Портленд тасы – Англиядағы Доrset аралында өндірілетін әсем әккіш тас. Лондон, Нью-Йорк сияқты қалалардағы ғимараттарда қолданылады. Геологиялық құрамы, пайда болуы жайлы ақпарат.
Limestone quarried on the Isle of Portland, Dorset, England
Портленд тасы – әктас геологиялық құрылым (ресми атауы – Портленд тас формациясы). Карьерлер ақ және сұр әктас қабаттарынан, шарт тас қабаттарымен бөлініп кесілген. Ол Британ аралдарының барлық аймақтарында, әсіресе Лондон қаласындағы Санкт-Пол соборы мен Бэкингем сарайы сияқты маңызды мемлекеттік ғимараттардың құрылысында кеңінен қолданылған. Портленд тасы көптеген елдерге экспортталады, мысалы, Нью-Йорктегі Біріккен Ұлттар Ұйымының штаб-пәтерінде де пайдаланылған.
Portland stone is a limestone geological formation (formally named the Portland Stone Formation The quarries are cut in beds of white grey limestone separated by chert beds. It has been used extensively as a building stone throughout the British Isles, notably in major public buildings in London such as St Paul's Cathedral and Buckingham Palace. Portland stone is also exported to many countries, being used for example at the United Nations headquarters in New York City.
Геология
Портленд тасы теңіз ортасында, жағалауға жақын, жылы, субтропикалық теңіздің түбінде қалыптасқан (мұны дәлелдейтін қалдықтанған ағаш фрагменттері жиі кездеседі). Күн сәулесі теңіз суын қыздырғанда, оның еріген газдарды ұстап тұру қабілеті төмендейді; соның салдарынан еріген көмірқышқыл газы (CO2) атмосфераға газ күйінде шығарылады. Судағы кальций және бикарбонат иондары бірігіп, кальций карбонаты (CaCO3) тұнбасын құрайды. Қатты сулы аймақтарда қазандықта әк пайда болу процесі осыған ұқсас. Кальций карбонаты – көптеген әктастардың негізгі құрауышы. Миллиардтаған ұсақ кристалдар жиналып, теңіз түбін жабатын әктас сазын (микрит) құрайды. Құмның ұсақ бөлшектері немесе қабық сынықтары сияқты органикалық қалдықтар ядро ретінде қызмет етті, олар сазды микритте домалағанда кальцит қабаттарымен қапталды. Портленд тасының минералдық қаттылығы Мосс шкаласы бойынша 3,5-ке тең. Кальцит бірте-бірте (аккреция арқылы) қабық сынықтарының айналасында концентрлі қабаттар түзеп, кішкентай шарлар (0,5 мм-ден кішкентай) құрады. Бұл процесс қарды домалатып ұлғайтқандағы қар шарының өсуіне ұқсас. Уақыт өте келе, "ооидтар" немесе "оолиттер" (грек тілінен аударғанда "жұмыртқа тәрізді" немесе "жұмыртқа тас") деп аталатын осы шарлардың сансыз миллиардтары, Портленд тасы деп аталатын оолитті әктас құралу үшін кальцитпен ішінара бірікті (литфикацияланды). Портленд тасындағы цементтеу дәрежесі тастың ауа райына төтеп беруі үшін жеткілікті, бірақ оны тас қалаушылар оңай өңдей алатындай тым мықты емес. Осы себепті Портленд тасы ескерткіштер мен архитектуралық құрылыстар үшін бағалы. Джефф Таунсон Портленд тасы туралы үш жылдық докторлық зерттеу жүргізіп, жарма рифтері мен Дорсет аймағындағы шөгінділердің ең алғашқы сипаттамасын жасады. Саутгемптон университетінің Мұхит және Жер ғылымдары мектебінің Иан Уэст Albion Stone plc компаниясы Портленд қабаттарын қазбалау алдында Withies Croft Quarry-де толық геологиялық зерттеу жүргізді. Өндіріс 17 ғасырдың басында басталды, осы кезде Портленд тасы Иниго Джонстың банкет үйі үшін Лондонға жөнелтілді. Реннің жаңа Сент-Пол соборы үшін Портленд тасын таңдауы карьерлерге үлкен көтеріліс сыйлады және Портлендті Лондонның басты құрылыс тасы ретінде бекітті. 1865 жылдан бастап арал теміржол арқылы елдің қалған бөліктерімен байланысты. Albion Stone PLC 1984 жылдан бері Портленд тасын қазба және өндірумен айналысады. Portland Stone Firms Ltd 1994 жылдан бері Портленд тасын өндіруде.
Portland stone formed in a marine environment, on the floor of a shallow, warm, sub tropical sea probably near land (as evidenced by fossilized driftwood, which is not uncommon). When seawater is warmed by the sun, its capacity to hold dissolved gas is reduced; consequently, dissolved carbon dioxide (CO2) is released into the atmosphere as a gas. Calcium and bicarbonate ions within the water are then able to combine, to form calcium carbonate (CaCO3) as a precipitate. The process of limescale build up in a kettle in hard water areas is similar. Calcium carbonate is the principal constituent of most limestones. Billions of minute crystals of precipitated calcium carbonate (called calcite) accumulated forming lime mud (called micrite) which covered the sea floor. Small particles of sand or organic detritus, such as shell fragments, formed a nucleus, which became coated with layers of calcite as they were rolled around in the muddy micrite. Portland stone measures 3.5 on the Mohs scale of mineral hardness. The calcite gradually accumulated (by accretion) around the fragments of shell in concentric layers, forming small balls (of less than 0.5 mm diameter). This process is similar to the way in which a snowball grows in size as it is rolled around in the snow. Over time, countless billions of these balls, known as "ooids" or "ooliths" (from the Greek for "egg shaped" or "egg stone"), became partially cemented together (or lithified) by more calcite, to form the oolitic limestone that is called Portland stone. The degree of cementation in Portland stone is such that the stone is sufficiently well cemented to allow it to resist weathering, but not so well cemented that it cannot be readily worked (cut and carved) by masons. This is one of the reasons why Portland stone is so favoured as a monumental and architectural stone. Geoff Townson conducted three years doctoral research on the Portlandian, being the first to describe the patch reef facies and Dorset wide sedimentation details. Ian West of the School of Ocean and Earth Sciences at Southampton University completed a detailed geological survey of Withies Croft Quarry before the Portland Beds were quarried by Albion Stone plc. Extraction as an industry began in the early 17th century, with shipments to London for Inigo Jones' Banqueting House. Wren's choice of Portland for the new St Paul's Cathedral was a great boost for the quarries and established Portland as London's choice of building stone. The island was connected by railway to the rest of the country from 1865. Albion Stone PLC has been quarrying and mining Portland stone since 1984. Portland Stone Firms Ltd have been quarrying Portland stone since 1994.
Кен қазбалары мен кен орындары
Иордан аралының ортасындағы Инмостай карьерінің бір бөлігі болып табылады, оған Фэнси Бич та кіреді. Бұл карьер 19 ғасырдың соңынан бері игеріліп келеді. Albion Stone оңтүстік бөлігін The Crown Estate-тен жалдап алды және 2006 жылы учаскенің солтүстік бөлігін сатып алды. Оңтүстік қорлардың көп бөлігі жергілікті крикет клубының жерінде орналасқан. Жер бетіндегі нысандарға зиян келтірмеу үшін компания тас қазудың орнына кен өндіру әдістерін қолдануға рұқсат алып, оны жүзеге асырды. Солтүстіктегі қорлар блоктарды пішімдеу үшін алмаз дискілі кесу машиналары, гидро қаптар және сым аралары арқылы қазылады. Бұл процесс негізгі өндіріс әдісі ретінде шаңды және шулы жарылыстарды болдырмай, айналағы ортаны қорғайды, ол Ерекше ғылыми маңызы бар аумақ (SSSI) деп белгіленген. Albion Stone PLC қазір өзінің барлық тасын кен өндіру арқылы өңдейді, бұл ортаға және жергілікті тұрғындарға тигізетін әсерді едәуір төмендетеді. Иордан кеніші қазір Портлендтегі ең ірі кеніш болып табылады. Боуэрс карьеры 18 ғасырдың соңынан бері жұмыс істеп келеді. Ол 1979 жылдан бері The Crown Estate-тен жалға алынған, ал 2002 жылы Albion Stone PLC компаниясының алғашқы Портленд тас кенішінің орны болды. Бұл учаскеден тас өндіру қазір толығымен жер астында жүргізіледі, ал түпкілікті Боуэрс кеніші карьердің оңтүстік жағында, ал биік қабырғалы өндіріс шығыс және оңтүстік-шығыс шекараларында орналасқан. Биік қабырғалы өндіріс – бұл карьердің соңғы беттері мен учаскенің нақты шекарасы арасында орналасқан, әйтпесе пайдасыз болар тасты өндіретін шағын кеніштердің тізбегі. Stonehills Mine – Портлендтегі толығымен жаңа кеніш (бар карьердің кеңейтілген бөлігі емес). Albion Stone Plc осы кенішті ашу процесін 2015 жылы бастады және қорлар 50 жылға (2066 жылға) дейін жеткілікті деп есептеледі. Independent Quarry және Admiralty Quarry екеуі де The Crown Estate компаниясына тиесілі және 1982 жылдан бері жалға алынған. Негізгі жұмыс істемейтін карьер – Тют карьеры, онда жыл сайын семинарлар өтеді. Тут карьеры Портленд тас фирмасы лимитті Портленд мүсіндер және карьерлер қорына сыйға берді.
Jordans is part of the Inmosthay Quarry in the centre of the island, which also includes Fancy Beach. The quarry has been worked since the late 19th century. Albion Stone leases the southern section from The Crown Estate and purchased the northern part of the site in 2006. The majority of the southern reserves lie under the grounds of the local cricket club. To avoid disturbing the site at surface level, the company has applied and received permission to extract the stone using mining rather than quarrying techniques. The reserves to the north will be quarried using the diamond bladed cutting machines, hydro bags and wire saws to shape the blocks. This process avoids the use of dusty and noisy blasting as the primary extraction method, thereby protecting the surrounding environment, which has been designated as a Site of Special Scientific Interest (SSSI). Albion Stone PLC now extract all their stone through mining which dramatically reduces the impact on the environment and local residents. Jordan's Mine is currently the biggest mine on Portland. Bowers Quarry has been operational since the late 18th century. It has been leased from The Crown Estate since 1979, and in 2002 it became the site of the first Portland stone mine by Albion Stone PLC. Extraction from this site is now completely underground, with the original Bowers Mine in the extreme southern end of the quarry and the High Wall Extraction on the eastern and south east boundaries. High Wall Extraction is a series of small mines that extract otherwise wasted stone that sits between the final faces of the quarry and the actual boundary of the site. Stonehills Mine is the first completely new mine on Portland (not a mine as an extension from an existing quarry). Albion Stone Plc began the process to open this mine in 2015 and reserves are estimated to last for 50 years (2066). Independent Quarry and Admiralty Quarry are both owned by The Crown Estate and have been leased since 1982. The main non working quarry remains Tout Quarry in which the trust is based, where a workshop is held every year. Tout Quarry has been donated to the Portland Sculpture and Quarry Trust by Portland Stone Firms Limited.
Кен қазу әдістері
Дәстүрлі түрде әрбір тастың астында көлденеңнен диаметрі кішкентай (35 мм) тесіктер бұрғыланып, олардың ішіне салыстырмалы түрде жарылысқа төзімді болғандықтан таңдалған, аздаған ұнтақ салынатын. Оқ атқанда, ұнтақ "қозғалыс" тудырып, тасты табиғи жатығынан жұмсақ, мүмкіндігінше зақымсыз шығаратын. Тас, тығындар мен қауырсындар арқылы кесілетін, онда кесілетін сызық бойында қысқа, кішкентай диаметрлі (әдетте 30 мм) тесіктер бұрғыланатын. Әрбір тесікке бір тығын және екі қауырсын салынып, тығынға кезекпен балғамен соғылып, тас өте жоғары созылу кернеуіне дейін жеткізілетін. Көптеген тастар қысымға қарағанда созылуға бірнеше есе әлсіз болады, сондықтан тығындар мен қауырсындар осы қасиетті пайдаланады. Тастың жатық жазықтықтарға (тазылма деп аталады) перпендикуляр (кесу деп аталады) жазықтықтарға қарағанда оңайрақ бөлінетінін де атап өткен жөн. 1999 жылы Albion Stone компаниясы Италиядан тас кесу жабдықтарын импорттап, бастапқыда Тоскана мәрмәр кеніштерінде қолданылған, Портленд тасын өндіруге енгізді. Бұл жаңа технология жарылыс қажеттілігін жойды, кеніштердің экологиялық көрсеткіштерін жақсартты және тас өндіру кезінде соққыдан болатын кез келген зақымдану мүмкіндігін болдырмады. Кесулердің орналасуы мен бағытын анықтауда жергілікті жарылымдардың ерекшеліктері толық ескеріледі. Кеніш бетін кескеннен кейін тас гидравликалық түрде ақырын жылдырылады. Бұл "гидросақтар" арқылы жасалады, олар жұқа, жалпақ, болаттан жасалған қаптар немесе контейнерлер, олар орташа қысыммен сумен толтырылғанда тасты оңай алып тастау үшін үлкен дөңгелекті жүк көтергіштерді пайдалануға жеткілікті күш тудырады. Пневматикалық бұрғылармен тасты бөлу – қиын жұмыс, сондықтан кеніштерге сым аралары енгізілді, олар тығынмен және қауырсынмен кесудің көп бөлігін алмастырды.
Traditionally small diameter holes (35 mm) were drilled horizontally under each rock and charged with a small quantity of gunpowder, chosen because of its relative non shattering properties. When fired the gunpowder produced a "heave" which dislodged the rock from its natural bed, hopefully undamaged. Stone was cut using plugs and feathers, where a series of short, small diameter (typically 30 mm) holes are drilled in a line where a cut is to be made. One plug and two feathers were inserted into each hole and each plug is hit in turn with a sledgehammer until the stone yields to the extreme tensile stresses produced. Most stone is many times weaker in tension than in compression, plugs and feathers utilize this fact. It is also worth noting that stone tends to split much more easily parallel to bedding planes (called graining) than perpendicular to them (called cutting). In 1999, Italian stone cutting equipment, originally designed for use in Tuscany's marble quarries was imported by Albion Stone and applied to the extraction of Portland stone. This new technology eliminated the need for blasting, significantly improved the quarries' environmental performance and removed the potential for any possible damage to the stone being quarried through shock. Full account of the local jointing pattern is made when deciding the position and orientation of cuts. Once the quarry faces have been cut, the stone is gently displaced hydraulically. This is done using "hydro bags", which are thin, flat, steel bags or envelopes that when inflated with water under moderate pressure, are capable of producing the forces necessary to loosen the stone to the point where it can be easily removed using large wheeled loaders. Splitting stone, using pneumatic drills is arduous work and so wire saws have been introduced into the quarries, replacing much of the plug and feather cutting.
Тау-кен өндірісі
Портлендтегі кен өндіру бөлме және тірек әдісімен жүзеге асырылады. Кен орны машинаға орнатылған абразивті тізбекті кескішпен тас өндіру арқылы кеңейтіледі. Тастың жоғарғы, төменгі, бүйірлік және орталық бөліктеріне ойыстар жасалады. Орталық ойысқа жалпақ болатты жастық салынып, сумен баяу ісіріледі. Тастар арт жағынан ақырын бөлініп, пайда болған блоктарға ешқандай күш түсірілмейді. Бұл өндіру әдісі жарылысқа қарағанда едәуір қымбат, бірақ өнімділігі жоғары, соның арқасында болашақ ұрпақ үшін құнды қорлар сақталады. Бұл әдіс қоршаған ортаға елеулі пайда әкеледі, себебі кен өндіру жануарлар дүниесі мен жергілікті қауымдастыққа тигізетін әсерді азайтады, шу мен шаң деңгейін төмендетеді.
Mining in Portland is done by using a room and pillar method. The mine is advanced by extracting the stone using an abrasive tool chain cutter mounted on a machine. Slots are cut into the top, bottom, sides and middle of the stone. A flat steel pillow is inserted into the middle cut and slowly inflated with water. The stones are gently broken off at the back without placing any stress on the resulting blocks. This method of extraction is significantly more expensive than blasting, but results in a higher yield thereby saving valuable reserves for future generations. The environmental benefits are substantial as mining significantly reduces the impact on wildlife and the local community with reduced noise and dust.
Портленд тас ғимараттары
Портлендтің ақ тасы Рим дәуірінен бері құрылыс материалы ретінде қолданылып келгені сөзсіз. Жылдар бойы жер қойнауынан табылған көптеген рим саркофагтары (бір-бір үлкен портленд тас блоктарынан қаланған тас сандықтар мен сәйкес қақпақтары) оларды жасаған шеберлердің дағдысын көрсетеді. Портленд тасынан салынған ең көне ғимарат – Портлендтегі Чирч Опе Ковтағы Руфус қамалы. Алғашқы құрылымы шамамен 1080 жылы салынған, 1259 жылы қайта салынған, ал 1450 жылы тағы да қайта салынған, қазіргі қабырғалардың болу мерзімі осы шамамен саналады. Портленд тас карьерлері аралдың солтүстік-шығыс жағалауында, Руфус қамалына жақын орналасқан. Үлкен жер көшкіндері тасқа оңай қол жеткізуге мүмкіндік берді, ал теңізге жақындығы карьерден алынған тас блоктарын баржамен салыстырмалы түрде үлкен қашықтыққа тасымалдауға қолайлы жағдай жасады. Портленд тасы 1347 жылы Вестминстер сарайын, 1349 жылы Лондон мұнарасын және 1350 жылы Лондонның алғашқы тас көпірін салу үшін пайдаланылды. Эксетер соборы мен Крайстчерч аббаттығы да 14 ғасырда Портленд тасынан салынған. Оның тамаша қасиеттері сәулетшілер мен шеберлер арасында оның танымалдылығын қамтамасыз етті. Букингем сарайының шығыс жағы, король Чарльз III-нің Лондондағы ресми резиденциясы, балконымен қоса, 1854 және 1913 жылдары Портленд тасымен жабылды. Виктория ескерткіші (1911 жылы ашылған) да осы тастан жасалған. Иниго Джонс (1573–1652) 1620 жылы Уайтхоллдағы банкет залын салу үшін Портленд тасын қолданды. Сэр Кристофер Рен 1666 жылы Лондонның Ұлы өртінен кейін Сент-Пол соборын және көптеген кіші шіркеулерді қайта салуға шамамен бір миллион куб фунт тас жұмсады. Рен қолданған барлық тас Портлендтен теңіз арқылы Лондон орталығына, содан кейін Темзаға дейін желкенді баржамен тасымалданды. Портленд тасын кеңінен қолдану оны Лондонның «жергілікті тасы» және ең жақсы көретін британдық құрылыс тастарының бірі ретінде бекітті. Портленд тасынан салынған Лондонның басқа да танымал ғимараттары: Британ мұражайы (1753), 2017 жылы Стирлинг сыйлығына іліккен Портленд Роучтағы жаңа WCEC кеңейтімі, Сомерсет үйі (1792), Бас пошта кеңсесі (1829), Англия банкі, Мэншн Хаус және Ұлттық галерея. Тауэр көпірінің бір бөлігі Портленд тасымен (Корнуолл гранитімен бірге) қапталған. Портленд тасы 1923 жылы Лордс Крикет стадионындағы Грейс Гейтс тірегін салу үшін пайдаланылды. Соңғы кезде Портленд тасы Челси казармасының, UCL Университет колледжінің Уилкинс террасасының, Сент-Джеймс-Маркет Хеймаркет, Лондон және Грин-Парк метро станциясын салуда қолданылды. Портленд тасы Манчестерде кең таралған, бірақ тарихи тұрғыдан беріктігімен ерекшеленетін Burmantofts және құмтас сияқты материалдар өнеркәсіптік ортаның қиын жағдайларына төтеп беру үшін қолданылған. Портленд тасы Манчестерде көбінесе 1930 жылдары қолданылды. Портленд тас сыртындағы Манчестер ғимараттарына 100 Кинг-стрит (1935), Аркрайт Хаус (1937), Сент-Джеймс ғимараттары (1912), Манчестер орталық кітапханасы (1934), Кендал Милн (1939) және Санлайт Хаус (1932) кіреді. Ливерпульдің үш грациясының екеуі, Кунард ғимараты мен Ливерпуль порты ғимараты, темірбетон қаңқаларын қоршап тұрған Портленд тасымен қапталған. 1929 жылы аяқталған Ноттингем кеңес үйі де Портленд тасынан салынған, Кардиффтің азаматтық орталығындағы қоғамдық ғимараттар да солай. Архитектор Чарльз Холден 1920-1930 жылдары өзінің ірі тапсырыстарында, соның ішінде Сенат үйі мен 55 Бродвейде, Лондон метросының үйінде осы тасты кеңінен қолданды. Кеппел көшесінде орналасқан Лондон гигиена және тропикалық медицина мектебінің 1929 жылы салынған болаттан жасалған ғимараты (Ұлыбританиядағы алғашқылардың бірі) классикалық дизайнын аяқтау үшін Портленд тас қасбетімен жабдықталған. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін (1939–1945), Плимут, Бристоль, Ковентри және Лондон сияқты көптеген ағылшын қалаларының бомбаланған орталықтары Портленд тасының кең қасбеттерін пайдалана отырып қайта құрылды. Лидс университетіндегі Паркинсон ғимаратын қоршап тұрған көптеген ғимараттар Портленд тасымен қапталған, соның ішінде Майкл Садлер ғимараты, Химия және Инженерлік ғимараттар және жаңа Лейдлоу кітапханасы. Оксфорд әдетте ғимараттарында оолиттік әк тасын қолданады, ал Эшмолеан мұражайы көп мөлшерде Портленд тасын пайдалана отырып жаңартылды. Портленд тасы бүкіл әлемде де қолданылды. Мысал ретінде Нью-Йорктегі БҰҰ ғимараты, Бельгиядағы Казино Курсаал және Окленд соғыс ескерткіш мұражайы. 18-19 ғасырларда сақталған маңызды азаматтық және әкімшілік ғимараттардың көпшілігі, сол кезде «Империяның екінші қаласы» деп аталған Дублин, Ирландия, Портленд тасынан салынған, соның ішінде қалалық әкімшілік (1779), Парламент үйі (1767), Кеден үйі (1791), Ұлттық галерея (1864) және Бас пошта кеңсесі (1818). Жақындағы жобалардың бірі – Лондонның BBC Broadcasting House, ол 2006 жылғы Natural Stone Awards жүлдесінде «Жаңа құрылыс (Мүкәммал емес тас)» сыйлығын жеңіп алды. Портленд тасы Халықаралық геологиялық ғылымдар одағымен Global Heritage Stone Resource ретінде тағайындалды.
Portland's freestone has almost certainly been used as a building material since Roman times. The many well crafted Roman sarcophagi (stone coffins and matching lids, hewn from single large blocks of Portland stone) that have been unearthed locally over the years, testify to the skill of their makers. The earliest known building to be constructed using Portland stone is Rufus Castle at Church Ope Cove, Portland. The original structure was probably built around 1080, rebuilt around 1259 and rebuilt yet again around 1450, which is the likely date of the walls seen today. The first known Portland stone quarries were situated on the northeastern coast of the Isle, close to Rufus Castle, where huge landslips made the stone more easily accessible, and the proximity of the sea allowed the quarried stone blocks to be moved over relatively large distances by barge. Portland stone was used to build the Palace of Westminster in 1347, the Tower of London in 1349 and the first stone London Bridge in 1350. Exeter Cathedral and Christchurch Priory, also constructed during the 14th Century, are built of Portland stone. Its superb characteristics have ensured a popularity amongst masons and architects that has endured ever since. The East side of Buckingham Palace, the official London residence of King Charles III, including the balcony, was faced with Portland stone, first in 1854 and again in 1913. The Victoria Memorial (unveiled 1911) is also made of it. Inigo Jones (1573–1652) used Portland stone to build the Banqueting Hall in Whitehall in 1620. Sir Christopher Wren used nearly one million cubic feet to rebuild St. Paul's Cathedral and many other minor churches after the Great Fire of London in 1666. All of the stone used by Wren was transported by sailing barge from Portland to the centre of London via the sea and then up the Thames. Wren's widespread use of Portland stone firmly established it as London's "local stone" and as one of the best loved British building stones. Other famous London buildings constructed of Portland stone are The British Museum (1753) with the new WCEC extension in Portland Roach which was short listed for the Stirling Prize in 2017, Somerset House (1792), the General Post Office (1829), the Bank of England, the Mansion House and the National Gallery. Tower Bridge is partly clad in Portland stone (along with Cornish granite). Portland stone was used in 1923 to build the supporting pillar of the Grace Gates at Lord's Cricket Ground. Recently, Portland stone has been used in the building of Chelsea Barracks, Wilkins Terrace at UCL University College London, St James's Market Haymarket, London and Green Park tube station. Portland stone is prevalent in Manchester despite the historical preferred use of hard wearing materials, such as Burmantofts and sandstone to resist the harsh industrial environment. Portland stone was mostly used in Manchester during the 1930s. Manchester buildings with Portland stone exterior include 100 King Street (1935), Arkwright House (1937), St. James Buildings (1912), Manchester Central Library (1934), Kendal Milne (1939) and Sunlight House (1932). Two of Liverpool's Three Graces, the Cunard Building and the Port of Liverpool Building, are clad in Portland stone which surrounds their reinforced concrete frames. The Nottingham Council House, completed in 1929, is also built with Portland stone, as are the public buildings in Cardiff's civic centre. Architect Charles Holden significantly used the stone in his major commissions of the 1920s and 1930s, including Senate House and 55 Broadway, the home of the London Underground. The 1929 steel framed building (one of the first erected in the United Kingdom) of the London School of Hygiene & Tropical Medicine, based in Keppel Street, has a Portland stone façade to complete its stripped Classical design. After the Second World War (1939–1945), the bombed out centres of many English towns and cities, such as Plymouth, Bristol, Coventry and London were reconstructed using vast facades of Portland stone. Many of the buildings surrounding the flagship Parkinson Building at the University of Leeds are clad in Portland stone, including the Michael Sadler Building, the Chemistry and Engineering buildings and the new Laidlaw Library. Oxford typically uses oolitic limestone in its buildings, and the Ashmolean Museum has been refurbished using a large amount of Portland stone. Portland stone has also been used across the world. Examples include the UN building in New York, the Casino Kursaal in Belgium and the Auckland War Memorial Museum. Most of the important civic and administrative buildings which survive from 18th and 19th century Dublin, Ireland, known then as "the second city of the Empire", are of Portland stone, including City Hall (1779), the Houses of Parliament (1767), the Custom House (1791), the National Gallery (1864) and the General Post Office (1818). More recent projects include the BBC Broadcasting House in London, which won the "New Build (Modern Non Load bearing Stone) Award" in the 2006 Natural Stone Awards. Portland stone has been designated by the International Union of Geological Sciences as a Global Heritage Stone Resource.
Ескерткіштер
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін сэр Эдвин Лютенс Лондонның Уайтхолл қаласындағы Кенотафты салу үшін Портленд тасын (Уэйкхэмнің түбінен қазылған) қолданды. 1920 жылы орнатылған Кенотаф осы және келесі қақтығыстарда қаза тапқан миллиондаған адамды еске алады. Лондонның Грин Паркіндегі RAF Бомбалаушылар командасының ескерткіші 1939 және 1945 жылдар аралығында қаза тапқан RAF Бомбалаушылар командасының 55 573 экипаж мүшесіне арналған. Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарда қаза тапқан британдықтардың қабір тастары Портленд тасынан жасалған. Ұлттар Достастығы Соғыс қабірлері комиссиясы Портленд тас жеткізуші Albion Stone компаниясының Портленд негізді тасын пайдаланады. Портленд тасы Англияның Стаффордшир округіндегі Қарулы Күштер ескерткіші үшін қолданылды. Лиам О'Коннор архитекторлары мен жоспарлау кеңесшілері жобалаған бұл ескерткіш 2007 жылы 6 миллион фунт стерлингтен астам қаржыға аяқталды және Екінші дүниежүзілік соғыстан бері қаза тапқан 16 000-нан астам британдық Қарулы Күштер қызметкерлерінің есімдерін сақтайды.
Following the First World War, Sir Edwin Lutyens used Portland stone (quarried from the bottom of Wakeham) to construct the Cenotaph in London's Whitehall. Erected in 1920, The Cenotaph commemorates the millions of people killed in this and subsequent conflicts. The RAF Bomber Command Memorial in London's Green Park commemorates the 55,573 crew members of the RAF's Bomber Command who were killed between 1939 and 1945. The gravestones for British personnel killed in the First and Second World Wars were made out of Portland stone. The Commonwealth War Graves Commission use Portland Limestone supplier Albion Stone's Portland Basebed. Portland stone was used for the Armed Forces Memorial in Staffordshire, England. Designed by Liam O'Connor Architects and Planning Consultants, it was completed in 2007 at a cost of over £6 million and bears the names of over 16,000 service personnel of the British Armed Forces killed since the Second World War.
Орналастыру
Портленд тасы жоғары сапалы екені мойндалған, бірақ ол біршама қымбат. Британ мұражайының орталық алаңын қайта жаңарту барысында жоспарланған Портленд тасы Франциядан келген Anstrude Roche Claire тасымен ауыстырылды, бұл тас да ұқсас (бірақ арзан) оолиттік әктас.
Portland stone is recognised to be of a high quality, but is somewhat expensive. In the case of the refurbishment of the British Museum's central court, the planned Portland stone was controversially substituted with Anstrude Roche Claire stone from France, another similar (but cheaper) oolitic limestone.
Цемент
"Портленд цементі" терминін 1824 жылы Джозеф Аспдин ойлап тапты, ол әк тас пен саз қоспасын күйдіру арқылы жасалған, гидравликалық байланыстырушы затты патенттеді. Бұл материал бұрынғы Рим цементіне ұқсас және ол оның атақты Портленд тасы сияқты көрінеді деп үміттенді.
The term, "Portland cement", was coined by Joseph Aspdin who in 1824 patented a hydraulic binder created by burning a mixture of limestone and clay, resembling the previously existing Roman cement and presenting a material which he hoped looked like the famous Portland building stone.