Джон Ирланд: британдық композитор және педагогтың өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Британдық композитор және музыка мұғалімі (1879–1962)

Джон Николсон Ирландия (13 тамыз 1879 – 12 маусым 1962) Джон Ирландия "өзін-өзі сынап, терең ойға шұғыл адам, қасіретті балалық шақтың естеліктерімен мазаланған" деп сипатталды. Ирландия 1893 жылы Корольдік музыка колледжіне түсіп, Фредерик Клиффтан фортепианоны оқыды. 1897 жылдан бастап Чарльз Вильерс Стэнфордтан композицияны оқыды. 1896 жылы Ирландия Лондонның SW1 ауданындағы Святой Троица шіркеуінің қосалқы органшысы болып тағайындалды, ал кейін 1904 жылдан 1926 жылға дейін Челсидегі Сент-Люк шіркеуінің органшысы және хормейстері болды. Ирландия 1900 жылдардың басында әндер мен камералық музыка композиторы ретінде таныла бастады. Оның 1909 жылғы Скрипкалық сонатасы No. 1 Коббет конкурсында бірінші орынды жеңіп алды. Одан да сәтті болғаны – оның Скрипкалық сонатасы No. 2: 1917 жылдың қаңтар айында аяқталған бұл шығарманы соғыстағы музыканттарға көмектесу мақсатымен ұйымдастырылған байқауға ұсынды. Қазылар алқасына скрипкашы Альберт Сэммонс және пианист Уильям Мердок кірді, олар сол жылдың 6 наурызында Нью-Бонд көшесіндегі Эолиан залында алғаш рет орындады. Ирландия еске алғандай, "Бұл британ композиторының бір түндік өнерпаздық арқасында камералық музыка саласында белгілі бір деңгейге көтерілген тұңғыш және жалғыз оқиға болды". Шығармаға жоғары баға берілді, ал баспагер Уинтроп Роджерс оны дереу жариялауды ұсынды (бірінші басылым баспагерлерге жеткенге дейін сатылып кетті). Кейін Ирландия мен скрипкашы Дезире Дефоның орындауындағы Скрипкалық соната Лондонның Вигмор залына көп көрермен жиналды. Ирландия жиі Channel Islands аралдарына сапар шегетін және оның ландшафты мен атмосферасы оған шабыттандырды. 1912 жылы ол Джерсиде тұрып, фортепианоға арналған "Арал сиқыры" (оның "Бейнелер" жинағындағы үш шығарманың біріншісі) шығармасын жазды, ал фортепианоға арналған үш шығармадан тұратын "Сарния: Аралдық саз" жинағын 1939-1940 жылдары Гернсиде тұрып жазды. Ол 1940 жылы Гернсиден Ұлыбританияға, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германияның Норманд аралдарына шабуыл жасауға аздай уақыт қалғанда оралды. 1923 жылдан бастап Корольдік музыка колледжінде сабақ берді. Оның шәкірттерінің арасында Ричард Арнелл, Эрнест Джон Моран, Бенджамин Бриттен (кейіннен Ирландияны "күшті тұлға, бірақ әлсіз мінезді" деп сипаттады), композитор Алан Буш болды. Ол басқа бір жас студентке, пианист және композитор Хелен Перкинге де қызығушылық танытты, оған фортепиано концертін ми-бемоль мажорда және фортепиано мен оркестрге арналған Легенданы (бастапқыда екінші концерт ретінде жазылған) арнады. Ол екі шығарманың да премьерасын орындады. Кейіннен Ирландия арнауларын алып тастады. 1947 жылы Ирландияға жеке көмекші және серігі Нора Кёркби келді, ол оның өмірінің соңына дейін онымен бірге болды. 1949 жылдың 10 қыркүйегінде оның 70 жылдығына арналған арнайы Prom концерті берілді, онда оның фортепиано концертін 1942 жылы концертті жазған алғашқы пианист Эйлин Джойс орындады. Ирландия 1953 жылы зейнеткерлікке шығып, Суссекстегі Рок ауылына қоныстанды, онда ол өмірінің соңына дейін Вашингтондағы Рок Миллдегі жел тегірменінде тұрды. Сол жерде ол жас пианист Алан Роулендспен танысты, оны Ирландия өзінің толық фортепиано музыкасын жазуға шақырды. Ол 82 жасында Рок-Миллде жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болды және үйіне жақын Шиплидегі Сент-Мэри-де-Верджин шіркеуіне жерленді. Оның ескерткішінде "Көптеген сулар махаббатты сөндіре алмайды" және "Бұл жерде Құдайдың ең асыл туындыларының бірі жатыр" деп жазылған.

John Nicholson Ireland (13 August 187912 June 1962) John Ireland was described as "a self critical, introspective man, haunted by memories of a sad childhood". Ireland entered the Royal College of Music in 1893, studying piano with Frederic Cliffe, From 1897 he studied composition under Charles Villiers Stanford. In 1896 Ireland was appointed sub organist at Holy Trinity, Sloane Street, London SW1, and later, from 1904 until 1926, was organist and choirmaster at St Luke's Church, Chelsea. Ireland began to make his name in the early 1900s as a composer of songs and chamber music. His Violin Sonata No. 1 of 1909 won first prize in the Cobbett Competition. Even more successful was his Violin Sonata No. 2: completed in January 1917, he submitted this to a competition organised to assist musicians in wartime. The jury included the violinist Albert Sammons and the pianist William Murdoch, who together gave the work its first performance at Aeolian Hall in New Bond Street on 6 March that year. As Ireland recalled, "It was probably the first and only occasion when a British composer was lifted from relative obscurity in a single night by a work cast in a chamber music medium." The work was enthusiastically reviewed, and the publisher Winthrop Rogers offered immediate publication (the first edition was sold out even before it had been processed by the printers). A subsequent performance of the Violin Sonata by Ireland and the violinist Désiré Defauw drew a packed audience to the Wigmore Hall in London. Ireland frequently visited the Channel Islands and was inspired by the landscape and the ambience. In 1912 he composed the piano piece The Island Spell (the first of the three pieces in his set Decorations) while staying in Jersey, and his set of three pieces for piano Sarnia: An Island Sequence was written while living in Guernsey in 1939 to 1940. He returned from Guernsey to Britain in 1940 just before the German invasion of the Channel Islands during World War II. From 1923 he taught at the Royal College of Music. His pupils there included Richard Arnell, Ernest John Moeran, Benjamin Britten (who later described Ireland as possessing "a strong personality but a weak character"), composer Alan Bush, He took a similar interest in another young student, Helen Perkin, a pianist and composer, to whom he dedicated both the Piano Concerto in E flat major and the Legend for piano and orchestra (which began life as a second concerto). She gave the premiere performance of both works, Subsequently, Ireland withdrew the dedications. In 1947 Ireland acquired a personal assistant and companion, Mrs Norah Kirkby, who remained with him till his death. On 10 September 1949, his 70th birthday was celebrated in a special Prom concert, at which his Piano Concerto was played by Eileen Joyce, who was also the first pianist to record the concerto, in 1942. Ireland retired in 1953, settling in the hamlet of Rock in Sussex, where he lived in a converted windmill, Rock Mill, Washington, for the rest of his life. It was there he met the young pianist Alan Rowlands who would be Ireland's choice to record his complete piano music. He died of heart failure aged 82 at Rock Mill and is buried at St. Mary the Virgin in Shipley, near his home. His epitaph reads "Many waters cannot quench love" and "One of God's noblest works lies here."

Музыка

Стенфордтан Ирландия Бетховен, Брамс және басқа да неміс классикалық композиторларының музыкасы бойынша терең білім алды, бірақ жас кезінде Дебюсси мен Равел, сондай-ақ Стравинский мен Бартоктың ерте туындыларының күшті ықпалында болды. Осы ықпалдардың нәтижесінде ол ағылшын музыкасында басым болған халық әндері стилінен гөрі француз және орыс үлгілеріне жақын "ағылшын импрессионизмі" деп аталатын өзінің ерекше стилін қалыптастырды. Басқа импрессионист композиторлар сияқты, Ирландия кішкентай формаларды ұнатты және симфониялар мен опералар жазған жоқ, бірақ оның фортепиано концерті ең үздік туындыларының бірі саналады. Оның шығармаларына камералық музыка және фортепиано туындылары кіреді, оның ішіндегі ең танымал шығармасы – көптеген әрлеулерде белгілі болған "The Holy Boy". Ол А.Э. Хаусман, Томас Харди, Кристина Россетти, Джон Мейсфилд, Руперт Брук және басқалардың өлеңдеріне әндер жазды. Сент-Люк шіркеуіндегі қызметінің нәтижесінде ол гимндер, колядкалар және басқа да қасиетті хор музыкасын жазды. Хор ұжымдары арасында ол ең көп танымал "Ұлы махаббатқа ешкім тең емес" әнұранымен белгілі. "Love Unknown" гимні ағылшын тілді әлемдегі шіркеулерде, сондай-ақ оның C мажордағы қасиетті тағзым ету рәсімінде орындалады. Оның туындыларын Вестминстер аббаттығының хоры, Уэллс соборының хоры және тағы да басқалар жаздырып, орындады. Ол Фредерик Турстонмен бірге гобой мен фортепианоға арналған фантазиялық сонатасын, виолончельші Антони Саламен бірге виолончельдік сонатасын (1923) және Фредерик Гринкемен бірге скрипкалық сонатасын No. 1 (1909) орындады және жазды, ол оның бірнеше камералық шығармаларын орындады және жазды. Оның "Пиано сонатинасы" (1926-1927) және "Қасиетті және беймәлім әндер" (1929) циклындағы бірнеше шығарма досы, дирижер және BBC музыка продюсері Эдвард Кларкқа арналды. Ирландия 1946 жылғы австралиялық фильм "The Overlanders" үшін өзінің жалғыз кино музыкасын жазды, ал одан кейін Чарльз Маккеррас оркестрлік сюитаны шығарды. Оның кейбір шығармалары, мысалы, танымал "Даунленд сюитасы" және "Юлий Цезарь" тақырыптары, оның шәкірті Джеффри Буш оның өлімінен кейін аяқтады немесе қайта жазды.

From Stanford, Ireland inherited a thorough knowledge of the music of Beethoven, Brahms and other German classical composers, but as a young man he was also strongly influenced by Debussy and Ravel as well as by the earlier works of Stravinsky and Bartók. From these influences, he developed his own brand of "English Impressionism", related more closely to French and Russian models than to the folk song style then prevailing in English music. Like most other Impressionist composers, Ireland favoured small forms and wrote neither symphonies nor operas, although his Piano Concerto is considered among his best works. His output includes some chamber music and a substantial body of piano works, including his best known piece The Holy Boy, known in numerous arrangements. He wrote songs to poems by A. E. Housman, Thomas Hardy, Christina Rossetti, John Masefield, Rupert Brooke and others. Due to his job at St Luke's Church, he also wrote hymns, carols, and other sacred choral music; among choirs he is probably best known for the anthem Greater love hath no man, often sung in services that commemorate the victims of war. The hymn tune Love Unknown is sung in churches throughout the English speaking world, as is his Communion Service in C major. His works have been recorded and performed by Choir of Westminster Abbey, The Choir of Wells Cathedral and many others. He appears as pianist in a recording of his Fantasy Sonata for Clarinet and Piano with Frederick Thurston, his Cello Sonata (1923) with cellist Antoni Sala and his Violin Sonata No. 1 (1909) with Frederick Grinke, who performed and recorded several of his chamber works. His Piano Sonatina (192627) and a number from his cycle Songs Sacred and Profane (1929) were dedicated to his friend the conductor and BBC music producer Edward Clark. Ireland wrote his only film score for the 1946 Australian film The Overlanders, from which an orchestral suite was extracted posthumously by Charles Mackerras. Some of his pieces, such as the popular A Downland Suite and Themes from Julius Caesar, were completed or re transcribed after his death by his student Geoffrey Bush.