Терри Томас: Англиялық актер және комедияшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Ағылшын актері және комедиан (1911–1990)

Терри Томас (нағыз аты Томас Терри Хоар Стивенс; 10 шілде 1911 – 8 қаңтар 1990) – 1950 және 1960 жылдары түсірген фильмдері арқылы халықаралық деңгейде танымал болған ағылшын актері және комедиан. Ол көбінесе жоғары топтағы беделсіз адамдарды, әсіресе осы топтың қатыгез, жолсыз, әдепсіз өкілдерін сомдады, бұл үшін өзіне тән дауысын пайдаланды. Оның киім-кешегі мен керек-жарақтарында монокль, жилет және темекі мұраты жиі кездесетін. Оның ерекше киім талғамын алдыңғы екі тісінің арасындағы кеңістік толықтырып тұрды. Лондонда дүниеге келген Терри Томас «VIII Генрихтің жеке өмірі» (1933) фильмінде эпизодтық рөлде кинодағы карьерасын бастады. Содан кейін ол бірнеше жыл бойы екінші дәрежелі рөлдерде ойнады, соғыс жылдары «Entertainments National Service Association» (ENSA) және «Stars in Battledress» ұйымдарында қызмет етті. Бұл тәжірибе оның кабаре және ревю өнерін қатайтуға көмектесті, оның танымаллығын арттырды және оның сәтті комедиялық сахналық қойылымдарын дамытуға септігін тигізді. Қызметтен босатылғаннан кейін ол Лондон сахнасында «Piccadilly Hayride» спектаклінде ойнады және британдық теледидардағы алғашқы комедиялық сериалдың жұлдызы болды – «Сіз қалай ойлайсыз?» (1949). Ол BBC радиосындағы түрлі хабарларда қатысты және британдық фильмдерге сәтті ауысты. Оның ең шығармашылық кезеңі 1950 жылдарға келді, ол «Жеке адамның өркендеуі» (1956), «Жасыл адам» (1956), «Сент-Триниандағы көгілдір қырғын» (1957), «Мен жақсымын, Джек» (1959) және «Ф.О. Карлтон Браун» (1959) фильмдерінде ойнады. 1960 жылдардың басында Терри Томас американдық фильмдерде ойнай бастады, «Бакалавр пәтері» (1962), «Бұл – ақылға сыймас, ақылға сыймас, ақылға сыймас әлем» (1963) және «Қалай әйеліңізді өлтіруге болады» (1965) сияқты фильмдерде өзінің кейіпкерін одан да бейшара етіп көрсетті. 1960 жылдардың ортасынан бастап ол еуропалық фильмдерде де жиі ойнады, мысалы, француздық «La Grande Vadrouille» фильміндегі Сер Реджинальд рөлінде. 1971 жылы Терри Томас Паркинсон ауруына шалдықты, бұл оның мансабының аяқталуына әкелді; оның соңғы кино рөлі 1980 жылы болды. Ол өзінің байлығының көп бөлігін медициналық емге жұмсады және қайтыс болғанға дейін кедейлікте өмір сүріп, актерлердің қайырымдылық қорынан көмек алды. 1989 жылы оның құрметіне қайырымдылық кеші өткізілді, ол оның қалған өмірін қарттар үйінде өткізуі үшін жеткілікті қаражат жинады.

Terry Thomas (born Thomas Terry Hoar Stevens; 10 July 19118 January 1990) was an English character actor and comedian who became internationally known through his films during the 1950s and 1960s. He often portrayed disreputable members of the upper classes, especially cads, toffs and bounders, using his distinctive voice; his costume and props tended to include a monocle, waistcoat and cigarette holder. His striking dress sense was set off by a gap between his two upper front teeth. Born in London, Terry Thomas made his film debut, uncredited, in The Private Life of Henry VIII (1933). He spent several years appearing in smaller roles, before wartime service with Entertainments National Service Association (ENSA) and Stars in Battledress. The experience helped sharpen his cabaret and revue act, increased his public profile and proved instrumental in the development of his successful comic stage routine. On his demobilisation, he starred in Piccadilly Hayride on the London stage and was the star of the first comedy series on British television, How Do You View? (1949). He appeared on various BBC Radio shows, and made a successful transition into British films. His most creative period was the 1950s when he appeared in Private's Progress (1956), The Green Man (1956), Blue Murder at St Trinian's (1957), I'm All Right Jack (1959) and Carlton Browne of the F. O. (1959). From the early 1960s Terry Thomas began appearing in American films, coarsening his already unsubtle screen character in films such as Bachelor Flat (1962), It's a Mad, Mad, Mad, Mad World (1963) and How to Murder Your Wife (1965). From the mid 1960s on he also frequently starred in European films, in roles such as Sir Reginald in the successful French film La Grande Vadrouille. In 1971 Terry Thomas was diagnosed with Parkinson's disease, which slowly brought his career to a conclusion; his last film role was in 1980. He spent much of his fortune on medical treatment and, shortly before his death, was living in poverty, existing on charity from the Actors' Benevolent Fund. In 1989 a charity gala was held in his honour, which raised sufficient funds for him to live his remaining time in a nursing home.

Ерте өмір: 19111933

Терри Томас Томас Терри Хоар Стивенс 53 Личфилд Гроув, Финчли, Солтүстік Лондон қаласында дүниеге келді. Ол Смитфилд базарында ет сатушы бизнестің басқарушы директоры және жартылай уақытты әуесқой актер Эрнест Фредерик Стивенс пен оның әйелі Эллен Элизабет Стивенстің (туған аты Хоар) бес баласының төртіншісі болды. Бала кезінде Терри Томасқа көбінесе отбасы қолданатын «Том» деп аталатын. Ол жалпы бақытты балалық шағын бастан кешірді, бірақ ата-анасы оның орнына қыз балаға ие болуды жасырын қалаған деп сенді. Ол жасөспірім шаққа келгенде, ата-анасының некесі бұзылып, екеуі де ішімдікке құмар болды. Оларды біріктіру үшін ол жиі үйде әзіл-сықақ айтып, ән айтып, би билеп, оларды көңіл-күйлендіреді. Бірақ бұл әрекеттері көбінесе нәтижесіз аяқталды, әкесі отбасынан көбірек алшақтап кетті. 1921 жылы Терри Томас өзінің ерекше, жақсы сөйлеу дауысын дамыта бастады, өйткені «жақсы сөйлеудің өзі жақсы білімді екеніңізді білдіреді және адамдардың сізге қарап тұрғанын көрсетеді» деп ойлады. Ол өзінің баяндамасының негізі ретінде актер Оуэн Нарестің сөйлеуін үлгі етіп алды. Терри Томас сахнаға қызыға бастады және соңғы шоуларды көру үшін Голдерс Грин ипподромына үнемі қатысатын болды. Сол жерде ол сәнге қызығушылық танытты және өзінің кейіпкері Дуглас Фэрбенкстің сәнді киімін қабылдады. Терри Томас Финчлидегі Хендон-Лейндегі Фернбанк мектебінде оқыды, бұл оның ата-анасының ажырасуының стрессінен құтылудың жақсы жолы болды. 13 жасында ол Сассекстегі мемлекеттік мектеп Ардингли колледжіне оқуға ауысты. Ол латын және географиядан ерекшеленіп, қысқа уақытқа драма театрына түсті. Соңғысы сабақ кезінде жиі және орынсыз импровизация жасағаннан кейін, мектептен шығарылуына әкелді. Ол сондай-ақ мектептің джаз оркестрінде бірінші болып укулеле, содан кейін перкуссия ойнай бастады. Ол сондай-ақ жиі комедиялық билерді орындады. Терри Томас Ардинглидегі уақытын жақсы көретін және жоғары орта сыныптағы мектеп достарымен араласатын. Оның оқу қабілеті төмен болды, және ол қызметкерлердің назарына тек жиі ақымақтықпен келді. Мектептегі адамдардан қорқып жүрсе де, оның өзін сенімді сезіну қабілеті «қатаң, таза және тұрақты түрде батыл әрекет етуімен» артты, дейді оның өмірбаянын жазған Грэм Макканн. 1927 жылы Финчлиге оралғанда, оның жетілген мінезі отбасылық үй басқарушы Кейт Диксонға әсер етті, ол оны отбасылық үйде азғырып жіберді. Ол тағы бір мерзімге Ардинглиде қалып, Лондонға оралды, бірақ білімін одан әрі жалғастыруды немесе ұзақ мерзімді жұмыс бастауды жоспарламады. Оның орнына ол Смитфилд Маркеттегі уақытша жұмысқа орналасты. Ол сонда «Юнион Колд Сторейдж» компаниясының кіші көлік кеңсесінде аптасына 15 шиллинг жалақы алады. Өзінің айтуынша, ол ешқашан «бұрынғыдай» тоқтаған емес және әріптестерін Нотр-Дамның жұлқыны және Эрих фон Строхаймды еліктеуге тырысты. Ол әр түрлі кейіпкерлерді ойлап тапты, соның ішінде полковник Федерстоунхоу Бэмли мен Кора Чессингтон Крабб және жиі олардың қатысы бар комикстерді әріптестеріне айтып берді. Оның кейіпкерлік әрекеттері көп ұзамай компанияның басшылығына мәлім болды, олар оны компанияның әуесқой драма клубына жазылуға шақырды. Ол Лондонның Fortune театрында қойылған «Довер Роуд» драма театрында Лорд Тренч ролімен дебют жасады. Бұл қойылым көрермендердің көңілінен шықты, содан кейін ол әуесқойлық қойылымдарда тұрақты орындаушы болды. Терри Томас өзінің кәсіби сахналық дебютын 1930 жылы 11 сәуірде Оңтүстік Кенсингтондағы Электр теміржолшылары одағының асхана клубы ұйымдастырған әлеуметтік кешке жасады. Ол Тос Стивенс ретінде тіркелді, бірақ тек кішігірім айналым ретінде пайда болды. Оның өнер көрсетуі мас көрермендердің наразылығын туғызды, бірақ оған 30 шиллинг комиссиясын тапты. Осыдан кейін ол Эджуэр опера қоғамының Гилберт пен Салливан қойылымдарында Скала театрында кішігірім рөлдерде ойнады. 1933 жылы ол Смитфилд базарынан шығып, электр жабдықтарын сатуға жолдама алғанға дейін досымен бірге электр дүкенінде қысқа уақыт жұмыс істеді. Ол бұл жұмысты жақсы көретін, әрі өз ойын білдіру үшін сәнді киім киіп жүретін. Бос уақытында ол «Rhythm Maniacs» деп аталатын жергілікті джаз тобында укулелелей ойнай бастады. Ол би билеуді үйреніп, Джесси Мэтьюстің әпкесімен серіктестік құрды. Олар жергілікті көрмелерге қатысып, аздаған орындарда өнер көрсетіп, жақсы табыс табады. Көп ұзамай жұптың таланты туралы хабар тарады, олар Криклвудтағы залда балуандық бишілер ретінде тұрм�...

Terry Thomas was born Thomas Terry Hoar Stevens at 53 Lichfield Grove, Finchley, North London. He was the fourth of five children born to Ernest Frederick Stevens, managing director of a butcher's business at Smithfield Market and part time amateur actor, and his wife Ellen Elizabeth Stevens (née Hoar). As a child, Terry Thomas was often referred to as Tom, the diminutive used by his family. He led a generally happy childhood, but believed his parents secretly desired a daughter in his place. By the time he reached adolescence, his parents' marriage had failed and both had become alcoholics. In an attempt to bring them together, he often entertained them by performing impromptu slapstick routines, reciting jokes and singing and dancing around the family home. The performances seldom worked, and his father became increasingly distant from his family. In 1921 Terry Thomas began to nurture his distinctive, well spoken voice, reasoning that "using good speech automatically suggested that you were well educated and made people look up to you". He used the speech of the actor Owen Nares as a basis for his own delivery. Terry Thomas became fascinated by the stage, and regularly attended the Golders Green Hippodrome to see the latest shows. It was there that he developed an interest in fashion, and adopted the debonair dress sense of his hero Douglas Fairbanks. Terry Thomas attended Fernbank School in Hendon Lane, Finchley, which was a welcome escape from the stresses of his parents' break up. When he was 13, he transferred to Ardingly College, a public school in Sussex. He excelled in Latin and geography, and briefly took up drama. The latter subject later led to his expulsion from the school, after his frequent and inappropriate use of ad lib during lessons. He also took up a position in the school jazz band, first playing the ukulele and then percussion. He also often performed comedy dance routines to the band's music. Terry Thomas enjoyed his time at Ardingly, and relished his association with upper middle class school friends. His academic abilities were modest, and he came to the notice of staff only through his frequent tomfoolery. Although he initially felt intimidated by his school surroundings, his confidence grew as he put on "a bold, undiluted and sustained show of chutzpah", according to his biographer, Graham McCann. On his return home to Finchley in 1927, his more mature manner impressed the family's housekeeper Kate Dixon, who seduced him at the family home. He stayed at Ardingly for one more term and returned home to London, but made no plans to further his education or start long term work. Instead, he accepted a temporary position at Smithfield Market, where he earned 15 shillings a week as a junior transport clerk for the Union Cold Storage Company. By his own admission, he never stopped "farting around" and often kept his colleagues entertained with impersonations of the Hunchback of Notre Dame and Erich von Stroheim. He invented various characters, including Colonel Featherstonehaugh Bumleigh and Cora Chessington Crabbe, and frequently recited comic stories involving them to his colleagues. His characterisations soon came to the notice of the company's management who prompted him to enrol in the company's amateur drama club. He made his début with the drama company as Lord Trench in The Dover Road which was staged at the Fortune Theatre, London. The production was popular with audiences, and he subsequently became a regular performer in amateur productions. Terry Thomas made his professional stage début on 11 April 1930 at a social evening organised by the Union of Electric Railwaymen's Dining Club in South Kensington. He was billed as Thos Stevens, but only appeared as a minor turn. His performance brought heckles from the drunken audience, but earned him a commission of 30 shillings. After this, he played a few minor roles in Gilbert and Sullivan productions by the Edgware Operatic Society at the Scala Theatre. In 1933, he left Smithfield Market to work briefly with a friend at an electrical shop before he became travelling salesman of electrical equipment. He enjoyed the job and relished being able to dress up in elaborate clothing in order to make his pitch. In his spare time, he began playing the ukulele with a local jazz band called the Rhythm Maniacs. He took up dancing and formed a partnership with a sister of Jessie Matthews. The act starred in local exhibitions and at minor venues, and they earned well from it. News soon travelled of the couple's talent, and they were engaged as ballroom dancers at a hall in Cricklewood. He found the dance style too restrictive and he left the act to try other aspects of entertainment.

Алғашқы қойылымдары: 1933-1939

1933 жылы Терри Томас Финчлиден досының пәтеріне көшіп барды; досы оны киноиндустрияда жұмыс істеу туралы оймен таныстырған киноға түсетін актер еді. Терри Томас 1933 жылы «Генри VIII-нің жеке өмірі» фильмінде өз дебютін жасады, онда Чарльз Лоттон бас рөлді ойнады. Сол жылы ол «Make Mine Mink» фильмінде майор Альберт Рэйн рөлінде ойнады, ол Екінші дүниежүзілік соғыстың қатысушысы және әйелдермен бірге норка пальтоларын ұрлайтын топ құрады. Фильмнің солтүстік-шығыс Лондондағы Дальстон қаласындағы көрсетіліміне келгенде, ол жергілікті тері сатушыдан ақ норкадан тігілген жилет алды. 1961 жылы Терри Томас «Менің алғашқы (салыстырмалы түрде) маңызды рөлім» деп сипаттаған «ДСҰ мәселесі» фильмінде Арчибальд Баннистер рөлін ойнады. Фильмде оның туысының ұлы Ричард Брайерс та ойнады, Терри Томас Брайерске рөл алуда «ешқандай жеңілдік бермегенін» айтты. Фильм сыншылар тарапынан жақсы қабылдамады; BBC-нің ішкі хатында Ұлыбританияда фильм «сыншылар тарапынан жазаланды» деп көрсетілген, бірақ Америкада «сәттілікке ие болды». Осы кезде Терри Томас стендап-комедияны және тапсырыс беруші болуды тоқтатып, тек фильм түсіруге назар аударуға шешім қабылдады. Ол өз бағдарламаларымен теледидар мен радиода пайда болмай, «мен үшін кино, мен кино үшін!» деп мәлімдеді. Британ фильмдерінде тәжірибе жинағаннан кейін ол Голливудты сынап көруге шешім қабылдады және Америкаға көшіп барды.

Голливудқа кіру: 1961-1965

Терри Томас 1961 жылдың бір бөлігін Америкада өткізді, Лионель Джеффриспен бірге түскен «Операция Снач» фильмін түсіру үшін Гибралтарға ұшып бару алдында «Бакалавр Флэт» фильмінде профессор Брюс Паттерсон рөлін ойнады – ол Голливудтағы алғашқы рөлі болды. 1961 жылдың соңында Терри Томас радиода, мысалы, желтоқсан айында «Бинг Кросби шоуының» эфирінде және американдық телешоуларда қонақ ретінде пайда болды; ол АҚШ газеттерінде жиі сұхбат берді. 1962 жылы «Бакалавр Флэт» және «Операция Снач» экранға шықты. Бастапқыда дұрыс бағада жер табуға күрескенмен, ол ақырында тиісті жерді таңдады; «Мен архитекторларға аллергиясы бар» деп мәлімдеп, үйді өзі жобалады. Оның бұрынғы әйелі Пэт жақын маңдағы Майорка аралына көшіп кетті, Терри Томаспен оның қарым-қатынасы жылы және достық болды; Патлански де Терри Томастың әйелімен жақын дос болды. Фильмдер арасында Терри Томас Атлантиканың екі жағында да теледидарда пайда болды. АҚШ-та 1967 жылдың наурыз-сәуір айларында «Бес қыздың ісі» телесериалының екі бөлімінде «The Man from U.N.C.L.E.» сериалында, ал 22 мамырда «Қызыл Скелтон сағатында» ойнады. Британдық теледидарда «The Old Campaigner» атты «Comedy Playhouse» эпизодында ол бизнес сапарларында үнемі махаббат іздейтін пластик компаниясының сатушысы Джеймс Франклин Джонстың рөлін ойнады. Марк Льюисонның сөзінше, бұл кейіпкер «оның қарапайым кейіпкерінің тағы бір нұсқасы» болды. Эпизод жақсы қабылданды және 1968 жылдың желтоқсаны мен 1969 жылдың қаңтарында алты бөлімдік сериалға тапсырыс берілді. Сериал рейтинг бойынша жақсы көрсеткенімен, екінші маусымға тапсырыс берілмеді. «Ескі науқаншының» пилоттық эпизоды мен сериалы арасында 1968 жылдың сәуір айында Терри Томас британдық ITV арнасында «The Big Show» атты жекелеген арнайы бағдарламада пайда болды, онда музыкалық нөмірлер мен оның сәнді монологтары біріктірілді. Роберт Росс Терри Томас «бірнеше жыл бойы фильмдердегі шебер әңгімеші болғаннан кейін өзінің ескі, күрделі стильін қайта жаңғыртуға қуанды» деді. 1969 жылы ол тағы да Эрик Сайкс пен режиссер Кен Аннакинмен бірлесіп итальяндық, француздық және британдық «Монте-Карло немесе Бюст!» фильмін түсірді. Ричард Росс бұл фильмді «ұшқыштары бар керемет еркектердің» жалғыз толыққанды жалғасы деп атады. Терри Томас Сер Кутберт Уэр Армитажды, «ұшқыш ары Сер Перси Уэр Армитаждың жаман ұлы» рөлін ойнады – ол «Керемет еркектердің» рөлі болған. Терри Томас сол жылы «Артур? Артур!» (ол әзілде «білгімше, ешқашан көрсетілмеген!» деді) сияқты бірнеше екінші рөлдерде ойнады, сондай-ақ Ұлыбритания, АҚШ және Австралия телеарналарында түсті. 1970 жылдар Терри Томас үшін жақсы басталды; Ұлыбритания мен АҚШ-тағы телешоулар «Қорқынышты доктор Фибс» фильмін түсірумен толықтырылды, ол автор Брюс Холленбек айтуынша, «лагерь классикасы» болды, бірақ Time Out сыншысы Дэвид Пири «Англияда 1945 жылдан бері түсірілген ең нашар қорқынышты фильм» деп сипаттады; фильм 1971 жылы экранға шықты. 1970 жылдың 1 тамызында Терри Томас «Desert Island Discs» бағдарламасына екінші рет қатысты; ол шампаннан ұзақ сақталуы үшін бренди ішетін қорапты таңдады.

Terry Thomas spent part of 1961 in America, filming the role of Professor Bruce Patterson in Bachelor Flat—his first Hollywood role—before flying to Gibraltar to film Operation Snatch, in which he teamed up with Lionel Jeffries. By the end of 1961 Terry Thomas was appearing on radio, such as the December broadcast of The Bing Crosby Show and in guest spots on American television shows; he was frequently the subject of US newspaper interviews. In 1962 Bachelor Flat and Operation Snatch were both released, Although he initially struggled to find the right plot of ground for the right price, he eventually settled on an appropriate location; declaring he was "allergic to architects", he designed the house himself. His former wife Pat moved to the nearby island of Majorca, and Terry Thomas's relationship with her became warm and friendly; Patlanski also had a firm friendship with Terry Thomas's wife. In between films Terry Thomas appeared on television on both sides of the Atlantic. In the US in March–April 1967 he was in "The Five Daughters Affair", a two part story in the TV series The Man from U. N. C. L. E., and on 22 May he appeared on The Red Skelton Hour. On British television, in an episode of the Comedy Playhouse called "The Old Campaigner", he played James Franklin Jones, a salesman for a plastics company who was continually searching for love affairs while travelling on business. This character was "yet another variation on his rakish cad persona", according to Mark Lewisohn. The episode was well received, and a six part series was commissioned that ran over December 1968 and January 1969. Although the series performed well in the ratings, a second series was not commissioned. In between the pilot and the series of The Old Campaigner, in April 1968, Terry Thomas appeared on the British ITV network in a one off variety special, The Big Show, which combined musical numbers and his urbane monologues. Robert Ross commented that Terry Thomas "seemed to delight in resurrecting his vintage sophisticated patter after years in movies the top raconteur was back where he belonged". In 1969 he again teamed up with Eric Sykes and director Ken Annakin for a joint Italian, French and British production Monte Carlo or Bust!. The film was "the only copper bottomed sequel to Those Magnificent Men in their Flying Machines", according to Richard Ross. Terry Thomas played Sir Cuthbert Ware Armitage, the "thoroughly bad egg son of flying ace Sir Percy Ware Armitage", his role in Those Magnificent Men. Terry Thomas secured four other roles in minor films that year, including Arthur? Arthur! (which he joked had "never been shown anywhere—as far as I know! "), as well as on television in the UK, US and Australia. The 1970s began well for Terry Thomas; television appearances in the UK and US were augmented by filming for The Abominable Dr. Phibes, which became what author Bruce Hallenbeck called a "camp classic", despite being described by Time Out critic David Pirie, as "the worst horror film made in England since 1945"; the film was released in 1971. On 1 August 1970 Terry Thomas made his second appearance on Desert Island Discs; his luxury item was a case of brandy, chosen because it lasted longer than champagne.

Паркинсон ауруымен күресу: 1971-1983

1971 жылы «Жатып қалма, бірдеңе айт!» фильмінде Сиднейдегі «Метро» театрында ойнап тұрғанда Терри Томас денсаулығының нашарлағанын сезіп, дәрігерге қарасты. Дәрігер оның сол қолының сәл дірілдеп тұрғанын байқады. Дәрігер оған Ұлыбританияға оралған соң Паркинсон ауруының маманына қаралуды ұсынды. Терри Томас бұл жағдай жұмысқа алу мүмкіндіктеріне әсер етеді деп қорқып, бұл жаңалықты жарияламады, бірақ симптомдар – діріл, баяу қимыл, иілген дене және сөйлеудің өзгеруі – көріне бастағанда, ол жариялады, ішімдікке байланысты қаңқуларды тоқтату үшін. Терри Томас мүмкіндігінше көп жұмыс істеді, бірақ кинотарихшысы Джефф Майер атап өткендей, бұл жағдай «оның кино мансабын эпизодтық және екінші рөлдерге дейін шектеді». 1973 жылғы Уолт Диснейдің «Робин Гуд» фильміндегі Сэр Хистің дауыстық рөлі ерекше көзге түсті, ал қалғандары, мысалы, Ричард Росс «әжуалы түрме» деп сипаттаған фильмде Курд Юргенс, Том Бейкер және Денхолм Эллиоттпен бірге ойнаған рөлдері аз танымал болды. Ол АҚШ және Ұлыбританиядағы телешоуларда, сондай-ақ жарнамаларда да пайда болды, оның ішінде Birds Eye fish fingers үшін Джун Уитфилдпен бірге түсірілген, Италияда түсірілген вермут жарнамаларының сериясы және Эрик Сайкспен бірге түсірілген Benson & Hedges темекісіне арналған жүлделі жарнамалар бар еді. 1970 жылдары ол бірнеше төмен бюджетті британдық фильмдерде ойнады, оның ішінде 1975 жылы екі фильм: жазушы Кристофер Фаулер «нашарлық пен әдепсіздікке толы» деп атаған «Испан тілі» және Генри Филдингтің романының басқа киноадаптацияларының «арзан, шикі, секске толы қайталауы» деп Film Review Digest сипаттаған «Том Джонстың ашық оқиғалары». 1977 жылы ол «Бо Гестің соңғы қайта жасалуы» және «Баскервиллдің иті» фильмдерінде ойнады, соңғысында Питер Кук пен Дадли Мур Холмс пен Уотсон рөлінде ойнады; Терри Томас «Бұл мен түскен фильмдердің ең абсурдтысы болды – онда ешқандай сиқыр жоқ, бұл жаман!» деп ойлады. Ол кезде оның дене қозғалысы азайды, бұл оның ауруының қаншалықты ауыр екенін көрсетті. Оның ерекше дауысы жұмсарып, денесі қисайды. 1978-1980 жылдары ол көп уақытын медициналық кеңесшілермен өткізді. Осыған қарамастан, оған бірнеше ұсыныстар түсті және ол америкалықтар арасындағы ең танымал ағылшын болып танылды, бұл сауалнамаға Лоуренс Оливье, Роберт Морли және Уилфрид Хайд Уайт та қатысты. Нәтижесінде ол Ford Motor компаниясымен тиімді жарнамалық келісімшарт жасады. Дерек Джарман 1979 жылы «Дауыл» фильмінде Терри Томаске рөл ұсынды, бірақ актер денсаулығының нашарлауына байланысты одан бас тартуға мәжбүр болды. Терри Томас 1980 жылы «Февральде 40!» фильмінде соңғы фильмдік рөлін ойнады, ол Роберт Росс айтуынша «көзге түспейтін және көбінесе көрсетілмейтін» және тіпті екі ішкі нарықта кинотеатрларда көрсетілмеген. Терри Томастың танымалдылығы оның қайтысынан кейін де жалғасты. 1999 жылдың ақпан айында Ұлттық кинотеатр оның фильмдерінің маусымын өткізді.

While appearing in Don't Just Lie There, Say Something! at the Metro Theatre, Sydney in 1971, Terry Thomas felt unwell and visited a doctor, who noticed his patient's left hand was shaking slightly. The doctor suggested he visit a specialist on his return to the UK, who diagnosed him with Parkinson's disease. Fearing the condition would affect offers of work, Terry Thomas did not make the news public, but as the symptoms began to manifest themselves in tremors, a shuffling gait, stooped posture and affected speech, he made the news known—partly to stop rumours of on set drunkenness. Terry Thomas continued to work as much as possible, although—as the film historian Geoff Mayer pointed out—the situation "reduced his film career to supporting roles and cameos". The lucrative voice over role of Sir Hiss in the 1973 Walt Disney film Robin Hood was one notable part, while others were less well known, such as The Vault of Horror, a film described by Richard Ross as a "cornball terror", in which he starred with Curd Jürgens, Tom Baker and Denholm Elliott. He also continued to appear on television shows in both the US and UK, as well as advertisements, including appearing with June Whitfield for Birds Eye fish fingers, a series of vermouth advertisements filmed in Italy, and an award winning series for Benson & Hedges cigarettes, with Eric Sykes. During the 1970s he starred in a series of low budget British films, including two in 1975, Spanish Fly—called a "gruesome smutfest" by the writer Christopher Fowler—and The Bawdy Adventures of Tom Jones, described by the Film Review Digest as a "cheap, crude, sexed up rehash" of the other film adaptations of Henry Fielding's source novel. In 1977 he starred in The Last Remake of Beau Geste and The Hound of the Baskervilles, the latter starring Peter Cook and Dudley Moore as Holmes and Watson; Terry Thomas thought "it was the most outrageous film I ever appeared in there was no magic it was bad!" By then he had exhibited a decrease in bodily movement, a sign of how serious his condition had become. His distinctive voice had developed a softer tone and his posture was contorted. Between 1978 and 1980, he spent much time with medical consultants. Despite this he was offered a few engagements and was voted the most recognisable Englishman among Americans in a poll which also featured Laurence Olivier, Robert Morley and Wilfrid Hyde White. As a result, he secured a lucrative advertising contract with the Ford Motor Company. Derek Jarman offered Terry Thomas a role in his 1979 film The Tempest, but the actor was forced to pull out because of his deteriorating health. Terry Thomas undertook his final film role in 1980 in Febbre a 40!, a German Italian co production that was "nondescript and barely screened", according to Robert Ross, and did not even have a theatrical release in its two domestic markets. Terry Thomas's popularity continued after his death. In February 1999 the National Film Theatre ran a season of his films;