Үн жазу студиясы - музыка, дауыс, әдебиеттерді жазуға арналған арнайы орын. Жазба сапасын жақсарту үшін дыбыс оқшаулануы мен акустикалық жағдайлар маңызды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дыбыс жазу құрылғысы
Facility for sound recording
Дыбыс жазу студиясы – аспаптық немесе вокалды музыкалық орындауларды, сөздерді және басқа да дыбыстарды жазу мен араластыруға арналған мамандандырылған құрылғы. Олардың мөлшері бір әнші-гитаристті жазуға жеткілікті кішкентай үй студиясынан бастап, 100 немесе одан да көп музыканттан тұратын толық оркестрге арналған кең ғимаратқа дейін жетеді. Идеалды жағдайда, жазу және мониторинг (тыңдау және араластыру) кеңістіктері акустик немесе дыбыс инженерімен ең жақсы акустикалық қасиеттерге қол жеткізу үшін арнайы жобаланады (дыбыстың оқшаулануы немесе таралуы немесе тыңдаушы естіген дыбысты бұзатын дыбыстың қайталануын жұту). Дыбыс жазу студияларын әншілерді, аспаптық музыканттарды (мысалы, электр гитарасы, фортепиано, саксофон немесе оркестрлер сияқты ансамбльдерді), жарнамаларға дауыс берушілерді немесе кино, теледидар немесе анимациядағы диалогты ауыстыруды, дыбыс эффекттерін жазуға немесе оларға сүйемелдейтін музыкалық саундтректерді жазуға пайдалануға болады. Типик жаздыру студиясы микрофондармен және микрофон тұғырларымен жабдықталған "студия" немесе "тікелей эфир бөлмесі" деп аталатын бөлмеден тұрады, онда музыканттар мен вокалистер орындайды; және "бақылау бөлмесі", онда дыбыс инженерлері, кейде жазба продюсерлерімен бірге, кәсіби дыбыс араластыру консольдарын, эффекттер блогын немесе арнайы бағдарламалық қамтамасы бар компьютерлерді дыбысты араластыру, өңдеу (мысалы, теңдестіруді реттеу және эффекттер қосу арқылы) және аналогтық немесе цифрлық жазу үшін бағыттау үшін пайдаланады. Инженерлер мен продюсерлер тікелей эфирдегі музыканы және жазылған "тректерді" жоғары сапалы монитор динамиктерінде немесе құлаққаптарда тыңдайды. Көбінесе, барабандар немесе электр гитара күшейткіштері мен динамиктер сияқты қатты аспаптарды орналастыру үшін, басқа аспаптар немесе дауыстардан түсірілген дыбыстарды жазатын микрофондарға естілмеу үшін немесе вокалдарды немесе акустикалық гитара немесе скрипка сияқты тыныш акустикалық аспаптарды жазу үшін "құрғақ" бөлмелерді қамтамасыз ету үшін оқшауланған кабиналар деп аталатын кішкентай бөлмелер болады. Ірі жаздыру студияларында әдетте студияда үлкен, ауыр және тасымалдау қиын аспаптар мен музыкалық жабдықтар болады, мысалы, рояль, Хаммонд органы, электр фортепианосы, арфа және барабан.
A recording studio is a specialized facility for recording and mixing of instrumental or vocal musical performances, spoken words, and other sounds. They range in size from a small in home project studio large enough to record a single singer guitarist, to a large building with space for a full orchestra of 100 or more musicians. Ideally, both the recording and monitoring (listening and mixing) spaces are specially designed by an acoustician or audio engineer to achieve optimum acoustic properties (acoustic isolation or diffusion or absorption of reflected sound echoes that could otherwise interfere with the sound heard by the listener). Recording studios may be used to record singers, instrumental musicians (e. g., electric guitar, piano, saxophone, or ensembles such as orchestras), voice over artists for advertisements or dialogue replacement in film, television, or animation, Foley, or to record their accompanying musical soundtracks. The typical recording studio consists of a room called the "studio" or "live room" equipped with microphones and mic stands, where instrumentalists and vocalists perform; and the "control room", where audio engineers, sometimes with record producers, as well, operate professional audio mixing consoles, effects units, or computers with specialized software suites to mix, manipulate (e. g., by adjusting the equalization and adding effects) and route the sound for analog or digital recording. The engineers and producers listen to the live music and the recorded "tracks" on high quality monitor speakers or headphones. Often, there will be smaller rooms called isolation booths to accommodate loud instruments such as drums or electric guitar amplifiers and speakers, to keep these sounds from being audible to the microphones that are capturing the sounds from other instruments or voices, or to provide "drier" rooms for recording vocals or quieter acoustic instruments such as an acoustic guitar or a fiddle. Major recording studios typically have a range of large, heavy, and hard to transport instruments and music equipment in the studio, such as a grand piano, Hammond organ, electric piano, harp, and drums.
Оқшаулау кабинасы
Оқшаулау кабинасы – тірі бөлмедегі ішінара жабық кеңістік немесе тірі бөлмеге іргелес салынған, сыртқы дыбыстарды өткізбейтін және ішкі дыбыстарды ішінде ұстайтын толыққанды бөлек бөлме. Дыбыс индустриясындағы басқа жазба бөлмелері сияқты, оқшаулау кабиналары да қабырғалардан аз мөлшерде шашыраңқы шағылыс беруге арналған, осылайша жақсы дыбыс беруге мүмкіндік береді. Дыбыс оқшаулау кабинасында барабан, вокалист немесе гитара динамигінің корпусы, сондай-ақ микрофондар акустикалық түрде оқшауланады. Кәсіби жазба студиясында әдетте басқару бөлмесі, үлкен тірі бөлме және бір немесе бірнеше кішкентай оқшаулау кабиналары болады. Барлық бөлмелер әртүрлі әдістермен дыбыс өткізбейтін етіп жасалады, мысалы, екі қабатты 5/8 дюймдік гипсокартон қабаттары, қабаттардың арасында тігістері ығыстырылған және қабырғаның екі жағы да көбікпен толтырылған, жақшалы жылу оқшаулағыш, арасында ауа қуысы бар екі қабырға, ішкі қабырғалар мен бұрыштарға көбік қосу және арасында ауа қуысы бар екі қабат қалың шыныны пайдалану. Құрылыс материалдарының беттік тығыздығы материал арқылы әртүрлі жиіліктердің берілу жоғалуын анықтайды. Томас А. Уотсон 1877 жылы Александр Грэм Беллмен телефонды көрсету үшін дыбыс өткізбейтін кабинаны ойлап тапты, бірақ оған патент алған жоқ. Осы тұжырымдаманың түрлі нұсқалары бар, соның ішінде портативті жеке оқшаулау кабинасы және гитара динамигін оқшаулау шкафы. Гобо панелі де осындай эффектіге қол жеткізе алады, бірақ одан әлдеқайда аз дәрежеде; мысалы, тірі бөлмеде немесе сахнада тым қатты дыбыс шығаратын барабан жиынтығының айналасына акрилдік шыныдан жасалған гобо панельдерін орнату арқылы дыбыстың басқа микрофондарға араласуын болдырмауға болады, бұл әрбір аспаптың жеке каналдарын микшерлік пультте жақсырақ басқаруға мүмкіндік береді. Анимацияда вокалдық орындау әдетте жеке сессияларда жазылады, ал актерлер режиссердің немесе оқырманның көмегімен диалогке қатысып отырғанын көзге елестетуі керек. Анимациялық фильмдер даму және өндіріс кезінде тез өзгеріп отырады, сондықтан вокалдық тректердің араласуын болдырмау соңғы минутқа дейін жолдарды жақсарту мүмкіндігін сақтау үшін маңызды. Кейде, егер басты актерлердің арасындағы қарым-қатынас тығыз болса және анимация студиясы мұны көтере алса, продюсерлер актерлер бір-бірін және режиссерді көре алатын бірнеше оқшаулау кабиналары бар жазба студиясын пайдаланады. Бұл актерлерге нақты уақытта, әдеттегі сахнада немесе түсірілім алаңындағыдай, бір-бірімен әрекеттесуге мүмкіндік береді.
An isolation booth is either a partially enclosed area in the live room or a completely separate small room built adjacent to the live room that is both soundproofed to keep out external sounds and keep in the internal sounds. Like all the other recording rooms in sound industry, isolation booths designed for having a lesser amount of diffused reflections from walls to make a good sounding room. A drummer, vocalist, or guitar speaker cabinet, along with microphones, is acoustically isolated in the isolation booth. A typical professional recording studio today has a control room, a large live room, and one or more small isolation booths. All rooms are soundproofed by varying methods, including but not limited to, double layer 5/8" sheetrock with the seams offset from layer to layer on both sides of the wall that is filled with foam, batten insulation, a double wall, which is an insulated wall built next to another insulated wall with an air gap in between, by adding foam to the interior walls and corners, and by using two panes of thick glass with an air gap between them. The surface densities of common building materials determines the transmission loss of various frequencies through materials. Thomas A. Watson invented, but did not patent, the soundproof booth for use in demonstrating the telephone with Alexander Graham Bell in 1877. There are variations of the same concept, including a portable standalone isolation booth and a guitar speaker isolation cabinet. A gobo panel achieves the same effect to a much more moderate extent; for example, a drum kit that is too loud in the live room or on stage can have acrylic glass see through gobo panels placed around it to deflect the sound and keep it from bleeding into the other microphones, allowing better independent control of each instrument channel at the mixing console. In animation, vocal performances are normally recorded in individual sessions, and the actors have to imagine (with the help of the director or a reader) they are involved in dialogue. Animated films often evolve rapidly during both development and production, so keeping vocal tracks from bleeding into each other is essential to preserving the ability to fine tune lines up to the last minute. Sometimes, if the rapport between the lead actors is strong enough and the animation studio can afford it, the producers may use a recording studio configured with multiple isolation booths in which the actors can see each another and the director. This enables the actors to react to one another in real time as if they were on a regular stage or film set.
1890-1930 жылдар аралығы
Акустикалық жазбалар дәуірінде (микрофондар, электрлік жазба және күшейткіштер пайда болғанға дейін) алғашқы жазба студиялары өте қарапайым жайлар болды, негізінен олар орындаушыларды сыртқы шудан оқшаулайтын дыбыс өткізбейтін бөлмелер еді. Осы дәуірде жазбаларды кез келген қолжетімді жерде жасау жиі кездесетін, мысалы, жергілікті би залында, портативті акустикалық жазба құралдарын пайдалана отырып. Осы кезеңде негізгі жазбалар балауыздан жасалған айналмалы цилиндрді (кейін дискіні) кесу арқылы жасалатын. Орындаушылар әдетте үлкен акустикалық мүйіздің (көне граммофон мүйізінің үлкейтілген нұсқасы) төңірегіне жиналатын. Дауыстар мен аспаптардың акустикалық энергиясы мүйіз арқылы диафрагмаға, содан кейін механикалық кескіш станокқа берілетін, ол сигналды модульденген ойық түрінде негізгі бетке түсіріп жазатын.
In the era of acoustical recordings (prior to the introduction of microphones, electrical recording and amplification), the earliest recording studios were very basic facilities, being essentially soundproof rooms that isolated the performers from outside noise. During this era it was not uncommon for recordings to be made in any available location, such as a local ballroom, using portable acoustic recording equipment. In this period, master recordings were made by cutting a rotating cylinder (later disc) made from wax. Performers were typically grouped around a large acoustic horn (an enlarged version of the familiar gramophone horn). The acoustic energy from the voices or instruments was channeled through the horn to a diaphragm to a mechanical cutting lathe, which inscribed the signal as a modulated groove directly onto the surface of the master.
1930-1970 жылдар
1930 жылдардың басында электрлік жазу кеңінен таралды, ал мастеринг станоктары электр қуатымен жұмыс істеді, бірақ мастер-жазбалар әлі де дискке ойылуы керек еді, бұл кезде лактан жасалған, сондай-ақ ацетат диск деп те аталатын диск. Сол кездегі бағылымды музыкалық тенденцияларға сәйкес, студиялар негізінен симфониялық оркестрлер мен басқа да ірі аспаптар тобының тікелей жазбаларын жасауға арналған. Инженерлер көп ұзамай концерт залдары сияқты кең, дыбыс беруге қолайлы кеңістіктер жарқын акустикалық ерекшеліктерді жасайтынын, себебі табиғи дыбыс беру эффектісі жазбаның дыбысын жақсартатынын анықтады. Осы кезеңде үлкен, акустикалық жақсы кеңістіктер басым болды, ал 1960 жылдардан кейін кең таралған акустикалық жабық кабиналар мен студиялық бөлмелер емес. Жазу технологиясының шектеулері көп тректі жазу әдістеріне мүмкіндік бермегендіктен, 20 ғасырдың ортасындағы студиялар музыканттарды (мысалы, ырғақтык бөлім немесе духовой бөлім) және әншілерді (мысалы, қосымша әншілер тобын) бөліп орналастырудың орнына, оларды топтастыру қағидасына сүйене отырып жобаланды, осылайша орындау кезінде туындайтын күрделі акустикалық және гармониялық өзара әрекеттесуді микрофондар арқылы жазуға мүмкіндік берді. 2000 жылдары заманауи дыбыс алаңдары кейде үлкен оркестрлерді қолданатын ірі фильмдердің музыкасын жазу үшін осы тәсілді пайдаланады.
Electrical recording was common by the early 1930s, and mastering lathes were electrically powered, but master recordings still had to be cut into a disc, by now a lacquer, also known as an Acetate disc. In line with the prevailing musical trends, studios in this period were primarily designed for the live recording of symphony orchestras and other large instrumental ensembles. Engineers soon found that large, reverberant spaces like concert halls created a vibrant acoustic signature as the natural reverb enhanced the sound of the recording. In this period large, acoustically live halls were favored, rather than the acoustically dead booths and studio rooms that became common after the 1960s. Because of the limits of the recording technology, which did not allow for multitrack recording techniques, studios of the mid 20th century were designed around the concept of grouping musicians (e. g., the rhythm section or a horn section) and singers (e. g., a group of backup singers), rather than separating them, and placing the performers and the microphones strategically to capture the complex acoustic and harmonic interplay that emerged during the performance. In the 2000s, modern sound stages still sometimes use this approach for large film scoring projects that use large orchestras.
Залдар мен шіркеулер
Олардың тамаша акустикасының арқасында көптеген ірі студиялар шіркеулерге айналдырылды. Мысалдарға Джордж Мартиннің Лондондағы AIR студиясы, Нью-Йорктегі Columbia Records 30th Street студиясы және Нью-Йорктегі Pythian Temple студиясы жатады. Нью-Йорктегі Columbia Records 30th Street студиясы және Лондондағы Abbey Road студиясы сияқты мекемелер өзгеше дыбыстарымен танымал болды – ол дыбыс инженерлері үшін оңай анықталатын және қазір де анықталатын еді, – сондай-ақ олардың тәжірибелі инженерлерімен де танымал болды. Әртүрлі студиялар арасында аудио материалдарды беру қажеттілігі артқан сайын, жазу индустриясында студия дизайнын стандарттауға деген сұраныс күшейді, ал 1970 жылдары Голливудтағы Westlake Recording Studios стандартталған акустикалық дизайнды әзірлеуде үлкен ықпал етті. Нью-Йоркте Columbia Records ең беделді дыбыс жазу студияларына ие болды, олардың ішінде 207 East 30th Street мекенжайындағы 30th Street Studio, 49 East 52nd Street мекенжайындағы CBS Studio Building, Park және Lexington Avenues арасындағы 111 East 58th Street мекенжайындағы Liederkranz Hall (бұл ғимарат неміс мәдени және музыкалық қоғамына тиесілі болған және бұрын Liederkranz Club and Society қоғамына қарасты) және олардың ең алғашқы жаздыру студияларының бірі – 799 Seventh Avenue мекенжайындағы Studio A. Хабар тарату студиялары да дыбысты оқшаулау сияқты көптеген ұқсас принциптерді қолданады, бірақ олардың эфирдегі пайдалану ерекшеліктеріне бейімделген. Мұндай жабдыққа телефон қоңырауларын эфирге шығаруға арналған телефондық гибрид, қашықтан хабарларды қабылдауға арналған POTS кодегі, күтпеген үнсіздікті анықтауға арналған үнсіздік дабылы және жөтелден бастап дөрекі сөздерге дейін кез келген нәрсені жоюға арналған хабар тарату кешігуі кіруі мүмкін. АҚШ-та Федералды байланыс комиссиясы (FCC) лицензиясы бар станцияларда авариялық ескерту жүйесінің декодері (әдетте студияда) болуы керек, ал толық қуатты станциялар жағдайында станция таратуға тиіс барлық арналардағы бағдарламаларды тоқтатуға қабілетті кодтаушы болуы керек, осылайша шұғыл ескертулерді таратуға болады. Компьютерлер жарнамалар, джинглдер, бамперлер, дыбыс үзінділері, телефон қоңыраулары, дыбыс эффектілері, жол және ауа райы туралы хабарламалар үшін қолданылады, ал қазір қызметкерлер болмаған кезде толыққанды хабар таратуды автоматтандыруға да қабілетті. Цифрлық микшерлік консольдер аудио арқылы Ethernet желісі арқылы байланыса алады. Желілік қосылымдар қашықтан қол жеткізуге мүмкіндік береді, сондықтан диджейлер үй студиясынан Интернет арқылы хабарлар бере алады. Эфирлік станциялар үшін студия/таратушы байланысы, бағдарламаларды жіберу және қабылдау үшін спутниктік антенналар, веб-трансляция немесе подкаст үшін қосымша сыртқы аудио қосылымдары қажет.
Because of their superb acoustics, many of the larger studios were converted churches. Examples include George Martin's AIR Studios in London, Columbia Records 30th Street Studio in New York City, and Pythian Temple studio in New York. Facilities like the Columbia Records 30th Street Studio in New York and Abbey Road Studios in London were renowned for their identifiable sound—which was (and still is) easily identifiable by audio professionals—and for the skill of their staff engineers. As the need to transfer audio material between different studios grew, there was an increasing demand for standardization in studio design across the recording industry, and Westlake Recording Studios in West Hollywood was highly influential in the 1970s in the development of standardized acoustic design. In New York City, Columbia Records had some of the most highly respected sound recording studios, including the 30th Street Studio at 207 East 30th Street, the CBS Studio Building at 49 East 52nd Street, Liederkranz Hall at 111 East 58th Street between Park and Lexington Avenues (a building built by and formerly belonging to a German cultural and musical society, The Liederkranz Club and Society), and one of their earliest recording studios, Studio A at 799 Seventh Avenue. Broadcast studios also use many of the same principles such as sound isolation, with adaptations suited to the live on air nature of their use. Such equipment would commonly include a telephone hybrid for putting telephone calls on the air, a POTS codec for receiving remote broadcasts, a dead air alarm for detecting unexpected silence, and a broadcast delay for dropping anything from coughs to profanity. In the U. S., stations licensed by the Federal Communications Commission (FCC) also must have an Emergency Alert System decoder (typically in the studio), and in the case of full power stations, an encoder that can interrupt programming on all channels which a station transmits to broadcast urgent warnings. Computers are used for playing ads, jingles, bumpers, soundbites, phone calls, sound effects, traffic and weather reports, and now are able to perform full broadcast automation when no staff are present. Digital mixing consoles can be interconnected via audio over Ethernet. Network connections allow remote access, so that DJs can do shows from a home studio via the Internet. Additional outside audio connections are required for the studio/transmitter link for over the air stations, satellite dishes for sending and receiving shows, and for webcasting or podcasting.