1840 жылғы Ұлыбританияның бірыңғай бір пени почта қызметі

Кіріспе

1840 жылғы Ұлыбританиядағы бірыңғай пеннилік пошта қызметі – Ұлыбританияның ресми пошта қызметі Royal Mail-дің 19 ғасырда жүзеге асырылған толыққанды реформасының бір бөлігі болды. Бұл реформалар қазіргі қызметтегі теріс ахуалдар мен сыбайлас жемқорлықты жоюға бағытталған үкіметтік бастама еді. Реформалар нәтижесінде пошта қызметі мемлекеттік монополияға айналды, сонымен қатар Ұлыбритания мен Ирландия Біріккен Корольдігінің кез келген екі нүктесі арасындағы тасымалдау және жеткізу үшін бір пеннилік тариф белгіленді, бұл британ халқы үшін оны қолжетімді етті, қашықтығына қарамастан.

Реформаны қолдау

Ричард Кобден мен Джон Рамзи Маккалок, екеуі де еркін сауданы қолдаушылар, консервативті үкіметтің жеңілдіктер мен қорғау саясатына, соның ішінде олардың көне пошта жүйесіне қарсы шықты. 1833 жылы Маккалок «хаттарды қауіпсіз, жылдам және арзан жеткізу сауданы жеңілдетуге ең көп үлес қосады» деген пікірді айтты. Ал арзан пошта науқанын Роберт Уоллес бастады, ол 1835 жылы мәселелерді зерттеу үшін құрылған үкіметтік комиссия алдында пошта жүйесін кеңінен пайдалану үкіметтің кірісін арттыратынын дәлелдеді.

Роуленд Хиллдің реформалары

Роуленд Хилл 1837 жылғы 13 ақпанда комиссия отырысында реформаланған қызмет тұжырымдамасын баяндады және сол жылдың соңында «Post Office Reform: its Importance and Practicability» атты танымал памфлетін жариялады. 1838 жылы Хилл парламентке «пошта қаласынан алынған және сол қалада немесе Британ аралдарындағы кез келген басқа пошта қаласына жеткізілген барлық хаттардың поштасы жарты унциясына бір пенниден аспауы тиіс» деген ұсыныс жасады. Бірақ Хилл «пенни поштасын» енгізудің нақты кестесін де, оны іске асыру жоспарын да ұсынбады. Дегенмен, Хиллдің 1838 жылғы ұсынысы 1840 жылғы заңның қабылдануына жол ашты, ол Бірыңғай пенни поштасын енгізді. Өз ұсынысында Хилл ресми, алдын ала басылған конверттер мен жабысатын пошта маркаларын жіберушінің пошта төлемін жүзеге асырудың балама әдісі ретінде қарастырды, осы уақытта алдын ала төлем міндетті емес еді. Бұрын пошта бағасы қашықтыққа және қағаз парақтарының санына байланысты болса, енді бір пенни конверт пен оның ішіндегі хатты елдің кез келген жеріне, салмақ талаптарына сай болған жағдайда жеткізуге кепілдік берді. Бұл бұрынғыдан төмен баға болды, себебі пошта бағасы көбінесе 4 пенстен (төрт пенни) асып түсетін. Реформа пошта төлемін кім төлейтін мәселені толық шешпеді, өйткені Хиллдің Пошта басшысы ретінде жағдайды өзгертуге жасаған күш-жігеріне қарамастан, бірнеше жыл бойы төлем ерікті болып қала берді. 2013 жылғы мәліметтер бойынша, 1840 жылғы бір пеннидің құны 32 пеннен 4,89 фунт стерлингке дейін ауытқиды, соңғы көрсеткіш орташа табысқа негізделген. 1840 жылы хат жіберудің құны жартылай білікті жұмысшы үшін 2013 жылғы шамамен 1 фунт стерлингке тең болуы мүмкін. Дегенмен, бұл бұрынғыдан арзан болды және мемлекеттік білім берудің нәтижесінде оқу-жазу сауаттылығы жоғарылаған халыққа пошта байланысын қолжетімді етті. Қаржылық тұрғыдан алғанда, пенни пошта жобасы бастапқыда сәтсіздікке ұшырады. Алайда Хилл хаттар арзан болса, адамдар, тіпті ең төмен тап өкілдері де, көбірек хат жіберетінін, соның салдарынан пайданың артатынын айтты. 1840 жылы, пенни поштаның алғашқы жылы, Ұлыбританияда жіберілген хаттардың саны екі еседен асты. 10 жыл ішінде бұл көрсеткіш тағы да екі есеге өсті. BBC былай деді: «Хилл пирамиданың түбіндегі байлықты табуға болатындығын көрсетті». Басқа да артықшылықтары бар еді – арзан пошта байланысының болуы көлік инфрақұрылымын, білім беруді, сауданы және әлеуметтік бірлікті дамытуға ықпал етті.

Rowland Hill expounded his concept for the reformed service at a meeting of the commission on February 13, 1837, and published a famous pamphlet Post Office Reform: its Importance and Practicability late that year. In 1838 Hill made a proposal to parliament in which he suggested that "the postage on all letters received in a post town, and delivered in the same, or any other post town in the British Isles, shall be at the uniform rate of one penny per half ounce". However, Hill did not include a specific timetable for the introduction of a "penny post" in his proposal, nor did he suggest a plan for its implementation. Nonetheless, Hill's 1838 proposal paved the way for the 1840 Act which introduced the Uniform Penny Post. In his proposal, Hill also called for official pre printed envelopes and adhesive postage stamps as alternative ways of getting the sender to pay for postage, at a time when prepayment was optional. Previously, postage had depended on distance and the number of sheets of paper; now, one penny would assure delivery of an envelope and the letter it enclosed anywhere in the country provided together they satisfied the weight condition. This was a lower rate than before, when the cost of postage was usually more than 4d (four pence). The reform did not settle the issue of who paid for the postage, as it still remained optional for a number of years in spite of Hill's efforts as Secretary to the Post Office to alter the situation. as of 2013 the value of one penny in 1840 ranges from 32p to £4.89; the latter based on mean income. It would appear that the cost to an established semi skilled man of sending a letter in 1840 can be represented by approximately £1 in 2013 values. This however was a lower cost than previously and made postal communication more affordable to the increasing numbers of people capable of reading and writing as a consequence of public education. Financially, the penny post scheme initially was a disaster. However, Hill made the case that if letters were cheaper to send, people, including the poorer classes, would send more of them, thus eventually profits would go up. In 1840, the first year of Penny Post, the number of letters sent in the UK more than doubled. Within 10 years, it had doubled again. The BBC states, “Hill had shown that the fortune at the bottom of the pyramid was there to be mined.” The other benefits were the encouragement and support that the availability of cheap letterpost communication gave to the development of transport links, education, commerce and social cohesion.