Уэсли Бранч Рики – американдық бейсболшы, менеджер, спорт басшысы. Жәки Робинсонды бейсболға алғаш рет шақырған, жаңа командалар құруға көмектескен тұлға. Бейсбол залына енген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық бейсболшы, менеджер және басшы (1881–1965)
American baseball player, manager, and executive (1881–1965)
Уэсли Бранч Рики (20 желтоқсан 1881 – 9 желтоқсан 1965) – американдық бейсболшы және спорт басшысы. Рики, негізгі бейсбол лигасының түрлі-түсті кедергісін бұзуда маңызды рөл атқарды, қара терілі ойыншы Джеки Робинсонды командаға қабылдады. Ол сондай-ақ қазіргі заманғы кіші лигалардың ферма жүйесін құрды, Континенталдық лига жобасына қатысу арқылы Үлкен лигаларды жаңа командалар қосуға ынталандырды және бейсбол шлемін енгізді. 1967 жылы ол бейсбол даңқы залына қабылданып, мәңгілікке іріктелді.
Wesley Branch Rickey (December 20, 1881 – December 9, 1965) was an American baseball player and sports executive. Rickey was instrumental in breaking Major League Baseball's color barrier by signing black player Jackie Robinson. He also created the framework for the modern minor league farm system, encouraged the Major Leagues to add new teams through his involvement in the proposed Continental League, and introduced the batting helmet. He was posthumously elected to the Baseball Hall of Fame in 1967.
Ерте өмір
Рики Огайо штатының Портсмут қаласында Джейкоб Франк Рики мен Эмили (Браун) отбасында дүниеге келді. Рики Луизиана штатының саяси белсендісі Бет Рикидің қарындасының күйеуі болды. Рики Сент-Луис қаласындағы Тоскана ложасының #240-шы нөмірінде шебер масон дәрежесіне ие болды. Бруклинге келген соң Рики Бруклиндегі #286 Монток масондық ложасына мүше болды. Туберкулезбен ауырған ол 1908 және 1909 жылдары Нью-Йорк штатының Саранак көліндегі Трюдо санаторийінде емделді. Кейін ол Джейкоб Шифке тиесілі коттеджге көшті.
Rickey was born in Portsmouth, Ohio, the son of Jacob Frank Rickey and Emily (née Brown). Rickey was the uncle of Beth Rickey, a Louisiana political activist. Rickey was a Master Mason in Tuscan Lodge #240 in St. Louis. After arriving in Brooklyn, Rickey joined Montauk Masonic Lodge #286 in Brooklyn. Stricken with tuberculosis, he sought treatment in Saranac Lake, New York in 1908 and 1909 at the Trudeau Sanatorium. Later, he moved into the Jacob Schiff cottage.
Кәсіби ойыншы карьерасы
Рики кеңседе жұмыс істемей тұрған кезінде футбол мен бейсболды кәсіби деңгейде ойнады. Сол қолымен соққы беретін қақпашы, бейсболдың кіші және үлкен лигаларында өнер көрсетті. Фоллистің нәсілдік шиеленіс кезіндегі сабырлылығы мен әдептілігі, сондай-ақ оның осыған қарамастан көрсете білген керемет ойыны Рикиге ондаған жылдардан кейін Джеки Робинсонмен келісімшарт жасауға түрткі болған болуы мүмкін. Алайда, Рики Джеки Робинсонды бейсболға әкелуге шабыттандырғанын 1903 және 1904 жылдары Рики жаттықтырған Огайо Уэслиан бейсбол командасындағы қара түсті қақпашысы Чарльз Томаске жасалған жамандық пен Томастың оған қалай төзімділік танытқанынан алғанын айтты. Рики Робинсонмен келісімшартқа қол қойғанда Чарльз Томас туралы оқиға газеттерде жарияланды.
Before his front office days, Rickey played both football and baseball professionally. A left handed batting catcher, he played in both baseball's minor and major leagues. It is also possible that Follis' poise and class under the pressures of such racial tension, as well as his exceptional play in spite of it, inspired Rickey to sign Jackie Robinson decades later. Rickey, however, stated his inspiration for bringing Jackie Robinson into baseball was the ill treatment he saw received by his black catcher Charles Thomas on the Ohio Wesleyan baseball team coached by Rickey in 1903 and 1904 and the gentlemanly way Thomas handled it. When Rickey signed Robinson, Charles Thomas' story was made known in the papers
Бейсбол
1903 жылы Рики «Терре-Хауте Хоттенотс» клубымен келісімшартқа отырды, 20 маусымда кәсіби дебютін жасады. Рики D кластың Айова-Оңтүстік Дакота лигасының «Ле Марс Блэкбердс» командасына жіберілді. Осы кезеңде Рики 1904 және 1905 жылдары екі маусым бойы Пенсильвания штатындағы Аллегейни колледжінде бейсбол, баскетбол және футболдан жаттықтырды, сондай-ақ спорт директоры және Шекспир, ағылшын тілі және бірінші курс тарихы пәнінің оқытушысы болып жұмыс істеді. Рики 1905 жылы «Сент-Луис Браунс» командасымен үлкен лигада дебют жасады. 1907 жылы «Нью-Йорк Хайлендерс» клубына сатылған Рики клубта ойнағанда соққы беруде де, алаңда да тиімді болмады, оның соққы беру көрсеткіші .200-ден төмен түсті. Бір қарсылас команда Рики алаңда тұрғанда бір ойында 13 база ұрлады, бұл 1911 жылға дейін Американ лигасының рекорды болды. Рики лақтыру қолын жарақаттап, сол маусымнан кейін ойыншылық жолын аяқтады.
In 1903, Rickey signed a contract with the Terre Haute Hottentots of the Class B Central League, making his professional debut on June 20. Rickey was assigned to the Le Mars Blackbirds of the Class D Iowa–South Dakota League. During this period, Rickey also spent two seasons–1904 and 1905—coaching baseball, basketball and football at Allegheny College in Pennsylvania where he also served as athletic director and as an instructor of Shakespeare, English, and freshman history. Rickey debuted in the major leagues with the St. Louis Browns in 1905. Sold to the New York Highlanders in 1907, Rickey could neither hit nor field while with the club, and his batting average dropped below .200. One opposing team stole 13 bases in one game while Rickey was behind the plate, which was an American League record until 1911. Rickey also injured his throwing arm and retired as a player following that season.
Колледждік мансап
Рики Мичиган университетінде оқып, LL.B. дәрежесін алды. Мичиган штатында Рики Мичиганның бейсбол жаттықтырушысы лауазымына үміттү болды. Рики ол кездескен түлектердің барлығынан мектептің спорт директоры Филип Бартельмеге оның ісі үшін хат жазуды сұрады. Бартельме еске алды: "Күннен-күнге хаттар түсіп жатты". Бартельме Рикидің бейсболға деген ынтасына және колледж кампусында спорттың дұрыс рөлі туралы идеалына әсерленді. Бартельме заң факультетінің деканына Рики заң оқуын бейсбол жаттықтырушы болып жұмыс істегенде де жалғастыра алатынына көндірді. Бартельме Рикиді кеңсесіне шақырып, "әр күні келіп жатқан хаттарды тоқтату үшін" ғана осы жұмыстың берілетінін айтты. Соңғы маусымда Мичиган командасы, дарынды екінші курс студенті, бірінші база ойыншысы және сол жақтан тастаушы Джордж Сислердің басшылығымен (.445-ке дейін соққан), 21 жеңіс, 4 жеңіліс және 1 тең ойын нәтижесін көрсетті, бұл жеңіс көрсеткішінің .827-ге тең екенін білдіреді.
Rickey attended the University of Michigan, where he received his LL. B. While at Michigan, Rickey applied for the job as Michigan's baseball coach. Rickey asked every alumnus he had ever met to write letters to Philip Bartelme, the school's athletic director, on his behalf. Bartelme recalled, "Day after day those letters came in." Bartelme was reportedly impressed with Rickey's passion for baseball and his idealism about the proper role of athletics on a college campus. Bartelme convinced the dean of the law school that Rickey could handle his law studies while serving as the school's baseball coach. Bartelme reportedly called Rickey into his office to tell him he had the job if only "to put a stop to those damn letters that come in every day." In his final season, the Michigan squad — led by brilliant sophomore first baseman and left handed pitcher George Sisler, who batted .445 — compiled a 21–4–1 won lost record, a winning percentage of .827.
Сент-Луис Браунс (1913-1916)
Рики «Вулверинес» бейсбол командасының жаттықтырушысы ретінде үшінші жылында болғанда, «Сент-Луис Браунз» клубының иесі Роберт Хеджес олардың қарым-қатынасын қайта жандандырды. Хеджес Рикидің кіші лигадағы «Канзас-Сити Блюз» командасын басқаруға қызығушылығы бар ма екенін сұрады, ол оны сатып алуды жоспарлаған. Мичиганға берген уәдесіне сілтеме жасап, Рики Хеджестің ұсынысын қабылдамады, бірақ 1912 жылдың жазында Батыста «Браунз» үшін жартылай штаттық скаут ретінде жұмыс істеуге келісті. Сол қыркүйекте Хеджес Рикиге жаңа мүмкіндік ұсынды: «Браунз» командасының бас ассистенті және бизнес-менеджері болу, Мичиганның 1913 жылғы бейсбол маусымы аяқталғаннан кейін айлыққа едәуір қосымша төлем алу. Рики бұл жолы шарттарға келісті, осылайша оның кәсіби бейсбол басшысы ретіндегі мансабы 1913 жылдың 1 маусымында 31 жасында басталды. «Браунз» кеңсесінде үш ай жұмыс істегеннен кейін, 1913 жылдың 17 қыркүйегінде Рики сонымен қатар команданың далалық менеджері болып тағайындалды, бұрынғы менеджер Джордж Стоваллдың орнын басып, осы міндеттерді өзінің ағымдағы жұмысына қосты. Тәжірибелі ойыншылар Джимми Остин және кейін Берт Шотон Рикидің «жексенбілік менеджерлері» болды, жас жаттықтырушының қатысуынсыз демалыс күндері «Браунз» командасын басқарды. «Браунз» 52 жылдық тарихындағы бірнеше төмен нүктелердің біріне тап болды, ол кезде 52–90 есебімен соңғы орында тұрды. Рики оларды маусымның соңғы 12 ойынында 5–6–1 есебіне жеткізді. Содан кейін, Рики жаттығулардың бірінші күнінен бастап команданы басқарғанда, олар 14 ойынмен жақсарды, Америка лигасында сегізіншіден бесінші орынға көтерілді. Алайда, «Браунз» кері қадам жасады; маусым айында франшиза тарихындағы ең ұлы ойыншылардың бірі болатын Сислерді сатып алғанына қарамастан, олар 63–91 есебімен, 1914 жылғы командадан 8½ ойын кем көрсетті. Команданың алаңдағы күресіне қарамастан, Рики Хеджестің сенімін сақтады. Бірақ 1915–1916 жылғы маусым аралығында, Федералдық лиганың «соғысын» реттеу аясында Хеджес «Браунз» командасын Федералдық лиганың бұрынғы операторы Филип ДеКэтесби Боллға сатты. Жаңа иесі өзінің менеджері Филдер Джонсты алып келді және Рикиді кеңсе жұмысына шектеді. Жағдайды ушықтырғандай, екеуінің мінездері келіспеді, ал 1916 жылғы маусым аяқталғанда Рики басқа жұмыс іздеуді бастады.
Rickey was in his third year as the Wolverines’ baseball coach when St. Louis Browns owner Robert Hedges rewarmed their relationship. Hedges inquired if Rickey were interested in running the minor league Kansas City Blues, which he was thinking of purchasing. Citing his commitment to Michigan, Rickey turned Hedges down, but he agreed to do some part time scouting for the Browns in the West during the summer of 1912. That September, a persistent Hedges presented Rickey with a new opportunity: to become his top assistant and business manager of the MLB Browns themselves, at a substantial salary increase, effective after Michigan's 1913 baseball season. This time Rickey agreed to terms, and his career as a professional baseball executive was launched at age 31 on June 1, 1913. After three months in the Browns’ front office, on September 17, 1913, Rickey was also appointed field manager, replacing incumbent George Stovall and adding those responsibilities to his existing duties. Veteran players Jimmy Austin and, later, Burt Shotton became Rickey's "Sunday managers", running the Browns on the Sabbath in the young pilot's absence. The Browns, in the midst of one of several low points during their 52 year history, were 52–90 and in last place at the time. Rickey steered them to a 5–6–1 record over the last 12 games of their season. Then, in , with Rickey in charge from the first day of spring training, they improved by 14 games, jumping from eighth to fifth place in the American League. However, the Browns took a giant step backwards; despite the June signing of the player who would become one of the greatest in franchise history—future Hall of Famer Sisler—they went only 63–91, 8½ games poorer than the 1914 edition. The team's on field struggles notwithstanding, Rickey maintained Hedges’ confidence. But during the 1915–1916 offseason, as part of the settlement of the Federal League "war", Hedges sold the Browns to the former operator of the Feds’ St. Louis entry, Philip DeCatesby Ball. The new owner brought along his own manager, Fielder Jones, and restricted an unhappy Rickey to front office duties. Compounding matters, the men's personalities clashed, and as the 1916 season concluded, Rickey began searching for other employment.
Алғашқы жылдары мен Бірінші дүниежүзілік соғыста (19171918)
Бір кездері Ұлттық лиганың «Сент-Луис Кардиналз» клубы да меншік иесімен келіспеушіліктерге тап болды. 1916 жылы олар Аға лигада сегізінші және соңғы орынды алды, ал Робисон Филдке лигадағы ең аз – 224,308 жанкүйер келді. Олардың иесі Хелен Хатауэй Бритон команданы сатуға шығарды. Автомобиль сатушы Сэм Бридонды қоса, жергілікті кәсіпкерлерден құралған консорциум қаржылық қиындыққа тап болған команданы сатып алып, оны басқа қалаға көшіруден сақтау үшін жедел түрде құрылды. Бас директор іздеу үшін олар Сент-Луис қаласының жеті спорт журналисіне жүгініп, ұсыныс сұрады. Жеті журнали де бірауыздан Рикиді ұсынды. Бірақ Кардиналдарға қосылар алдында Рики Болл мен «Браунс» командасымен болған келісімдерін реттеуі керек еді. Америка лигасының президенті және негізін қалаушысы Бан Джонсон Рикиді өз лигасында қалдыруға бейілді болғандықтан, Боллға Рикидің келісімшартының шарттарын сақтау үшін уақытша шектеу орнатуға талап қойды. 1917 жылдың сәуір айында дау шешілді, Рикиге «Кардиналз» клубының президенті және бизнес-менеджері міндетін атқаруға рұқсат берілді. Ол сонымен қатар команданың кішкентай үлесін сатып алды. 1959-1960 жылдары Континентальдық лиганың президенті болғаннан басқа, Рики өзінің бейсбол карьерасының қалған бөлігін Ұлттық лигада өткізді. Рикидің «Кардиналз» командасымен өткізген алғашқы екі маусымының әрқайсысы 1917 жылдың 2 сәуірінде АҚШ-тың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуымен көлеңкеленді. 1916 жылы соңғы орынға ие болғанына қарамастан, Рики екі Даңқ залының мүшесін мұра етті: 21 жастағы ойыншы Роджерс Хорнсби және «Кардиналз» командасының басқарушысы Миллер Хаггинс. Екеуі де 1917 жылы команданың күшті қайта оянуына үлкен үлес қосты: Хорнсби 145 ойында .327 көрсеткішпен ойнап, командадағы ең көп соққыны жасады, ал Хаггинс «Кардиналз» командасын 82 жеңіске жеткізіп, үшінші орынға шығарды. 1920 жылдары Хорнсби команданың негізгі ойыншысына айналды, ал команда Ұлттық лиганың жеңімпазы болуға үміткер болды. Бірақ Хаггинс, Бридонның консорциумына қарсы бәсекелес меншік тобының мүшесі болғандықтан, маусым соңында «Нью-Йорк Янкиз» командасына кетіп қалды. Ол Бан Джонсонның лигасына сыйлық ретінде Америка лигасы мен MLB-нің болашақ қуатты командасын басқарды. 1918 жылғы науқан соғыс салдарынан бұзылып, тәжірибелі кіші лигалық басқарушы Джек Хендрикс басқарған «Кардиналз» нашар өнер көрсетті. Олар Ұлттық лигада соңғы орынға түсіп, қысқартылған маусымда 131 ойынның тек 51-ін ғана жеңіп, 2 қыркүйекте маусым аяқталды. Алайда Рики сол кезде АҚШ армиясының офицері болып тіркелді, Вашингтонға бару алдында «Кардиналз» кеңсесінде әскери формамен жұмыс істеді. Оның командадан уақытша кеткені 1918 жылдың 31 тамызында басталды. Ол қыркүйектің ортасында Францияға және Батыс майданға пароходпен сапар жасады. Кемеде пневмония ауруын бастан өткерген Рики Химиялық соғыс қызметінің оқу бөлімін басқарды, оған Тай Кобб пен Кристи Мэтьюсон да кірді. Оның бөлімшесі Бірінші газ полкінің құрамында әрекет етті. 1918 жылдың 11 қарашасындағы келісім соғысты аяқтағаннан кейін Рики 23 желтоқсанда АҚШ-қа оралды. «Кардиналз» командасымен қайтадан жұмысын бастағаннан кейін, ол 1919 жылы Хендрикстің орнына алаңдағы басқарушы болды.
Coincidentally, the National League's St. Louis Cardinals were also enduring a period of ownership turmoil. In 1916, they had finished eighth and last in the Senior Circuit and attracted a league worst 224,308 fans to Robison Field, and their owner, Helene Hathaway Britton, put them up for sale. A local consortium of businessmen, including automobile dealer Sam Breadon, quickly formed to buy the financially strapped team and keep it from moving elsewhere. Searching for a chief executive, they reached out to seven St. Louis sportswriters and asked for recommendations; all seven separately suggested Rickey. But, before he could join the Cardinals, Rickey had to sort out his existing obligations to Ball and the Browns. American League president and founder Ban Johnson, determined to keep Rickey in his league, pressured Ball to seek a temporary injunction to enforce the terms of Rickey's contract. The dispute was resolved in April 1917, when Rickey was permitted to assume his duties as the Cardinals' club president and business manager; he also purchased a small share of the team. Apart from his year as president of the Continental League in 1959–1960, Rickey would spend the remainder of his baseball career in the National League. Each of Rickey's first two seasons with the Cardinals would be overshadowed by the United States' entry into World War I, on April 2, 1917. Despite their last place standing in 1916, Rickey inherited two Hall of Fame assets: 21 year old infielder Rogers Hornsby and the Cardinals' manager, Miller Huggins. Each contributed to a strong bounce back season in 1917: Hornsby batted .327 in 145 games and led the team in hits, and Huggins guided the Cardinals to 82 wins and a third place finish. During the 1920s, Hornsby would become the cornerstone of the franchise as it became a National League pennant contender. But Huggins, who had been a member of a rival ownership group that lost its bid for the Cardinals to Breadon's syndicate, departed for the New York Yankees at season's end; there he would lead an eventual American League and MLB powerhouse as a consolation prize for Ban Johnson's circuit. The war disrupted 1918 campaign saw the Cardinals, managed by veteran minor league pilot Jack Hendricks, perform poorly. They plummeted to last place in the National League, winning only 51 of 131 games during the shortened regular season, which ended September 2. Rickey, however, had by that point already enlisted as an officer in the United States Army, wearing a military uniform to work at the Cardinals' front office before reporting for duty in Washington. His leave of absence, or temporary resignation, from the team began August 31, 1918. He embarked by steamship for France and the Western Front in mid September. Recovering from a bout of pneumonia contracted aboard ship, Rickey commanded a training unit of the Chemical Warfare Service that included Ty Cobb and Christy Mathewson. His unit saw action as part of the First Gas Regiment. After the November 11, 1918, armistice ended hostilities, Rickey returned to the United States on December 23 and, when he resumed his duties with the Cardinals, he succeeded Hendricks as field manager for 1919.
Дала жетекшісі (1919-1925)
Риккидің «Кардиналс» командасын алты жыл бойы, және жетінші жылдың бір бөлігінде басқарған рекорды салыстырмалы түрде жақсы болған жоқ (458–485–4, .486). Олар 1919 жылы тек 53 жеңіске қол жеткізсе, 1920 жылы 75 жеңіске жетті. Содан кейін 1921 жылдан 1923 жылға дейін жеңіс тіркеді. 1920 жылы Сэм Бридон команданың бақылау үлесін сатып алып, команданың меншік құқығы тұрақталды. MLB деңгейінде, болашақ Даңқ залының мүшесі, екінші курс студенті Джим Боттомли «Кардиналс» командасының бірінші базалық ойыншысы болды және 194 соққымен .371-ді соқты. Жиырма жасар Огайо Уэслиан университетінің түлегі Хауард Фрейгау 81 ойынды шортстоптан бастады, ал аутфилдерлер Рей Блэйдс және Хайни Мюллер маңызды ойыншыларға айналды. 1923 жылы Риккидің фермалық командаларының құрамында болашақ Даңқ залының мүшесі Чик Хафи, сондай-ақ 1920-ші жылдардағы «Кардиналс» командасының жұлдыздары Лес Белл, Тейлор Даутит, Фред Франкхаус және Уотти Холм болды. Бірақ ойыншыларды дамыту процесін жетілдіру оның сол кездегі ең маңызды жетістігі болғанымен, Рики «Кардиналс» командасының киім стиліне де үлес қосты. Олар алғаш рет 1922 жылы «Кардиналс» деген жазудың үстіне бейсбол таяқшасына қонған екі ерекше кардинал құсының суреті салынған форма киді, сонда «Кардиналс» сөзіндегі «С» әрпі таяқшаға ілінген болатын. Бұл дизайн Миссури штатының Фергюсон қаласындағы пресвитериан шіркеуінде Рики сөз сөйлеген кезде пайда болды. Ол үстелде екі кардинал құсы бұтаққа қонған түрлі-түсті картондық композицияны байқады. Бұл композицияны Элли Мэй Шмидт атты әйел жасаған. Шмидттың әкесі, графикалық дизайнер, Рикиге «Кардиналс» формасындағы танымал логотипті жасауға көмектесті. 1923 жылы Рики жанкүйерлерге ойыншыларды анықтауға көмектесу үшін ойыншылардың жеңдеріне бірыңғай нөмірлер қоюмен тәжірибе жасады. Бұл тәжірибе бір маусымнан кейін тоқтатылды, бірақ 1930 жылдары форманың артқы жағына нөмірлер қою кең таралды.
Rickey's record as manager of the Cardinals for six full years, and part of a seventh, was relatively mediocre (458–485–4, .486). They did improve from only 53 victories in 1919 to 75 in 1920. Then they posted winning marks from 1921 to 1923. In 1920, the ownership of the team stabilized when Sam Breadon purchased controlling interest At the MLB level, sophomore Jim Bottomley, a future Hall of Famer, took over the Cardinals' first base job and batted .371 with 194 hits. Twenty year old Ohio Wesleyan graduate Howard Freigau started 81 games at shortstop, and outfielders Ray Blades and Heinie Mueller became key contributors. The rosters of Rickey's farm teams in 1923 included another future Hall of Famer, Chick Hafey, as well as future 1920s Cardinal standouts Les Bell, Taylor Douthit, Fred Frankhouse and Wattie Holm. But while perfecting the process of player development was his most important achievement of the time, Rickey also contributed to the sartorial appearance of the Cardinals. For the first time, they wore uniforms that featured the two distinctive cardinal birds perched on a baseball bat over the name "Cardinals" with the letter "C" of the word hooked over the bat in 1922. The concept of this pattern originated in a Presbyterian church in Ferguson, Missouri, at which Rickey was speaking. He noticed a colorful cardboard arrangement featuring two cardinal birds perched on a branch on a table. The arrangement's designer was a woman named Allie May Schmidt. Schmidt's father, a graphic designer, assisted Rickey in creating the logo that is part of a familiar staple on Cardinals uniforms. In 1923, Rickey also experimented with placing uniform numbers on the sleeves of his players to help fans identify them. The practice was abandoned after only one season, but putting numbers on the backs of uniform shirts became widespread during the 1930s.
Кәсіпорынның бас директоры (1925-1942 жж.)
Кардиналдардың 1925 жылғы маусымы нашар басталғанда, Бридон Рикиді 30 мамырда менеджер лауазымынан босатты. 13–25 есебімен клуб Ұлттық лигада соңғы орында тұрды, көшбасшыдан 13 ойын қалып қойды. Хорнсби оның орнына ойыншы-менеджер болып тағайындалды. Рики осы кезде 43 жаста болды және ол ірі лигаларда ойыншы, менеджер және басшы қызметтерін атқарған, сонымен қатар бейсбол даңқы залына енетініне дейін көп уақыт болған жоқ. Дегенмен, Бридон Рикидің ойыншыларды дамытудағы шеберлігін мойындады және оны кеңсе басшысы қызметінде қалдыруды сұрады. Рики ашуланып: "Сен маған осылай істей алмайсың, Сэм. Сен мені жоққа шығардың" деді. Бридон: "Жоқ, мен саған бір адам екінші адамға жасаған ең үлкен жақсылықты жасадым" деп жауап берді. Ал 1926 жылы, Хорнсбидің менеджерлік қызметтегі толық алғашқы жылында, Кардиналдар алғашқы әлем чемпионатын жеңіп алды.
When the Cardinals' 1925 season began poorly, Breadon fired Rickey from his manager's post on May 30. At 13–25, the club was in last place in the National League, 13 games out of the lead. Hornsby was named player–manager to succeed him. Aged 43 at the time of his firing, Rickey had been a player, manager and executive in the Major Leagues, and there had been little indication to this point that he would ever belong in a baseball hall of fame. However, Breadon could not deny Rickey's acumen for player development, and asked him to stay to run the front office. An embittered Rickey stated, "You can't do this to me, Sam. You are ruining me." "No." Breadon responded, "I am doing you the greatest favor one man has ever done to another." Meanwhile, in 1926, his first full year as manager, Hornsby led the Cardinals to their first World Series championship.
Шаруашылық жүйесін дамыту
Тағы екі команда жеңіске жетті, бірақ әр команда өз лигасының қарсыласына жеңіліп, Әлем сериясына қатысты. 1930-шы жылдардың басына қарай Рикидің «Кардиналз» командасы Ұлттық лигадағы ең мықты командаға айналды. Олар 1931 жылы 101 ойын жеңіп, жеті ойындық финалда бұрынғы чемпион «Филадельфия Атлетикс» командасын ұтты. 1931 жылғы Әлем сериясының жұлдызы Рикидің ойыншыларды дамыту жүйесінің түлегі, жаңағы Пеппер Мартин болды (ол 1928 жылы осы жүйеде оқыған). 1931 жылға қарай сегіз фермалық командасы бар жүйе, Кардиналз командасының Чарли Барретт (1871–1939) басқарған скауттар корпусымен толықтырылды. Олар АҚШ бойынша жас және тәжірибесіз таланттарды іздеу үшін сынақ лагерьлерін ұйымдастырды. Көп ұзамай, басқа ұйымдардың түлектері де командаға қосылды, олардың ішінде болашақ Даңқ залының мүшелері Диззи Дин және Джо Медвик («Ducky» лақап атымен) және Диннің інісі Пол «Даффи» Дин болды. Диндер мен Медвик «Гасхаус Бандасы» деп аталған «Редбирдс» командасының негізгі ойыншылары болды, олар франшизаның үшінші Әлем сериясі жеңімпазы атанды. Бейсбол комиссары Кенесау Маунтин Лэндис Рикидің екінші лига жүйесінің барлық екінші лига командаларын жойып, бейсболды құртатынынан қорқып, екі рет 70-тен астам «Кардиналз» командасының екінші лига ойыншыларын босатып жіберді. Лэндистің күш-жігеріне қарамастан, Рикидің екінші лига жүйесі дамуын жалғастырды және бірнеше жыл ішінде барлық ірі лига командалары ұқсас жүйелерді қабылдады. Шын мәнінде, фермалық жүйе теледидар дәуірі басталғаннан кейін және екінші лигаға қатысу көрсеткіштері төмендегеннен кейін оларды қажеттіліктен шығармау арқылы екінші лигаларды сақтап қалды. Рики 1940 жылдардың басына дейін «Кардиналз» командасын дамытуды жалғастырды. Сент-Луистегі соңғы жылы, 1942 жылы, «Кардиналз» командасы франшиза тарихындағы ең жақсы маусымын өткізді, 106 ойын жеңіп, Әлем сериясінде жеңіске жетті. Команданы «Кардиналз» командасы дамытқан жаңа ойыншылар тобы басқарды, олардың екеуі – Энос Слоттер мен Стэн Музиал – Даңқ залының мүшелеріне айналды; сондай-ақ, болашақ MVP Марти Марион сияқты, өз дәуіріндегі ең жақсы ойыншылардың қатарында болған бірнеше ойыншылар да болды. Тіпті олардың бас жаттықтырушысы Билли Саутворт та олардың фермалық жүйесінің өнімі болды.
Two more pennants followed in and , although each team fell to its American League foe in the World Series. By , Rickey's Cardinals were the class of the National League. They won 101 games in 1931 and won the World Series in seven games over the defending champion Philadelphia Athletics. The star of the 1931 World Series was rookie Pepper Martin, a 1928 graduate of Rickey's player development system. With eight owned or affiliated farm teams by 1931, the system was fed by the Cardinals' scouting corps, headed by Charley Barrett (1871–1939), who introduced tryout camps to identify young amateur talent across the U. S. to fill the pipeline. Soon, other organization graduates joined the team, among them future Hall of Famers Dizzy Dean and Joe Medwick, nicknamed "Ducky", and Dean's brother Paul "Daffy" Dean. The Deans and Medwick were integral parts of the Redbirds, known as the "Gashouse Gang", who won the franchise's third World Series title. Kenesaw Mountain Landis, the Commissioner of Baseball, was concerned that Rickey's minor league system was going to ruin baseball by destroying existing minor league teams, and he twice released over 70 Cardinal minor leaguers. Despite Landis' efforts, Rickey's minor league system continued to thrive, and similar systems were adopted by every major league team within a few years. Arguably, the farm system saved the minor leagues, by keeping them necessary after the television age began and minor league attendance figures declined. Rickey continued to develop the Cardinals up until the early 1940s. In his final year at St. Louis, 1942, the Cardinals had their best season in franchise history, winning 106 games and the World Series title. The team was led by a new crop of players developed by the Cardinals, two of whom, Enos Slaughter and Stan Musial, became Hall of Famers; and several others, among them future MVP Marty Marion, who were among the best at their position during their eras. Even their manager Billy Southworth was a product of their farm system.
Бруклин Доджерс (1942-1950)
Риккидің жақсы досы, «Бруклин Доджерс» командасының бас менеджері Ларри МакФайл 1942 жылғы маусымнан кейін Екінші дүниежүзілік соғыста қызмет ету үшін әскерге шақырылғанда, «Доджерс» Риккиді оның орнына президент және бас менеджер қызметіне тағайындады, осылайша ол «Кардиналс» командасындағы екі он жылдан астамғы қызметін аяқтады. 1945 жылы «Доджерс» командасының меншік құрылымы қайта ұйымдастырылды, Рикки басқа үш меншік иесімен тең серіктес болу үшін «Доджерс» акцияларының 25% үлесін иеленді.
When Rickey's good friend Brooklyn Dodgers general manager Larry MacPhail enlisted in the army to serve in World War II after the 1942 season, the Dodgers hired Rickey to replace him as president and general manager, ending a tenure of over two decades with the Cardinals. In 1945, the Dodger ownership reorganized, with Rickey acquiring 25% of Dodger stock to become an equal partner with three other owners.
Қосымша жаңалықтар
Рики Бруклинде жұмыс істеген кезінде де жаңалықтар енгізуді жалғастырды. Ол Флорида штатындағы Веро-Бич қаласында алғашқы толыққанды көктемгі жаттығу орталығын құруға жауапты болды және қазір кеңінен қолданылатын құралдарды – соққы беру қапшығын, лақтыру машиналарын және қорғаныш шлемдерін пайдалануға ынталандырды. Сонымен қатар, ол бейсболда статистикалық талдауды (қазір саберметрия деп аталатын) алғаш рет қолданды, 1947 жылы статистик Аллан Ротты «Dodgers» командасының штатты аналитигі ретінде жұмысқа алды. Роттың ұсынған дәлелдерінен кейін Рики базаға шығу көрсеткішінің орташа соққы көрсеткішінен маңыздырақ екенін айтты. Рикимен бірге жұмыс істеген кезде Рот команда құрамының алмасу әсерінің нақты және сандық түрде өлшенетінін дәлелдеген алғашқы адам болды.
Rickey continued to innovate in his time with Brooklyn. He was responsible for the first full time spring training facility, in Vero Beach, Florida, and encouraged the use of now commonplace tools such as the batting cage, pitching machines, and batting helmets. He also pioneered the use of statistical analysis in baseball (what is now known as sabermetrics), when he hired statistician Allan Roth as a full time analyst for the Dodgers in 1947. After viewing Roth's evidence, Rickey promoted the idea that on base percentage was a more important hitting statistic than batting average. While working under Rickey, Roth was also the first person to provide statistical evidence that platoon effects were real and quantifiable.
Түс кедергісін жою
Риккидің «Доджерс» командасымен ең есте қаларлық әрекеті – Джеки Робинсонмен келісімшарт жасау, осылайша 1880 жылдан бері бейсболдағы жазылмаған ереже болған түрлі терілі адамдарға қатысты шектеулерді бұзу болды. Бұл саясат бейсбол жетекшілерінің көптеген ұрпақтары тарапынан сақталды, оның ішінде Лэндис та болды, ол МЛБ-ны біріктіруге ашық түрде қарсы болды, себебі оны заңды себептермен дұрыс емес деп есептеді. Лэндис 1944 жылы қайтыс болды, бірақ Рикки 1943 жылы «Доджерс» директорлар кеңесінен «дұрыс адамды» іздеуді бастауға рұқсат алып, процесті бастап кеткен еді. Осы уақытта Рикки USL-де «Бруклин Браун Доджерс» деп аталатын жаңа команда құру сылтавымен қара терілі ойыншылардың сынақтарын өткізді. Шын мәнінде, «Доджерс» командасы түрлі терілі адамдар арасындағы шекараны бұзуға лайық адамды іздеді. 1945 жылдың 28 тамызында Рикки Робинсонмен кіші лигалық келісімшартқа қол қойды, Робинсон USL-де ешқашан ойнаған емес. Робинсон «Канзас-Сити Монархс» командасының негр лигасынан келді. 1945 жылдың 23 қазанында Робинсон 1946 жылғы маусымда «Доджерс» командасының халықаралық лигасының филиалы «Монреаль Роялз» командасына қосылатыны жарияланды. Ол лиганың үздік соққышы атанды және «Роялз» командасын лиганың басым чемпионы етіп шығарды. Рикки олардың маңызды алғашқы кездесуінде қара терілі ойыншыларға қарсылықтың бейсболдың ішінде де, сыртында да кең таралғанын күтіп отырғанын айтты. Рикки болжағандай, Робинсон бастапқыда әріптестері мен қарсы командалардың ойыншылары тарапынан кедергілерге тап болды. Ақ адамдар Робинсонға қанша қатал қарайтын болса да, ол олардан кек ала алмады. Робинсон Риккимен келісіп, егер ол кедергілерді бұзуға көмектесе алса, одан кейін келетін барлық қара терілі адамдардың мүмкіндіктерін қауіпке ұшыратпауға міндеттенді. Кен Бернстің «Бейсбол» атты деректі фильмінде Ред Барбер Риккидің Бас лиганы түрлі терілі адамдардан құруға деген шешімі – идеализм мен ақылды бизнес сезімінің үйлесімінен туғанын айтты. Идеализм, кем дегенде, Риккидің мансабының басында жұмыс істеген командаға қатысты оқиғамен байланысты. Огайо штатының Веслиан университетінде жаттықтырушы болып жұмыс істеген кезде, қара терілі ойыншы Чарльз Томас команда тұратын қонақ үйде нәсіліне байланысты орналасудан бас тартуына қатты ашуланды. Ашулы Рикки оны сол түні қонақ үйге кіргізуге үкілеп, оқиғаны ешқашан ұмытпады және кейіннен: «Мен әр саланың нәсілшілдігіне қарсы бірдеңе жасай алмасам да, бейсболда оны өзгерте аламын» деді. Бизнес тұрғысынан қарағанда, негр лигаларында көптеген жұлдызды спортшылар бар еді, сондықтан алғашқы жалдаған Бас лига командасы ойыншыларды тартымды бағамен таңдау мүмкіндігіне ие болар еді. Сол кезде мексикалық сыра зауытының иесі Хорхе Паскель Америкадағы қара таланттарды (мысалы, Сэтчел Пейджді) және наразылық білдірген ақ ойыншыларды мексикалық лигаға тартты, олардың мақсаты АҚШ-тың Бас лигаларымен бәсекелесе алатын түрлі терілі адамдардан құралған лига құру болды. Бірақ Рикки идеалист болғанымен, Робинсонды алу құқығы үшін «Монархс» командасының иелеріне өтемақы төлемеді, сондай-ақ «Доджерс» командасына негр лигасынан келген Дон Ньюкомбке құқықтар үшін ақы төлемеді. Рикки Монте Ирвинмен келісімшарт жасауға тырысты, бірақ «Ньюарк Иглз» командасының бизнес иесі Эффа Манли Ирвиннің өтемақысыз клубынан кетуіне рұқсат бермеді. Ол сотқа берумен қорқытқанда, Рикки Ирвинге қол қоюды тоқтатты, ол кейін «Нью-Йорк Джайентс» командасына қосылды. Джеки көптеген жанкүйерлердің алдында дебют жасады және сәттілікке жетті. Робинсон бейсболдағы жылдың жаңа ойыншысы атанды, және қарсы командалардың ойыншылары, менеджерлері мен жанкүйерлері оны жиі мазақтаса да, ол американдық жұртшылық арасында өте танымал болды. Оның табысы Риккидің даңқты мансабының ең үлкен жетістігі болды. Сол жылы «Доджерс» командасы әлем чемпионатына шықты. Олар «Нью-Йорк Янкис» командасына қарсы жеті ойыннан жеңіліп қалса да, Риккидің көрегендігі мен әрекеті «Доджерс» командасының алдағы онжылдықтар бойы бәсекелесуіне жол ашты. Бұл Ларри Доби сияқты басқа да көшбасшыларға жол ашты, ол 1947 жылы «Кливленд Индианс» командасы арқылы Америка лигасын біріктірді. Бруклиннен бірнеше негізгі көмекшілерін алып келген Рикки жалпы менеджер ретінде өзінің бес жылдық мерзімін толығымен пайдаланатын қайта құру процесін бастады. «Пиратс» командасы төрт рет сегізінші (және соңғы) және бір рет жетінші орынды иеленді, 269–501 (.349) рекордты жинады және 1952 жылы МЛБ тарихындағы ең нашар маусымдардың бірін өткізді, 42–112 есебімен және чемпион «Доджерс» командасынан 54 ойынға қалып қойды. Бұл франшиза тарихындағы екінші ең нашар маусым және қазіргі заманғы (1900 жылдан кейінгі) бейсбол тарихындағы үшінші ең нашар маусым болды. «Пиратс» командасымен соңғы орынды иеленгеннен кейін Рикки күшті соққы шебері Ральф Кинердің жалақысын кесіп тастауды ұсынды. Кинер наразылық білдіргенде, Рикки әйгілі түрде: «Бала, сенсіз де соңғы орында қалуға болатын еді!» деді. Оның Питтсбургтегі қызметінің ең маңызды жаңалығы – маусымда «Пиратс» командасының қорғаныс және шабуылда қатысатын барлық ойыншылары үшін міндетті түрде бейсбол шлемдерін киюі болды. Бұл шлемдер алғашқы фиброглас «шахтерлік қақпақтарға» ұқсас болды. Бұл шлемдерді шығаратын компанияның акцияларына ие болған Риккидің бұйрығы болды. Риккидің бұйрығымен барлық «Пиратс» командасының ойыншылары шлемдерді соққы жасағанда да, алаңда да киюге міндетті болды. Шлемдер барлық «Пиратс» командасының соққы шеберлері үшін міндетті атрибутқа айналды, бірақ бірнеше аптадан кейін команда қорғаныста шлемдерді киюді тоқтатты, себебі олар тым ауыр болды. «Пиратс» командасы қорғаныста шлемдерді киюді тоқтатқаннан кейін бұл тенденция ойыннан жоғалып кетті. Денсаулық мәселелері Риккиді 1955 жылы зейнетке шығуға мәжбүр етті. «Пиратс» командасы әлі де Ұлттық лиганың төменгі сатысында тұрды, олар 1958 жылға дейін жеңіске жете алмады. Алайда, орташа жасы 25,5 болғандықтан, олар 1955 жылы аға буын командасы болды. Бес жылдан кейін Риккидің үлесі 1960 жылы Питтсбургке әлем чемпионатын жеңіп алуға көмектесті. 2000 жылы автор Эндрю О’Тул: «1960 жылғы чемпиондық команданың ядросы (әсіресе Роберто Клементе, Дик Гроат, Билл Мазероски, Элрой Фейс және Верн Лау, басқалардың арасында) Риккимен құралып, дамытылды» деп жазды. Рикки заңгері Рой Хамеймен алдын ала келісім жасаған Лау және Боб Френд сияқты жас ойыншыларды Бас лигаға жылдамдатып жіберді. Ол Гроатты Дюк университетінен шақырып алды, Фейс пен Клементеді Бруклиннің кіші лига жүйесінен таңдады, ал оның скауттары мен кіші лига инструкторлары Мазероскиді тауып, 1956 жылы МЛБ-ге дайындады. Питтсбургтің ферма және скаут жүйесі 1970 жылдарға дейін өте өнімді болып қала берді, әсіресе Рикки «Доджерс» командасынан әкелген скаут Хови Хаак қол қойған Латын Америкасының ойыншыларын дамытуда. Рикки Джо Л. Браун оны жалпы менеджер ретінде ауыстырғаннан кейін шамамен төрт жыл бойын «Пиратс» командасының директорлар кеңесінің төрағасы қызметін атқарды. Ол сондай-ақ клубтың кішкентай үлесіне ие болды. Бірақ бұл қарым-қатынас 1959 жылдың тамыз айының ортасында аяқталды, Рикки 78 жасқа жақындағанда, үшінші Бас лига құруға қатысты бас атқарушы рөлін қабылдады, ол «Континенталдық лига» деп аталды. Жаңа лиганың құрылғаны туралы хабарланғаннан үш апта өткен соң, 1959 жылдың 18 тамызында Рикки «Пиратс» командасындағы үлесін сатты, директорлар кеңесінің төрағасы қызметінен кетті және жаңа лиганың бірінші президенті болу үшін 16 айлық келісімшартқа қол қойды, оның жылдық жалақысы шамамен 50 000 долларға бағаланды (қазіргі шамамен ). Ол дереу Континенталдық лиганың иелерінен делегацияны Манхэттендегі қонақүйге Бас лига комиссары Форд Фрик, Ұлттық және Америка лигаларының президенттерімен, сондай-ақ МЛБ клубтарының иелерімен кездесуге басшылық етті. Орнатылған лигалар бейсболдың антимонополиялық заңнан босатылуына жаңа сын туралы алаңдады, өйткені Әділет комитетінің төрағасы, Бруклин демократы Эмануэль Селлер, «Доджерс» командасының қаласынан кеткеніне ашуланып, бейсболды антимонополиялық заң қолданысына енгізетін заң жобасын ұсынды. Бұл алаңдау Фрик пен...
Rickey's most memorable act with the Dodgers involved signing Jackie Robinson, thus breaking baseball's color barrier, which had been an unwritten rule since the 1880s. This policy had continued under a succession of baseball leaders, including Landis, who was openly opposed to integrating Major League Baseball for what he regarded as legitimate reasons. Landis died in 1944, but Rickey had already set the process in motion, having sought (and gained) approval from the Dodgers Board of Directors in 1943 to begin the search for "the right man." Around this time, Rickey held tryouts of black players, under the cover story of forming a new team in the USL called the "Brooklyn Brown Dodgers." The Dodgers were, in fact, looking for the right man to break the color line. On August 28, 1945, Rickey signed Robinson, who never played in the USL, to a minor league contract. Robinson had been playing in the Negro leagues for the Kansas City Monarchs. On October 23, 1945, it was announced that Robinson would join the Montreal Royals, the Dodgers' International League affiliate, for the 1946 season. He would end up as the league's batting champion, and led the Royals to a dominant league championship. Rickey made it clear in their momentous first meeting that he anticipated wide scale resistance both inside and outside baseball to opening its doors to black players. As predicted by Rickey, right from the start Robinson faced obstacles among his teammates and other teams' players. No matter how harsh the white people were towards Robinson, he could not retaliate. Robinson had agreed with Rickey not to lose his temper and jeopardize the chances of all the blacks who would follow him if he could help break down the barriers. Red Barber recounted in Ken Burns's documentary Baseball that Rickey's determination to desegregate Major League Baseball was born out of a combination of idealism and astute business sense. The idealism was at least partially rooted in an incident involving a team for which Rickey worked early on. While managing at Ohio Wesleyan University, a black player, Charles Thomas, was extremely upset at being refused accommodation, because of his race, at the hotel where the team stayed. Though an infuriated Rickey managed to get him into the hotel for the night, he never forgot the incident and later said, "I may not be able to do something about racism in every field, but I can sure do something about it in baseball." The business element was based on the fact that the Negro leagues had numerous star athletes, and logically, the first Major League team to hire them would get the first pick of the players at an attractive price. At the time, Mexican brewery czar Jorge Pasquel was raiding America for black talent (e. g. Satchel Paige), as well as disgruntled white players, for the Mexican League with the idea of creating an integrated league that could compete on a talent level with the U. S. major leagues. However idealistic, Rickey did not compensate Monarchs ownership for the rights to obtain Robinson, nor did he pay for rights to Don Newcombe, who would also join the Dodgers from a Negro leagues club. Rickey also attempted to sign Monte Irvin but Newark Eagles business owner Effa Manley refused to allow Irvin to leave her club without compensation. When she threatened to sue him in court, Rickey stopped the pursuit of Irvin, who would later sign with the New York Giants. Amid much fanfare, Jackie debuted, and turned out to be a success. Robinson was baseball's first rookie of the year, and while he was often jeered by opposing baseball players, managers, and fans, he became extremely popular with the American public. His success became the crowning achievement of Rickey's illustrious career. His Dodgers would make the World Series that year. Although they lost in seven games to the New York Yankees, Rickey's vision and action had set the stage for the Dodgers to be contenders for decades to come. And it opened the door for other leaders like Larry Doby of the Cleveland Indians, who integrated the American League in 1947, as well. Bringing several key aides with him from Brooklyn, Rickey began a tear down/re building process that would consume his entire five year term as general manager. The Pirates finished eighth (and last) four times and seventh once, compiled a miserable 269–501 (.349) record, and in 1952 experienced one of the worst seasons in MLB annals, going 42–112 and lagging behind the champion Dodgers by 54 games. It was the second worst season in franchise history, and the third worst in modern (post 1900) baseball history. After presiding over one last place season with the Pirates, Rickey proposed cutting the pay of power hitting superstar Ralph Kiner. When Kiner objected, Rickey famously quipped, "Son, we could have finished last without you!" Perhaps his most notable innovation during his Pittsburgh tenure came during the season, when the Pirates became the first team to permanently adopt batting helmets on both offense and defense. These helmets resembled a primitive fiberglass "miner's cap". This was the mandate of Rickey, who also owned stock in the company producing the helmets. Under Rickey's orders, all Pirate players had to wear the helmets both at bat and in the field. The helmets became a permanent feature for all Pirate hitters, but within a few weeks the team began to abandon their use of helmets on defense, partly because of their awkwardly heavy feel. Once the Pirates discarded the helmets on defense, the trend disappeared from the game. Health problems forced Rickey to retire in 1955. The Pirates were still mired in the NL basement; they would not have another winning record until 1958. However, with an average age of 25.5, they were the youngest outfit in the Senior Circuit in 1955. Five years later, Rickey's contributions would help lead to a World Series championship for Pittsburgh in 1960. Wrote author Andrew O'Toole in 2000, "The core of the 1960 championship team [notably Roberto Clemente, Dick Groat, Bill Mazeroski, Elroy Face and Vern Law, among others] was put together and nurtured by Rickey." Rickey fast tracked youngsters like Law and Bob Friend, signed by his predecessor, Roy Hamey, to the majors. He recruited Groat off the Duke University campus, drafted Face and Clemente from Brooklyn's minor league system, and his scouts and minor league instructors found Mazeroski and developed him for MLB delivery in 1956. Pittsburgh's farm and scouting system would continue to be highly productive into the 1970s, especially in developing Latin American players signed by scout Howie Haak, one of the people whom Rickey had brought to the Pirates from the Dodgers. Rickey remained on the Pirate masthead as chairman of the board for almost four full seasons after Joe L. Brown succeeded him as general manager in October of He also held a small amount of stock in the club. But that association ended in the middle of August 1959, when, nearing his 78th birthday, Rickey took on another challenge as the chief executive of a proposed third major league, the Continental League. Three weeks after the formation of the new circuit was announced, on August 18, 1959, Rickey sold his stake in the Pirates, resigned as board chairman, and signed a 16 month contract to become the first president of the new league at a reported $50,000 annual salary (equivalent to approximately $ in ). He immediately led a delegation of Continental League owners to a summit meeting in a Manhattan hotel with Commissioner of Baseball Ford Frick, the presidents of the National and American leagues, and a delegation of MLB club owners. The established leagues were wary of a new challenge to baseball's antitrust law exemption, when the chairman of the House Judiciary Committee, Emanuel Celler, a Brooklyn Democrat enraged by his borough's loss of the Dodgers, introduced legislation that would place baseball under antitrust law. This concern led Frick and his entourage to publicly treat the Continental League with respect; at the meeting, Frick asked Rickey and the other league presidents (Warren Giles and Joe Cronin) to form a committee that would set up ground rules to govern the admission of the Continental to eventual equal status with the two major leagues. he went into temporary retirement. The year also saw Rickey endure tragedy and hardship on a personal level. On April 10, 1961, his son, Branch Jr., farm system director of the Pirates, died from complications of diabetes at the age of 47. Then, on June 27, Rickey suffered a "serious" heart attack—his second cardiac event since 1958—while staying at his summer home on Canada's Manitoulin Island and was airlifted to a Sudbury, Ontario, hospital for treatment. Upon his recovery, Rickey and his wife, Jane, decided to move from suburban Pittsburgh back to St. Louis in 1962, where, on October 29, Rickey returned to the Cardinals exactly 20 years to the day he left to become general consultant on the development of Cardinal players and special advisor to owner August A. Busch Jr. But Rickey's second stint with the Cardinals was marred by controversy. He recommended that Cardinal icon Stan Musial be compelled to retire, even after the eventual Hall of Famer's stellar season, in which Musial, 41, had finished third in the National League batting race (hitting .330 in 135 games played), and broken Honus Wagner's NL record for career hits. Rickey wrote to Busch: "He can't run, he can't field, and he can't throw. Twenty five Musials would finish in last place." Musial would play one more campaign before retiring from the field in September 1963. Rickey also undermined St. Louis general manager Bing Devine, who had begun his baseball career under Rickey in the late 1930s as an office boy. He was a vocal critic of one of Devine's highest profile (and most successful) trades, when he acquired veteran shortstop Groat from Pittsburgh after the 1962 season. Rickey believed that Groat, 32 at the time, was too old. Groat, however, still had two prime years left. He batted .319 and .292 , and was runner up in the National League's 1963 Most Valuable Player Award balloting. He was the NL's starting shortstop in both the 1963 and 1964 All Star games, and helped lead the 1963 Cardinals to a second place finish. But the 1964 team fell behind in the standings and seemed stalled in fifth place in mid August. When Busch fired Devine on August 17 and replaced him with Rickey protégé Bob Howsam, the 82 year old consultant and special advisor was cast as the cause of Devine's downfall. The controversial firing embarrassed Busch when the team Devine assembled caught fire in the season's final six weeks, won the National League pennant, and triumphed in the 1964 World Series. After the season, Busch terminated Rickey's contract, ending a professional baseball career that had spanned 62 years.
Өлім
Кейінгі жылдары көпшілік алдында сөйлейтін Рики 1965 жылғы 13 қарашада Миссури штатының Колумбия қаласында сөйлеген сөзінің ортасында құлап қалды, осы кезде оны Миссури Спорт Шығармашылығының залына енгізуге дауыс беріліп жатқан еді. Ол физикалық батылдық туралы әңгіме айтып, Киелі кітаптан мысал келтіріп түсіндіруге айналып келе жатқан. "Енді мен сіздерге Киелі кітаптан рухани батылдық туралы бір оқиға айтқым келеді", - деді ол. Рики сөзін аяқтай алмайтынын сыбырлады, құлап, ешқашан қайтадан сөйлемеді. Ол діңгелектеп орындығына құлап, еденге түсті. Ол есін жоғалтты. Тыныс алуы қысқа уақытқа тоқтағаннан кейін миы зақымданды, бірақ жүрегі қайтадан қалыпты ырғақпен соғуын жалғастырды. Келесі 26 күн бойы ауруханада комада жатып, жағдайында айтарлықтай өзгеріс болмады.
A public speaker in his later years, on November 13, 1965, Rickey collapsed in the middle of a speech in Columbia, Missouri, as he was being elected to the Missouri Sports Hall of Fame. He had told a story of physical courage and was about to relate an illustration from the Bible. "Now I'm going to tell you a story from the Bible about spiritual courage," he said. Rickey murmured he could not continue, collapsed and never spoke again. He faltered, fell back into his seat and slipped onto the floor. He never regained consciousness. His brain was damaged when his breathing stopped momentarily, though his heart picked up its rhythm again. Through the next 26 days, hospitalized in a coma, there was little change.