Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1892 жылғы еңбек ереуілі
1892 labor strike
Хоумстед ереуілі, сондай-ақ Хоумстед болат ереуілі, Хоумстед қырқыны немесе Хоумстед шайқасы деп те белгілі, 1892 жылдың 1 шілдесінде басталған өндірістік тоқтату және ереуіл болды, ол 1892 жылдың 6 шілдесінде ереуілшілердің жеке қауіпсіздік агенттерін жеңген шайқаспен аяқталды. Губернатор ереуілді бұзушыларды қорғау үшін Ұлттық гвардияны кіргізді. Дау Питтсбург аймағындағы Пенсильвания штатының Хоумстед қаласындағы Хоумстед болат зауытында Темір және болат жұмысшыларының біріккен қауымдастығы (АА) мен Карнеги болат компаниясы арасында болды. Қорытынды нәтиже – кәсіподақ ереуілшілерінің ауыр жеңілісі және болат жұмысшыларын кәсіподаққа біріктіруге жасалған тырашаның жолынан тайғанауы болды. Бұл шайқас АҚШ еңбек тарихындағы маңызды оқиғаға айналды.
The Homestead strike, also known as the Homestead steel strike, Homestead massacre, or Battle of Homestead, was an industrial lockout and strike that began on July 1, 1892, culminating in a battle in which strikers defeated private security agents on July 6, 1892. The governor responded by sending in the National Guard to protect strikebreakers. The dispute occurred at the Homestead Steel Works in the Pittsburgh area town of Homestead, Pennsylvania, between the Amalgamated Association of Iron and Steel Workers (the AA) and the Carnegie Steel Company. The final result was a major defeat for the union strikers and a setback for their efforts to unionize steelworkers. The battle was a pivotal event in U. S. labor history.
Өмірбаян
Карнеги Стил 1880 жылдары маңызды технологиялық жаңалықтар жасады, әсіресе 1886 жылы Хоумстедте ашық ошақ жүйесін орнату. Бұл АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін құрылымдық қабырғаларға және броньдық пластиналарға жарамды болат жасауға мүмкіндік берді, олар осы сапалы өнім үшін әлдеқайда жоғары баға төледі. Сонымен қатар, зауыт үздіксіз өндіріс жүйесіне көшті. Карнеги материалдарды тасымалдаудың жақсартылған жүйелерін орнатты, мысалы, көтергіштер, жүк көтеру машиналары, зарядтау машиналары және арбалар. Бұл болат өндірісін едәуір жылдамдатты және өнімнің көп көлемін өндіруге мүмкіндік берді. Зауыттар кеңейген сайын, еңбек күші, әсіресе біліктілігі жоқ жұмысшылардың саны тез өсті. Дегенмен, Карнеги Стил өсіп-дамығанмен, Хоумстедтегі жұмысшылардың жалақысы төмендеді.
Carnegie Steel made major technological innovations in the 1880s, especially the installation of the open hearth system at Homestead in 1886. It now became possible to make steel suitable for structural beams and for armor plate for the United States Navy, which paid far higher prices for the premium product. In addition, the plant moved increasingly toward the continuous system of production. Carnegie installed vastly improved systems of material handling, like overhead cranes, hoists, charging machines, and buggies. All of this greatly sped up the process of steelmaking, and allowed the production of vastly larger quantities of the product. As the mills expanded, the labor force grew rapidly, especially with unskilled workers. However, while Carnegie Steel grew and progressed, workers at Homestead were seeing their wages drop.
Қазақстан Республикасы
Амалгаматталған темір және болат жұмысшылары қауымдастығы (АА) – 1876 жылы құрылған американдық еңбек одағы. Бұл шеберлік одағы, білікті темір және болат жұмысшыларын білдіретін кәсіподақ еді. АА мүшелері Аллегей тауларының батысындағы темір зауыттарында шоғырланған. Одақ жыл сайынғы негізде ұлттық бірыңғай жалақы мөлшерлемелерін келісті; жұмыс уақытын, жұмыс көлемін және жұмыс жылдамдығын реттеуге көмектесті; және жұмыс жағдайларын жақсартуға жәрдемдесті. Сонымен қатар, ол жұмыс берушілерге тапшы маманды білушілерді (пұдделдеушілер мен доңғалақтаушылар) табуға көмектесті. АА 1881 жылы Хоумстедте Pittsburgh Bessemer Steel Works жекеменшік зауытын ұйымдастырды. АА 1882 жылғы 1 қаңтарда Хоумстед зауытында ереуіл ұйымдастырды, мақсаты – басшылықтың жұмысшылардың келісімшарттарына кәсіподаққа қатыспау туралы шартты ("сары иттің келісімшарты" деп аталатын) енгізуіне жол бермеу болды. Зорлық-зомбылық екі тараптан да болды, ал зауыт көптеген ереуіл бұзушыларды шақырды. Ереуіл 20 наурызда толық жеңіспен аяқталды. АА 1889 жылғы 1 шілдеде жаңа үш жылдық ұжымдық келісім туралы келіссөздер сәтсіз аяқталған соң, тағы да болат зауытына ереуіл жариялады. Ереуілшілер қаланы басып алып, әртүрлі иммигранттар тобымен бірікті. 2000 қала тұрғынының қолдауымен ереуілшілер 10 шілдеде ереуіл бұзушыларды пойызбен айдап әкетті. Екі күннен кейін шериф 125 жаңадан тағайындалған агенттермен оралғанда, ереуілшілер өздерінің ісіне 5000 қала тұрғынын жинады. Жеңіске жеткенімен, одақ айлық жалақыны едәуір төмендетуге келісті, бұл жақын орналасқан Джонс және Лафлин зауыттарындағы тоннаға шаққандағы мөлшерлемені жартысынан астам кемітті, онда технологиялық жақсартулар әлі жүргізілмеген еді. Карнегинің шенеуніктері 1889 жылғы ереуілден кейін АА Хоумстед зауытын тиімді басқарғанын мойындады. Одақ келісімшартында зауыттағы жұмыс ережелерін анықтайтын және басшылықтың өндірісті барынша арттыру мүмкіндіктерін қатаң шектейтін 58 беттік түсіндірмелер болды. АА 1889 жылғы ереуілден кейін айтарлықтай пайдаға ие болды. Мүшелік саны екі есеге өсті, ал жергілікті кәсіподақ қазынасында 146 000 доллар болды. Хоумстед кәсіподағы агрессивті болып, жұмысшылар мен басшылар арасындағы қарым-қатынас шиеленісті болды.
The Amalgamated Association of Iron and Steel Workers (AA) was an American labor union formed in 1876. It was a craft union representing skilled iron and steelworkers. The AA's membership was concentrated in ironworks west of the Allegheny Mountains. The union negotiated national uniform wage scales on an annual basis; helped regulate working hours, workload levels and work speeds; and helped improve working conditions. It also acted as a hiring hall, helping employers find scarce puddlers and rollers. The AA organized the independently owned Pittsburgh Bessemer Steel Works in Homestead in 1881. The AA engaged in a strike at the Homestead works on January 1, 1882, in an effort to prevent management from including a non union clause in the workers' contracts, known as a "yellow dog contract". The violence occurred on both sides, and the plant brought in numerous strikebreakers. The strike ended on March 20, in a complete victory for the union. The AA struck the steel plant again on July 1, 1889, when negotiations for a new three year collective bargaining agreement failed. The strikers seized the town and once again made common cause with various immigrant groups. Backed by 2,000 townspeople, the strikers drove off a trainload of strikebreakers on July 10. When the sheriff returned with 125 newly deputized agents two days later, the strikers rallied 5,000 townspeople to their cause. Although victorious, the union agreed to significant wage cuts that left tonnage rates less than half those at the nearby Jones and Laughlin works, where technological improvements had not yet been made. Carnegie officials conceded that the AA essentially ran the Homestead plant after the 1889 strike. The union contract contained 58 pages of footnotes defining work rules at the plant and strictly limited management's ability to maximize output. For its part, the AA saw substantial gains after the 1889 strike. Membership doubled, and the local union treasury had a balance of $146,000. The Homestead union grew belligerent, and relationships between workers and managers became tense.
1892 жылғы ереуілдің сипаты
Хоумстед ереуілі ұйымдастырылған және мақсатты болды, ол АҚШ-тағы еңбек қатынастарының қазіргі заманындағы ереуілдердің белгісін білдіретін алғашқы хабаршы болды. 1892 жылы Хоумстед болат зауытындағы АА ереуілі, американ тарихындағы 1877 жылғы Ұлы теміржол ереуілі немесе 1886 жылғы Ұлы оңтүстік-батыс теміржол ереуілі сияқты бұрынғы ірі ереуілдерден өзгеше болды. Алдыңғы ереуілдер көбінесе басшысыз және жұмысшылардың ұйымдастырылмаған, жаппай көтерілістері болып өткен.
The Homestead strike was organized and purposeful, a harbinger of the type of strike which marked the modern age of labor relations in the United States. The AA strike at the Homestead steel mill in 1892 was different from previous large scale strikes in American history such as the Great Railroad Strike of 1877 or the Great Southwest Railroad Strike of 1886. Earlier strikes had been largely leaderless and disorganized mass uprisings of workers.
Карнеги мен Фриктің жобалары
Эндрю Карнеги 1881 жылы өнеркәсіпші Генри Клей Фрикке өз компаниясының операцияларын басқаруды тапсырды. Фрик Холмстедтегі кәсіподақты таратуға шешім қабылдады. "Миллиндардың өнімділігі Амалгамат мүшелерінің кедергісінен қанағаттанарлық болған емес", - деп шағымданды ол Карнегиге жазған хатында. Карнеги қоғамдық түрде кәсіподақтарды қолдады. Ол ереуілдерді бұзушыларды айыптады және серіктестеріне ешбір болат зауытының бір тамшы қанға да тұрарлық еместігін айтты. Бірақ Карнеги Фриктің кәсіподақты тарату және "барлық істі қайта ұйымдастыру, сондай-ақ әрбір адамды жұмысқа алудың нақты себептерін анықтау" тілегімен келісті. "Амалгамат ережелері бойынша тым көп адам қажет". Карнеги Холмстед зауытына үлкен көлемде тауар жасауды бұйырды, осылайша зауыт ереуілге төтеп бере алады. Ол сондай-ақ кәсіподақты танудан бас тарту туралы хабарлама дайындады (бірақ Фрик оны жариялаған жоқ). 1892 жылғы 30 маусымда ұжымдық шарттың мерзімі аяқталар алдында, Фрик пен жергілікті AA кәсіподағының басшылары ақпан айында келіссөздерге кірісті. Болат өнеркәсібі жақсы дамып, бағалар өскендіктен, AA жалақыны көтеруді сұрады; AA зауыттағы 3800 жұмысшының шамамен 800-ін білдірді. Фрик дереу кәсіподақ мүшелерінің жартысына жуығына әсер ететін және келіссөздер бөлімінен бірқатар лауазымдарды алып тастайтын 22% жалақыны төмендетумен жауап берді. Карнеги Фрикті кәсіподақты тарату үшін келіссөздерді пайдалануға ынталандырды: "Фирма азшылықтың көпшілікке мойынсұнуы керек деп шешті. Сондықтан, ағымдағы келісімнің мерзімі аяқталғаннан кейін бұл зауыттар міндетті түрде кәсіподақсыз болады". Карнеги Амалгаматтың тиімділікке кедергі келтіретініне және ол жұмысшыларды дұрыс ұсынбайтынына сенді. Ол тек білікті жұмысшылардың шағын тобын қабылдады. Карнегидің пікірінше, ол республикаға лайық емес, элиталық және кемсітушіл ұйым болды. Фрик 1892 жылғы 30 сәуірде тағы 29 күн келіссөздер жүргізетінін жариялады. Егер келісімге қол жеткізілмесе, Carnegie Steel кәсіподақты танудан бас тартады. Карнеги 4 мамырда Фриктің тактикасын ресми түрде мақұлдады. Содан кейін Фрик жалақыны сәл жақсартты және басқарушыға жұмысшыларға: "Бізге адамның кәсіподаққа мүше болуы немесе болмауы маңызды емес, біз оған араласпаймыз. Ол қанша кәсіподаққа немесе ұйымға тиесілі болса да, біздің ойымызша, Homestead Steel Works қызметкерлеріміз Эдгар Томпсон және Дюкенде қолданыстағы жүйеде жұмыс істесе, жақсырақ болар еді", - деуге кеңес берді.
Andrew Carnegie placed industrialist Henry Clay Frick in charge of his company's operations in 1881. Frick resolved to break the union at Homestead. "The mills have never been able to turn out the product they should, owing to being held back by the Amalgamated men," he complained in a letter to Carnegie. Carnegie was publicly in favor of labor unions. He condemned the use of strikebreakers and told associates that no steel mill was worth a single drop of blood. But Carnegie agreed with Frick's desire to break the union and "reorganize the whole affair, and exact good reasons for employing every man. Far too many men required by Amalgamated rules." Carnegie ordered the Homestead plant to manufacture large amounts of inventory so the plant could weather a strike. He also drafted a notice (which Frick never released) withdrawing recognition of the union. With the collective bargaining agreement due to expire on June 30, 1892, Frick and the leaders of the local AA union entered into negotiations in February. With the steel industry doing well and prices higher, the AA asked for a wage increase; the AA represented about 800 of the 3,800 workers at the plant. Frick immediately countered with a 22% wage decrease that would affect nearly half the union's membership and remove a number of positions from the bargaining unit. Carnegie encouraged Frick to use the negotiations to break the union: " the Firm has decided that the minority must give way to the majority. These works, therefore, will be necessarily non union after the expiration of the present agreement." Carnegie believed that the Amalgamated was a hindrance to efficiency; furthermore it was not representative of the workers. It admitted only a small group of skilled workers. It was in its own way an elitist, discriminatory organization that was not worthy of the republic, Carnegie felt. Frick announced on April 30, 1892, that he would bargain for 29 more days. If no contract was reached, Carnegie Steel would cease to recognize the union. Carnegie formally approved Frick's tactics on May 4. Then Frick offered a slightly better wage scale and advised the superintendent to tell the workers, "We do not care whether a man belongs to a union or not, nor do we wish to interfere. He may belong to as many unions or organizations as he chooses, but we think our employees at Homestead Steel Works would fare much better working under the system in vogue at Edgar Thomson and Duquesne."
6 шілдедегі шайқас
Фриктің ниеті 6 шілдеде кәсіподаққа қосылмаған жұмысшылармен өндірісті ашу еді. Нокс Пинкертондарды зауыт жеріне кіргізу жоспарын жасады. Өндіріс жұмыстан тоқтаған кезде, Фрик 1892 жылдың сәуір айында зауыттың қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін шарт жасасқан Пинкертон ұлттық детективтік агенттігінің агенттері өзен арқылы зауыт аумағына кіруді жоспарлады. 1892 жылдың 5 шілдесінде сағат 22:30-да Питтсбургтен шамамен бес шақырым төмен Огайо өзеніндегі Дэвис аралы бөгетіне үш жүз Пинкертон агенті жиналды. Оларға «Винчестер» мылтықтары беріліп, екі арнайы жабдықталған баржаға мінгізіліп, өзен ағысына қарсы сүйретілді. Сонымен қатар, оларға «Қүзетші, Карнеги компаниясы, шектеулі» деп жазылған төсбелгілер берілді. Көптегендері күніне 2,50 долларға пансиондардан жалданып алынған және олардың көпшілігі Хомстедтегі өздерінің міндеттерінен хабарсыз болды. Ереуілшілер Пинкертон агенттеріне дайын болды; АА Пинкертон агенттері Бостоннан шыққан кезде олар туралы білді. Одақтың шағын қайықтары баржаларды қарсы алу үшін өзен бойымен төмен қарай жүзіп кетті. Ереуілшілер бу кемесінен баржаларға бірнеше кездейсоқ оқтар атты, содан кейін кері шегінді – зауытқа ескерту беру үшін кеменің дабыл сигналын берді. Ереуілшілер сағат 02:30-да зауыттың дабылын соғып, мыңдаған ер адамдарды, әйелдерді және балаларды зауытқа шақырып жинады.
Frick's intent was to open the works with nonunion men on July 6. Knox devised a plan to get the Pinkertons onto the mill property. With the mill ringed by striking workers, agents from the Pinkerton National Detective Agency, which Frick had contracted to provide security at the plant in April 1892, planned to access the plant grounds from the river. Three hundred Pinkerton agents assembled on the Davis Island Dam on the Ohio River about five miles below Pittsburgh at 10:30 p. m. on the night of July 5, 1892. They were given Winchester rifles, placed on two specially equipped barges and towed upriver. They were also given badges which read "Watchman, Carnegie Company, Limited". Many had been hired out of lodging houses at $2.50 per day and were unaware of what their assignment was in Homestead. The strikers were prepared for the Pinkerton agents; the AA had learned of the Pinkertons as soon as they had left Boston for the embarkation point. The small flotilla of union boats went downriver to meet the barges. Strikers on the steam launch fired a few random shots at the barges, then withdrew—blowing the launch whistle to alert the plant. The strikers blew the plant whistle at 2:30 a. m., drawing thousands of men, women and children to the plant.
Пинкертонның қонуға әрекеті
Пинкертондар таңғы сағат 4-те қараңғылыққа жасырынып, жағалауға түсуге тырысты. Көптеген отбасылар қайықтармен бірге, сүйрегіштің қалаға жеткізгеніне дейін, қайықтардың ізінен келді. Сүйрегіш пен баржаларға бірнеше оқ атылды, бірақ ешкім жарақат алмады. Халық тікұшақпен қоршалған қоршауды бұзып, жұмысшылар мен олардың отбасылары "Хомстед" зауытының аумағына ағылды. Халықтың бір бөлігі баржаларға тас лақтырды, бірақ ереуіл басшылары тыныштық сақтауға шақырды. Пинкертон агенттері кемеден түсуге тырысты, содан кейін тағы да оқ атылды. Бұл қақтығыста бірінші оқ атып кімнің кінәлі екені туралы әртүрлі мәліметтер бар. (Атыс баржалар өзенмен сүйреліп келе жатқанда басталды.) Джон Т. МакКарри, "Little Bill" пароходындағы қайықшы (Пинкертон детективтік агенттігі агенттерін болат зауытына жеткізу үшін жалдаған) және ереуілде жараланғандардың бірі: "Қоралданған Пинкертон адамдары жағалауға көтеріле бастады. Содан кейін жұмысшылар детективтерге оқ ашты. Олар бірінші оқ атты, және үш Пинкертон адамдары құлағанға дейін жауап бермеді. Мен жұмысшылар бірінші оқ атқандығына ант беруге дайынмын, және Пинкертон адамдары олардың бірнешесі жараланғанға дейін оқ атпады." Бірақ "Нью-Йорк Таймс" газетінің хабарлауынша, Пинкертондар бірінші болып оқ атқан. Газетте Пинкертон агенттері оқ атып, жұмысшы Уильям Фойды жарақаттағаны жазылған. және Фой. Пинкертон агенттері баржалардың үстінен көпшілікке оқ атып, екеуін өлтіріп, он бірін жарақаттады. Халық да оқ жауаптап, екі адамды өлтіріп, он екісін жарақаттады. Оқ-жарақ атысы шамамен 10 минутқа созылды. Содан кейін ереуілшілер зауыт ауласындағы шошқа мен металл қалдықтарының артына тығылып, Пинкертондар баржалардың қабырғасында тесіктер жасап, жақындағандарға оқ атуға мүмкіндік алды. Пинкертон сүйрегіші жараланған агенттермен бірге кетіп, баржаларды тастап кетті. Ереуілшілер көп ұзамай өзен жағалауында темір арқалықтардан қамал жасап, баржаларға оқ атуға дайындалды. Жүздеген әйелдер ереуілшілер мен агенттер арасындағы өзен жағалауында жиналып, ереуілшілерді "Пинкертондарды өлтіруге" шақырды. Ереуілшілер баржаларға үнемі оқ атып отырды. Одақ мүшелері кемелерге өздерінің қайықтарынан және бумен жүретін кемелерінен оқ атып, мазақтады. Хоумстед қаласының басшысы Джон МакЛакки таңғы сағат 6-да қала тұрғындарынан бейбітшілікті қорғауға көмектесуді сұрады; 5000-нан астам адам болат зауытына қарап тұрған төбелерге жиналды. Темір зауытының қарсы жағасында 20 фунттық мыс зеңбірек орнатылып, баржаларды батыруға тырысты. Алты шақырым қашықтықта Питтсбургте мыңдаған металлургия жұмысшылары көшеде жиналып, Хоумстедтегі шабуылдар туралы әңгімелерді тыңдады; олардың жүздегені, көбі қарулы, ереуілшілерге көмектесу үшін қалаға қарай бет бұрды. Пинкертондар таңғы сағат 8-де қайтадан кемеден түсуге тырысты. Өзен жағалауының жоғары тұсындағы ереуілші бірі оқ атты. Пинкертондар оқ жауаптап, тағы төрт ереуілші қаза тапты (біреуі зеңбірек оғы баржалардың біріне тигенде ұшып келген сынықтардан жарақат алды). Пинкертон агенттерінің көпшілігі атысқа қатысудан бас тартты; агенттер жағалаудан ең алыс баржаға жиналды. Тәжірибелі агенттер жаңа келгендердің кемеден секіріп, жүзіп кетуін тоқтатуға тырысты. Екі жақтан да атыс таңертең жалғасты. Сағат 10:50-де сүйрегіш баржаларды алып кетуге тырысқанда, оқ атылып, оны кері қайтарды. 300-ден астам атқыштар биік жерге орналасып, баржаларға үнемі оқ атып отырды. Түске дейін снайпер тағы бір Пинкертон агентін атып өлтірді. Баржалардың бірінде Пинкертон агенті А. Л. Уэллс болды, ол Беннетт медициналық колледжінің студенті, жаз айларында ақша табу үшін "экспедицияға" қосылған. Ол шайқас кезінде маңызды рөл атқарды және баржадағы жарақат алғандарға көмек көрсетті. Бірнеше сағаттан кейін ереуілшілер баржаларды өртеп жіберуге тырысты. Олар бір салақты алып, оған майға малған ағаштарды тиеп, баржаларға қарай итерді. Пинкертондар қорқып, Пинкертон капитаны қашқандарды атып өлтіремін деп қорқытты. Бірақ өрт баржаларға жетпей, өзінен-өзі сөнді. Содан кейін ереуілшілер теміржол платформасына майге толы барабандарды тиеп, оларды өртеп жіберді. Платформа рельстермен зауыттың пирсіне қарай қозғалды, онда баржалар тоқтаған. Бірақ платформа судың жағасында тоқтап, өзінен-өзі өртеніп кетті. Баржаларға динамит лақтырылды, бірақ ол бір рет қана тиді (бір баржаға аздап зақым келтірді). Сағат 14:00-де жұмысшылар өзенге май құйып, майлы бет баржаларды өртейді деп үміттенді; майды жағу әрекеті сәтсіз аяқталды.
The Pinkertons attempted to land under cover of darkness about 4 a. m. A large crowd of families had kept pace with the boats as they were towed by a tug into the town. A few shots were fired at the tug and barges, but no one was injured. The crowd tore down the barbed wire fence and strikers and their families surged onto the Homestead plant grounds. Some in the crowd threw stones at the barges, but strike leaders shouted for restraint. The Pinkerton agents attempted to disembark, and more shots were fired. Conflicting testimony exists as to which side fired the first shot in this encounter. (Shooting having begun earlier when the barges were being towed up the river) John T. McCurry, a boatman on the steamboat Little Bill (which had been hired by the Pinkerton Detective Agency to ferry its agents to the steel mill) and one of the men wounded by the strikers, said: "The armed Pinkerton men commenced to climb up the banks. Then the workmen opened fire on the detectives. The men shot first, and not until three of the Pinkerton men had fallen did they respond to the fire. I am willing to take an oath that the workmen fired first, and that the Pinkerton men did not shoot until some of their number had been wounded." But according to The New York Times, the Pinkertons shot first. The newspaper reported that the Pinkertons opened fire and wounded William Foy, a worker. and Foy. The Pinkerton agents aboard the barges then fired into the crowd, killing two and wounding eleven. The crowd responded in kind, killing two and wounding twelve. The firefight continued for about 10 minutes. The strikers then huddled behind the pig and scrap iron in the mill yard, while the Pinkertons cut holes in the side of the barges so they could fire on any who approached. The Pinkerton tug departed with the wounded agents, leaving the barges stranded. The strikers soon set to work building a rampart of steel beams further up the riverbank from which they could fire down on the barges. Hundreds of women continued to crowd on the riverbank between the strikers and the agents, calling on the strikers to 'kill the Pinkertons'. The strikers continued to sporadically fire on the barges. Union members took potshots at the ships from their rowboats and the steam powered launch. The burgess of Homestead, John McLuckie, issued a proclamation at 6:00 a. m. asking for townspeople to help defend the peace; more than 5,000 people congregated on the hills overlooking the steelworks. A 20 pounder brass cannon was set up on the shore opposite the steel mill, and an attempt was made to sink the barges. Six miles away in Pittsburgh, thousands of steelworkers gathered in the streets, listening to accounts of the attacks at Homestead; hundreds, many of them armed, began to move toward the town to assist the strikers. The Pinkertons attempted to disembark again at 8:00 a. m. A striker high up the riverbank fired a shot. The Pinkertons returned fire, and four more strikers were killed (one by shrapnel sent flying when cannon fire hit one of the barges). Many of the Pinkerton agents refused to participate in the firefight any longer; the agents crowded onto the barge farthest from the shore. More experienced agents were barely able to stop the new recruits from abandoning the ships and swimming away. Intermittent gunfire from both sides continued throughout the morning. When the tug attempted to retrieve the barges at 10:50 a. m., gunfire drove it off. More than 300 riflemen positioned themselves on the high ground and kept a steady stream of fire on the barges. Just before noon, a sniper shot and killed another Pinkerton agent. A Pinkerton agent on one of the barges was A. L. Wells, a Bennett Medical College student, who had joined the "expedition" to earn enough money during the summer months. During the fighting, he played a vital role and attended to the injured on the barge. After a few more hours, the strikers attempted to burn the barges. They seized a raft, loaded it with oil soaked timber and floated it toward the barges. The Pinkertons nearly panicked, and a Pinkerton captain had to threaten to shoot anyone who fled. But the fire burned itself out before it reached the barges. The strikers then loaded a railroad flatcar with drums of oil and set it afire. The flatcar hurtled down the rails toward the mill's wharf where the barges were docked. But the car stopped at the water's edge and burned itself out. Dynamite was thrown at the barges, but it only hit the mark once (causing a little damage to one barge). At 2:00 p. m., the workers poured oil onto the river, hoping the oil slick would burn the barges; attempts to light the slick failed.
Мемлекеттік араласуды шақыру
АА жағдайды шиеленістің бұрқылдауына жол бермеу және одан әрі қантөгістен сақтау үшін көшпе артында жұмыс істеді. Сағат 9:00-де АА халықаралық президенті Уильям Вейхе шериф кеңсесіне асығып барып, МакКлириден Фрикпен кездесу туралы өтініш жеткізуін сұрады. МакКлири оны жасады, бірақ Фрик бас тартты. Ол жағдайдың одан сайын шатасуы губернатор Роберт Паттисонның штаттық милицияны шақыру мүмкіндігін арттыратынын білді. Шериф МакКлири 6 шілде күні сағат 10:00-ге дейін мемлекеттік араласуға қарсылық көрсетті. Губернатор Паттисонға жолдаған телеграммасында ол өзінің орынбасарлары мен Карнеги жұмысшыларын қалай ығыстырғанын баяндады және десантқа белсенді түрде қарсыласқан жұмысшылар мен олардың қолдаушыларының саны шамамен 5000 екенін атап өтті. Паттисон МакКлириден бейбітшілікті қалпына келтіру үшін барлық мүмкіндіктерін пайдалануды талап етті. МакКлири түскісін көмек сұрады, ал Паттисон шерифтің қанша орынбасары бар екенін сұрады. Сағат 15:00-де жіберілген үшінші телеграмма губернатордан жауап алды, ол МакКлириді өз күштерін жинауға шақырды.
The AA worked behind the scenes to avoid further bloodshed and defuse the tense situation. At 9:00 a. m., outgoing AA international president William Weihe rushed to the sheriff's office and asked McCleary to convey a request to Frick to meet. McCleary did so, but Frick refused. He knew that the more chaotic the situation became, the more likely it was that Governor Robert E. Pattison would call out the state militia. Sheriff McCleary resisted attempts to call for state intervention until 10 a. m. on July 6. In a telegram to Governor Pattison, he described how his deputies and the Carnegie men had been driven off, and noted that the workers and their supporters actively resisting the landing numbered nearly 5,000. Pattison responded by requiring McCleary to exhaust every effort to restore the peace. McCleary asked again for help at noon, and Pattison responded by asking how many deputies the sheriff had. A third telegram, sent at 3:00 p. m., again elicited a response from the governor exhorting McCleary to raise his own troops.
Пинкертонның берілуі
Сағат 16:00-де диірмендегі оқиғалар тез суытыла бастады. 5 мыңнан астам адам – көбінесе қарулы жұмысшылар, жақын маңдағы South Side, Braddock және Duquesne зауыттарынан келгендер – Homestead зауытына жетті. Вейхе Хоумстедте одан әрі қырқыстардың туындауына жол бермеуді қалап, Фрикке Амальгамат өкілдерімен Хоумстедке оралып, қарулы қақтығысты тоқтату үшін келіссөздер жүргізуді өтінді. Вейхе ереуілшілерді Пинкертон агенттерін таслим етуге көндіруге тырысты, бірақ оны дауыспен тоқтатты. Вейхе тағы сөйлеуге әрекеттенді, бірақ бұл жолы оның тілегі орындалмады, себебі ереуілшілер баржаларды жақында өткен Тәуелсіздік күні мерекесінен қалған фейерверктермен бомбалады. Содан кейін Хью О'Доннелл, зауыттағы пешші және кәсіподақтың ереуіл комитетінің төрағасы, жиналған халыққа сөз сөйледі. Ол Пинкертон агенттерінің әрқайсысын кісі өлтіруде айыптауды, олардан қаруларын алып қоюды және қаладан қууды талап етті. Халық бірауыздан қолдады. Пинкертон агенттері де таслим болуға ниеттенді. Сағат 17:00-де олар ақ ту көтеріп, екі агент ереуілшілермен сөйлесуге рұқсат сұрады. О'Доннелл оларға қаладан қауіпсіз шығуға кепілдік берді. Олар келген соң, олардан қаруларын алып қойды. Диірмен жұмысшыларынан ерекшелену үшін, олар бас киімдерін шешіп, қаруланған күзетшілердің екі қатарынан өтті. Пинкертон агенттері диірмен аумағынан өтіп бара жатқанда, халық агенттердің өтуіне кедергі келтіретін тізім құрды. Ерлер мен әйелдер Пинкертон агенттеріне құм мен тас лақтырып, оларға түкіріп, ұрып-соқты. Бірнеше Пинкертон агенттерін есінен айырды. Халық баржаларды тонап, суға дейін өртеп жіберді. Пинкертон агенттерін қала арқылы опера театрына (уақытша түрме ретінде пайдаланылған) қадам басып бара жатқанда, қала тұрғындары агенттерге шабуылдауын тоқтатпады. Баспасөз Пинкертон агенттеріне жасалған қатыгездікке шок болды және зорлық-зомбылықтың күшеюі бұқаралық ақпарат құралдарының симпатиясын ереуілшілерге қарсы бұруға көмектесті. Ереуіл комитеті агенттерді МакКлириге беру мәселесін талқылау үшін қалалық кеңеспен кездесті. Бірақ нақты келіссөздер МакКлиридің кеңсесінде МакКлири мен Вейхе арасында өтті. Сағат 22:15-те екі тарап келісімге келді. 7 шілде күні таңғы сағат 12:30-да арнайы пойыз келді. МакКлири, халықаралық AA-ның адвокаты және бірнеше қалалық шенеуніктер Пинкертон агенттерін Питтсбургке сүйемелдеді. Бірақ Пинкертон агенттері Питтсбургке келгенде, мемлекеттік шенеуніктер оларды ереуілшілермен жасасқан келісім бойынша кісі өлтірумен айыптамай, жай ғана босататындарын мәлімдеді. Бұл хабар AA адвокатының толық келісімімен жарияланды. 7 шілде күні таңғы сағат 10:00-де арнайы пойыз Пинкертон агенттерін қаладан алып кетті. Уильям Пинкертон Конгресс алдындағы куәлігінде ереуіл кезінде үш Пинкертон агентінің қаза тапқанын, екеуі жарақаттан, ал үшіншісі жарақаттан кейін өз-өзіне қол жұмсағанын мәлімдеді. Агенттердің өздерінің мәлімдемесіне сәйкес, барлығы жеті Пинкертон агенті қаза тауып, он бірі жарақат алды. Бір газетте хабарланғандай, бір агент зеңбірек оғынан қашқанда баржадан секіріп, суға батып кеткен. Джон Шингл, "Литтл Билл" пароходының капитаны қаза тапты. "Литтл Биллдің" бір экипаж мүшесі және отыз үш-отыз бес агент жарақатпен ауруханаға түсті. Тұтқынға алынған Пинкертон агенттерінің жалпы саны 324 болды. Баржалардан 266 адамның тізімі, 360 Винчестер мылтығы және бір полкке бір аптаға жететін азық-түлік та алынды.
At 4:00 p. m., events at the mill quickly began to wind down. More than 5,000 men—most of them armed mill hands from the nearby South Side, Braddock and Duquesne works—arrived at the Homestead plant. Weihe wanted to prevent further trouble at Homestead, so he pleaded with Frick to confer with representatives of the Amalgamated to return to Homestead and stop the armed conflict. Weihe urged the strikers to let the Pinkertons surrender, but he was shouted down. Weihe tried to speak again, but this time his pleas were drowned out as the strikers bombarded the barges with fireworks left over from the recent Independence Day celebration. Hugh O'Donnell, a heater in the plant and head of the union's strike committee, then spoke to the crowd. He demanded that each Pinkerton be charged with murder, forced to turn over his arms and then be removed from the town. The crowd shouted their approval. The Pinkertons also wished to surrender. At 5:00 p. m., they raised a white flag and two agents asked to speak with the strikers. O'Donnell guaranteed them safe passage out of town. Upon arrival, their arms were stripped from them. With heads uncovered, to distinguish them from the mill hands, they passed along between two rows of guards armed with Winchesters. As the Pinkertons crossed the grounds of the mill, the crowd formed a gantlet through which the agents passed. Men and women threw sand and stones at the Pinkerton agents, spat on them and beat them. Several Pinkertons were clubbed into unconsciousness. Members of the crowd ransacked the barges, then burned them to the waterline. As the Pinkertons were marched through town to the opera house (which served as a temporary jail), the townspeople continued to assault the agents. The press expressed shock at the treatment of the Pinkerton agents, and the torrent of abuse helped turn media sympathies away from the strikers. The strike committee met with the town council to discuss the handover of the agents to McCleary. But the real talks were taking place between McCleary and Weihe in McCleary's office. At 10:15 p. m., the two sides agreed to a transfer process. A special train arrived at 12:30 a. m. on July 7. McCleary, the international AA's lawyer and several town officials accompanied the Pinkerton agents to Pittsburgh. But when the Pinkerton agents arrived at their final destination in Pittsburgh, state officials declared that they would not be charged with murder (per the agreement with the strikers) but rather simply released. The announcement was made with the full concurrence of the AA attorney. A special train whisked the Pinkerton agents out of the city at 10:00 a. m. on July 7. William Pinkerton in his testimony before Congress stated that three Pinkerton agents died in the strike—two because of injuries and a third injured agent committed suicide. The total number of Pinkertons, according to the agents themselves, who died was seven and who were wounded was eleven. According to one newspaper report, an agent under cannon fire jumped off a barge and drowned. John Shingle, the captain of the steamboat Little Bill was killed. Between thirty three to thirty five agents and one crewman of the Little Bill were reported in the hospital injured. The total number of captured Pinkertons was 324. A roster of 266 names and 360 Winchester rifles and enough provisions to feed a regiment for a week were also taken from the barges.
Мемлекеттік милицияның келуі
7 шілдеде ереуіл комитеті губернатор Паттисонға телеграмма жіберіп, оны қалада заң мен тәртіп қайта орнатылғанына көндіруге тырысты. Паттисон басқаша естігенін мәлімдеді. Одақтың өкілдері Харрисбургке сапар шегіп, 9 шілдеде Паттисонмен кездесті. Олардың талқылаулары заң мен тәртіп емес, Карнеги зауытының қауіпсіздігіне қатысты болды. Бірақ Паттисон ереуілшілердің аргументтеріне көнбеді. Паттисон 6 шілдеде Пенсильвания милициясын жиналуға бұйрық бергенімен, оларға ешқандай міндет жүктемеді. Паттисонның әрекет етуден тартынғандығының басты себебі – одақтың Хоумстед қаласын толығымен бақылап, азаматтарының адалдығына ие екендігіне деген алаңдаушылығы болды. Паттисон қаланы күшпен басып алуға бармады, себебі соққыға ұшырау қаупі бар еді. Бірақ жағдай басылғаннан кейін Паттисон әрекет ету қажеттігін сезінді. Ол Карнегидің қолдауымен сайланғандықтан, енді Карнегидің мүддесін қорғаудан бас тарта алмады. Болат жұмысшылары милициямен жақсы қарым-қатынас орнатуға үміттене отырып, қарсылық көрсетуге дайын болды. Бірақ милиция қалаға келгенін соңғы сәттерге дейін құпия ұстады. 12 шілде күні сағат 9:00-де Пенсильвания штатының милициясы Хоумстед зауытының жанындағы шағын Мунхолл теміржол станциясына келді (күткендей қалалық станцияға емес). Олардың командирі, генерал-майор Джордж Р. Сноуден, жергілікті билік өкілдеріне өзінің зауыт иелерінің жағында екенін анық жеткізді. Одақтың ереуіл комитетінің төрағасы Хью О'Доннел Сноуденді қарсы алып, ереуілшілердің ынтымақтастығын ұсынғанда, Сноуден оған ереуілшілер заңды сақтамағанын және "Мен осы жағдайдың шешімінде соңғы сөзді айтамын" деді. 4000-нан астам әскер зауытты қоршап алды. Олар 20 минут ішінде пикетшілерді таратып, сағат 10:00-ге қарай компания басшылары кеңселеріне оралды. Тағы 2000 әскер қалаға қарап тұрған биік жерде орналасты. Компания тез арада ереуіл бұзушыларды әкеліп, милицияның күзетімен өндірісті қайта бастады. AFL пикеттері елдің әртүрлі жалдау кеңселерiнiң алдында болғанына қарамастан, Фрик зауытта жұмыс істеуге адамдарды оңай тапты. Компания ереуіл бұзушыларды орналастыру үшін жатақханалар, асханалар мен ас үйлерді салды. 13 шілдеде жаңа жұмысшылар, олардың көпшілігі қара нәсілділер келді, ал 15 шілдеде зауыттың пештері қайтадан жанып өшті. Бірнеше жұмысшы пештерді қайта іске қосуды тоқтату үшін зауытқа шабуылдауға тырысқанда, милиция оларды кері қайтарды және алтысын штыкпен жаралады. Бірақ зауыттың ішінде де жағдай жақсы емес еді. 1892 жылдың 22 шілдесінде Хоумстед зауытында кәсіподаққа қатысы жоқ қара және ақ жұмысшылар арасында нәсілдік қақтығыс болды. АА ереуілді жалғастырудың жолын іздеп, 16 шілдеде вице-президенттікке республикалық кандидат Уайтлоу Ридке жүгінді. АА ешқандай талап қоймауға және ешқандай шарт қоймауға уәде берді, тек Карнеги Стил келіссөздерді қайта бастауын сұрады. Рид Фрикке хат жазып, ереуілдің республикалық партияға зиян келтіріп жатқанын ескертті және оны келіссөздерді қайта бастауға шақырды. Фрик бас тартты.
On July 7, the strike committee sent a telegram to Governor Pattison to attempt to persuade him that law and order had been restored in the town. Pattison replied that he had heard differently. Union officials traveled to Harrisburg and met with Pattison on July 9. Their discussions revolved not around law and order, but the safety of the Carnegie plant. Pattison, however, remained unconvinced by the strikers' arguments. Although Pattison had ordered the Pennsylvania militia to muster on July 6, he had not formally charged it with doing anything. Pattison's refusal to act rested largely on his concern that the union controlled the entire city of Homestead and commanded the allegiance of its citizens. Pattison refused to order the town taken by force, for fear a massacre would occur. But once emotions had died down, Pattison felt the need to act. He had been elected with the backing of a Carnegie supported political machine, and he could no longer refuse to protect Carnegie interests. The steelworkers resolved to meet the militia with open arms, hoping to establish good relations with the troops. But the militia managed to keep its arrival to the town a secret almost to the last moment. At 9:00 a. m. on July 12, the Pennsylvania state militia arrived at the small Munhall train station near the Homestead mill (rather than the downtown train station as expected). Their commander, Major General George R. Snowden, made it clear to local officials that he sided with the owners. When Hugh O'Donnell, the head of the union's strike committee attempted to welcome Snowden and pledge the cooperation of the strikers, Snowden told him that the strikers had not been law abiding, and that "I want you to distinctly understand that I am the master of this situation." More than 4,000 soldiers surrounded the plant. Within 20 minutes they had displaced the picketers; by 10:00 a. m., company officials were back in their offices. Another 2,000 troops camped on the high ground overlooking the city. The company quickly brought in strikebreakers and restarted production under the protection of the militia. Despite the presence of AFL pickets in front of several recruitment offices across the nation, Frick easily found employees to work the mill. The company quickly built bunk houses, dining halls and kitchens on the mill grounds to accommodate the strikebreakers. New employees, many of them black, arrived on July 13, and the mill furnaces relit on July 15. When a few workers attempted to storm into the plant to stop the relighting of the furnaces, militiamen fought them off and wounded six with bayonets. But all was not well inside the plant. A race war between nonunion black and white workers in the Homestead plant broke out on July 22, 1892. Desperate to find a way to continue the strike, the AA appealed to Whitelaw Reid, the Republican candidate for vice president, on July 16. The AA offered to make no demands or set any preconditions; the union merely asked that Carnegie Steel reopen the negotiations. Reid wrote to Frick, warning him that the strike was hurting the Republican ticket and pleading with him to reopen talks. Frick refused.
Қастандыққа тырысу және шабуылдың бұзылуы
Фрикке де ереуілден шығудың жолы қажет болды. Компания ұзақ уақыт ереуіл бұзушылар фабрика аумағында тұрып жұмыс істегенде жұмыс істей алмайтын, сондықтан тұрақты жұмыскерлерді табу қажет еді. 18 шілдеде қалаға әскери жағдай енгізілді, бұл көптеген ереуілшілерді одан әрі көңілсіздікке түсірді. 23 шілдеде Нью-Йорктік анархист Александр Беркман өзінің сүйіктісі Эмма Голдманмен Фрикті өлтіру жоспарын жасағанда Холмстедке ұлттық назар аударылды. Ол Нью-Йорктен келді, Фриктің кеңсесіне кіріп, директорды атып, пышақтап жарақаттады. Фрик аман қалды және өз қызметін жалғастырды; Беркман 22 жылға бас бостандығынан айырылды. Беркманның жасаған қастандығы одаққа деген халықтың қолдауын әлсіретіп, ереуілдің толық құлауына әкеп соқты. Хью О'Доннелл ереуіл комитеті төрағасы лауазымынан алынды, себебі ол одақ мүшелері жұмысына оралса, төменгі жалақы есебімен жұмысқа қайтуды ұсынды. 12 тамызда компания 1700 адамның фабрикада жұмыс істеп жатқаны және өндіріс толық қуатпен қайта басталғаны туралы хабарлады. Ұлттық AFL араласудан бас тартты, Шығыс Еуропа жұмысшылары одақты елемеді және одақтың стратегиясы қалмады. Одақ Карнегидің талаптарымен жұмысқа оралуға дауыс берді; ереуіл сәтсіз аяқталды және одақ тарап кетті.
Frick, too, needed a way out of the strike. The company could not operate for long with strikebreakers living on the mill grounds, and permanent replacements had to be found. On July 18, the town was placed under martial law, further disheartening many of the strikers. National attention became riveted on Homestead when, on July 23, Alexander Berkman, a New York anarchist with no connection to steel or to organized labor, plotted with his lover Emma Goldman to assassinate Frick. He came in from New York, gained entrance to Frick's office, then shot and stabbed the executive. Frick survived and continued his role; Berkman was sentenced to 22 years in prison. The Berkman assassination attempt undermined public support for the union and prompted the final collapse of the strike. Hugh O'Donnell was removed as chair of the strike committee when he proposed to return to work at the lower wage scale if the unionists could get their jobs back. On August 12, the company announced that 1,700 men were working at the mill and production had resumed at full capacity. The national AFL refused to intervene, the East European workers ignored the union and it had no strategy left. The union voted to go back to work on Carnegie's terms; the strike had failed and the union had collapsed.
Құқықтық күрес
Компания мемлекеттік сотта екінші майдан ашты және жеңіске жетіп жатты. 18 шілдеде ереуіл жетекшілерінің 16-сына қастандық жасау, дүрлік шығару және кісі өлтіру айыптары қойылды. Әрбір адам бір түнге түрмеге қамалып, 10 000 доллар көлемінде кепілдік беруге міндеттелді. Кәсіби одақ жауап ретінде компания басшыларын да кісі өлтірумен айыптады. Компания қызметкерлері де 10 000 доллар кепілдік төлеуге міндеттелді, бірақ олар түрмеге отыруға мәжбүр болмады. Бір судья 30 тамызда Кеңесші комитетті өздері заң болып кеткені үшін мемлекетке опасыздық жасады деп айыптады. Көптеген адамдар кепілдік төлей алмады және түрмеге қамалды немесе жасырынуға мәжбүр болды. Екі тарап та өзара айыптауларын қайтарып алды.
The company had waged a second front in state court, and was winning. On July 18, sixteen of the strike leaders were charged with conspiracy, riot and murder. Each man was jailed for one night and forced to post a $10,000 bond. The union retaliated by charging company executives with murder as well. The company men, too, had to post a $10,000 bond, but they were not forced to spend any time in jail. One judge issued treason charges against the Advisory Committee on August 30 for making itself the law. Most of the men could not raise the bail bond, and went to jail or into hiding. A compromise was reached whereby both sides dropped their charges.
Шабуылдың қорытындысы
Шабуылшыларға деген қолдау азайды. 1892 жылдың қыркүйегінде АФЛ Карнеги өнімдерін бойкоттауға шақырудан бас тартты. Бірінші кезекте Шығыс Еуропалық иммигранттар, содан кейін барлық жұмысшылар пикет жолын кесіп өтті. Ереуіл осыншалықты күйрегендіктен, 13 қазанда штаттық милиция 95 күндік оккупацияны тоқтатты. АА жұмыс іс-қимылынан дерлік банкротқа ұшырады. Кәсіподақ мүшесіне апталық көмек орташа есеппен 6,25 долларға жетеді, бірақ 1600 ереуілшіні есепке алғанда аптасына 10 000 долларды құрады. 3800-нен астам ереуілшінің ішінде бар болғаны 192-і қатысқанда, АА-ның Хоумстед бөлімшесі 1892 жылдың 20 қарашасында жұмысқа оралуға 101 дауысқа 91 дауыспен келісті. Ақырында, 18 шілдедегі айыптаулар бойынша тек төрт жұмысшы ғана сотталды. АА-ның үш мүшесі барлық айыптардан ақталды. Жергілікті "Еңбекшілер жасағы" аудандық жиналысының жетекшісі Хью Демпси, зауыттағы кәсіподаққа қосылмаған жұмысшыларды улауға сөз байласуда кінәлі деп танылды, - штаттың басты куәсі сотта өз көрсетпесінен бас тартқан болатын. Демпси жеті жылға бас бостандығынан айырылды. 1893 жылдың ақпан айында Нокс пен кәсіподақ бір-біріне қарсы қойылған шағымдарды кері қайтаруға келісті, және Хоумстедтегі оқиғалардан кейін басқа да қылмыстық істер ашылмады. Бивер-Фолстағы АА-ның ереуілдегі филиалы Хоумстед ложасымен бірдей күні жеңіліске ұшырады. АА филиалы Юнион Миллсте 1893 жылдың 14 тамызына дейін қарсы тұрды. Бірақ ол кезде кәсіподақта бар болғаны 53 мүше қалды. Кәсіподақтар таратылды; компания 1892 жылдың қыркүйегінен бері, шамамен бір жыл бойы зауытты толық қуатпен жұмыс істеді.
Support for the strikers evaporated. The AFL refused to call for a boycott of Carnegie products in September 1892. Wholesale crossing of the picket line occurred, first among Eastern European immigrants and then among all workers. The strike had collapsed so much that the state militia pulled out on October 13, ending the 95 day occupation. The AA was nearly bankrupted by the job action. Weekly union relief for a member averaged $6.25 but totaled a staggering $10,000 per week when including 1,600 strikers. With only 192 out of more than 3,800 strikers in attendance, the Homestead chapter of the AA voted, 101 to 91, to return to work on November 20, 1892. In the end, only four workers were ever tried on the actual charges filed on July 18. Three AA members were found innocent of all charges. Hugh Dempsey, the leader of the local Knights of Labor District Assembly, was found guilty of conspiring to poison nonunion workers at the plant—despite the state's star witness recanting his testimony on the stand. Dempsey served a seven year prison term. In February 1893, Knox and the union agreed to drop the charges filed against one another, and no further prosecutions emerged from the events at Homestead. The striking AA affiliate in Beaver Falls gave in the same day as the Homestead lodge. The AA affiliate at Union Mills held out until August 14, 1893. But by then the union had only 53 members. The union had been broken; the company had been operating the plant at full capacity for almost a year, since September 1892.
Салдары
Хоумстед ереуілі АА-ны американдық еңбек қозғалысындағы күш ретінде жойды. Көптеген жұмыс берушілер ереуіл кезінде өздерінің АА кәсіподақтарымен келісімшартқа қол қоюдан бас тартты. 1893 жылғы жалпыұлттық депрессия болат бағасының күрт төмендеуіне әкеп соқты; басқа болат компаниялары Хоумстедтегідей жалақыны төмендетуге тырысты. 1896 жылы Хоумстед зауытында ұйымдастыру жұмысы Фрик тарапынан тоқтатылды. 1897 жылы экономика жақсарды. 1899 жылдың мамырында үш жүзге жуық Хоумстед жұмысшысы АА ложасын құрды, бірақ Фрик зауытты жабуға бұйрық берді және кәсіподақ құру әрекеті сәтсіз аяқталды. АА-ға қарсы де-юнионизация күш-жігері 1897 жылы Джонс пен Лафлин Стил келісімшартқа қол қоюдан бас тартқанда Орта Батыста басталды. 1900 жылға қарай Пенсильваниядағы бірде-бір болат зауыты кәсіподақтанбаған еді. АА Огайо және Иллинойста бірнеше жыл бойы сақталды, бірақ одақ әлсіреуін жалғастырды. Көптеген ложалар таратылды, мүшелері көңілі тоңды. Басқалары шағын шайқастарда оңай жеңілді. Карнеги Стилдің Огайо штатындағы Минго Джанкшн зауыты елдегі соңғы ірі кәсіподақтық болат зауыты болды. Бірақ ол да 1903 жылы күреспей тануын жойды. АА мүшелігі 1891 жылы 24 000-нан астам болғаннан 1894 жылы 10 000-ға дейін төмендеді. Бір жылдан кейін ол 8 000-ға дейін азайды. 1901 жылы Карнегидің орнын басып алған U.S. Steel компаниясына қарсы ереуіл сәтсіз аяқталды. 1909 жылға қарай АА мүшелігі 6 300-ге дейін төмендеді. 1919 жылғы жалпыұлттық болат ереуілі де сәтсіз болды. АА 1936 жылы Болат жұмысшыларын ұйымдастыру комитеті тарапынан қабылдағанға дейін болат өнеркәсібінде қалдық мүшелігін сақтап келді. Екі ұйым 1942 жылдың 22 мамырында ресми түрде таратылып, Біріккен болат жұмысшыларын құрды. 1999 жылы Хоумстед қаласының орталығындағы Бост ғимараты, ереуіл кезінде АА штаб-пәтері, Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Ол ереуілге ғана емес, сонымен қатар Питтсбург аймағындағы болат өнеркәсібіне арналған музей ретінде пайдаланылады. Шайқас орнының жанындағы Мононгахела өзені арқылы өтетін теміржол көпіріне қаза тапқандардың құрметіне Пинкертонның қону көпірі деп ат қойылды. Екі орын Пенсильвания штатының тарихи белгісімен белгіленді: Пинкертонның қонуға тырысқан жері және алты Карнеги Стил компаниясының жұмысшыларының қалдықтары жерленген Сент-Мэри және Хоумстедтің екі іргелес зираттары. Пинкертонның қону орны Питтсбург тарихы және ескерткіштері қорының тарихи ескерткіші деп танылды.
The Homestead strike broke the AA as a force in the American labor movement. Many employers refused to sign contracts with their AA unions while the strike lasted. A nationwide 1893 Depression saw prices for steel plunge; other steel companies sought wage decreases similar to those imposed at Homestead. An organizing drive at the Homestead plant in 1896 was suppressed by Frick. The economy recovered by 1897. In May 1899, three hundred Homestead workers formed an AA lodge, but Frick ordered the Homestead works shut down and the unionization effort collapsed. De unionization efforts throughout the Midwest began against the AA in 1897 when Jones and Laughlin Steel refused to sign a contract. By 1900, not a single steel plant in Pennsylvania remained unionized. The AA presence in Ohio and Illinois continued for a few more years, but the union continued to collapse. Many lodges disbanded, their members disillusioned. Others were easily broken in short battles. Carnegie Steel's Mingo Junction, Ohio, plant was the last major unionized steel mill in the country. But it, too, successfully withdrew recognition without a fight in 1903. AA membership sagged to 10,000 in 1894 from its high of over 24,000 in 1891. A year later, it was down to 8,000. A 1901 strike against Carnegie's successor company, U. S. Steel, collapsed. By 1909, membership in the AA had sunk to 6,300. A nationwide steel strike of 1919 also was unsuccessful. The AA maintained a rump membership in the steel industry until its takeover by the Steel Workers Organizing Committee in 1936. The two organizations officially disbanded and formed the United Steelworkers on May 22, 1942. In 1999 the Bost Building in downtown Homestead, AA headquarters throughout the strike, was designated a National Historic Landmark. It is used as a museum devoted not only to the strike, but also the steel industry in the Pittsburgh area. A railroad bridge over the Monongahela River near the site of the battle is named Pinkerton's Landing Bridge in honor of the dead. Two sites were each designated with a Pennsylvania state historical marker: the site where Pinkerton attempted to land, and the two adjoining cemeteries of St. Mary's and Homestead where are buried the remains of six of the seven Carnegie Steel Company workers that were killed. The Pinkerton landing site was also named a Pittsburgh History and Landmarks Foundation Historic Landmark.
Қазіргі заманғы сайт
Атыс болған сорғы үйі қазір мұражай және жиын өткізу орны болып сақталып тұр. Мұнда бірнеше тарихи тақталармен қатар, "Жұмысшылар құрметіне" деген жазуы бар US Steel логотипі қойылған металл ескерткіш тақтасы да бар.
The pump house where the gunfight occurred remains as a museum and meeting hall. There are several historical markers as well as a metal commemorative sign with the US Steel logo that reads "In honor of the workers".