Кіріспе

Ертедегі Edison Records лейблі дыбысты жазу мен көбейтуді дамытқан алғашқы лейблдердің бірі болды және жазба индустриясының маңызды және табысты компаниясы еді. Алғашқы фонограф цилиндрлері 1888 жылы өндіріле бастады, содан кейін сол жылы Эдисон Edison Phonograph Company компаниясын құрды. Жазылған балауыз цилиндрлері кейіннен Blue Amberol цилиндрлерімен алмастырылды, ал тік кесілген алмаз дискілері 1896 жылдан бастап Эдисонның Ұлттық фонограф компаниясымен өндірілді, 1911 жылы Томас А. Эдисон, Inc. болып қайта ұйымдастырылды. 1910 жылға дейін жазбаларда әртістердің есімдері көрсетілмеген. Компания 1920 жылдары техникалық тұрғыдан да, әртістерінің танымалдылығы тұрғысынан да өзінің бәсекелестерінен қалып қойды және 1929 жылы жазбалар өндірісін тоқтатты.

Коммерциялық жаппай өндірілген жазбалар бұрын

Томас Эдисон 1877 жылы дыбысты жазуға және қайта ойнатуға арналған алғашқы құрылғы – фонографты ойлап тапты. Өнертабысына патент алып, оның танымалдылығы мен мақтаудан пайда көріп, Эдисон мен оның зертханасы электр жарығын коммерциялық тұрғыдан дамытуға көшті және шамамен он жыл бойы фонографты жетілдіруге қатыспады. Эдисонның алғашқы фонографы қалайы фольгаға жазылған, ол көпшілікті қызықтырса да, қарапайым жаңалықтан артық емес еді. Осы алғашқы фонографтар негізінен елді аралап, жалдаған залдарда «білім беру» лекцияларын оқып, немесе құрылғыны көрсету арқылы ақы алып тұратын кәсіпкерлерге сатылды. Қалайы фольгадағы фонографтың нақты қолдануға жарамдылығы болмады және көп ұзамай халықтың қызығушылығы төмендеді.

Коммерциялық жазба индустриясының басталуы

1887 жылы Эдисон фонограф пен фонограф цилиндрін жақсартуға қайта көңіл бөлді. Келесі жылы Эдисон компаниясы Perfected Phonograph-ты таныстырды. Эдисон шамамен ұзын және сыртқы диаметрі шамамен болатын балауыз цилиндрлерін енгізді, бұл өнеркәсіп стандарты болды. Олардың 120 айналымда 3 минутқа дейін ойнату уақыты болды, бірақ ғасыр басында стандартты жылдамдық 144, ал кейін 160 айналымға дейін арттырылды, бұл айқындығы мен дыбыс күшінің артуына, ойнату уақытын шамамен 2 минут 15 секундқа дейін қысқартуға мүмкіндік берді. 1888 жылы жасалған музыка мен сөздің бірнеше тәжірибелік балауыз цилиндрлік жазбалары бүгінге дейін сақталған. Балауызды ойын-сауық цилиндрі 1889 жылы коммерциялық тұсаукесерін өткізді (сол жылғы жақсы сақталған және қолжетімді мысал – Ислер оркестрі орындаған Бесінші полк маршы). Алғашқыда клиенттер – ойын-сауық орындарында, салондарда және басқа да қоғамдық жерлерде монетамен жұмыс істейтін фонографтарды орнататын кәсіпкерлер ғана болды. Сол кезде фонографтың құны орташа жұмысшының бірнеше айлық жалақысына тең болатын. 1895 жылы үйде пайдалануға арналған серіппелі механизммен жұмыс істейтін фонографтар енгізілгеннен кейін, жалпы халыққа сатуға арналған жазбалы ойын-сауық цилиндрлерін өндіру ісі қарқынды дамыды. Бос жазбалар сол кездегі бизнестің маңызды бөлігі болды. Көптеген фонографтарда немесе оларға пайдаланушылар өз жазбаларын жасау үшін қосымша құрылғыларды орнатуға болады. Алғашқыда фонографты «сөйлейтін машина» деп атағандықтан, оны диктантты жазу үшін пайдалану кең таралды. Диктант жазу мен стенографтардың ойнатуы үшін жазуды бастау, тоқтату және кері оратуға көмектесетін қосымшалар енгізілді. Кәсіби фонограф ақырында үйдегі ойын-сауық фонографынан бөлек құрылғыға айналды. Эдисонның кәсіби фонографы «Эдифон» деп аталды; қараңыз: Фонограф цилиндрі және Диктафон. Эдисон сондай-ақ алғашқы афроамерикандық квартетті жаздырған компаниялардың бірі болды: Unique Quartet.

Жаппай өндірілетін баллондар

Эдисон зертханасындағы маңызды технологиялық жетістік – қалыптарда алдын ала жазылған фонограф цилиндрлерін жаппай өндіру әдісін жасау болды. Бұл үшін еңкейген цилиндрлер пайдаланылды және олар қатаю кезінде жиырылатын материалға құйылды. Эдисонның көңілі қалып, бұл процестің коммерциялық әлеуеті бірнеше жыл бойы жүзеге аспады. Эдисонның аймақтық дистрибьюторларының көпшілігі жазбалардың алғашқы шағын нарығын бірнеше ондаған цилиндрді механикалық түрде көшіру арқылы қанағаттандыра алды. Құйылған цилиндрлер 1890-шы жылдардың соңына дейін нарықта маңызды рөл атқармады, себебі құю процесі баяу болды және тек пантографтық шеберлерді жасау үшін қолданылды. Металл цилиндрлерді қолданар алдында Эдисон парафин қағазын қолданған. Жаңа Жерсидегі Эдисоннің жазу студиясында цилиндрлерді жаппай өндіру, жергілікті Эдисон сатушыларының өңірлік нарықтар үшін жазбаларды шағын көлемде өндіру тәжірибесін тоқтатты және АҚШ-тың жазу индустриясын Нью-Йорк қаласы мен Жаңа Жерси аймағында шоғырландыруға көмектесті, бұл аймақ елдің «Tin Pan Alley» музыка индустриясының да орталығы болды. 1902 жылы Эдисонның Ұлттық фонограф компаниясы «Эдисон Gold Moulded Records» жазбаларын ұсынды, бұл жақсартылған, қатты қара балауыздан жасалған цилиндрлік жазбалар, олар тозуға дейін жүздеген рет ойнатуға қабілетті болды. Бұл жаңа жазбалар «Edison Hi Speed Extra Loud Moulded Records» деген жұмыс атауымен шықты, олар әдеттегі 160 айналым/мин жылдамдығымен (шамамен 1898–1902 жж.) немесе (шамамен 1889–1897 жж.) 144 айналым/мин немесе 120 айналым/мин жылдамдығымен ойнатылды. 1898 жылға дейін Эдисонның жылдамдығы 125 айналым/мин болды. 1908 жылы Эдисон «Amberol» деп аталатын цилиндрлердің жаңа желісін ұсынды, олар бірдей өлшемдегі пластинкада 2 минут емес, 4 минут музыка ойнататын болды. Бұл соқпақтарды қысқарту және оларды екі есе жақын арақашықтықпен орналастыру арқылы жүзеге асырылды. Бұл жазбаларды ойнату үшін жаңа аппараттар сатылды, сондай-ақ қолданыстағы Эдисон фонографтарын өзгертуге арналған қосымшалар да болды. 1912 жылдың қараша айында Эдисон зертханаларының өнертапқыштары жасаған целлулоидқа ұқсас, тегіс және қатты пластиктен жасалған «Blue Amberol Records» жазбалары жалпыға ортақ сатылымға түсті. Алғашқы шығарылым – 1501 нөмірі, Американдық стандартты оркестр орындаған Россинидің «Семирамида» операсына арналған увертюрасы. Пластикалық «Blue Amberol Records» жазбалары балауыз цилиндрлерге қарағанда әлдеқайда берік болды. Эдисон зертханасы «Blue Amberol» жазбаларын 3000-нан астам рет ойнатуға болатынын мәлімдеді. Сол жылы «Edison Disc Record» жазбалары да жарық көрді. 1910 жылдан бастап жазбаларға әртістердің есімдері қосыла бастады; бұрын Эдисонның саясаты цилиндрлерін (және 1915 жылға дейін дисктерін) орындаушылардың өзінің есімінен гөрі композиторларды және жазылған шығармаларды тануға негізделген. Томас Эдисон, Inc., Ұлттық фонограф компаниясының мұрагері, 1929 жылдың қарашасында жазба бизнесінен шыққанға дейін цилиндрлерді сатуды жалғастырды. Алайда, 1915 жылдың қаңтарынан бастап бұл жазбалар олардың коммерциялық дискілік жазбаларының көшірмелері болды, олар жылдар бұрын сатып алынған цилиндрлі фонографтарды әлі де пайдаланатын клиенттерге арналған еді. Аллен Кенигсбергтің «Edison Cylinder Records, 1889–1912» кітабында барлық американдық Эдисон балауыз цилиндрлері тізімделген және даталанған (2 және 4 минуттық).

Баллондар жазбаларын өндіруге арналған материалдар мен процесс

1888 жылдан бері айтылып келе жатқан цилиндрлер кейде "сары парафин" цилиндрлері деп аталады, бірақ бұл цилиндрлер парафин емес – ол жұмсақ майлы балауыз, көптеген ойнатуларға шыдамайды. Бұл, мүмкін, Томас Эдисонның химигі Джонас Эйлсворт сынаған түрлердің бірі болуы мүмкін. 1888 жылғы сақталған жазбалардың көпшілігі церезин балауызы, карнауба балауызы, стеарин қышқылы және ара балауызы қоспасынан жасалған. Мұндай пластинканың иісі темекі иісіне ұқсас, ал қалыпталған кезде өте жұмсақ болады. Бір жылдың ішінде жазба едәуір қатаяды. Осы алғашқы цилиндрлерді ойнату үшін B үлгісіндегі репродуктор қолданылуы керек. Кейінгі репродукторлар (мысалы, C) тек қатаң қара "балауыз" жазбаларына арналған. Кейінгі репродукторлар ойықтарды тез тоздырып, дыбыс мәңгілікке жоғалады. 1888 жылдың соңында металл сабындар қолданыла бастады. Алғашында қорғасын стеараты қолданылды, бірақ жаз айларында мұндай жазбалар терлеп, ыдырай бастады. 1889 жылы Эйлсворт алюминий балауызын жасады, оған алюминий ацетаты және стеарин қышқылы қосылды, ал мыс қышқылы ретінде натрий гидроксиді пайдаланылды. Мұндай жазбалардың бұрынғыдан гөрі берік екені анықталды. Алайда, суды қатайтатын зат болмағандықтан және ыстық ауа райынан мұндай жазбалар ыдырады. Мұның себебі стеарин сапасы әртүрлі өндірушілерден әртүрлі болды; Эйлсворт Proctor & Gamble компаниясынан сатып алған стеаринде олеин қышқылының мөлшері тым көп болды. Стеарин қышқылы суды сіңіреді, сондықтан көптеген тәжірибелерден кейін церезиннің тиімді екені анықталды. Балауызды қатайту үшін натрий карбонаты қосылды. Дегенмен, кейбір партияларда проблемалар болды және олар бүркеленді. Бұл проблема балауызда қалған сірке қышқылынан туындады және сірке қышқылын балауыздан қайнату үшін жоғары температура қолданылғанда шешілді. 1889-1894 жылдардағы жазбалар ұзақ пісіру уақытына байланысты қызғылт қоңыр түсті болды. 1896 жылы Эдисон алюминий ацетатының орнына гидратталған алюминийді қолдана бастады. Гидратталған алюминийді (натрий карбонаты, натрий гидроксиді және дистилденген су қоспасында ерітілген алюминий табағы) пайдалану жақсы жазбалар жасауға мүмкіндік берді, ал балауызды аз уақытта жасауға болады. Гидратталған алюминийді пайдалану арқасында жақсырақ бос материалдар, ақаулардың азаюы және өндіріс уақытының қысқаруына қол жеткізілді. Columbia Phonograph Company 1894 жылға дейін Эдисонның бос жазбаларын пайдаланды. 1894 жылдың күзінде North American Phonograph Company таратылды, ал Эдисон 1889-1894 жылдар аралығында 70 000 бос жазба сатып алған Columbia компаниясына бос жазбалар беруді тоқтатты. Columbia үйде цилиндрлерді жасаудың шешімін табуға тырысты, ал Эдисонның балауызын жасау рецепті құпия сақталды. Томас Макдональд шамы қоспаларымен тәжірибе жүргізді, бірақ нәтижелері нашар болды: жаз айларында жазбалар бүркеленді немесе ыдырады, алғашқы Эдисон жазбалары сияқты. Columbia компаниясы жазбаларды жеткізуге немесе келісімшарттары тоқтатылып, жазбалардың жоғалуы үшін сотталатын мерзімі болды. Columbia олардың құпияларын білу үшін Стормс мырза сияқты Эдисонның Phonograph Works зауытының ескі қызметкерлерін жалдады. Алайда, Columbia компаниясында Эдисон қолданған компоненттердің атаулары ингредиенттермен таңбаланбаған, керісінше, осы компоненттердің жеке басын құпия ұстап, санмен (мысалы, 1, 2, 3) көрсетілген. Парафин, церезин және озокерит бір-біріне ұқсас көрінеді, сондықтан балауыз араластырушыға суды қатайтатын затты анықтау одан да қиын болды. Балауыз араластырушыларға әр компоненттің қанша мөлшерін қосу керектігі және оны қалай өңдеу керектігі туралы нұсқаулар берілді, бірақ ингредиенттердің нақты не екені туралы ешқандай түсінік жоқ. Columbia компаниясына цилиндрлер формуласын жасау үшін бір жылдан астам уақыт қажет болды. Columbia "Soap Makers' Journal" журналында металл сабындармен жұмыс істейтін тәжірибелі маманды іздейтін жарнама жариялады. Адольф Мелцер, Индиана штатының Эвансвилл қаласынан келген сабын өндіруші, бұл жұмысқа орналасты. Мелцер Эдисонның формуласына ұқсас формула жасады, бірақ оның құрамында кокос майынан алынған косинин қышқылы пайдаланылды. 1901 жылы Томас Эдисон және Джонас Эйлсворт (Эдисонның химигі), Эдисон рекордтарының жазба менеджері Уолтер Миллердің қатысуымен "Алтын қалыптау" (алғашқыда "Қою" деп жазылатын) процесі коммерциялық қолдануға жетілді. Бұл ақпарат Уолтер Миллер, Джонас Эйлсворт, Томас Эдисон, Адольф Мелцер және Чарльз Вурс берген мәліметтерге негізделген. Алғашында цилиндр жазбаларын жаппай өндіруге арналған әдіс болған жоқ. Көшірмелерді суретшінің қайта-қайта ойнауы арқылы немесе екі машинаны резеңке түтіктермен қосу арқылы жасауға болады (біреуі мастер-цилиндрмен, екіншісі бос цилиндрмен), немесе дыбысты механикалық түрде көшіруге болады. 1890 жылдардың соңына қарай жақсартылған механикалық көшіргіш, пантограф жасалды, ол механикалық байланыс қолданды. Бір мандал ойнату стилусіне, екіншісі жазуға арналған, ал стилустер арасындағы тартымды күшті реттеу үшін салмақтар мен серіппелер пайдаланылды. Эдисон тобы 1888 жылдан бастап вакууммен жалатылған алтын мастерлермен тәжірибе жасады, сонымен қатар кейбір қоңыр балауыз жазбалары қалыпталғаны туралы хабарлар бар, бірақ бұл дәлелденбеген. Эдисон жазбасы "Fisher Maiden" осы процеске тәжірибе жасалған алғашқы жазбалардың бірі болды. 1888 жылғы тәжірибелер сәтсіз аяқталды, себебі цилиндрлердің ойықтары тікбұрышты болды, ал дыбыс толқындары тісті пішіндес және терең болды. Жазбалар сырылдап шықты және көп уақыт кетті. "Алтын қалыптау" процесі балауыз мастерді вакуумдік камераға салуды қамтыды. Мастер жазба айналмалы мандалға орнатылды, сорғы шынық қоңыр қамыттан ауаны шығарып тастады, ал екі алтын жапырақ индукциялық катушкаға бекітілді. Электр тогы қолданылды, магнит сыртқы жағынан айналдырылды, мандалды айналдырып, алтынды буландырып, мастерге өте жұқа қабат түсірді. Бұл мастер металлдан арқау үшін плазмалық резервуардағы моторға орнатылды және мыс қолданылды. Мастер жазба ерітілді, содан кейін қалыптан шығарылды, нәтижесінде металлдағы ойықтардың кері бейнесі пайда болды. Мастер цилиндр ойықтардың ұзақтығы әр процесте қысқарғандықтан кеңірек болуы керек болды. Мастер қалып "аналар" жасау үшін пайдаланылды, содан кейін олар жұмыс істейтін қалыптар жасау үшін өңделді. "Алтын қалыптау" процесінде 1896 жылдан кейінгі Эдисонның қоңыр балауызы сияқты алюминий негізіндегі балауыз қолданылды. Алайда, карнауба балауызы, сондай-ақ қарағай шайыры және қара күйесі қосылды, нәтижесінде жылтыр, берік қара жазба пайда болды. Орталық жеріне мандалдар орнатылған қалыптар балқытылған балауызға батырылды. Олар ыстық күйінде алынып, кесілді, содан кейін үстелге қойылып, біртегіс суға салынды. Су жазбалардың диаметрін қысқартып, оларды алуға мүмкіндік берді. Жазбалар кесілді, кептірілді және тазартылды, содан кейін 2 сағатқа жылы мандалдарға қойылды, онда олар біртегіс қысқарды. Осы формула Джонас Эйлсворт жасады. 1908 жылы Эдисон 4 минуттан сәл астам ойнату уақыты бар Amberol Records жазбаларын ұсынды. Аяқталған жазбаны жасау процесі "Алтын қалыптау" жазбаларына ұқсас болды, бірақ оған ауыр балауыз қоспасы қолданылды. 1912 жылы балауыздың орнына целлюлоид қолданылды, сондай-ақ бояуы көк болғандықтан атауы Blue Amberol деп өзгертілді. Бұрынғы процестен ерекшелігі – буымен қыздырылатын қалыпта орталық бөлігінде ауа қапшығы болды. Целлюлоид түтігі қалыпқа салынып, қақпақ жабылды. Резеңке қапшық целлюлоидты қыздырылған қалыптың жанына кеңейтіп, целлюлоидтағы оң бейнені басып шығарды. Содан кейін қапшық қысылып, целлюлоид басылымын алу үшін салқын ауа қолданылды. Басылған түтік пластырлы толтырғышқа салынды. Пластыр қатайғаннан кейін цилиндрлер пеште пісірілді, содан кейін пышақтармен пластырдың ішкі жағында қабырғалар жасалды. Жазбалар тазартылды және қаптамаға салынды.

Эдисон дискілері

1912 жылдың қазанында Эдисонның алмаз дискісі таныстырылды. Эдисон зертханасы 3 жыл бойы дискілік жазбалармен тәжірибе жүргізді, себебі көпшілік цилиндрлерге қарағанда оларды артық көреді. Эдисон дискілері дыбысты 150 айналым (GPI) жылдамдығымен тік жазды, ал әдеттегі бүйірлік кесілген саңылау 100 айналым шамасында болды, бұл Эдисон дискілеріне бүйірлік дискілерге қарағанда ұзақ ойнату уақытын (5 минутқа дейін) берді және оларды толыққанды пайдалану үшін тек Edison Diamond Disc Phonographs-те ойнатуға болатын. Бұл үйлесімділік сол кездегі кез келген үй жазбаларын ойнату жүйесінен асып түсетін аудио сапаны қамтамасыз етті. Дегенмен, Эдисон дискілері мен фонографтары бәсекелестерінен қымбат болды. Бұл, сондай-ақ Эдисон жүйесінің басқа дискілермен және аппараттармен үйлесімсіздігі, Эдисонның нарықтағы үлесіне кері әсер етті. Соған қарамастан, Эдисон дискілері біраз уақытқа дейін Victor және Columbia Records-тан кейін АҚШ-та үшінші ең көп сатылатын бренд болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Эдисон дискілерінде қолданылатын әртүрлі материалдар жетіспеді, соғыс кезінде шығарылған көптеген дискілер асығыс және нашар сапалы материалдардан жасалды, әсіресе еуропалық химиялық өнімдер тоқтатылған кезде қолданылатын өңделген фенолді лак. Бұл тіпті жаңа жазбаларда да беттік шуға себеп болды, ал Эдисонның нарықтағы үлесі азайды. Соғысқа дейін Edison Records көрнекті әншілер мен водевиль орындаушыларын жалдап, маркетингтік кампания ұйымдастырды, олар "Зертханалық үлгі" Edison Diamond Disc Phonographs-те ойнатылатын өз орындауларымен қатар және кезектесіп өнер көрсетті. Көрермендерге дыбыстың тірі орындалған немесе жазылған екенін анықтауға ұсынылды, көбінесе жарықтар қайта қосылғанда сахнада тек Эдисон фонографы ғана көрінетін, көрермендер таңғалып қалатын. Эдисон компаниясы шығарған "Композиторлар мен суретшілер" атты кітапта айтылғандай, алғашқы осындай салыстыру сынағы немесе Эдисонның копирайтерлері айтқандай "тон сынағы" 1916 жылдың 28 сәуірінде Карнеги залында Метрополитен операсының солисі Мари Раппольдтың тікелей орындауымен өтті. Соғыстан кейін ингредиенттердің сапасы жақсарғандықтан дискілердің сапасы да айтарлықтай жақсарды, соғыстан кейінгі қысқа мерзімді өркендеу кезеңінде Эдисон өнеркәсіптегі беделін қайта алды. Эдисон дискілерінің сатылымы 1920 жылы ең жоғары деңгейге жетті, бірақ одан кейін бірте-бірте төмендеді. 1926 жылы Эдисон дискілеріне қызығушылықты қайта жандандыруға жасалған әрекет 450 айналым (GPI) ұзақ ойналатын дискіні акустикалық түрде жазу болды, ол 80 айналымда айналып, әр дискіге 24 минут, ал екінші дискіге 40 минут берді, бірақ бұрыштары сынған және жалпы көлемі төмен болғандықтан (көбінесе жай дискілердің 40% ғана) дискі сәтсіз аяқталды. 1927 жылдың тамызында дискілер электрлік түрде жазыла бастады, бұл Эдисонды электрлік жазуды қабылдаған соңғы ірі лейблге айналдырды (Victor, Columbia және Brunswick акустикалық жазудан ауысқаннан кейін екі жылдан астам уақыт өткен соң). Сонымен қатар, Эдисон өзінің каталогын жаңартуға тырысты, B. A. Рольф және Гарри Резер (оның "Six Jumping Jacks" тобы Эдисонда "Earl Oliver's Jazz Babies" ретінде пайда болды), негізін қалаушы Эдвин Франко Голдман басқарған Голдман тобы, джаз орындаушылары Ева Тейлор және Кларенс Уильямс, сондай-ақ радио тұлғалары Воун Де Лит және "The Radio Franks" (Фрэнк Бессингер және Фрэнк Райт) сияқты танымал би тобындарын жазды. 1920 жылдардың соңында Эдисонның суретшілері болған классикалық орындаушылар арасында пианиношылар Э. Роберт Шмиц және Мориз Розентал, скрипкашылар Аркади Биркенхольц және Эрна Рубинштейн, Рот квартеті, тенорлар Хосе Мохика және Джованни Мартинелли, сондай-ақ баритон Марио Базиола бар. Эдисон зауытында және Нью-Йорк студиясында осы күш-жігер мен үнемі тәжірибелер жүргізілгеніне қарамастан (оның ішінде 1929 жылдың басында 79-шы Пятая авенюден 261-ші Пятая авенюдегі заманауи ғимаратқа көшу), рекордтық сату және мораль төмендеуді жалғастырды. Шын мәнінде, Эдисонның атқарушы қызметкері кейіннен Эдисон дискілері басынан бастап ақша жоғалтты деп мәлімдеді. 1928 жылы Эдисон компаниясы "Игл Кот" жазбаларын жасау жоспарларын бастады, бұл олар сол кездегі барлық басқа компаниялар сатқан "78-тер" сияқты стандартты бүйірлік кесу дискілерін білдірді. 1929 жылдың қаңтарына дейін бірнеше жүзден астам жақты кесу шеберлері мен штамптары жасалса да, алғашқы "Игл Кот" дискілері тамыз айына дейін шығарылмады, ал жаңа атаулар аптасына бірнешеуден шығарылды, одан кейін компания жазба сатуын тоқтатты, сондықтан барлығы 100-ге жуық атау коммерциялық түрде пайда болды. Дыбыстың сапасы сол кездегі басқа жазба компанияларының ең жақсы үлгілерімен салыстыруға болатын, бірақ олар нашар сатылды, себебі Эдисонның нарықтағы үлесі төмендегендіктен ол енді жетекші компаниялардың бірі емес еді, сондай-ақ Эдисонның Victor, Columbia және Brunswick сияқты көшбасшылармен салыстырғанда дистрибьюторлары аз болды, сонымен қатар олардың қысқа ғасырлық өмірі нарықта орнығуға мүмкіндік бермеді. Эдисон Records 1929 жылдың қазанында жабылғаннан кейін көптеген қызметкерлер радио өндірісіне ауыстырылды. Эдисонның қалған балауыз шеберлері мен мыңдаған металл шеберлік қалыптары, соның ішінде Diamond Discs коммерциялық түрде таныстырылғанға дейін бірнеше жыл бұрын жасалған шығарылмаған тәжірибелік жазбалар (көптегені ешқашан шығарылмаған форматта) Генри Форд сатып алды және Генри Форд мұражайының коллекциясына қосылды. Мұражай жақында оларды мұражайдан алып, Нью-Джерсидегі Эдисон тарихи орнына (Ұлттық саябақ қызметі) жіберді. Эдисон каталогының бір бөлігі қоғамдық доменде және АҚШ кітапханасының веб-сайтынан жүктеуге қол жетімді.