Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер
British politician
Виктор Кристиан Уильям Кавендиш, Девонширдің 9-шы герцогы (31 мамыр 1868 – 6 мамыр 1938), 1908 жылға дейін Виктор Кавендиш деп аталған, британдық пэр және саясаткер, Канаданың генерал-губернаторы қызметін атқарған. Кавендиш отбасының мүшесі болған ол Итон колледжінде және Кембридж университетінде білім алған. 1891 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін саясатқа қадам басқан ол әкесінің сайлау округінде қарсылығызсыз жеңіске жетті. Ол 1908 жылы еңшесінің герцогтығын мұраға алғанға дейін осы мәнді сақтап тұрды. Содан кейін ол Лордтар палатасына өтті, сонымен қатар бір кезеңде Истборн және Честерфилд қалаларының мэрі болып қызмет етті. Пэрлікке көтерілгенге дейін де, кейін де түрлі мемлекеттік лауазымдарды атқарды. 1916 жылы король Георг V, премьер-министр Х.Х. Асквиттің ұсынысымен, Коннахт және Стратхерн герцогы, принц Артурдың орнына вице-король ретінде Канаданың генерал-губернаторы болып тағайындалды. Ол 1921 жылы Вими лорды Бинг оны алмастырғанға дейін осы лауазымды иеленді. Тағайындама бастапқыда даулы болды, бірақ Англияға оралған кезде герцог өзінің қызметтік міндеттерін атқарғаны үшін мақтауға ие болды. Генерал-губернаторлық қызметтен кейін ол саяси және дипломатиялық өмірге оралды, 1922 мен 1924 жылдар аралығында Колониялар хатшысы болып қызмет етті, содан кейін Дербиширдегі иелігіне зейнетке шықты, ол 1938 жылдың 6 мамырында қайтыс болды. Ол кабинеттік лауазымды атқарған соңғы герцог болды.
Victor Christian William Cavendish, 9th Duke of Devonshire (31 May 18686 May 1938), known as Victor Cavendish until 1908, was a British peer and politician who served as Governor General of Canada. A member of the Cavendish family, he was educated at Eton College and the University of Cambridge. After the death of his father in 1891, he entered politics, winning his father's constituency unopposed. He held that seat until he inherited his uncle's dukedom in 1908. Thereafter, he took his place in the House of Lords, while, for a period at the same time, acting as mayor of Eastbourne and Chesterfield. He held various government posts both prior to and after his rise to the peerage. In 1916 he was appointed governor general of Canada by King George V, on the recommendation of Prime Minister H. H. Asquith, to replace Prince Arthur, Duke of Connaught and Strathearn, as viceroy. He occupied that post until succeeded by Lord Byng of Vimy in 1921. The appointment was initially controversial but, by the time of his return to England, the Duke had earned praise for the way in which he carried out his official duties. Following his tenure as governor general, he returned to political and diplomatic life, serving as Secretary of State for the Colonies between 1922 and 1924, before retiring to his estate in Derbyshire, where he died on 6 May 1938. He was the last Duke to ever hold a cabinet post.
Ерте өмір, білім және әскери мансап
Кавендиш Англияның Лондон қаласындағы Мэрилебон ауданында, Лорд Эдвард Кавендиштің үлкен ұлы ретінде дүниеге келді. Лорд Эдвард – Девонширдің 7-ші герцогының үшінші ұлы, ал оның анасы Эмма Ласселлз – Уильям Ласселлзтің қызы және Лорд Эдвардтың туысы. Кавендиштің кіші інісі – Лорд Ричард Кавендиш, ал оның ішекшелері – Хартингтон маркизі (кейін Девонширдің сегізінші герцогы) және Лорд Фредерик Кавендиш. Кавендиш алдымен Этон колледжінде білім алды, содан кейін 1887 жылдың 30 мамырында Кембридж университетінің Тринити колледжіне қабылданды, онда ол Пит клубының хатшысы қызметін атқарды. Кембриджте оқыған жылдары Кавендиш Исаак Ньютон университетінің ложасына қабылданды және Дербишир еоманриінде жартылай штатпен қызмет етті, 1890 жылы ол екінші лейтенант болып тағайындалды. 1901 жылдың қыркүйегінде ол майор дәрежесіне көтерілді және 1911 жылы еоманриіндегі қызметтен кетті.
Cavendish was born in the Marylebone area of London, England, the eldest son of Lord Edward Cavendish, himself the third son of the 7th Duke of Devonshire, and Emma Lascelles, both the daughter of William Lascelles and Lord Edward's cousin. Cavendish's younger brother was Lord Richard Cavendish and his uncles were Spencer Cavendish, Marquess of Hartington (later the eighth Duke of Devonshire) and Lord Frederick Cavendish. Cavendish was educated at Eton College before being admitted to Trinity College, Cambridge, on 30 May 1887, where he served as secretary of the Pitt Club. During his years at Cambridge, Cavendish was initiated into Isaac Newton University Lodge and served part time with the Derbyshire Yeomanry, into which he was commissioned as a second lieutenant in 1890. He was promoted major in September 1901 and retired from the Yeomanry in 1911.
Саяси мансап
1891 жылдың мамыр айында, Кавендиш Кембриджді бітіруге азда қалғанда, оның әкесі, Батыс Дербиширдегі парламент мүшесі болған, қайтыс болды. Кавендиш сол парламенттік орынға үміткерлік етіп, жеңіске жетіп, сол кездегі Британдық Палаталар Палатасының ең жас мүшесі атанды. Кавендиш он жеті жыл бойы парламенттік лауазымдарды атқарды. 1900-1903 жылдары ол үй шаруашылығының қазынашысы, 1903-1905 жылдары Қазынашылықтың қаржы хатшысы болды, ал 1905 жылдың 11 желтоқсанында Құпия Кеңеске ант берді. 1907 жылы ол Дербиширдің лейтенант орынбасары болып тағайындалды және 1908 жылдан бастап Шервуд орманшыларының 5-ші (Территориялық армия) батальонының құрметті полковнигі қызметін атқарды. 1908 жылдың 24 наурызында ол інісінің герцогтығына ие болған кезде, Девоншир, содан кейін белгілі болғандай, енді Лордтар палатасында орын алғандықтан, Палатадағы орын алу құқығынан айырылды. Сол жылы Девоншир Дербиширдің лорд-лейтенанты болып тағайындалды, ал келесі жылы Лидс университетінің канцлері болды. Одан кейін ол екі қала әкімінің лауазымына сайланды: алдымен 1909-1910 жылдар аралығында Истборн, содан кейін 1911-1912 жылдар аралығында Честерфилд. Лордтар палатасында Девоншир 1911 жылдан бастап консерваторлардың бас камшысы болып қызмет етті және консерваторлар Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде үкіметке қосылғаннан кейін жоғарғы палатада бірлескен үкімет бас камшысы болып, Адмиралтействоның азаматтық лорды лауазымын иеленді. Соғыстан кейін ол 1918 жылы Дербишир еріктілер полкінің құрметті полковнигі және командирі болды. Ол британдық премьер-министрі Х.Х. Асквиттің Девонширді Канададағы өкілі ретінде тағайындау туралы ұсынысын мақұлдады. Бұл тағайындау саяси мәселелер тудырды, өйткені Канада премьер-министрі Роберт Борден бұл мәселе бойынша кеңеспеген, бұл сол кезде қалыптасқан тәжірибеге қайшы келді. Борден өзін қорланған сезінді, бұл Девонширдің өкілеттігі басталған кезде елеулі қиындықтарға әкелді, ол 1916 жылдың 11 қарашасында Галифаксте өткен рәсімде ант бергеннен кейін ресми түрде басталды. 1917 жылы Вими қырқасындағы шайқаста Канаданың жеңісі Канаданың мақтанышы мен ұлттық сезімін арттырды, ал генерал-губернатор, өзінің британдық үкіметпен байланысы бар екенін ескере отырып, жеңісті оңтайлы пайдаланып, Канаданың екі негізгі тілдік тобының келісімге келуіне қоғамдық түрде шақыру жасады. Девоншир әрқашан премьер-министрімен және Канададағы Ұлыбританияның адал оппозициясының басшыларымен әскери шақыру және соғыс күш-жігеріне қатысты мәселелер бойынша кеңесетін. Сондай-ақ, ол Оттава бау-бақша қоғамы үшін Девоншир герцогының кубогын тағайындады. Канадада болған кезде Девонширдің екі адъютанты оның қыздарына үйленді.
In May 1891, shortly before Cavendish graduated from Cambridge, his father, who sat as the Member of Parliament for West Derbyshire, died and Cavendish entered the race for that parliamentary seat and won it, thus becoming the youngest member of the British House of Commons at the time. For seventeen years Cavendish held parliamentary positions. Between 1900 and 1903, he served as Treasurer of the Household, from 1903 to 1905 as Financial Secretary to the Treasury, and on 11 December 1905 he was sworn of the Privy Council. In 1907, he was appointed a deputy lieutenant of Derbyshire and, from 1908, acted as Honorary Colonel of the 5th (Territorial Army) Battalion of the Sherwood Foresters. When he succeeded to his uncle's dukedom on 24 March 1908, Devonshire, as he was thereafter known, was disqualified from holding his seat in the Commons, as he now held a place in the House of Lords. The same year, Devonshire was appointed as Lord Lieutenant of Derbyshire and the year following was made Chancellor of the University of Leeds. He was then elected to two mayoral offices: first to that of Eastbourne, between 1909 and 1910, and then Chesterfield, from 1911 to 1912. In the House of Lords, Devonshire served as Conservative Chief Whip from 1911 and, after the Conservatives joined the government during the First World War, as joint Government Chief Whip in the upper chamber, holding office as Civil Lord of the Admiralty. Following the war, he became Honorary Colonel and Commandant of the Derbyshire Volunteer Regiment of the Volunteer Training Corps in 1918. approved the recommendation of his British prime minister, H. H. Asquith, to appoint Devonshire as his representative in Canada. The appointment caused political problems, as Canadian prime minister Robert Borden had not been consulted on the matter, contrary to practice that had been well established by that time. Borden thus felt insulted, which led to considerable difficulties at the beginning of Devonshire's tenure, officially beginning after he was sworn in on 11 November 1916 during a ceremony held in Halifax. The Canadian victory in 1917 at the Battle of Vimy Ridge, however, helped fuel Canadian pride and nationalism at home, and the Governor General, while conscious of his role's remaining connection to the British government, used the victory positively and publicly encourage to reconciliation between Canada's two main linguistic groups. At all times, Devonshire was careful to consult with his prime minister and the leaders of His Majesty's Loyal Opposition in Canada on matters related to conscription and the war effort. and the Duke of Devonshire Trophy, for the Ottawa Horticultural Society. While in Canada, Devonshire's two aides de camp married his daughters.
Кейінгі мансап
Англияға оралғаннан кейін Девоншир 1922-1924 жылдары Колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшы болып қызмет етуден бұрын Ұлттар Лигасында жұмыс істеді (Бонар Лоу мен Стэнли Болдуин премьер-министрлер басшылығымен кабинетке орын алды). Ол онда Кениядағы жетекші ақ қоныстанушы Лорд Делемеридің пікіріне қарсы болды, ол «Бақытты аңғар» тобының құрылуына көмектесіп, ақ қоныстанушылардың өзін-өзі басқаруын қолдады. Девоншир африкалықтардың мүдделерін қорғауды жақтады. Ол 1923 жылы жазған «Девоншир ақ кітабы» Кенияның Оңтүстік Африка Одағы мен Оңтүстік Родезия сияқты ақ нәсілді азшылық билігі ретінде дамуына кедергі келтірген себептердің бірі ретінде көрсетілді. 1922 жылы король Георг V оны Ұлыбританияда наградалар беру тәртібін қарастыру үшін құрылған комиссия мүшесі етіп тағайындады. 1933 жылдан өмірінің соңына дейін ол Территориялық армиядағы Корольдік танк полкінің 24 (Дербишир Йеманри) бронеавтомобиль компаниясының құрметті полковнигі болды. Ол сонымен қатар өзінің шаруашылық жерлерін, әсіресе Чатсворт үйі маңындағы жерлерін басқаруын жалғастырды, ол 1938 жылдың мамырында қайтыс болды.
On returning to England, Devonshire worked at the League of Nations before serving from 1922 to 1924 as Secretary of State for the Colonies (with a seat in the Cabinet, while headed by Prime Ministers Bonar Law and Stanley Baldwin). There, he opposed the views of Lord Delemere, the leading White settler in Kenya, who had helped found the Happy Valley set and campaigned for self government by White settlers. Devonshire advocated protecting the interests of the Africans. The Devonshire White Paper of 1923, which he authored, was cited as a reason why Kenya did not develop as a white minority rule, similar to the model of the Union of South Africa and Southern Rhodesia. In 1922, he was appointed by King George V to the committee that was charged with looking into how honours were to be bestowed in the United Kingdom. From 1933 until his death he was Honorary Colonel of the 24 (Derbyshire Yeomanry) Armoured Car Company, Royal Tank Regiment, in the Territorial Army. He simultaneously continued to run his agricultural land holdings, especially around Chatsworth House, where he died in May 1938.