Кіріспе
Джон Александр Браймер (OBE) (27 қаңтар 1915 – 16 қыркүйек 2003) – ағылшын кларнетші және саксофонист. "Таймс" газеті оны "өз буынының, мүмкін, ғасырдың ең көрнекті кларнетшісі" деп атады. Ол көбінесе өздігінен үйренген музыкант болды және 1947 жылы сэр Томас Бичем оны Корольдік филармониялық оркестрге шақырғанға дейін әуесқой ретінде өнер көрсетті. Ол Бичемнің қайтысынан кейін екі жыл өткен соң, 1963 жылға дейін оркестрде қызмет етті. Кейін Бример BBC симфониялық және Лондон симфониялық оркестрлерінде ойнады. Ол сондай-ақ бірнеше камералық музыкалық ұжымдармен байланыста болды және өмір бойы джаз ойнаудан ләззат алды. 1950 жылдан 1993 жылға дейінгі кезеңде ол профессорлық қызметтерді атқарды, бірінші Корольдік музыка академиясында, содан кейін Корольдік әскери музыка мектебінде және ақырында Гилдхолл музыка мектебінде. Ол музыкант және жүргізуші ретінде жиі радио хабарларын таратып, жеке туындыларын және оркестрлермен, кішігірім ұжымдармен бірге жаздырды. Ол екі томдық естеліктер жинағын және кларнет туралы кітап жариялады.
John Alexander Brymer OBE (27 January 191516 September 2003) was an English clarinettist and saxophonist. The Times called him "the leading clarinettist of his generation, perhaps of the century". He was largely self taught as a player, and he performed as an amateur before being invited by Sir Thomas Beecham to join the Royal Philharmonic Orchestra in 1947. He remained with the orchestra until 1963, two years after Beecham's death. Brymer later played in the BBC Symphony and London Symphony Orchestras. He was also associated with several chamber music ensembles, and maintained a lifelong pleasure in playing jazz. He held professorships during most of the period from 1950 to 1993, first at the Royal Academy of Music, then at the Royal Military School of Music, and finally at the Guildhall School of Music. He was a frequent broadcaster, both as a player and a presenter, and made recordings of solo works and with orchestras and smaller ensembles. He published two volumes of memoirs and a book about the clarinet.
Алғашқы жылдар
Браймер Англияның солтүстік-шығысындағы Дарем графтығындағы Оңтүстік Шилдс қаласында, құрылысшы Джон Александр Браймердің және оның әйелі Мэри Диксонның ұлы болып дүниеге келді. Браймер аға кларнет ойнаған, ал оның ұлы төрт жасында сол аспапта ойнауға тырыса бастады. Ол кларнетші ретінде формальды білім алмаған, бірақ музыканы өзі танып, өзіндік ойнау техникасын қалыптастырды. The Guardian газетінде оның туралы: «Жеткіліксіз аспаппен (мектеп ағаш шеберханасында кесілген, дұрыс емес дыбыс беретін А кларнеті) күресіп, өзінен үлкен жастағы адамдармен жергілікті топтар мен әуесқой оркестрлерде ойнап, ол өнерді ең тәжірибелі жолмен үйренді» деп жазылған. Бала кезінде ол джаз бен жеңіл музыкадан бастап, халық аспаптар оркестрлері мен цирктерге дейін әртүрлі музыкалық стильдермен танысып, бағалады. Ол музыкалық мансапқа ұмтылды, бірақ The Gramophone журналында айтылғандай, «Киноға дыбыс енгенде оркестрлік кәсіптің дерлік құлауы және жүздеген музыканттың жұмыссыз қалуы оның ойын басқа арнаға бұрды». 1933 жылдан бастап Браймер Лондон университетінің Голдсмит колледжінде жалпы білім беретін мұғалімдік білім алды. RAF қызметінде болмағанда ол көбінесе Моркемб орталық пирсінің би тобында капрал формасында ойнайтын. The Times газеті осы кезеңдегі Браймер туралы: «1947 жылы RPO-ға тағайындалғаннан кейін, шашы қараулы, жағымды Браймер Ұлыбританияның ең көрнекті кларнетшісі болды, оның әдемі ойнау стилі мен сахнадағы тыныш мінезі тіпті классикалық музыкаға құмар емес адамдарды да әсерге түсірді» деп жазды.
Би-би-си, ЛСО, камералық музыка және джаз
1961 жылы Бичем қайтыс болғаннан кейін Браймер және РПО-ның басқа мүшелері, соның ішінде Макдонаг, РПО басқаруына наразылық білдірді. Би-Би-Си музыка басқарушысы Уильям Глок Браймер мен Макдонагты Би-Би-Си симфониялық оркестріне шақырды. Классикалық камералық репертуарда Браймер бірнеше ұжыммен жұмыс істеді. Ол соғыстан кейінгі онжылдықтардағы көптеген көрнекті британдық және американдық джаз орындаушыларымен жеке орындаушы ретінде өнер көрсетті.