav, 111-шi Inf, 125-шi QM Co, 175-шi Inf, 181-шi Inf және 198-шi Sig Bn) және бiр қазiргi белсендi тұрақты армия артиллериялық батальоны (1–5-шi FA) Трентон шайқасына қатысқан АҚШ бөлімшелерiнен туындаған. АҚШ армиясында колониялық тамырлары бар отыз бөлімше бар.

Сурет

1851 жылы неміс-американдық суретші Эммануэль Лютце Вашингтонның Делавэр өзенін кесіп өтуін бейнелейтін үш картинаның екіншісін жазды. Ол Метрополитен өнер мұражайында сақталады және "Американың ең танымал картиналарының бірі" деп есептеледі. Алғашқы көрмесі Еуропа мен АҚШ-та сенсация тудырды. Лютце оның Германияда революциялық көңіл-күйді оятуына үміттенді. Германияда алты айдан кейін картина Нью-Йоркке жіберілді, онда "Нью-Йорк Миррор" газеті оны "Америкада көрмеге қойылған ең ұлы, ең сәнді және ең әсерлі картина" деп мақтады. Бұл картина Америкалық қанаттағы коллекцияның орталық бөлігі болып табылады. Ол әлі де Метрополитендегі ең танымал картиналардың бірі және американдық тарихи суреттердің канонында маңызды орын алады, алғаш көрсетілгеннен бері оның айқындығы ешқандай өзгере алмады.