Густав Отто Стенбок: Швеция әскери қолбасшысы және саяхатшысы

Густав Стенбок (1614-1685) – швед аскери офицері және саясаткер. Отты жыл соғысында қатысып, Нердлинген шайқасында көзге түскен ақсүйек отбасынан шыққан.

Кіріспе

Швед әскери офицері және саясаткері (1614–1685)

Густав Отто Густавсон Стенбок (17 қыркүйек 1614, Торпа стенхус – 24 қыркүйек 1685, Стокгольм) – швед әскери офицері және саясаткері.

Өмірбаян

Ол Stenbock абыройлы отбасының мүшесі болды; Риксрёд (Жеке кеңесші) және оның әйелі, графиня Беата Маргарета née Brahe (1583–1645) туған ұл. Сондықтан ол әкесінің тарапынан патша отбасымен туыс болған. 1631 жылы Смоланд атты әскер полкіне қосылды. 1633 жылдан бастап Германияда, Отыз жылдық соғыс кезінде шайқасты, соның ішінде Нөрдлинген шайқасына қатысты. 1637 жылы Kronoberg полкінің командирі, ал 1639 жылы Jönköping полкінің полковнигі болды. 1642 жылы екінші Брайтенфельд шайқасында ауыр жарақат алып, үйіне қайтты. Бірақ ол әскери мансабын жалғастырды, бірнеше науқанға қатысып, генерал-майор (1643), генерал-лейтенант (1647) және жаяу әскер генералы (1648) шендеріне көтерілді. Швеция мен Бремен арасындағы қысқа соғыстан кейін (1654) фельдмаршал болып тағайындалды. Екінші Солтүстік соғысында генерал-фельдмаршал шеніне ие болды. Роскильде шартынан кейін (1658) Даниядан алынған Шонен, Халланд және Блекинге провинцияларының генерал-губернаторы болып, алғашқы азаматтық лауазымын алды. 1664 жылы бұл оны Швецияның Лорд-адмиралы қызметіне алып келді, бірақ ол ешқашан теңіз флотында қызмет етпеген және теңізшілік тәжірибесі болмаған. Бұл патшалық маршалы лауазымына ие болмағаны үшін берілген өтемақы деп есептелді. Скания соғысы кезінде швед теңіз флоты ауыр шығынға ұшырады. 1676 жылы Стенбок пен тағы екі тәжірибесіз адмирал жауапкершілікке тартылды. Ол лауазымынан алынып, қызметі тоқтатылды. Сонымен қатар, оған 200 000 талер айыппұл салынды. Бір жылдан кейін король Карл XI оны оңалтып, айыппұлды 100 000 талерге дейін төмендетті. Оған сондай-ақ Норвегияға қарсы жорыққа басшылық етуге рұқсат берілді, оның барысында ол 1678 жылы Bohus fästning қоршауын көтерді. 1680 жылы Скания соғысы аяқталғаннан кейін, оған өзін «Жоғарғы адмирал» деп атауға рұқсат берілді, бірақ оған ешқандай билік берілмеді. Оның соңғы жылдары ауру мен кедейлікпен өткен.

He was a member of the noble Stenbock family; born to the Riksråd (Privy Councilor) sv and his wife, Countess Beata Margareta née Brahe (1583–1645). He was therefore related to the royal family on his father's side. In 1631, he joined the Småland Cavalry Regiment. From 1633, he fought in Germany, during the Thirty Years' War, and took part in the Battle of Nördlingen, among others. He won promotions to Commander of the Kronoberg Regiment (1637), and Colonel of the Jönköping Regiment (1639). He was seriously wounded at the Second Battle of Breitenfeld in 1642, and returned home. He continued to pursue a miltitary career, however, participating in several campaigns and being promoted to Major General (1643), Lieutenant General (1647) and General of the Infantry (1648). Following the brief war between Sweden and Bremen (1654), he was promoted to Field Marshal. During the Second Northern War, he received a final promotion to General Field Marshal. Following the Treaty of Roskilde (1658), he received his first civilian appointment, as Governor General of the newly annexed provinces of Schonen, Halland und Blekinge; acquired from Denmark. In 1664, this led to another military appointment, as Lord High Admiral of Sweden, although he had never served in the Navy and had no seafaring experience. It was generally believed to be compensation for being passed over for Marshal of the Realm. During the Scanian War, the Swedish navy suffered devastating losses. In 1676, Stenbock and two other inexperienced Admirals were held accountable. He was deposed and the office abolished. He was also fined 200,000 Thalers. A year later, he was rehabilitated by King Charles XI, and his fine was reduced to 100,000 Thalers. He was also allowed to command a campaign against Norway, during which he was able to lift the Belägringen av Bohus fästning 1678. In 1680, after the end of the Scanian War, he was given permission to call himself "Supreme Admiral", although he had no authority. His last few years were marred by illness and poverty.