Суринам қарулы күштерінің тарихы мен құрамы

Кіріспе

Суринам қарулы күштерінің құрлықтағы бөлімі Нидерланд Корольдігінің Статутын жасағаннан кейін, Суринамді қорғау Нидерланд Корольдік Армиясына, ал Нидерланд Антильдерін қорғау Нидерланд Корольдік Әскери-теңіз күштеріне жүктелді. Армия Суринамда жеке Нидерланд қарулы күштерін (Суринамдағы Тройпенмахт, ТРИС) құрды. 1975 жылы тәуелсіздік алғаннан кейін бұл күш Суринам қарулы күштеріне (Surinaamse Krijgsmacht, SKM) айналды. 1980 жылдың 25 ақпанында 15 қатардағы офицер мен бір кіші офицер, майор-сержант Дези Бутерсенің басшылығымен, төңкеріс жасап, үкіметті құлатты. Содан кейін SKM Ұлттық армия (Nationaal Leger, NL) деп қайта аталды. Нидерланды 1991 жылы демократиялық үкімет сайланғаннан бері Суринам қарулы күштеріне шектеулі әскери көмек көрсетіп келеді. Соңғы жылдары АҚШ әскери шенеуніктерді және саясаткерлерді азаматтық үкіметтегі әскери рөлді жақсырақ түсіну үшін оқытумен қамтамасыз етті. Сондай-ақ, 1990 жылдардың ортасынан бері Қытай Халық Республикасы, Бразилия сияқты Суринам қарулы күштеріне әскери жабдықтар мен логистикалық материалдарды сыйға тартты.

Ұйым

Суринамның Ұлттық қарулы күштері шамамен 2500 адамнан тұрады, олардың көп бөлігі Суринам армиясында орналасқан.

Әскер

Жеңіл жаяу әскер батальоны (33-ші жаяу әскер батальоны) 1987 жылы құрылған. Арнайы күштер корпусы. Қолдау батальоны. (Staf verzorgings Bataljon) Әскери полиция корпусы.

Әуе күштері

1982 жылы Суринам қорғаныс күштерінде "Суринам Лухтмахт" деп аталатын шағын әуе күші құрылды. Жаңа әуе күшінің алғашқы әскери ұшағы Hughes 500 Model 369D тікұшағы болды, ол SAF 100 тіркелді және жеңіл бақылау міндеттері үшін пайдаланылды. Өкінішке орай, 1982 жылдың наурыз айында ұшақ бес адамды (майор Хенк Фернандес, екінші лейтенант Норман де Миранда, сарбаз Тьон а Кон, сарбаз Ковид және американдық ұшқыш Фостер Форд) қаза қылғаннан кейін жазылып тасталды, бірақ сол жылдың мамырынан бастап Суринам әуе күштері төрт (Pilatus) Britten Norman BN 2B Defender тікұшағымен жабдықталды. Олар SAF 001, SAF 002, SAF 003 және SAF 004 нөмірлерімен тіркелді. Кейінгі жылдары Cessna 172 Skyhawk (SAF 007), Cessna 206 (SAF 200) және 1993 жылы Cessna T303 Crusader (SAF 008) сатып алынды. 1983 жылдан 1989 жылға дейін Суринам әуе күштерінің алғашқы ресми командирі әуе күшінің ұшқышы, лейтенант Эдди Аленсо Савали Джо болды. 1989 жылдың маусымында "Суринам Эйрвейз" рейсі 764 апатының құрбаны болған ол, сол кезде майор шеніне көтерілген еді. Суринам әуе күштерінің барлық ұшақтары Парамарибо Зорг-ен-Хуптағы негізгі базадан шекаралық патрульдеу, көмекші көлік және SAR (іздеу және құтқару) миссияларын орындайды және кейде Zanderij Johan Adolf Pengel халықаралық әуежайына, Nieuw Nickerie Major Fernandes әуеайлағына, Albina әуеайлағына және Moengo әуеайлағына жіберіледі. 1986 жылы үкіметке қарсы партизандық қызмет үкіметті Португалия әуе күштерінен (португалша: Força Aérea Portuguesa) бұрын FAP9350 және FAP9386 тіркелген Aérospatiale SA.316B Alouette III (SAF 400 және SAF 500) тікұшақтарын сатып алуға итермеледі. Сол жылы Швейцарияда COIN (Көтерілісшілерге қарсы) миссиясы үшін үш Pilatus PC 7 (SAF 111, SAF 112 және SAF 113) тапсырыс берілді. Alouette-тің бірі апатқа ұшырап, екі PC 7 Швейцарияға қайтарылды, бірақ кейінірек біреуі қайта жеткізілді. 1987 жылы Bell 205 Iroquois (SAF 300) Венесуэладан сатып алынды және 1991 жылы N6594S ретінде АҚШ-қа сатылмас бұрын бес жыл бойы қарулы тікұшақ ретінде пайдаланылды. 1987 жылдың шілдесінде механикалық ақау салдарынан американдық ұшқыш Билли Пирсон қаза болып, американдық механик және тағы төрт суринамдық экипаж мүшесі ауыр жарақат алды. Кейіннен тікұшақ жөндеуден өтіп, қайтадан пайдалануға берілді. 1999 жылы екі CASA 212 400 Aviocar көлік тікұшағы (SAF 212 және SAF 214) Garret AiResearch TPE331 10HR турбоқозғалтқышты ұшақтары жеткізілді. Испанияда жасалған CASA 212 400-дің бірі Bendix RDR 1500 бақылау радарын орнатып, теңіздік патрульдеуге арналған нұсқа (SAF 214) ретінде модификацияланды. Қосалқы бөлшектер мен қаржының жетіспеушілігі техникалық қызмет көрсетуді қиындатты және кейде SAF флотының көп бөлігін тоқтатты. 2012 жылы Венесуэладан келген алты сарапшы Суринам әуе күштері үшін Casa 212 ұшақтарын қалпына келтіру жөнінде бағалау жүргізді, енді Суринам әуе күштері оларды АҚШ-тағы Fayard Enterprises компаниясына сатты. 2009 жылы үш бір қозғалтқышты HAL Chetak тікұшағы тапсырыс берілді. Hindustan Aeronautics Limited [HAL] компаниясымен 13,4 миллион АҚШ долларын құрайтын келісімге қол жеткізілді, ол Үндістаннан берілген несие желісі арқылы жүзеге асырылды. Бұрын бұл келісімге екі қозғалтқышты HAL Dhruv тікұшақтары кіретіні туралы хабарлар тараған, бірақ бұл дұрыс емес болып шықты. 2012 жылдың 26 желтоқсанында Суринам әуе күштерінің 10 техникалық қызметкері сертификатталған тікұшақ механиктері болу үшін Үндістанға оқуға кетті. 2014 жылы Суринам әуе күштерінің сегіз тікұшақ ұшқышы Үндістанның Бангалор қаласында HAL Chetak тікұшақтарын басқару бойынша оқытылды. 2014 жылы Суринамның Үндістаннан тікұшақтарға берген тапсырысы HAL Chetak үшін емес, HAL Dhruv үшін екені мәлім болды, тіпті Chetak өндіріс желісін жабу жоспарланған болатын. Ақпараттарға қарамастан, 2015 жылдың қаңтар айының соңында үш үнді Chetak тікұшағы жинақталып, Суринамға SAF H001 (c/n AH 350), SAF H002 (c/n AH 351) және SAF H003 (c/n AH 352) ретінде жеткізілді. Жедел оқыту басталғанда бұл тіркеулер SAF 153, SAF 303 және SAF 811 болып өзгерді. Жоспар бойынша әрбір тікұшақ Парамарибо қаласында (Зорг-ен-Хуп әуежайы), Никкериде (Майор Хенк Фернандес әуежайы) және Альбинада (Альбина әуеайлағы) орналасады. Соңында, 2015 жылдың 13 наурызында Үндістан елшісі Субашини Мургесан үш Chetak тікұшақ флотын Суринамның Қорғаныс министрі Ламуре Латурға Зорг-ен-Хоптағы салтанатты шарада ресми түрде тапсырды. Сол күні министр де Хавилленд Канада DHC 6 Twin Otter ұшағының жақын арада Суринам әуе күштерінің флотына қосылатынын, оның ұшқыштары қазірдің өзінде оқытылып жатқанын мәлімдеді. Суринамдағы қаржы дағдарысына байланысты әуе күштері бір Chetak тікұшағын қызметтен шығаруға мәжбүр болды.

In 1982 a small air arm was formed within the Suriname defense force called "Surinaamse Luchtmacht" in short also called LUMA. The first military aircraft of the young air force was a Hughes 500 Model 369D helicopter, simply registered SAF 100 and being used for light observation tasks. Unfortunately the aircraft was written off in March 1982 killing all five occupants (Major Henk Fernandes, second lieutenant Norman de Miranda, soldier Tjon a Kon and soldier Kowid and American pilot Foster Ford), but from May of the same year the Suriname Air Force was being equipped with four (Pilatus) Britten Norman BN 2B Defenders. Registered with the numbers SAF 001, SAF 002, SAF 003 and SAF 004. Later on during the decade a Cessna 172 Skyhawk (SAF 007), a Cessna 206 (SAF 200) and in 1993 a Cessna T303 Crusader (SAF 008) was acquired. The first official Suriname Air Force Commander from 1983 until 1989 was air force pilot lieutenant Eddie Alenso Savalie Djoe. He was one of the passenger victims of the Surinam Airways Flight 764 accident in June 1989, by then he was already promoted to the rank of Major. All aircraft of the Suriname Air Force undertake border patrols, utility transport and SAR (Search & Rescue) missions from the main base at Paramaribo Zorg en Hoop and are occasionally detached to Zanderij Johan Adolf Pengel International Airport, Nieuw Nickerie Major Fernandes Airfield, Albina Airstrip and Moengo Airstrip. In 1986 anti government guerrilla activity prompted the government to acquire a pair of Aérospatiale SA.316B Alouette III (SAF 400 & SAF 500) helicopters from the Portuguese Air Force (Portuguese: Força Aérea Portuguesa), formerly registered FAP9350 & FAP9386. In the same year also three Pilatus PC 7's (SAF 111, SAF 112 & SAF 113) were ordered in Switzerland for COIN (Counter Insurgency) missions. One of the Alouettes crashed and both delivered PC 7s were returned to Switzerland but one was later re delivered. In 1987 a Bell 205 Iroquois (SAF 300) was acquired from Venezuela and used as a gunship for five years prior to sale to the US as N6594S in 1991. It crashed in July 1987 due to a mechanical failure killing the American pilot Billy Pearson, seriously injuring the American mechanic and four other Surinamese crewmembers. The helicopter was later repaired and back in action. Two CASA 212 400s Aviocar transports (SAF 212 & SAF 214) Garret AiResearch TPE331 10HR turbo prop engined aircraft were delivered in 1999. One of these two Spanish built CASA 212 400s is a Maritime Patrol Aircraft version (SAF 214) which was modified for the maritime patrol role with a Bendix RDR 1500 surveillance radar. Lack of spares and funding has hampered maintenance and sometimes grounding much of the SAF fleet. In 2012 six experts from Venezuela made an assessment for the Suriname Air Force on the rehabilitation of the Casa 212 airplanes and now the Suriname Air Force has sold them to Fayard Enterprises in the USA. Three single engined Indian HAL Chetak helicopters were ordered in 2009. In a deal worth US$13.4 million with Hindustan Aeronautics Limited [HAL], facilitated through a line of credit from India. The deal was previous rumoured to include the more modern twin engined HAL Dhruv helicopters, but this proved to be wrong. On 26 December 2012 ten technical personnel of the Suriname Air Force left to India to be trained to become certified helicopter mechanics. In 2014 eight helicopter pilots from the Suriname Air Force were trained on operating the HAL Chetak helicopters in Bangalore, India. In 2014 it was announced that Suriname's order for helicopters from India was in fact for HAL Chetak and not the HAL Dhruv even as the Chetak production line was planned to be shut down. Rumours aside, by the end of January 2015 the three Indian Chetak helicopters were assembled and delivered in Suriname as SAF H001 (c/n AH 350), SAF H002 (c/n AH 351) & SAF H003 (c/n AH 352). These registrations later changed to SAF 153, SAF 303 and SAF 811 when operational training started. The plan is to have one helicopter each based at the city of Paramaribo (Zorg en Hoop Airport), Nickerie (Major Henk Fernandes Airport) and Albina (Albina Airstrip). Finally on 13 March 2015 the helicopter fleet of three Chetaks was officially handed over by the Indian ambassador Subashini Murgesan to the Minister of Defence of Suriname Lamuré Latour in a ceremony at Zorg en Hoop. On the same day and occasion the Minister announced that a de Havilland Canada DHC 6 Twin Otter was about to be added to the airfleet of the Suriname Air Force shortly, with pilots already in training. Because of the financial crisis in Suriname, the Air Force has had to decommission one of its Chetaks.

Әскери қызметтен шығарылған әуе кемелер

Бұрынғы әуе қанатында Cessna 206, Pilatus PC 7 және Britten Norman Islander ұшақтары пайдаланылды. Вертолеттердің ішінде Bell 205 және Alouette III болды.

Әскери-теңіз және жағалау күзеттері

1977 жылы Суринамның Әскери-теңіз күштері (Marine) голландиялық De Vries Scheepsbouw компаниясынан үш үлкен патрульдік кеме алды. Ұзындығы 32 метр болатын әр кемеде екі Paxman 12YHMC дизельді қозғалтқышы орнатылған, қуаты 1200 а.к. және максималды жылдамдығы 20 түйінге жетеді. Кемелер 1977 және 1978 жылдар аралығында жеткізілді, корпус нөмірлері S 401, S 402 және S 403 болды. Қазіргі таңда үш кеме де пайдаланудан шығарылған, соңғысы – S 401, кейін P 401, әлі де Теңіз портында тұр. Олардың бірі сәнді яхта ретінде қайта жабдықталды. Барлық кемелердің базасы Суринам өзеніндегі Теңіз портында орналасқан. Бүгінде флоттың көп бөлігі Суринам өзенінің жанындағы Ваника округінің Домбург курортына жақын Боксел қаласында орналасқан. 2012 жылдың қараша айында Қорғаныс министрлігі Жағалау күзеті үшін үш патрульдік кеме сатып алды. Бұл тапсырыстың құны 16 миллион еуроны құрады. Бұл патрульдік кемелер балық шаруашылығын қорғау және Суринам суларында пираттыққа қарсы күресу үшін пайдаланылады. Бірінші Жылдам патрульдік қайық (P201) – 32 метрлік, 6,3 метрлік ені бар FPB 98 типі, 2013 жылдың маусым айында жеткізілді. Бірінші қайық Францияның Сен-Назер портынан келген контейнерлік кемемен Парамарибоға жетті. Кемелердің жылдамдығы 30 түйінге жетеді. Қалған екі кеме (P101 және P102), FPB 72 типі (24 метрлік) 2013 жылдың шілде айының соңына дейін жеткізілді. Суринам үкіметі үш кемеге тапсырыс беріп, Суринам үшін жағалау күзетін құру жоспарларын жеделдетті, олар патрульдік міндеттерді орындауға және заңсыз балық аулау, есірткі саудасы және пираттық сияқты теңіз қылмысына қарсы күреске жұмылдырылады. Жағалау күзеті Ішкі істер министрлігінің құрамындағы бөлімше болып табылады. Әскерилер Теңіз күштерінен ауыстырылып, алғашқы жағалау күзетінің штабын құрады. Суринамның Теңіз істері басқармасы (MAS) қазіргі уақытта Табиғат-техникалық институтының (NaTIn) және Суринам университетінің Техникалық факультетінің 16 студентін кемелерді техникалық тұрғыдан қызмет көрсетуге оқытуда. Алғашқы үш қайық Суринамның аумақтық суларын патрульдеуге және теңіз қылмысына қарсы күресуге толыққанды жеткіліксіз болғанымен, енді жылдам әрекет етуге мүмкіндік бар. Бөлімше Суринам өзенінің жағасында, Парамарибода өз базасына ие, сонымен қатар Гвианамен (батыс Никери округінде) және Француз Гвианасымен (шығыс Маруинье округінде) шекарада бекеттері орналасқан. Жағалау күзетінің құрылуына негіз болатын заңнамалық акті дайын және жақын арада Министрлер кеңесі мен Мемлекеттік кеңеске ұсынылады, содан кейін бекіту үшін Ұлттық жиналысқа жіберіледі. Жаңа бөлімше – Суринамның аумақтық суларында заңдылықты сақтауға уәкілетті азаматтық ұйым. Суринам үкіметі Жағалау күзеті толыққанды жұмыс істегеннен кейін Әскери-теңіз күштерін қысқартуға ниеттенбейді. Әскери-теңіз күштері аймақтан тыс, ашық теңізде жұмыс істеуін жалғастырады.

In 1977 the Navy (Marine) of Suriname received three large patrol vessels from the Dutch, built by De Vries Scheepsbouw. With a length of 32 meters each ship had two Paxman 12YHMC diesel engines of 1200HP performing a maximum speed of 20 knots. Delivery was between February 1977 and 1978 and the hull numbers were S 401, S 402 and S 403. Now all three are out of service, the last one S 401 later P 401 is still moored at the Marine Harbor. One was re built as a luxurious yacht. All ships had their base at the Marine harbor on the Suriname river. Today most of the fleet of the navy are based at Boxel, close to the resort town of Domburg in the Wanica District on the Suriname river. In November 2012 The Ministry of Defense bought three patrol vessels for the Coast Guard. This order was worth 16 million euros. These patrol vessels will be used for fishery protection and to counterattack piracy in Surinamese waters. The first Fast Patrol Boat (P201), a 32 meters long, 6,3 meters wide FPB 98 type, was delivered in June 2013. The first boat arrived in Paramaribo with a container vessel from the port of Saint Nazaire, France. The vessels can reach speeds of 30 knots. Delivery of the remaining two vessels (P101 & P102), FPB 72 types (24 meters long), occurred by the end of July, 2013. The Surinamese Government ordered the three vessels, accelerating planning to set up a coast guard for Suriname that will be deployed to conduct patrol duties and fight maritime crime activities like illegal fishing, drug trafficking, and piracy. The coast guard is a branch of the Ministry of Internal Affairs. Soldiers were transferred from the Navy, to form the initial coast guard staff. The Maritime Authority of Suriname (MAS) is currently training 16 students from the Nature Technical Institute (NaTIn) and Technical Faculty of University of Suriname on how to conduct technical maintenance of the vessels. While the first three boats will barely be sufficient to patrol Suriname's territorial waters and combat maritime crime activities such piracy, rapid reaction is now possible. The unit has its own base on the banks of the Suriname River in Paramaribo, with posts at the border with Guyana (in western District Nickerie) and French Guiana (in eastern District Marowijne). Legislation on which the coast guard will be founded is almost finished. It will soon be tabled in the Council of Ministers and the Council of State, after which it will head for the National Assembly for approval. The new unit is a civil organisation, with authority to enforce the law in Suriname territorial waters. The Surinamese government does not intend to make cuts to the Navy (Marine), once the Coast Guard is fully operational. The Navy will keep operating in the high seas outside the zone.

Суринам қарулы күштерінің қолбасшылары

Қарулы Күштердің штаб-пәтері Парамарибода орналасқан. Суринамның ұлттық армиясының міндеті – Суринамның егемендігі мен аумақтық тұтастығын шетелдік қарулы әскери агрессияға қарсы қорғау. Яғни, тек аумақты ғана емес, сонымен қатар аумақтық суларды және оның үстіндегі әуе кеңістігін қорғау. Қорғаныс министрлігі Саясат орталығынан және Қорғаныс ұйымын құрайтын операциялық бөлімнен (ұлттық армиядан) тұрады. Қорғаныс министрлігінің бөлімдері жоқ. Әр түрлі қызметтер мен бөлімшелер бар. Саясат орталығы қарулы күштерге уақтылы және тиісті күтім жасауға жауапты, осы арқылы олар заңмен жүктелген міндеттерді немесе тапсырмаларды тиімді және нәтижелі түрде орындай алады. Халықаралық ұйымдарға көмек көрсету, егер және тиісті орган осы мақсатта бұйрық берген жағдайда. Мысалы, Біріккен Ұлттар Ұйымының гуманитарлық операциялары үшін. Сондай-ақ Суринамның әлеуметтік-экономикалық дамуына қатысты жобаларды дайындау және іске асыруға көмек көрсету.

Суринамның әртүрлі аудандарында бірнеше әскери нысандар, казармалар және отрядтар бар, оның ішінде Мемре Боекое казармасы (Парамарибо), Теңіз әскері базасы (Ваника ауданы), Әуе күштерінің Лума базасы (Зорг-ен-Хоп, Парамарибо), жаңа сарбаздарды даярлайтын оқу орталығы, атап айтқанда Айоко Казерне және Зандериж отряды, шығыс шекара бекеті, Альбинадағы Аконто Веланти Казерне, Никериядағы батыс шекара бекеті, профессор доктор Али Казерне және Конкордияға дейінгі Кеннеди тас жолындағы 1-ші сержант Мартовиджо Казерне. Сонымен қатар, Суринамның Сипаливини, Сарамакка, Брокопондо және Пара аудандарында әртүрлі отрядтар мен шағын бекеттер орналасқан. Бірақ Афобака тоғаны немесе Битагрондағы Коппенем өзенінің үстіндегі көпір сияқты маңызды объектілерді қорғау да Суринамның Ұлттық армиясының міндетіне жатады.

Суринамдық ішкі соғыс

Суринамның қарулы күштері 1986-1992 жылдар аралығында Ронни Брунсвик басқарған, өздерін "Жангал коммандолары" деп атаған бірнеше жүз еркіндік күрескерлерімен ішкі соғыс жүргізді. Суринамның қарулы күштері сондай-ақ, Алекс Джубитана мен Томас Сабахо басқарған және өздерін "Тукаяна Амазонас" деп атаған қарсылық көрсеткен үндістер тобына қарсы күресті. Бұл үндістер 1986 жылдан 1989 жылға дейін соғысты. Олар жергілікті халықтарға тиесілі жерлерді тартып алуға және әскери режимнің дискриминациясына қарсы шықты.

Рөл

Суринамның аумақтық тұтастығын қорғау. Қажет болған жағдайда, азаматтық билікке заң мен тәртіпті сақтауда көмектесу. Суринамның экономикалық дамуына үлес қосу. Армия 90-шы жылдары Гаитидегі көпұлтты күшке қатысты және 2010 жылы қайта жөнелтілді.

Әскери шендер

Суринамның дәрежелік құрылымы Нидерландыдағыдай.

Комиссиялық офицерлер шендері

Комиссия алған офицерлердің шендік белгілері.

Басқа да шендер

Сержанттар мен қатардағы әскери қызметшілердің тараздық белгілері.

Болашақ

Әскери-әуе күштері үшін Үндістандан үш HAL Chetak тікұшағын және жаңа жағалау күзеті үшін Франциядан үш қарауыл кемесін сатып алу арқасында Суринамның қарулы күштері болашақта өз міндеттерін орындауға жақсырақ дайындалған болады. 2012 жылдың 12 қыркүйегінде Суринамның қорғаныс министрі Ламуре Латур Бразилияның қорғаныс министрімен Суринам әскери күштерінің Бразилиядан екіден төртке дейін Embraer AT 29B Super Tucano жеңіл шабуылдық (COIN) оқу-жаттығу ұшақтарын, 500 тонналық жеңіл қарауыл кемелерін алу және 1983 жылы Бразилиядан жеткізілген бронетранспортты жаңарту мүмкіндігін талқылады.