Альфред Ли Лоумис: Ғалым, банкир және изобретатель өмірі мен қызметі
Alfred Lee Loomis
Альфред Ли Лоумис (1887-1975) – американдық адвокат, банкир, ғалым. LORAN навигациясы, радар, атом бомбасын жасауға үлкен үлес қосты. Биологиялық зерттеулерде де жұмыс істеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық адвокат, инвестициялық банкир және ғалым (1887–1975)
American attorney, investment banker, and scientist (1887–1975)
Альфред Ли Лумис (4 қараша 1887 – 11 тамыз 1975) – американдық адвокат, инвестициялық банкир, қайырымдылық шараларын қолдаушы, ғалым, физик, LORAN ұзақ қашықтықтағы навигациялық жүйесін ойлап тапқан және ғылыми зерттеулерді өмір бойы қолдаған адам. Ол Нью-Йорктегі Таксидо Паркте Лумис зертханасын құрды, ал радар мен атом бомбасын дамытудағы рөлі Екінші дүниежүзілік соғыста одақтастардың жеңісіне үлкен үлес қосты. Ол оқ-дәрінің бастапқы жылдамдығын өлшеу үшін Абердин хронографын ойлап тапты, ұшақтардың жерден басқарылатын ұшу технологиясын дамытуға маңызды үлес қосты (Луис Альварес пікірінше, бұл үлес өте маңызды болған), Манхэттен жобасының бастапқы жиналыстарына қатысты. Лумис биологиялық құралдарды жетілдіруге де үлес қосты. Э. Ньютон Харвимен бірлесіп микроскопты центрифуганы ойлап тапты және электроэнцефалография әдістерін дамытты. 1937 жылы ол ұйқы кезіндегі К-комплексі ми толқынын ашты. Ұлы депрессия кезінде Лумис Physical Review журналының төлемдерін мөлдесауға шамасы жетпеген авторлар үшін анонимді түрде төледі.
Alfred Lee Loomis (November 4, 1887 – August 11, 1975) was an American attorney, investment banker, philanthropist, scientist, physicist, inventor of the LORAN Long Range Navigation System and a lifelong patron of scientific research. He established the Loomis Laboratory in Tuxedo Park, New York, and his role in the development of radar and the atomic bomb contributed to the Allied victory in World War II. He invented the Aberdeen Chronograph for measuring muzzle velocities, contributed significantly (perhaps critically, according to Luis Alvarez) to the development of a ground controlled approach technology for aircraft, and participated in preliminary meetings of the Manhattan Project. Loomis also made contributions to biological instrumentation. Working with E. Newton Harvey he co invented the microscope centrifuge, and pioneered techniques for electroencephalography. In 1937, he discovered the sleep K complex brainwave. During the Great Depression, Loomis anonymously paid the Physical Review journal's fees for authors who could not afford them.
Алғашқы жылдар
Манхэттен қаласында туған Лумис, Джулия Джозефин Стимсон мен Генри Паттерсон Лумистің ұлы, ал Альфред Леббюс Лумистің немересі болды. Оның отбасының екі жағында да қоғамда белгілі адамдар болды, олардың көпшілігі дәрігерлер еді. Альфред өте кішкентай кезінде ата-анасы ажырасып, әкесі Альфред колледжде оқып жүргенде қайтыс болды. Оның туысы Генри Стимсон болды, ол Уильям Говард Тафт, Герберт Гувер, Франклин Рузвельт және Гарри С. Трумэн басшылығымен кабинеттік деңгейдегі қызметтер атқарды. Стимсон Лумиске бала кезінен бастап зор ықпал етті. Лумис Филлипс академиясын бітіріп, Йель университетінде математика мен ғылымдарды оқыды. 1912 жылы Гарвард құқық мектебін үздік дипломмен бітірді. Бітіргеннен кейін Лумис үйленіп, Винтроп пен Стимсон фирмасында корпоративтік құқықпен айналыса бастады, онда ол үлкен жетістіктерге жетті. Оның бірінші әйелі – Дедхэм, Массачусетс штатынан Эллен Холман Фарнсворт, олар 1912 жылдың 22 маусымында үйленді. Ол Бостонның көрнекті отбасынан шыққан және Генри Уэстон Фарнсворттың әпкесі еді. Олардың үш ұлы болды: Альфред Ли кіші, Уильям Фарнсворт және Генри. Оның үлкен туысы Генри Стимсон Лумиспен жақын қарым-қатынас орнатып, Лумис ешқашан болмаған әкесі болды, ал Лумис Стимсонның баласы болды (Стимсон ересектерде қызылшаға шалдыққаннан кейін бала сүю мүмкіншілігінен айырылды). 1908 жылы ол Цинциннатидің Род-Айленд қоғамының мұрагерлік мүшесі атанды. 1917 жылы Альфред Лумис пен Лэндон К. Торн, Лумистің қарындасы Джулияның бай күйеуі, Хилтон-Хед аралын сатып алып, оны атпен жүру, қайықпен саяхаттау, балық аулау және аң аулау үшін жеке қорға айналдырды. Мүліктің орталық бөлігі – ежелгі Honey Horn плантациясы еді. Лумистің хоббилеріне автомобильдер мен яхталар, соның ішінде Америка кубогы үшін Вандербилттер мен Асторларға қарсы жарысқан яхталар кіретін.
Born in Manhattan, Loomis was the son of Julia Josephine Stimson and Henry Patterson Loomis, and grandson of Alfred Lebbeus Loomis. There were prominent members of society on both sides of his family; primarily they were physicians. Alfred's parents separated when he was very young, and his father died when Alfred was in college. His first cousin was Henry Stimson, who held cabinet level positions in the administrations of William Howard Taft, Herbert Hoover, Franklin Roosevelt, and Harry S. Truman. From the boy's early years, Stimson exerted considerable influence on Loomis. Loomis attended Phillips Academy and studied mathematics and science at Yale University. He graduated cum laude from Harvard Law School in 1912. Immediately following his graduation, Loomis married and began practicing corporate law in the firm of Winthrop and Stimson, where he was very successful. His first wife was Ellen Holman Farnsworth of Dedham, Massachusetts, whom he wed on June 22, 1912. She was from a prominent Boston society family and a sister of Henry Weston Farnsworth. They had three sons: Alfred Lee Jr., William Farnsworth, and Henry. His older cousin Henry Stimson developed a close relationship with Loomis and became the father that Loomis never had while Loomis became the son that Stimson could not have (as Stimson was sterile after a bout of adult mumps). In 1908 he became an hereditary member of the Rhode Island Society of the Cincinnati. In 1917, Alfred Loomis and Landon K. Thorne, the wealthy husband of Loomis's sister Julia, purchased of Hilton Head Island, which they established as a private preserve for riding, boating, fishing, and hunting. The centerpiece of the property was the old Honey Horn Plantation. Loomis's hobbies included automobiles and yachting, including the racing of America's Cup yachts against the Vanderbilts and Astors.
Әскери қызмет және қаржы саласындағы мансап
АҚШ 1917 жылы Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін, Лумис әскери қызметке өз еркімен жазылды. Ол капитан шенімен тағайындалып, лейтенант-полковник шеніне дейін көтерілді. Мэриленд штатындағы Абердин сынақ алаңында баллистика саласында жұмыс істеді, онда артиллериялық оқтардың бастапқы жылдамдығын дәл өлшейтін және майдан шайқасында қолдануға ыңғайлы болған алғашқы құрал – Абердин хронографының авторы болды. Абердинде ол Джонс Хопкинс университетінің физигі Роберт Вудпен танысып, бірге жұмыс істеді. Вудтың ықпалымен Лумистің өнертабыс пен құрылғыларға деген ұзақ жылдардан бергі қызығушылығы тәжірибелік және қолданбалы физиканы зерттеуге айналды. 1920 жылдары Лумис заңгерлік практикаға оралудың орнына, жеңешесі Лэндон К. Торнмен серіктестік құрды. Олар Bonbright and Company компаниясын сатып алып, банкроттықтан құтқарып, мемлекеттік коммуналдық кәсіпорындарға маманданған АҚШ-тың жетекші инвестициялық банкіне айналдырды. Американың ауылдық аймақтарында электрмен жабдықтау инфрақұрылымын құруға инвестиция салған электр компанияларын қаржыландыру арқылы олар зор байлыққа ие болды, ал Лумис бірнеше банктер мен электр компанияларының директорлар кеңесіне кірді. Лумис пен Торн холдингтік компаниялар тұжырымдамасын енгізіп, АҚШ-тың шығыс жағалауындағы көптеген электр компанияларын біріктірді. Лумис заңсыз деп есептелетін инсайдерлік сауда арқылы байлығын одан әрі арттырды. 1928 жылы 1929 жылғы Уолл-стрит құлдырауын болжай отырып, ол, серіктесі және компаниясы инвестицияларын алтынға айналдырды – нарық тым жоғары көтерілгенін және құлдырау сөзсіз болатынын анықтады. Қор нарығының құлдырауы көптеген спекулянттарды банкротқа ұшыратқаннан кейін, Уолл-стрит қиын жағдайда болғанда, ол және оның компаниясы акциялар құны төмендегеннен кейін оларды арзанға сатып алып, одан да байыды, ал қайта инвестициялауға ақшасы бар адамдар аз болды. Сенаттағы тыңдаулар оның сақтық стратегиясының табысы үшін оны кінәлауға тырысты, бірақ ешқандай маңызды айып тағылмады. Кейіннен Лумис Ф.Д.Р. және оның әкімшілігімен елдің соғысқа дайындық үшін технологиялық базасын дайындауда тығыз жұмыс істеді, Нью-Йорк қаржысындағы байланыстарын, сондай-ақ өзінің зор байлығынан радарды дамырудың бастапқы кезеңдерін қаржыландыру үшін қолданды.
After the United States entered World War I in 1917, Loomis volunteered for military service. He was commissioned as a captain, and rose to the rank of lieutenant colonel. He worked in ballistics at the Aberdeen Proving Ground in Maryland, where he invented the Aberdeen Chronograph, the first instrument to measure accurately the muzzle velocity of artillery shells, and portable enough to be used on the battlefield. At Aberdeen he met and worked with a Johns Hopkins physicist, Robert W. Wood, under whose influence Loomis's long standing interest in inventing and gadgetry evolved into the serious pursuit of experimental and practical physics. In the 1920s, Loomis collaborated with his brother in law, Landon K. Thorne, rather than returning to the practice of law. They acquired Bonbright and Company and brought it from the verge of bankruptcy to becoming a preeminent U. S. investment banking house specializing in public utilities. They became very wealthy by financing electric companies as these began to establish the electrical infrastructure of rural America, and Loomis sat on the boards of several banks and electric utilities. Loomis and Thorne pioneered the concept of the holding company, consolidating many of the electric companies that operated on the East Coast of the United States. Loomis further increased his fortune via insider trading practices that now are illegal. In 1928, anticipating the coming Wall Street Crash of 1929, he, his partner, and his firm had converted their investments into gold—having determined that the market had risen so dramatically that it was unsustainable and a crash was inevitable. Once the stock market crash had bankrupted the majority of speculators, while Wall Street floundered, he and his firm became even wealthier as a result of purchasing stocks cheaply after they had plummeted in value and few people had the cash to reinvest. While Senatorial hearings sought to tar him for the success of his prudent strategy, no substantive charges were ever brought. Loomis later worked closely with FDR and his administration in preparing the country's technological base for war, using his many contacts in New York finance, as well as generous sums from his own considerable fortune, to finance the early developments in radar, before government money could be provided.
Тюксидо паркідегі зертхана
Өзінің мол байлығын пайдаланып, Лумис ғылымға деген қызығушылығын күшейтті. Ол Нью-Йорк штатының Tuxedo Park жекелеген аймағындағы сарайының жанында жеке зертханасын құрды. Ол және оның шағын командасы спектрометрия, жоғары жиілікті дыбыс және капиллярлық толқындар, электроэнцефалография, сондай-ақ уақытты дәл өлшеу, хронометрия саласындағы жаңалықтар ашты. Әрі қарай, Лумис физикадағы еңбектері үшін Ұлттық ғылым академиясына сайланды. Оның зертханасы осындай жабдықтарға ие болғандықтан, көптеген университеттерге тең келді. Оның абыройы жылдам тарады, әсіресе ғылымға қаржы жетіспейтін Еуропада. Лумис жиі түрлі еуропалық ғалымдарға бірінші класс билеттер жіберіп, олардың АҚШ-қа келіп, әріптестерімен кездесіп, бірлескен жобаларға қатысуына мүмкіндік берді. Оларды әуежайдан немесе теміржол станциясынан алып, лимузинде Tuxedo Park-ке жеткізіп жіберетін. Бастапқыда ғылыми қауымдағылар оны "бейшара тәжірибеші" деп атады, бірақ көп ұзамай оның зертханасы Альберт Эйнштейн, Вернер Гейзенберг, Нильс Бор, Джеймс Франк және Энрико Ферми сияқты сол заманғы ең көрнекті ғалымдардың бас қосып, пікір алмасатын ортасына айналды. Оның қабілетіне және еңбекқорлығына онымен тікелей жұмыс істеген ғалымдар көз жеткізді. Оның байлығы, байланыстары және тартымдылығы оны өте ықпалды ете білді. 1934 жылы ол Э. Ньютон Харвимен бірге Франклин институтының Джон Прайс Ветэрилль медалімен марапатталды. 1939 жылы Лумис Эрнест Лоуренспен ынтымақтастыққа түсіп, Лоуренстің циклотрон құрылысы жобасын қаржыландыруға зор үлес қосты. Осы кезде Лумис эксперименталды физика саласындағы маңызды тұлғаға айналып, Tuxedo Park-тағы жұмыстарын Массачусетс штатының Кембридж қаласына көшірді, онда ол Массачусетс технология институтымен (MIT) бірлескен операция құрды.
Taking advantage of his considerable wealth, Loomis increasingly indulged his interest in science. He established a personal laboratory near his mansion within the exclusive enclave of Tuxedo Park, New York. He and his small staff conducted pioneering studies in spectrometry, high frequency sound and capillary waves, electro encephalography, and the precise measurement of time, chronometry. Eventually Loomis was elected to the National Academy of Sciences for his work in physics. His laboratory was the best of its kind, containing equipment that few universities could afford. His reputation spread quickly, particularly in Europe, where money for science was scarce. Loomis often sent first class tickets to famous European scientists so that they could travel to the United States to meet with their peers and collaborate on projects. They would be picked up at the airport or train station and brought to Tuxedo Park in his limousine. At first, some in the scientific community called him an "eccentric dabbler," but soon his laboratory became the meeting place for some of the most accomplished scientists of the time, such as Albert Einstein, Werner Heisenberg, Niels Bohr, James Franck, and Enrico Fermi. Scientists who worked personally with him were convinced of his capability and industry. His wealth, connections, and charm all made him highly persuasive. He was awarded the Franklin Institute's John Price Wetherill Medal in 1934 along with E. Newton Harvey. In 1939, Loomis began a collaboration with Ernest Lawrence and was instrumental in financing Lawrence's project to construct a cyclotron. By this time, Loomis had become a prominent figure in experimental physics and had moved his Tuxedo Park operations to Cambridge, Massachusetts, where he established a joint operation with the Massachusetts Institute of Technology (MIT).
Екінші дүниежүзілік соғыс
1930 жылдардың аяғында Лумистің ғылыми тобы радиолық іздеу зерттеулеріне көшті, қарапайым микротолқынды радар құрастырып, оны фургонның артқы жағына орналастырды. Олар оны гольф алаңына апарып, автокөліктерді анықтау үшін көршілес тас жолға бағыттады, содан кейін жергілікті әуежайға алып барып, шағын ұшақтарды іздеді. Лумис Ұлыбританияға сапар шеккен және радар саласында жұмыс істейтін көптеген британдық ғалымдарды білген. Германиямен соғысқан Ұлыбританияны неміс Люфтваффесі түн сайын бомбалап жатқанда, Америка соғыстан қалысқа тырысты. Британдық ғалымдар қуыс магнитронды ойлап тапты, бұл олардың радарына ұшақтарға орнатуға жеткілікті кішірейтуге мүмкіндік берді. 1940 жылы британдық "Тизард миссиясы" АҚШ-қа келіп, өздері ойлап тапқан технологияны жаппай өндіруге көмек сұрады. Британдық магнитронның ең жақсы американдық хабар таратушыдан мың есе қуатты екенін естіген Лумис оның жасаушыларын Тюкседо паркіне шақырды. Ол осы салада елдегі кез келген адамнан көп жұмыс істегендіктен, Ванневар Буш Лумисті Ұлттық қорғаныс зерттеу комитетіне Микротолқынды комитет төрағасы және D (Детекциялау, басқару, құралдар) бөлімінің төрағасының орынбасары етіп тағайындады. Бір ай ішінде ол MIT кампусындағы ғимаратты таңдап, онда зертхана құрды, оны MIT Radiation Laboratory деп атады, көбінесе Радиациялық зертхана деп аталады, кейіннен ол Rad Lab деп танылды. Ол армияның бастапқы күмәндануына қарамастан, радарды дамытуға ықпал етті және федералдық қаржы бөлінгенге дейін Rad Lab-ті қаржыландыруды ұйымдастырды. MIT Rad Lab-ті директоры Ли Дюбридж басқарды. Ал Лумис зерттеулерге кедергі келтіретін факторларды жою және жетістікке жету қиын болған кезде қолдау көрсетумен айналысты. Нәтижесінде жасалған 10 см-лік радар U- қайықтарын батыруға, британдықтарға неміс бомбалаушыларын анықтауға және D күні қонуға көмектесетін қорғаныс құралы болды. Лумис өзінің іскерлік қабілеттері мен өнеркәсіп байланыстарын пайдаланып, оның дамуында уақытты ысырап етпеуді қамтамасыз етті. Дюбридж кейінірек: "Радар соғысты жеңді, ал атом бомбасы оны аяқтады" деді. Бастапқыда "LRN" (Loomis Radio Navigation) деп аталған LORAN Лумистің ұсынысы болды. GPS пайда болғанға дейін бұл ең көп қолданылған ұзақ қашықтыққа арналған навигациялық жүйе болды. Жүйе Rad Lab-те жасалды және импульстік гиперболалық жүйеге негізделген. Әлемде стансалардың желісі болған. АҚШ және Канада жағалау күзеттері 2010 жылы LORAN C (және бірлескен CHAYKA) сигналдарын беруді тоқтатты. Лумис сонымен қатар қазіргі заманғы аспаптық қону жүйелерінің алдағысы болып табылатын, жерден басқарылатын жақындау технологиясын дамытуға да үлкен үлес қосты. Бұл жүйелер радар арқылы жердегі диспетчерлерге ұшақ пилоттарымен "сөйлесуге" және нашар көріну жағдайында қауіпсіз қонуға көмектесуге мүмкіндік берді.
In the late 1930s, Loomis's scientific team turned their attention to radio detection studies, building a crude microwave radar which they deployed in the back of a van. They drove it to a golf course and aimed it at the neighboring highway in order to track automobiles, then took it to the local airport, where they tracked small aircraft. Loomis had visited the United Kingdom and knew many of the British scientists who were working on radar. Britain, at war with Germany, was being bombed nightly by the German Luftwaffe, while America was trying to stay out of the war. British scientists had developed the cavity magnetron, which allowed their radar to be made small enough for installation in aircraft. In 1940, the British Tizard Mission visited the United States, seeking help to mass manufacture the technology they had invented. On hearing that the British magnetron had a thousand times the output of the best American transmitter, Loomis invited its developers to Tuxedo Park. Because he had performed more work in this area than anyone else in the country, Loomis was appointed by Vannevar Bush to the National Defense Research Committee as chairman of the Microwave Committee and vice chairman of Division D (Detection, Controls, Instruments). Within a month, he had selected a building on the MIT campus in which to equip a laboratory, dubbing it the MIT Radiation Laboratory, usually referred to as the Radiation Laboratory and later known simply as the Rad Lab. He pressed for the development of radar in spite of the Army's initial skepticism, and arranged funding for the Rad Lab until federal money was allocated. The MIT Rad Lab was managed by its director, Lee DuBridge. Meanwhile, Loomis assumed his customary function of eliminating the obstacles to research and providing the encouragement that was needed at a time when success still remained elusive. The resulting 10 cm radar was a key technology that enabled the sinking of U boats, spotted incoming German bombers for the British, and provided cover for the D Day landing. Loomis took advantage of all his business acumen and industry contacts to ensure that no time was wasted in its development. DuBridge later commented, "Radar won the war; the atom bomb ended it." Originally known as "LRN" for Loomis Radio Navigation, LORAN was a proposal of Loomis. It was the most widely used long range navigation system until the advent of GPS. The system was developed at Rad Lab and is based on a pulsed hyperbolic system. A world network of stations once existed. The United States Coast Guard (USCG) and Canadian Coast Guard (CCG) ceased transmitting LORAN C (and joint CHAYKA) signals in 2010. Loomis also made a significant contribution to the development of ground controlled approach technology, a precursor of today's instrument landing systems that use radar to enable ground controllers to "talk down" aircraft pilots and help them to land safely when poor visibility makes visual landings difficult or impossible.
Мұрасы мен кейінгі жылдары
Президент Рузвельт Лумистің еңбегін жоғары бағалап, оны Екінші дүниежүзілік соғыста одақтастардың жеңісіне үлкен үлес қоскан, Черчилльден кейін екінші орын алатын азаматтық адам деп сипаттады. 1930 жылы Лумис Америка философиялық қоғамына, 1940 жылы Ұлттық ғылым академиясына сайланды және бірнеше құрметті ғылыми дәреже алды: Веслиан университетінен 1932 жылы ғылым докторы (D. Sc.), Йель университетінен 1933 жылы ғылым магистрі (M. Sc.), ал Калифорния университетінен 1941 жылы заң докторы (LL. D.) дәрежесін алды. Лумис 30 жылдан астам уақыт бойы Эллен Фарнсвортқа үйленген болатын: ол әдемі, нәзік болған, көбінесе ауыр депрессиядан зардап шегіп, соңында деменцияға шалдықты. Олардың үш баласы болды: Альфред кіші, жаңашыл инвестор, Бермуда жарысының екі дүркін жеңімпазы және 1977 жылы Америка кубогын жеңіп алған команданың жетекшісі; Генри, Қоғамдық телерадио хабарларын тарату корпорациясының басшысы және Фарнсворт, дәрігер және Брандейс университетінің профессоры (Фарнсворттың немересі – Рид Гастингс, Netflix-тің негізін қалаушы). Лумис әріптесінің әйелі Манетт Хобартпен сырлы қарым-қатынаста болды, 1945 жылы Элленнен ажырасып, дереу Манеттке үйленді, бұл Нью-Йорк қоғамын дүрліктірді. Осы кезде ол өмір салтын түгелдей өзгертті, көптеген үйлерінен және қызметшілерінен бас тартып, әйелімен бірге қарапайым тұрмыста өмір сүрді. Олар Альфред Лумис 30 жылдан астам уақыттан кейін қайтыс болғанға дейін некеде тұрды. Лумис әрқашан жеке өмірін сақтап, жариялылықтан қашып жүрген адам болды, сондықтан "Rad Lab" жабылып, 1947 жылы осымен байланысты міндеттерін орындағаннан кейін қоғамдық өмірден толыққандай бас тартты. Ол Манеттпен бірге Ист-Хэмптонға көшіп, енді ешқандай сұхбат бермеді.
President Roosevelt lauded the value of Loomis's work, describing him as being the civilian who was second perhaps only to Churchill, in facilitating the Allied victory in World War II. Loomis was elected to the American Philosophical Society in 1930, the National Academy of Sciences in 1940, and received several honorary degrees: from Wesleyan University he received a D. Sc. in 1932, from Yale University an M. Sc. in 1933, and from the University of California an LL. D. in 1941. Loomis was married to Ellen Farnsworth for more than 30 years: beautiful, delicate and often suffered from debilitating depression, eventually developing dementia. They had three children: Alfred, Jr., a pioneering investor, two time winner of the Bermuda Race and head of the winning America's Cup syndicate in 1977; Henry, head of the Corporation for Public Broadcasting and Farnsworth, a physician and professor at Brandeis (Farnsworth's grandson is Reed Hastings, co founder of Netflix). Loomis had an affair with a colleague's wife, Manette Hobart, and in 1945 he divorced Ellen and immediately married Manette, scandalizing New York society. At this point he completely changed his lifestyle, eschewing his multiple residences and numerous servants and settling into a single household in which he and his wife shared a relationship that was characterized by its domesticity. They remained married until Alfred Loomis died more than 30 years later. Loomis, always a very private person who avoided publicity, retreated from public life entirely after closing the "Rad Lab" and finishing his related obligations in 1947. He retired to East Hampton, with Manette and never granted another interview.