Дион: Американдық әншінің өмір жолы мен шығармашылығы

Кіріспе

Америкалық әнші Дион Фрэнсис ДиМуччи (18 шілде 1939 жылы туған), көбінесе Дион деген атпен танымал, – американдық әнші және ән жазушы. Оның музыкасында ду-уоп, поп, рок, R&B, фолк және блюз элементтері бар. 1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдардың басында ол жеке орындаушы ретінде немесе «Белмонтс» және «Дель Сатинс» тобымен бірге 39-қа жуық Top 40 хитке ие болды. Ол «Runaround Sue», «The Wanderer», «Ruby Baby» және «Lovers Who Wander» сияқты әйгілі әндерімен есімдеріне түсірді. Дионның танымалдығы 1960 жылдардың ортасында азайды, және он жылдықтың соңына қарай ол «Абрахам, Мартин және Джон» сияқты ересек және ойлы әндерге көшті. Жұлдыздығы тоқтап қалғанымен, ол музыка жасауын жалғастырды. 1980 жылдары Дион бірнеше христиандық альбомдар шығарды және 1984 жылы «I Put Away My Idols» альбомы үшін GMA Dove Award сыйлығын жеңіп алды. 1980 жылдардың соңында ол «Yo Frankie» (1989) әнімен қайтадан коммерциялық музыкаға оралды. 2000 жылдардың ортасынан 2021 жылға дейін Дион алты чарттарға көтерілген блюз альбомын шығарды. Оның ерте туындыларын жасөспірімдерге арналған деп есептеген сыншылар, кейінгі жұмыстарын жоғары бағалап, ол басқа музыканттарға қаншалықты әсер еткенін атап өтті. «Грэмми» сыйлығына үміткер атанған Дион 40-тан астам альбом шығарды және АҚШ Billboard Hot 100 чартында «Белмонтс» тобымен бірге 11-ге жуық Top 10 хитке ие болды. 1989 жылы ол Рок-н-ролл Даңқы залына енгізілді. 2002 жылы Дион «Runaround Sue» әні үшін Грэмми Даңқы залына қосылды. Жақындағы альбомдарға берілген сыйлықтар: «New York Is My Home» (2016) – «Жылдың үздік блюз альбомы», «Kickin Child: Lost Columbia Album 1965» (2017) – «Жылдың үздік жинақтары мен қайта шығарылымдары», және «Blues with Friends» (2020) – «Жылдың үздік блюз альбомы».

Ерте өмір

Дион Нью-Йорк штатының Бронкс ауданында итальяндық америкалық отбасында дүниеге келді. Бала кезінде әкесі Паскуале ДиМуччи (водевиль артисі) гастрольдік сапарларына оны да алып жүрді. Ол кантри музыкасын, әсіресе Хэнк Уильямстың туындыларын ұнататын. Сондай-ақ, жергілікті барларда және радиода орындаған блюз мен ду-воп әншілерінің музыкасын да жақсы көретін. Оның әншілік дағдысы Бронкстің көшелерінде және жергілікті клубтарда қалыптасты, онда ол көрші әншілермен бірге а капелла импровизациялар жасады.

Белмонттармен бастау (19571960)

1957 жылдың басында Дион Боб пен Джин Шварцтың қысқа ғұмырлы Mohawk Records лейблінде кастингтен өтті. Олар Дионнан Хьюго Монтенегро аранжировкалаған, Vic Damone вокалымен жазылған әнді орындауын сұрады. Бастапқыда Дион ән өзінің ескіше ата-анасы тыңдайтын нәрсеге ұқсайтынын айтып, бас тартты, бірақ Шварцтар оны тырысып көндірді. Бэктік вокалды Дион ешқашан кездеспеген "Тимберлейнс" тобы орындады. Нәтижесінде шыққан "The Chosen Few" синглы "Dion and the Timberlanes" деген атпен шығарылып, шағын аймақтық хитке айналды. 2019 жылы "Crashing the Party" (Нью-Йорк қаласының Бруклин аймағындағы Norton Records радио бағдарламасы) берген сұхбатында Дион "The Chosen Few" әні Бостондағы жергілікті топ ондыққа енгенін, бұл оған American Bandstand-та орындауға мүмкіндік бергенін айтты. Шоудағы жанкүйерлер оның өнер көрсетуі кезінде айқайлай бастады, және Дионға рекордты жұлдызға айналу туралы алғашқы әсерін сыйлады. "Жолшы" автобиографиясында Дион Тимберлейнс кім екенін білмейтінін түсіндірді. "Бұл топтың әндері тым қарапайым болды, мен өз ауданыма қайтып, үш жігітті таңдадым – үш жігіт, және біз өзімізді Дион және Белмонттар деп атадық". Боб пен Джин Шварц Дионның достары Белмонттармен келісімшарт жасады: Карло Мастранжело, Фред Милано және Анджело Д'Алео. Вокалдық топ Бронкстегі Белмонт ауданының атымен аталып, Дион жетекші вокалда ән шырқады. Жаңа топтың табысы 1958 жылдың басында "I Wonder Why" (жаңа құрылған Laurie Records) әнімен келді, ол АҚШ чарттарында 22-орынды иеленді. Дион Белмонттар туралы былай деді: "Мен оларға дыбыстар бердім. Мен оларға бөліктер мен басқа да нәрселер бердім. "Неге солай?" әні туралы да солай болды. Біз осы перкуссиялық ырғақты дыбыстың өзін ойлап таптық. Егер сіз осы әнді тыңдасаңыз, әркім басқаша нәрсе жасаған сияқты. Төрт жігіт бар, біреуі бас партиясын орындайды, мен жетекші вокалдамын, біреуі 'ууу' деп қосымша ән айтады, ал екіншісі тенор партиясын орындайды. Бұл керемет еді. Мен оны тыңдағанда, көбінесе 'осы балалардың бәрі де талантты' деп ойлаймын". Ұшақ апатқа ұшырап, барлығы қаза тапты: Холли, Валенс, Ричардсон және ұшқыш Роджер Петерсон. Дион мен Белмонттар Франки Сардомен бірге гастрольді жалғастырды, ал Бобби Ви (сол кездегі белгісіз әртіс) келесі концертте Холлидің орнына өнер көрсетті. Джимми Клэнтон, Фрэнки Авалон және Фабиан кейіннен басқа қайтыс болған жұлдыздардың орнына қосылды. Дион мен Белмонттардың келесі синглы "A Teenager in Love" 1959 жылдың наурыз айында жарық көрді. Ақырында ол АҚШ поп-чарттарында 5-орынды, ал Ұлыбританияда 28-орынды иеленді. Топтың ең үлкен хиті "Where or When" сол жылдың қараша айында шығып, АҚШ чарттарында 3-орынды жеңіп алды. Алайда, 1960 жылдың басында Дион героинге тәуелділігі үшін ауруханаға жатты, ол жасөспірім кезінен бері күресіп келген мәселе еді. Сол жылы топтың тағы бірнеше синглы аз сәттілікке жетті. Дион мен Белмонттардың мүшелері арасындағы музыкалық, жеке және қаржылық дауларға байланысты Дион 1960 жылдың қазан айында жеке мансапты таңдап, топты тастап кетті. Олардың ажырасу уақытына қарай, Laurie Records-тың барлық сегіз синглы Hot 100 чартында болды.

In early 1957, Dion auditioned for Bob and Gene Schwartz, for their short lived Mohawk Records label. They asked Dion to sing a song which had been arranged by Hugo Montenegro, and recorded featuring Vic Damone doing vocals. At first Dion refused, stating the song would sound like something his old fashioned parents would listen to, but the Schwartzes convinced him to give it a try. The backing vocals were by a group called "the Timberlanes", whom Dion had never met. The resulting single, "The Chosen Few", was released under the name "Dion and the Timberlanes", and became a minor regional hit. In a 2019 interview at "Crashing the Party" (a radio program related to Norton Records in Brooklyn, New York), Dion stated that "The Chosen Few" hit the Top Ten locally in Boston, which enabled him to perform this song on American Bandstand. The kids at the show started screaming during his performance, and gave Dion his first impression of being a record star. In his autobiography, The Wanderer, Dion explained that he didn't know who the Timberlanes were. "The vocal group was so white bread, I went back to my neighborhood and I recruited a bunch of guys – three guys – and we called ourselves Dion and the Belmonts". Bob and Gene Schwartz signed Dion's friends, the Belmonts: Carlo Mastrangelo, Fred Milano, and Angelo D'Aleo. The vocal group was named for the Belmont, Bronx neighborhood, with Dion singing as lead. The new group's breakthrough came in early 1958, when "I Wonder Why" (on their newly formed Laurie Records) made No. 22 on the U. S. charts. Dion said of the Belmonts: Blockquote|"I'd give 'em sounds. I'd give 'em parts and stuff. That's what 'I Wonder Why' was about. We kind of invented this percussive rhythmic sound. If you listen to that song, everybody was doing something different. There's four guys; one guy was doing a bass, I was singing lead, one guy's going 'ooh wah ooh', and another guy's doing a tenor part. It was totally amazing. And when I listen to it, oftentimes what I'm thinking of is 'man, those kids are talented'." The plane crashed, killing all on board: Holly, Valens, Richardson and the pilot Roger Peterson. Dion and the Belmonts continued on the tour, along with Frankie Sardo, while Bobby Vee (then an unknown artist) performed in Holly's place at the very next concert. Jimmy Clanton, Frankie Avalon, and Fabian were later added to replace the other now deceased headliners. Dion and the Belmonts' next single, "A Teenager in Love", was released in March 1959. It eventually reached No. 5 on the U. S. pop charts and No. 28 in the UK. The group's biggest hit, "Where or When", was released in November of that year, and reached No. 3 on the U. S. charts. However, in early 1960, Dion checked into a hospital for heroin addiction, a condition he battled since his mid teens. Further single releases for the group that year were less successful. With musical, personal and financial differences between Dion and members of the Belmonts, Dion left the group for a solo career in October 1960. By the time of their breakup, all eight Laurie releases had charted on the Hot 100.

Жалғыз жұлдыз және әлем бойынша гастрольдер (1960 1964)

1960 жылдың соңына қарай Дион Лори рекордс лейблында өзінің алғашқы жеке альбомын шығарды, ол 1961 жылы «Дионмен жалғыз» деген атпен жарық көрді. «Lonely Teenager» синглы АҚШ чарттарында 12-орынға көтерілді. Оның жеке туындыларында «Дион» деген ат қолданылды. «Havin' Fun» және «Kissin' Game» синглдары бұрынғыдай сәтті болмады, және Дион кабаре сахнасына қарай жылжып бара жатқандай көрінді. Алайда, ол кейін Эрни Марескамен бірлесіп, Del Satins вокалдық тобымен бірге жаңа, жылдам әнді жазды. «Runaround Sue» әні АҚШ чарттарында бірден көтеріліп, 1961 жылдың 1 қазанында 1-орынға, ал Ұлыбританияда 11-орынға ие болды.

Келесі сингл үшін Лори «The Majestic» әнін жарнамалады, бірақ Маресканың «The Wanderer» әні, B жағы, көбірек радиода ойналып, АҚШ чарттарында 1962 жылдың ақпанында 2-орынға, ал Ұлыбританияда 10-орынға жылдам көтерілді. 1976 жылы қайта жарық көрген ән Ұлыбританияның Топ-20 тізіміне енді. Дионның алғашқы Columbia синглы, Джерри Лейбер мен Майк Столлердің «Ruby Baby» әні (алғашқыда Drifters үшін хит болған) 2-орынға жетті, ал «Donna the Prima Donna» және «Drip Drop» (тағы да Drifters хитінің ремейкі) 1963 жылдың соңында 6-орынға ие болды. Дион сондай-ақ «Donna the Prima Donna» әнінің итальян тіліндегі нұсқасын, сол бірдей қосымша вокалдарды пайдаланып жазды. Оның басқа Columbia туындылары онша сәтті болмады, ал есірткіге тәуелділігі және қоғамдық талғамның өзгеруі, әсіресе британдық жаңа толқын, коммерциялық құлдырауға алып келді.

Белмонттар қайта қосылды және келісімшарт жаңартылды (1965-1968 жж.)

Еуропалық турнеден кейін Дион АҚШ-қа оралды және Колумбияның Джон Хаммонд оны классикалық блюзбен таныстырды. Менеджментінің наразылығына қарамастан, ол Вилли Диксонның "Hoochie Coochie Man" және "Spoonful" сияқты блюзге бағытталған материалдарды жаздыра бастады. Бұл туындылардың кейбіреулерін Том Уилсон, клавишада Аль Купердің қатысуымен шығарды, бірақ олар коммерциялық сәттілікке жете алмады. 1965 жылы Дион Колумбияда өзін қолдайтын жаңа топ құрды. The Wanderers тобына гитарада Джон Фальбо, бас-гитарада Пит Барон (Пит Фальчиглиа) және барабанда Белмонт тобының Карло Мастранжелосы кірді. Олар Дик Кларктың "Where The Action Is" және "The Lloyd Thaxton Show" бағдарламаларында ұлттық деңгейде танымал болды. Көптеген өзіндік әндер жазылып, сәттіліксіз синглдар ретінде шығарылды, ал альбом түрінде бірнеше жылдан кейін ғана жарық көрді. 1965 жылдың маусымында ол Колумбия рекорд компаниясымен бірге замандас Боб Диланның "It's All Over Now, Baby Blue" әнін жазды, бұл Them (Ван Моррисон қатысуымен) тобының хит-нұсқасынан жарты жыл бұрын болды. 1966-67 жылдары Дион қысқа мерзімге Белмонттармен қайта бірігіп, ABC Records үшін "Together Again" альбомын жазды. Альбом, "My Girl the Month of May" атты классикалық әніне қарамастан, сәттілікке жете алмады. Альбомнан екі сингл шықты. Екеуі де АҚШ-та хит-парадқа ілесе алмаса, Ұлыбританияда жақсы нәтижелер көрсетті. "My Girl The Month of May" 1966 жылдың 25 желтоқсанында Radio London-ның "Fab 40" тізіміне 9-орыннан кірді. Лондонның "Middle Earth" сияқты астыртын клубтарында "turntable" хиті болған бұл ән, пират радиосының диджейлері Джон Пил мен Кенни Эверетттен көп эфир уақытын алды. "Movin' Man" әні 1967 жылдың 26 наурызындағы Пасха күні "Radio London" хит-парадында 17-орынды иеленді. "My Girl The Month of May" әнін кейін 1967 жылы ағылшын әртісі Алан Боун, ал 1972 жылдың сәуірінде Island Records әртістері The Bunch (Сэнди Денни және Fairport Convention тобының басқа мүшелері) қайта орындады. 60-шы жылдардың ортасында Дион мен Белмонттар танымал Clay Cole Show бағдарламасында "Berimbau" және "My Girl The Month of May" әндерін орындады.

Following a European tour, Dion returned to the U. S. and was introduced to classic blues by Columbia's John Hammond. To the consternation of his management, he began recording more blues oriented material, including Willie Dixon's "Hoochie Coochie Man" and "Spoonful". These releases, some produced by Tom Wilson with Al Kooper on keyboards, were not commercially successful. Still with Columbia, Dion formed a new group to back him in 1965. The Wanderers were composed of John Falbo on guitar, Pete Baron (Pete Falciglia) on bass, and Carlo Mastrangelo of the Belmonts on drums. They made national appearances on Dick Clark's Where The Action Is, and on The Lloyd Thaxton Show. A number of self penned tracks were recorded and released unsuccessfully as singles, and did not appear in album format until years later. In June 1965, he recorded fellow Columbia Records contemporary Bob Dylan's composition "It's All Over Now, Baby Blue", a half year before Them (featuring Van Morrison)'s hit version. In 1966–67, Dion briefly reunited with the Belmonts, recording the LP Together Again for ABC Records. The album was unsuccessful, despite one classic self penned song, "My Girl the Month of May". Two singles were released from the LP. While neither charted in the United States, they fared better in the UK. "My Girl The Month of May" entered the Radio London "Fab 40" at No. 9 the week of December 25, 1966. A 'turntable' hit at London underground clubs like Middle Earth, the disc received a lot of play from pirate radio DJ's John Peel and Kenny Everett. The follow up, "Movin' Man", reached No. 17 on the "Radio London" charts on Easter Sunday, March 26, 1967. "My Girl The Month of May" was later covered by English artists Alan Bown in 1967, and Island Records artists The Bunch (featuring Sandy Denny and other members of Fairport Convention) in April 1972. During their brief mid 60's reunion, Dion and the Belmonts appeared on the popular Clay Cole Show performing "Berimbau" and "My Girl The Month of May",

1968 жылдың сәуірінде Дион өзінің күшті діни өзгеріске ұшырағанын сезінді. Героинге деген тәуелділігінен тағы да арылғаннан кейін (бұл тәжірибесін 1970 жылғы "Your Own Backyard" әнінде бейнеледі), ол жаңа келісімшарт үшін Laurie Records компаниясына жүгінді. Олар Дик Холлер (сонымен қатар Корольдік гвардияшылардың "Снупи қарсы Қызыл барон" әнінің авторы) Джон Кеннеди, Мартин Лютер Кинг және Роберт Кеннедиге жасалған қастандықтарға жауап ретінде жазған "Абрахам, Мартин және Джон" әнін жазу шартымен келісті. Бұл әннің табысы (Дион 1968 жылдың тамызында шығарған, кейін Марвин Гейді қоса алғанда көптеген басқалар да орындаған) АҚШ хит-парадында 4-орынды, ал Канадада 1-орынды иеленді, Дионның мансабын жаңартты. Ол миллионнан астам дана сатылып, алтын диск иегері атанды.

Ересекті және христиан музыкасы кезеңі (1969-1986)

Келесі бірнеше жыл ішінде Дионның музыкасы түбірімен өзгеріп, терең ойлы және ересек материалға көшті. 1969 жылы ол Warner Brothers лейбліне өтіп, орташа сатылымды қамтамасыз еткен әнші-автор ретінде бірнеше альбом шығарды. 1972 жылдың 2 маусымында Мэдисон Сквер Гарденде Белмонттармен бірлескен тікелей көрсетілімі жазылды. Келесі жылы ол Warner компаниясымен "Reunion: Live At Madison Square Garden" атты концерттік альбомы ретінде жарық көрді. 1973 жылы Дион мен түпкілікті Белмонттар Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағындағы Нассау Колизейінде толық сатылған концерт өткізді. Дегенмен, 1973 жылғы қайта қосылу туралы ешқандай жазба жарияланбады. 1975 жылы Фил Спектор продюсерлік еткен "Born to Be with You" альбомы шықты. Альбом коммерциялық сәтсіздікке ұшырады, бірақ Spiritualized тобының Джейсон Пирс сияқты әртістер мақтады. 1978 жылы Дион өзінің жас кезіндегі ықпалдарына негізделген "Return of the Wanderer" альбомын шығарды, ол да коммерциялық сәтсіздікке ұшырады. Содан кейін бірнеше жыл бойы ол заманауи христиандық стильде жазбалар жасады, DaySpring Records лейблінде бес альбом шығарды, ол Техас штатының Waco қаласындағы Word Records бөлімшесі болды. Оның евангелистік христиандық сенімдерін көрсететін бұл альбомдардың арасында "Inside Job" (1980), "Only Jesus" (1981), 37-орынға ие болған "I Put Away My Idols" (1983), "Seasons" (1984), "Kingdom in the Streets" (1985) және "Velvet & Steel" (1986) болды. Бірнеше сингл христиан радиосында сәтті жарық көрді. 1984 жылы Дион "I Put Away My Idols" альбомы үшін GMA Dove Award (Христиандық музыка сыйлығына) ие болды. 1985 жылдың 24 қыркүйегінде Дион "100 Huntley Street" бағдарламасына қонақ шақырды. Ол онда Брюс Спрингстин, Пол Саймон және Лу Рид сияқты жанкүйерлерімен бірге сахнада болды, олардың барлығы Дионды өзінің маңызды ықпалдарының бірі деп атады. Дионның "The Wanderer: Dion's Story" атты автобиографиясын Дэвин Сии бірлесіп жазды және 1980 жылдардың соңында жариялады. 1989 жылы ДиМуччи "Yo Frankie" атты заманауи рок альбомымен қайта оралды, онда Саймон ("Written on the Subway Wall"/"Little Star"), Рид, k. d. lang, Патти Смит және Брайан Адамс қатысты. Альбомда гитарада ойнаған Дэв Эдмундс продюсерлік етті. "Yo Frankie" Дионның жанды, ду-уоп дауысын жоғалтпай, өткір дыбысқа ие. Жалпы алғанда, "рок-н-роллдың алғашқы толқынын қалыптастыруға көмектескен суретшінің маңызды және ностальгиялық мәлімдемесі" осы кезеңде радиода және музыкалық бейнелерде (VH1 және MTV), сондай-ақ гастрольдерде қайта оралды. 1989 жылы Дион Ридтің таныстыруымен Рок-н-ролл Даңқ залына енгізілді. Дионның Рок-н-ролл Даңқ залына жеке кіруі кезінде Белмонттардың басқа бастапқы мүшелері (Карло Мастранжело, Фред Милано және Анджело Д'Алео) енгізілмеді. 2012 жылдың 3 қаңтарында жарық көрген "Billboard" журналында былай делінген: "ДиМуччи мен Белмонт мүшелері арасында келіспеушілік болды, олар ДиМуччи 1989 жылы Рок-н-ролл Даңқ залына оларсыз енгеніне наразы болды". 1996 жылы ДиМуччи Del Lords тобынан Скотт Кемпнер мен Франк Фунаро, сондай-ақ Smithereens тобынан Майк Месароспен бірге қысқа мерзімді Little Kings тобын құрды. 2001 жылы концерттік альбом жарық көрді, бірақ кеңінен таралмады немесе жарияланбады. Дионның "The Best of the Gospel Years" альбомы 1997 жылы шықты.

For the next few years, Dion's music became radically different, moving to more contemplative and mature material. He released several albums essentially as a singer songwriter, to moderate sales, moving to the Warner Brothers label in 1969. A live reunion show with the Belmonts at Madison Square Garden was recorded on June 2, 1972. It was released as a live album by Warner, titled Reunion: Live At Madison Square Garden, the following year. In 1973, Dion and the original Belmonts performed together again, doing a sold out concert at the Nassau Coliseum in Long Island, New York. However, no recording of the 1973 reunion was released. This was followed in 1975 by the album Born to Be with You produced by Phil Spector. The album was a commercial failure, but was praised by artists such as Jason Pierce of Spiritualized

In 1978, Dion released an album drawing on many of his teenage influences, Return of the Wanderer, another commercial failure. Thereafter, his recordings for several years were in a contemporary Christian vein, in which he released five albums on the DaySpring Records label, a division of Word Records in Waco, Texas. These albums reflecting his evangelical Christian convictions were Inside Job (1980), Only Jesus (1981), I Put Away My Idols (1983) which charted at No. 37, Seasons (1984), Kingdom in the Streets (1985) and Velvet & Steel (1986). Several singles were successfully released to Christian radio,

In 1984, Dion was nominated for a GMA Dove Award (Christian Music Award) for the album I Put Away My Idols. On September 24, 1985, Dion was a guest on 100 Huntley Street. There he shared the stage with fans such as Bruce Springsteen, Paul Simon and Lou Reed, all of whom cited Dion as one of their prime influences. Dion's autobiography, The Wanderer: Dion's Story, was co authored by Davin Seay and published in the late 1980s. In 1989, DiMucci returned to rock music with the contemporary album Yo Frankie, which included appearances by Simon ("Written on the Subway Wall"/"Little Star"), Reed, k. d. lang, Patty Smyth and Bryan Adams. Produced by Dave Edmunds (who also played guitar on the album), "Yo Frankie has a sharp sound while never losing sight of Dion's soulful, doo wop voice." Overall, "the relevant and nostalgic statement from an artist who helped forge rock & roll's first wave" found his way back on radio and in music videos during this period (both on VH1 and MTV), as well as touring. In 1989, Dion was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame (RRHOF), with an introduction by Reed. Controversially, when Dion's solo induction into the Rock and Roll Hall of Fame occurred, the other original members of the Belmonts (Carlo Mastrangelo, Fred Milano and Angelo D'Aleo) were not inducted. In a Billboard magazine article dated January 3, 2012, it stated: "There was strife between DiMucci and Belmonts members, who were not pleased when DiMucci was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame without them in 1989." In 1996, DiMucci joined Scott Kempner and Frank Funaro of the Del Lords, and Mike Mesaros of the Smithereens, in a short lived band called Little Kings. A live album was released in 2001, but not widely circulated or promoted. Dion's The Best of the Gospel Years was released in 1997.

Гремми даңқы залы мен блюз жетістігі (20002019)

Дион қазіргі рок-артистермен бірнеше альбом шығарды. Дион өмір бойына құрмет тұтқан музыкант. 2002 жылы Майамиде ол Спрингстинмен бірге сахнаға шығып, Dream on Fire альбомынан "Егер мен артта қалсам" әнін орындады. 2002 жылы Дион "Runaround Sue" әні үшін Грэмми атақ-даңқ залына енгізілді. 2005 жылы Дион Under the Influence альбомын жариялады. 2007 жылдың қараша айында Дион "Скип Джеймстің ұлы" атты альбомын шығарды, ол Top Blues Albums тізімінде 4-орынға жетті. 2008 жылдың қазан айында ДиМуччи "Heroes: Giants of Early Guitar Rock" альбомын шығарды, онда Бадди Холли, Ричи Валенс, Рикки Нельсон, Джонни Кэш және тағы да басқа ерте рок-гитаристердің әндерінің кавер-нұсқалары кірді. 2009 жылдың қазан айында Дион Пол Саймонмен бірге 25 жылдық Rock and Roll Hall of Fame концертінде "The Wanderer" әнін орындады. 2011 жылдың сәуір айында Дион мен Майк Аквилинаның "Dion: The Wanderer Talks Truth (Stories, Humor & Music)" атты аудиокітабы мен кітабы жарық көрді. ДиМуччи 1950 жылдардағы Бронкстің әңгімелерін, "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" мұқабасында қалай пайда болғанын және Джим Кроу Оңтүстігінде Сэм Кукпен саяхаттағанын бөліседі. Дион 2012 жылдың 24 қаңтарында "Tank Full of Blues" альбомын шығарды, ол Top Blues Albums тізімінде 3-орынға жетті. Гастрольдік сапарда Дион 2015 жылдың 5 сәуірінде Лас-Вегаста "Donna the Prima Donna" әнін орындады. 2015 жылдың 11 шілдесінде ол Нью-Йорктің Вестбери қаласында концерт берді. Сол жылы ол Саймонмен бірлесіп "New York Is My Home" синглын шығарды. Синглдан кейін 2016 жылдың 12 ақпанында "New York Is My Home" альбомы жарық көрді, ол Top Blues Album тізімінде 3-орынға жетті және Favorite Blues Album сыйлығымен марапатталды. Дион 2016 жылдың басында АҚШ-та төрт концерт өткізуді жоспарлады және Техаста өткен 2016 жылғы SXSW-ге арнайы шақырылды. Ол 2016 жылдың 17 наурызында "Дионмен әңгіме: Роктың мәңгілік дауысы" тақырыбында сөз сөйледі. Дион 2016 жылдың 8 сәуірінде Джимми Фэллонның "The Tonight Show" бағдарламасына қатысты. 2017 жылдың мамыр айында Дион Norton Records арқылы "Kickin' Child: The Lost Album 1965" альбомын шығарды, онда ол Columbia Records-та болған 1965 жылы жазылған, бірақ бұрын жарияланбаған әндері кірді. Альбом Favorite Compilations and Reissues деп танылды.

Dion has released several albums with contemporary rock artists. a lifelong fan of Dion. In 2002, he joined Springsteen onstage in Miami, for a performance of "If I Should Fall Behind" from Dream on Fire. In 2002, Dion was inducted into the Grammy Hall of Fame for "Runaround Sue". In 2005, Dion released Under the Influence. In November 2007, Dion issued a follow up album titled Son of Skip James, which peaked at No. 4 on the Top Blues Albums chart. In October 2008, DiMucci released Heroes: Giants of Early Guitar Rock, an album of his covers of early rock and roll songs he considers seminal to the genre. The album includes versions of songs originally recorded by Buddy Holly, Ritchie Valens, Ricky Nelson, Johnny Cash, and many other early rock guitarists. In October 2009, Dion performed "The Wanderer" with Paul Simon at the 25th Anniversary Rock and Roll Hall of Fame Concert. An audiobook and paperback by Dion and Mike Aquilina, titled Dion: The Wanderer Talks Truth (Stories, Humor & Music), was published in April 2011. DiMucci shares stories about The Bronx in the 1950s, how he ended up on the cover of Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, and his travels with Sam Cooke in the Jim Crow South. Dion released Tank Full of Blues on January 24, 2012. It peaked at No. 3 on the Top Blues Albums chart. While touring, Dion performed "Donna the Prima Donna" live in Las Vegas, on April 5, 2015. On July 11, 2015, he held a concert in Westbury, New York. That same year he released the single "New York Is My Home", again with Simon. The single was followed by the album New York Is My Home, released February 12, 2016. The album peaked at No. 3 on the Top Blues Album chart. It was also awarded Favorite Blues Albums. Dion planned four concerts in the U. S. during early 2016, and was invited as a keynote speaker for the 2016 SXSW in Texas. He spoke on the topic A Conversation with Dion: Rock's Enduring Voice on March 17, 2016. Dion appeared on The Tonight Show with Jimmy Fallon on April 8, 2016. In May 2017, Dion released Kickin' Child: The Lost Album 1965 from Norton Records, containing songs recorded in 1965 when he was with Columbia Records (but were not previously released). The album was awarded Favorite Compilations and Reissues.

KTBA Records-пен соңғы альбомдары (2020 қазіргі)

2020 жылдың маусым айында Дион Джо Бонамасса мен Рой Вейсман Дион және басқа блюз музыканттары үшін өздерінің таланттарын көрсету үшін құрған тәуелсіз рекордтық лейбл Keeping the Blues Alive Records (KTBA) арқылы Blues with Friends альбомын шығарды. Альбомда Ван Моррисон, Джефф Бек, Пол Саймон, Брюс Спрингстин және басқалар (соның ішінде Боб Диланның альбомға жазған сырғаналары бар). Дигиталды альбом (және қос винилдік пластинка жинағы) ретінде Дион альбомдағы әр әнге музыкалық видео түсіріп, оларды өзінің веб-сайтында және Facebook, YouTube сияқты әлеуметтік желілерде жариялады. Альбом Billboard Blues Albums чартында 1-орынға жетті (9 апта 1-орында және барлығы 59 апта) және iTunes-те 4-орынды иеленді. Ол сондай-ақ Ұлыбритания, Германия, Франция, Италия, Канада және Австралияда да чарттарға енді. American Songwriter журналы Дионның "Сэм Кукқа арналған ән (Міне, Америкада)" әнін "2020 жылғы ең ұлы әндердің ең жақсысы" деп мойындады. Дион 2020 жылы тағы екі Рождестволық ән шығарды: "Hello Christmas" (Айми Грантпен бірге) және "You Know It's Christmas" (Бонамассамен бірге). Екі ән де Майк Аквилинамен бірлесіп жазылды. Екі әнге де музыкалық клиптер түсірілді. Дионның "Blues Comin' On" (Бонамассамен бірге) әні "Blues with Friends" альбомынан 2021 жылғы Blues Music Award сыйлығына ие болды. Альбом «Сүйікті блюз альбомы» атанып, Пит Тауншенд жазған кеңейтілген сырғаналарды қамтиды. "Red House" әнінің каверін есептемегенде, әндердің барлығы Дион мен Аквилинаның авторлығында. Альбомға Брюс Спрингстин мен Пэтти Сциалфа сияқты көптеген қонақ әртістер қатысты, олар "Angels in the Alleyways" әніне қатысты. Бұл альбом Дионның екінші 1-орынды блюз альбомы болды. 2023 жылы Rolling Stone журналы Дионды барлық уақыттағы 200 ең үздік әншінің тізімінде 154-орынға қойды.

"Жолшы" мюзиклі

2011 жылдың қазан айында Нью-Йоркте Дионның өмірінен алынған жаңа пьеса индустрия өкілдерінің қарауына ұсынылды. 2011 жылдың желтоқсан айындағы The New York Times газетінде Дион және оның әріптесі (жазушы және режиссер Чарльз Мессина) жобаның мәліметтерін – «Жолшы: Дионның өмірі мен музыкасы» деген атпен талқылады. Бұл жоба 1957 жылдан 1960-жылдардың соңына дейінгі кезеңді қамтыды. Пьесада сол дәуірден жиырмадан астам ән мен жаңа, түпнұсқа музыка орындалуы жоспарланған. Мақалада Дион оқиғаға қатысты өз пікірін білдірді: «Білесіздер, мен әрқашан өзімнің тарихымды керемет музыкасы бар жас «Сопранолар» және Рокки Грацианоның «Бірдеңе жоғарыдағы біреу маған ұнайды» фильмі сияқты аяқталуымен көрдім. Бұл – құтқарылу туралы оқиға. Рок-н-ролл құтқарылу тарихы!» ДиМуччи 2017 жылдың 16 желтоқсанында Майкл Вартелланың «Жолшы» мюзиклінде басты рөлде ойнайтынын мәлімдеді. 2017 жылдың қарашасында мюзиклдің оқуы өтті, ал пьеса бойынша жұмыс жалғасты (Дион мюзикл туралы Instagram-дағы @diondimucciofficial парақшасы арқылы жариялап отырды). 2019 жылдың желтоқсанында New Kids on the Block тобының мүшесі Джоуи МакИнтайр Джонни рөлінде, Майкл Вартелла Дион рөлінде, ал Кристи Алтомар Дионның әйелі Сьюзан рөлінде ойнайтыны хабарланды. Paper Mill Playhouse сахнасындағы алғашқы қойылым 2020 жылдың 28 мамырына жоспарланған. COVID-19 пандемиясының салдарынан премьера 2022 жылдың 24 наурызына ауыстырылды. 2022 жылдың сәуірінде Дион EWTN телеарнасының Raymond Arroyo-мен бірге дайындалған «The World Over» бағдарламасына қатысты. Олар оның мансабы, соңғы блюз альбомдары және «Жолшы» мюзиклі туралы әңгімелесті.

Жеке өмір

Дион 1963 жылдың 25 наурызынан бері Сьюзан Баттерфилдке үйленген. Олардың тұңғыш қызы Тане ДиМуччи 1966 жылы дүниеге келді. Нью-Йорк қаласынан шыққан ол 1968 жылы Флорида штатының Бока-Ратон қаласына көшті. Дион мен Сюзан ДиМуччидің екінші қызы Ларк шамамен 1969 жылы туған. Олардың кіші қызы Август шамамен 1974 жылы дүниеге келді. Оның үш қызы оны әже-шеше етіп қойды. Дионның католицизмге қайта оралуына "EWTN телеарнасындағы "Үйге саяхат" бағдарламасын кездейсоқ көруі" себеп болды. Дінін ұстанып, жастық шағында героинге тәуелді болған Дион түрмелердегі діни жұмыстарға қатысып, есірткіден құтылуға тырысатын адамдарға көмек көрсетеді. ДиМуччи 2004 жылы "Жаңарту министрліктері" американдық директорлар кеңесінің мүшесі болды. Ол "Үйге саяхат" бағдарламасында қатысып, 2006 жылдың 1 мамырында католицизмнен протестантизмге, содан кейін қайта оралған жолын талқылады.