Кіріспе

Мюриэл Фэй Хамфри Браун (туған күні 20 ақпан 1912 жыл, қайтыс болған күні 20 қыркүйек 1998 жыл) – 1965 жылдан 1969 жылға дейін АҚШ-тың екінші ханымы, ал 1978 жылы Миннесота штатынан АҚШ сенаторы болған американдық саясаткер. Ол АҚШ-тың 38-ші вице-президенті Хьюберт Хамфриге үйленген. Әйелі қайтыс болғаннан кейін, ол АҚШ Сенатында оның орнына тағайындалды және 1978 жылдың көп бөлігінде сенатор болып қызмет етті, осылайша Миннесотадан сенатор болып қызмет еткен алғашқы әйел және АҚШ-тың мемлекеттік қызметте болған жалғыз екінші ханымы атанды. Президенттік лауазымнан кеткеннен кейін ол қайтадан үйленді және Мюриэл Хамфри Браун деген есімді қабылдады.

Ерте өмір және неке

Хамфри Мюриэл Фэй Бак 1912 жылғы 20 ақпанда Оңтүстік Дакота штатының Хьюрон қаласында Эндрю Э. Бак пен оның әйелі, бұрынғы Джесси Мей Пирстің қызы ретінде дүниеге келді. Ол Хьюрон колледжінде оқыды және 1934 жылы, жиырма екі жасында кітапханашы болып жұмыс істеген кезде болашақ күйеуі Хьюберт Хамфримен танысты. Олар 1936 жылғы 3 қыркүйекте "Бұл алғашқы вальстегі махаббат еді" деп айтып, үйленді. Оңтүстік Дакотада қызымен бірге тұрғаннан кейін, күйеуі Луизиана мемлекеттік университетінде магистратураны бітіруге кеткенде, ол Оңтүстікке көшіп, Үкімет басқармасында машинистка болып жұмысқа орналасты. Олардың төрт баласы болды: Хьюберт III, Нэнси, Роберт және Дуглас. Хамфрилер үй салып, 1950 жылдардың ортасында Миннеаполистен батысқа қарай орналасқан шағын Уэверли ауылына көшіп, Хьюберт Хамфри 1964 жылғы АҚШ президенттік сайлауында вице-президент болып сайланғанға дейін оны негізгі тұрғылықты жері ретінде сақтап қалды.

Саяси өмір

Мюриел күйеуі саясатқа кіргеннен кейін оның бейресми кеңесшісі болды. Оның алғашқы лауазымы Миннеаполис қаласының мэрі болды. Одан кейін ол Миннесота штатынан сенатор ретінде үш мерзім қатарынан қызмет етті. Ол екінші сенаттық науқаны кезінде Мюриел күйеуімен бірге науқан шараларына қатыса бастады. Хьюберт Хамфри 1960 жылғы президенттік сайлауда өз партиясының үміткері болу үшін бақ сынады, бірақ Джон Ф. Кеннедиге жеңіліп қалды. Осы науқан барысында Мюриел Висконсин штатында оның атынан сөз сөйледі. Хамфри сенатта қалды, ал президент Линдон Б. Джонсон оны 1964 жылы вице-президенттікке кандидат ретінде таңдады. Мюриел күйеуімен бірге үгіт-насихат жұмыстарын жүргізіп, АҚШ БАҚ-та жақсы жарияланды, нәтижесінде олар сайлауда жеңіске жетті. Содан кейін Хьюберт 1965 жылдың қаңтарынан 1969 жылдың қаңтарына дейін АҚШ вице-президенті қызметін атқарды. АҚШ-тың екінші ханымы ретінде Мюриелдің көп саяхаттар жасау және түрлі мәселелерге қатысу жоспары болды. Оның еңбектерінің Миннесота тарихи қоғамындағы каталогы оның қызметтерінің кең ауқымын нақты көрсетеді. Ол 1966-1969 жылдары Президенттің зиякерлік мүгедектігі бар адамдар жөніндегі комитетінің мүшесі болды, Демократиялық партиямен байланысты әйелдердің көптеген кездесулерін ұйымдастырды және көп саяхат жасады. Күйеуі 1968 жылы президенттікке үміткер болған кезде Мюриел көптеген қоғамдық шараларға қатысып, президент Джонсонның мақтауына ие болды. 1968 жылғы сайлауда бұрынғы вице-президент Ричард Никсоннан жеңілгеннен кейін Хьюберт Мюриелдің саясатқа қатысуына себеп болатын шешім қабылдады: ол 1970 жылғы сайлауда Миннесота штатынан АҚШ Сенатына үміткер болып түсуді жөн көрді. Хьюберт сайлауда жеңіске жетіп, 1971 жылдың қаңтарында Сенатқа оралды. Хьюберт Хамфри 1978 жылдың 13 қаңтарында несеп қуығының қатерлі ісігінен қайтыс болды. Ол 66 жаста болды. Мюриелді Демократиялық фермерлік еңбек партиясы ұсынды, ал кейіннен Миннесота губернаторы Руди Перпич оны Сенаттағы бос орынға тағайындады. Ол 1978 жылдың 25 қаңтарынан 1978 жылдың 7 қарашасына дейін 95-ші Конгресте қызмет етті. Ол бұрынғы вице-президенттің әйелі ретінде Конгресте қызмет еткен алғашқы адам және АҚШ Сенатында Миннесота штатын өкілдік еткен алғашқы әйел болды, одан кейін демократтар Эми Клобушар мен Тина Смит ілесіп келді. Мюриел көп жылдық тәжірибесі бар публицист және белсенді сенатор болды. Карина Каррдың сөзіне сүйенсек, Хамфри ерлерге толы Сенат тарапынан жақтырылмады, бірақ Сыртқы істер комитетінде жұмыс істеді және Джимми Картер әкімшілігінің сыртқы саясатын қолдау үшін үнемі дауыс берді. Конгрестің ресми биографиялық шолуында айтылғандай, "Мюриел Хамфри өзінің қысқа мерзімді қызметі кезінде жеке мүдделерін көздеді, Тең құқықтарды түзетуді (ERA) бекіту мерзімін ұзартуды қолдады және зиякерлік мүгедектігі бар адамдарға көмектесетін бірнеше бағдарламаларды жақтады". Ол қолдаған мәселелердің бірі – Даун синдромына байланысты қоғамдық назар аудару, оған немересі Виктория Солмонсонның жағдайы себеп болды. Күйеуінің 1967 және 1968 жылдардағы президенттік науқаны кезінде ол Лонг-Айлендтегі Даун синдромы бар адамдарға арналған мекемелерді аралады және оның жайлы «Нью-Йорк Таймс» газетінде жарияланды. 1970 жылы ол осы тақырыпта сөз сөйледі, ол беделді медициналық журналда қайта басылды. Сенатор ретінде ол 1978 жылғы Психикалық денсаулықты қорғау туралы заңға демеушілік етті. Президент Джимми Картермен кеңескеннен кейін Мюриел 1978 жылғы Миннесота штатындағы АҚШ Сенатының арнайы сайлауына үміткер болудан бас тартты. "Бұл менің өмірімдегі ең қиын нәрсе болды", - деді ол. Саяси өмірін еске түсіріп, Хамфри: "Мен ұзақ уақыттан бері айтқым келген бір нәрсе бар. Мен либералмын және соған мақтанамын. Шындығында, мен Хьюбертке қарағанда көбірек либерал болдым. Мен осыны айтқым келді" деді. Қызмет еткен кезеңде және одан кейін ол әйелдердің аборт жасату құқығын қорғады және психикалық мүгедектігі бар адамдардың құқықтарын қорғау бойынша заңнамалық жұмыстар жүргізді.

Екінші неке

1981 жылы Хамфри бала кезінен таныс Макс Браунға үйленді. "Енді мен саяси өмір салмаймын", - деді ол екінші күйеуіне тұрмысқа шыққаннан кейін. "Макспен біз қатты қызығамыз. Бізде Хьюбертпен болған, болуға болмаған керемет әріптестік бар. Біз тым көп жұмыспен жүрдік, және бәрі дерлік ресми түрде өтті." Макс Браун 2004 жылы 93 жасында дүниеден өтті.