Кіріспе
Британдық сарбаз және саясаткер Джордж Жермен, 1-ші виконт Саквилл, ПК (26 қаңтар 1716 – 26 тамыз 1785), 1720 жылға дейін Құрметті Джордж Саквилл, 1720 жылдан 1770 жылға дейін Лорд Джордж Саквилл және 1770 жылдан 1782 жылға дейін Лорд Джордж Жермен, американдық Тәуелсіздік соғысы кезінде Лорд Норттың кабинетінде Америка департаментінің мемлекеттік хатшысы болып қызмет еткен британдық сарбаз және саясаткер болды. Оның басшылығымен Англия Америкадағы он үш колониясын жоғалтты, және осы жоғалтудың көп бөлігі оның қызметіне байланысты болды. Оның әскери мәселелердегі егжей-тегжейлі нұсқаулары, сонымен қатар Америка колонияларының географиясын және оның халқының құлшынысын түсінбегені осы тұжырымды растайды. Оның екі карьерасы болды: әскери карьерасында генерал-майор шеніне дейін көтерілді, ал саяси карьерасында – колониялардың мемлекеттік хатшысы шеніне дейін. Оның әскери карьерасы көзге түсетін болды, бірақ әскери сотта аяқталды. Саквилл 1740–1748 жылдардағы Австрия мұрагерлігі соғысында және 1756–1763 жылдардағы Жеті жылдық соғыста, оның ішінде шешуші Минден шайқасында британ армиясында қызмет етті. Оның саяси карьерасы 1782 жылдың наурыз айында Норт үкіметінің құлауымен аяқталды.
George Germain, 1st Viscount Sackville, PC (26 January 1716 – 26 August 1785), styled The Honourable George Sackville until 1720, Lord George Sackville from 1720 to 1770 and Lord George Germain from 1770 to 1782, was a British soldier and politician who served as Secretary of State for the American Department in Lord North's cabinet during the American War of Independence. His ministry received much of the blame for Britain's loss of thirteen American colonies. His issuance of detailed instructions in military matters, coupled with his failure to understand either the geography of the American colonies or the determination of their colonists, may justify that conclusion. He had two careers, a military career, in which he rose to the rank of Major General, and a political career, in which he rose to the rank of Secretary of State for the Colonies. His military career had distinction, but ended with his court martial. Sackville served in the British Army in the War of the Austrian Succession of 1740–1748 and in the Seven Years' War of 1756–1763, including at the decisive Battle of Minden. His political career ended with the fall of the North government in March 1782.
Өмірбаян және білім
Сэквилл Лайонел Сэквиллдің, 1-ші Дорсет герцогының және оның әйелі Элизабеттің, генерал-лейтенант Уолтер Филип Колйердің қызының үшінші ұлы болды. Оның крест әкесі, король Георг I, оның крещениесіне қатысты. Ол Лондонның Вестминстер мектебінде білім алып, 1737 жылы Дублиндегі Тринити колледжін бітірді. 1730 және 1737 жылдар аралығында, сондай-ақ 1750 және 1755 жылдар аралығында оның әкесі Ирландияның лорд-лейтенанты қызметін атқарды. Дублинде ол белгілі жазушы Джонатан Свифтпен танысып, достық қарым-қатынас орнатты. Ол сондай-ақ Лорд Лигоньемен кездесті, ол кейіннен оның әскери мансабына көмектесуге асықты. Одан кейін ол әскерге қабылданды. Сэквилл 1751 жылы Ирландияның Ұлы ложасының бас шебері болып сайланды және екі жыл қызмет етті.
Ерте әскери мансап
Саквилл 7-ші ат полкінде (кейін 6-шы драгун гвардиясы) капитан болып қызметін бастады. 1740 жылы ол Глостершир жаяу әскер полкіне подполковник болып ауысты. Полк Австрия мұрагерлік соғысына қатысу үшін Германияға жіберілді. 1743 жылы Саквиллдің шені полковникке дейін көтерілді.
Фонтеной шайқасы
Ол өзінің алғашқы шайқасын 1745 жылы Фонтеной шайқасында Камберленд герцогының жаяу әскерінің шабуылын басқарып көрді. Ол өзінің полкін француздардың қатарына сонша терең кіргізді ki, жарақаттанып, тұтқынға алынғанда, оны XV Людовик патшаның шатырына алып барды. Бостандыққа шығып, елге оралғаннан кейін Шотландияда 20-шы жаяу әскер полкінің полковнигі болып қызмет етті. 1747 және 1748 жылдары ол қайтадан Камберленд герцогының қатарына қосылды. Ол 7-ші ирландтық атты әскер полкінің полковнигі болып, Голландияда қызмет етті. Соғыстар арасында (1750–1755) әскери мансабында үзіліс болды, ол әкесінің бірінші хатшысы болып қызмет етті. Жеті жылдық соғыс кезінде Саквилл қайтадан әскери қызметке оралды. Ол Солтүстік Америкадағы Бас қолбасшы лауазымына үміткер болды, бірақ ол лауазым ақырында Эдвард Брэддокқа берілді, ол Брэддок жорығында әскерін апатқа ұшыратты. 1755 жылы ол генерал-майор болып тағайындалды және қару-жараққа бақылау жасау үшін қайтадан қызметке кірісті. 1758 жылы оған төртінші полк берілді және ол Марлборо герцогының қатарына генерал-лейтенант ретінде қосылды. 1758 жылдың қаңтарында ол Сыртқы кеңеске ант берді.
Сент-Малоға шабуыл
1758 жылдың маусым айында Сэквилл Марлборо басқарған британдық экспедицияның екінші командирі болды, ол Сент-Малоға десанттық шабуыл жасауға тырысты. Қаланы бұйрық бойынша басып алуға қол жеткізбегенімен, шабуыл көңіл аудару мақсатында тиімді деп есептелді. Нормандиядағы Ле-Хавр, Кан және басқа да нысандарға қосымша шабуылдар қарастырылды, бірақ тағы қонуға тырыспады және күштер елге қайтысты. Кейін 1758 жылы олар Германиядағы герцог Фердинанд Брансвик басқарған одақтас күштеріне қосылды, бұл континентке жіберілген британдық әскерлердің алғашқы тобы болды. Марлборо қайтыс болғаннан кейін Сэквилл британдық контингенттің қолбасшысы болды, бірақ жалпы басқару Брансвик герцогының қолында болды.
Минден шайқасы
1759 жылы 1 тамыздағы Минден шайқасында орталықтағы британдық және Ганноверлік жаяу әскерлері француз атқыштары мен артиллериясына қарсы шабуылға шықты. Олар бұйрық күтпестен шабуылға кірісіп, тіпті француз атқыштарының бірнеше шабуылын тойтарды, соңғы сәттерге дейін бекініп тұрып, шабуыл он метрге жеткенде зор залп жасады. Дұрыс келмей қалған француз әскері Минденге қайта шегіне бастағанда Фердинанд жеңісті толықтыру үшін британдық атқыштарға шабуыл жасауға бұйрық берді, бірақ Саквилл олардың алға жылжуына рұқсат бермеді. Фердинанд бірнеше рет бұйрық жіберді, бірақ Саквилл әскердің бас қолбасшысы Лорд Гранбимен араздасқан болатын. Ол Гранбиге шабуыл арқылы "даңққа ие болуға" рұқсат бермеуді жалғастырды. Осы әрекеті үшін ол қызметтен босатылып, үйіне қайтарылды. Гранби соғыстың қалған бөлігінде британдық контингенттің басшысы болып тағайындалды.
Әскери соттың
Саквилл бұйрықтарды орындамағаны үшін жауапкершілікті қабылдаудан бас тартты. Англияға оралған соң, ол әскери сот талап етті және мәселені осыншалық деңгейге жеткізді ki, 1760 жылы оның талабы қанағаттандырылды. Сот оны кінәлі деп тапты және генерал-офицерге қатысты ең ерекше және қатаң үкімдердің бірін шығарды. Соттың шешімімен ол қызметтен босатылды ғана емес, сонымен қатар "Ең Көктем патшасына кез келген әскери қызметке жарамсыз" деп танылды, одан кейін олардың үкімі әскердегі әрбір полктің тәртіп кітабында оқылып, тіркелсін деп бұйырды. Патша оның атын Патшалық Кеңесінің тізімінен өшірді.
Парламент мүшесі
Саквилл 1733 жылдан бастап парламент мүшесі болып сайланды. Ол Дублин мен Вестминстер парламенттерінде, кейде бір уақытта қызмет етті, бірақ саяси талас-тартыстарға қатыспады. 1750 мен 1755 жылдар аралығында әкесі екінші рет Ирландияның лорд-лейтенанты болған кезде ол Ирландияның бас хатшысы болып қызмет етті. 1760 жылы үшінші Жордж таққа отырғанда, Саквилл саяси беделін қайта жаңартты. Жеті жылдық соғыстың Еуропадағы нәтижесіз аяқталуына ешқандай теріс салдары болған жоқ. Отарлық империядағы француздықтарға қарсы жеңістер соғыстың оқиғаларын ұмытуға мүмкіндік берді. Соғыс үшін алынған қарыздарды өтеудің қиындығы тұрақсыз үкіметтер мен саяси одақтардың өзгеруіне алып келді. 1765 жылы король Жордж оны Патшалық Кеңесінің тізіміне қайта қосты. Алғашқыда ол Жордж Гренвиллдің жақтасы болды, бірақ ол көбінесе Лорд Нортты қолдады және 1769 жылы олардың одағын ресми түріне енгізді. Содан кейін, 1769 жылы леди Элизабет Жермен бала-шағасы болмай қайтыс болды және өзінің иеліктерін, соның ішінде Нортгемптонширдегі Дрейтонды оған мұра етіп қалдырды. Бұл оның қаржылық жағдайын жақсартқан ғана емес, сонымен қатар ол бұл есімді ресми түрде қабылдауына мүмкіндік берді. 1770 жылдан бастап ол Лорд Жордж Жермен деп танылды.
Тағайындау
1775 жылғы 10 қарашада Джермен Америка департаментінің мемлекеттік хатшысы болып тағайындалды, бұл қызметте Лорд Дартмутты алмастырды. Сол кезде Нордтың кабинетінде үш мемлекеттік хатшы болды: біреуі Еуропа (Солтүстік департаменті), біреуі Америка, ал қалғаны әлем (Оңтүстік департаменті) үшін жауапты болды. Халықаралық қатынастардан өзге, хатшылар өз аймақтарындағы отарлық басқару және әскери операцияларға жауапты болды. Осылайша, Джермен 1775 жылы отарларда басталған көтерілісті басуға жауапты басты министр болды. Ол генералдарды тағайындады және қызметтен босатып, жабдықтау және азық-түлікпен қамтамасыз етіп, соғысты стратегиялық жоспарлауға қатысты.
Американың Тәуелсіздік соғысы
Саквилл мен Лорд Норт алдағы соғысқа қатысты үш болжам жасады: біріншіден, американдық күштер британдықтардың шабуылдарына тойтарыс бере алмайды; екіншіден, соғыс олар Еуропада сәтті жүргізген соғыстар сияқты болады; және соңғысы, олардың жеңісі отарлардың адалдығын қамтамасыз етеді. Олардың барлық болжамдары қате болып шықты, біріншісінің шектеулі және тиімсіз ерекшелігі болмаса, американдық күштер көбінесе ашық шайқаста британдықтардың шабуылдарына тойтарыс бере алмады, бірақ олар тиімдірек тактикаларды қолданды. 1776 жылы ол генерал Джон Бургойнмен бірге Саратога жорығын жоспарлау, қолдау көрсету және бұйрықтар беру үшін жұмыс істеді. Дегенмен, генерал Уильям Хоуға берген нақты емес бұйрықтары жорықтың сәтсіздігіне себеп болды. Франция, Испания және Голландия Республикасының қақтығысқа қосылуынан кейін британдықтардың назары жаһандық соғысқа көбірек ауысты. Британдық әскерлер Филадельфиядан шығарылып, құнды қант өндіретін Батыс Индияға күштер жіберілді. 1779 жылы Герменнің әріптесі Ричард Камберленд Испаниямен жеке бейбіт келісімге қол жеткізу мақсатындағы сәтсіз келіссөздер үшін Мадридке жіберілді.
Йорктау
1781 жылы Генри Клинтоннан Чарльз Корнуоллиске жіберілген бұйрықтардағы шатасу Йорктаун қоршауындағы жеңіліске себеп болды. Йорктаун жаңалықтары 1781 жылдың 25 қарашасында Лондонға жетті, ал хабаршы бірінші болып Палл Моллдағы Жерменнің резиденциясына барды. Содан кейін ол басқа министрлерге хабарлады. Олар бірге Лорд Нортқа барды, ол, айтуынша, "О, Құдай, бәрі аяқталды" деп айқайлады. Жаңалықты Норт емес, Жермен патшаға, Кеудегі резиденциясына жеткізуге келісті. Екі күннен кейін патшаның сөйлеген сөзі Йорктаун оқиғаларына байланысты қайта жазылуы тиіс болды. Бас беру туралы жаңалық оппозицияны жандандырды, ал келесі айларда жоғары лауазымды министрлердің отставкаға кетуіне шақырулармен үкіметтік көпшілік азайды. Жермен Чарльстон, Нью-Йорк, Саванна және Канададағы қолданыстағы британдық базаларды пайдаланып, Америка жағалауын және шекараларын мазалау арқылы соғысты жалғастыру жоспарын жасады. Ол сондай-ақ Жаңа Англияда бекініп қалу үшін Род-Айлендтегі Ньюпортты қайта басып алуды ұсынды.
Қызметтен кету
Жермен оппозицияның басты нысанасына айналды және ақырында, пэрлік мәртебесіне ие болу шартымен отставкаға келісуге көндірілді. 1782 жылдың ақпан айында ол Сассекс графтығының бароны Болебрук және Нортгемптон графтығының виконты Саквилл атанды. Бұл Солтүстік үкіметінің сақталуы үшін, Гермен жеке басымен келіспеген оппозициялық топтарды тарту үшін қажетті деп есептелді. Оның орнына Уэлбор Эллис тағайындалды. Герменнің кеткеніне қарамастан, Солтүстік үкіметі көп ұзамай 1782 жылдың ақпан айында құлап, одан кейін саяси тұрақсыздық кезеңі басталды. Солтүстік үкіметінің құлауынан кейін көп ұзамай Кариб теңізіндегі Сент-Сайс шайқасындағы шешуші британдық теңіз жеңісі туралы жаңалық келді, егер үкімет әлі билікте болғанда, бұл жеңіс оның беделін арттырған болар еді. Солтүстік пен Гермен жасаған стратегиялық шешімдердің арқасында соғыстың соңғы кезеңдерінде британдықтар бірқатар табысқа жетті. Шелберн үкіметі 1783 жылы соғысты аяқтаған және АҚШ-тың тәуелсіздігін мойындаған Париж бейбіт шартына қол қойды.
Кейінгі өмірі
Лорд Саквиллдің соғысты басқаруына қатысты пікір таластар жалғасты. Кейбір мүшелер оның Лордтар палатасына кіруіне қарсы болды, мұндай жағдай бұрын-соңды көрілмеген. Дегенмен, ол Лордтар палатасына қабылданды, онда оны Лорд Тёрлоу қызу қорғады, ал денсаулығының нашарлауы көп ұзамай бұл мәселенің маңызын жойды. Ол Стоунленд ложасындағы елдік үйіне зейнетке шықты және 1785 жылы сол жерде қайтыс болды. Өмірінің соңына дейін Минденде батыл болғанын айтты. Оның қайтысынан кейін Ричард Камберленд Саквиллдің абыройын қорғау мақсатында "Кейінгі виконт Саквиллдің мінез-қалпы" атты еңбекті жазды. 1904 жылдан бастап Тарихи жазбалар комиссиясы Нортгемптонширдегі Дрейтон Хаустағы миссис Стопфорд Саквиллдің қолжазбалары туралы есеп / Джордж Атан Биллиастың жаңа кіріспесі және алғы сөзімен бірге оның хаттарын жариялады. Дрейтон Хаус мүлкі оның ұлы Чарльзға көшті, ол кейін 5-ші (және соңғы) Дорсет герцогы атанды. Стоунленд иелігі (немесе Buckhurst Park деп аталған) 1825 жылы 3-ші Дорсет герцогының әйелінен оның қызы, графша де ла Уоррға, жесір герцогиняның қайтысынан кейін өтті.