Кнут Нельсон: Американ саяхатшысы және саяси қайраткерінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Американдық заңгер және саясаткер (1843–1923)

Кнут Нельсон (туған Кнуд Эвангер; 2 ақпан 1843 – 28 сәуір 1923) – Норвегияда туған американдық адвокат және Висконсин мен Миннесота штаттарында белсенді саясаткер. Республикалық партия өкілі болған ол штаттық және ұлттық деңгейдегі лауазымдарда қызмет етті: Висконсин және Миннесота штаттарының заң шығарушы жиналыстарына, АҚШ Өкілдер палатасына және Миннесота штатынан АҚШ Сенатына сайланды. Сонымен қатар, 1893 жылдан 1895 жылға дейін Миннесотаның 12-ші губернаторы болып қызмет етті. Сенатта 28 жыл 55 күн қызмет еткен ол Миннесота тарихындағы ең ұзақ қызмет еткен сенатор атанды. Нельсон 1889 жылғы Нельсон заңы арқылы Миннесота штатының батысындағы резервацияда Миннесотаның Оджибве/Чиппева тайпаларын біріктіруге, олардың бірлескен жерлерін жеке шаруашылықтарға бөліп беруге және қалған жерді кез келген адамға, тіпті жергілікті емес тұрғындарға сатуға ынталандырды. Бұл шара 1887 жылғы Доуес заңына ұқсас болды, ол Үнділердің жерлеріне қатысты және Үнді территориясында қолданылды.

Ерте өмір және білім

Кнут Нельсон Норвегияның Восс қаласына жақын жердегі Эвангерде үйленбеген Ingebjørg Haldorsdatter Kvilekval-дың ұлы ретінде дүниеге келді. Оны ағасы Квилекваль шаруашылығында крещение рәсімінен өткізді, ол әкесін Helge Knudsen Styve деп тіркеді. Бұл мәлімет расталмаған. Кнудтың кім екендігі туралы әртүрлі теориялар бар, соның ішінде белгілі заңнан тыс Gjest Baardsen де бар. 1843 жылы Ингебьёргтің ағасы Jon Haldorsson олар тұрған шаруашылықты сатты, өйткені ол күнкөрісін таба алмады, және Чикагоға көшіп кетті. Ингебьёрг Кнудты өзімен бірге Бергенге алып барды, онда ол үй қызметшісі болып жұмыс істеді. Жол ақысын төлеу үшін ақша қарыздан алғаннан кейін, ол алты жасар Кнудпен бірге АҚШ-қа эмиграциялады. Олар 1849 жылдың 4 шілдесінде Нью-Йорк қаласындағы Касл Гарденге келді. Мерекелік отшашу Кнудқа үлкен әсер етті, ол иммиграциялық тізілімдерде "Knud Helgeson Kvilekval" деп тіркелді. Ингебьёрг Haldorsdatter жесір екенін айтты (ол 1923 жылға дейін осы әңгімеде тұрды). Олар Кнудпен бірге Хадсон өзенімен Нью-Йорк штатының Олбани қаласына, содан кейін Эри каналы арқылы Буффало қаласына сапарлады. Олар Ұлы көлдер арқылы Чикагоға жол тартты. Ол үй шаруасында жұмыс істеп, бір жылдың ішінде жол ақысын төледі. Кнуд та жұмыс істеді, алдымен үй қызметшісі, содан кейін Чикаго Free Press газеті үшін газет тасушы болды. Nils Olson жер сатып алуда сәтсіздікке ұшырады және ауыр сырқатқа шалдықты. Нельсон шаруашылықтың көп бөлігін өз мойнына алды, бірақ білім алуға деген ұмтылысын сақтады. Olson оны қолдамады, сондықтан Нельсон мектеп кітаптарына ақша табу үшін жиі қиындықтарға тап болды. Нельсонның академиялық қызығушылығы оны 1858 жылдың күзінде Висконсин штатының Дэн округіндегі Альбион академиясына оқуға түсуге итерді. Ол қоршау аяқталғаннан кейін босатылды. Ол адъютант болып қызмет етті, капрал шеніне көтерілді және лейтенант шеніне өтініш беруді қысқа уақыт қарастырды. Әскери қызмет Нельсонның американдық екендігін және патриотизмін нығайтты. Ол норвегиялық-американдық лютеран дін қызметкерлерінің құлдыққа қатысты бейтарап көзқарасынан қатты алаңдады және Кошкононгтан келген өзінің көптеген норвегиялық-американдық достарының ерікті түрде қатысқанын көрмеді деп ойлады. Ол Эсайас Тегнердің "Friðþjófs saga ins frœkna" атты шығармасының норвег тіліндегі аудармасын оқып, оны қызықты деп тапты. Оның мінез-құлқы мен ізгіліктің сезімталдықсыз бейнеленуі оның норвегиялық мұрасы мен американдық үйінің үйлесімі деп ойлады. Әскери қызметтен шыққаннан кейін екі жыл ішінде Нельсон АҚШ азаматтығын алды. Оның мыс бастарға деген наразылығы соғыстан кейін оның республикашыл болуына себеп болды.

Knute Nelson was born out of wedlock in Evanger, near Voss, Norway, to Ingebjørg Haldorsdatter Kvilekval, who named him Knud Evanger. He was baptized by his uncle on their farm of Kvilekval, who recorded his father as Helge Knudsen Styve. This is unconfirmed. Various theories persist about Knud's paternity, including one involving Gjest Baardsen, a famous outlaw. In 1843, Ingebjørg's brother Jon Haldorsson sold the farm where she and Knud lived, as he could not make a living, and emigrated to Chicago. Ingebjørg took Knud with her to Bergen, where she worked as a domestic servant. Having borrowed money for the passage, she and six year old Knud emigrated to the United States, arriving in Castle Garden in New York City on July 4, 1849. The holiday fireworks made a lasting impression on Knud, who was listed in immigration records as "Knud Helgeson Kvilekval". Ingebjørg Haldorsdatter claimed to be a widow (a story she stuck to until 1923). She and Knud traveled by the Hudson River to Albany, New York, and then via the Erie Canal to Buffalo. They continued across the Great Lakes to Chicago. While with him, Ingebjørg worked as a domestic servant and paid off her debt for passage in less than a year. Knud also worked, first as a house servant, then as a paperboy for the Chicago Free Press, Nils Olson had bad luck with land purchases and became sickly. Nelson picked up most of the work of the farm, but maintained his commitment to education. Olson was not supportive and Nelson often had to scrounge to find money for schoolbooks. Nelson's academic interests led him to enroll in Albion Academy in Albion, Dane County, Wisconsin, in the fall of 1858. He was released when the siege ended. He served as an adjutant, was promoted to corporal, and briefly considered applying for a lieutenant's commission. Military service sharpened Nelson's identity as an American and his patriotism. He was deeply concerned about what he considered the ambivalent attitude among Norwegian American Lutheran clergy toward slavery, and thought that too few of his fellow Norwegian Americans from Koshkonong had volunteered. He read the Norwegian translation of Esaias Tegnér's Friðþjófs saga ins frœkna and found it enthralling. Its unsentimental depiction of character and virtue he found to be a synthesis of his Norwegian heritage and American home. Within two years after he mustered out, Nelson acquired his United States citizenship. His disdain for the Copperheads contributed to his becoming a Republican after the war.

Висконсин штатының жергілікті саясаты

Нельсон Альбионға оралып, ең үлкен студенттердің бірі ретінде оқуын аяқтады және сыныбындағы үздік студенттердің бірі болып тәмамдады. Ол Линкольн үшін алғашқы ресми сайлауалды сөйлемін жасады, бұл факультет тарапынан мақтауға ие болды. Заңгер болуды шешкен Нельсон Мэдисонға көшті, онда ол сол аймақтағы академиялық білімі бар азаназдардың бірі – Уильям Ф. Виластың кеңсесінде заңды оқыды. 1867 жылдың көктемінде судья Филип Л. Спунер оны Висконсин штатының адвокатурасына қабылдады. Саясатта қалай іс бітіруге болатынын тез үйренгендіктен, ол екінші мерзімге қайта сайланды. Нельсон норвег қоғамдарындағы мемлекеттік және шіркеу мектептері туралы дауға қатысты, лютеран дін қызметкерлері басқаратын емес, мемлекеттік, діни емес мектептерді қолдайтын "либералдық" жақты ұстады. Ассамблеядағы екінші мерзімінен кейін Нельсон үшінші мерзімге түсуден бас тартты.

Неке және отбасы

Алғаш рет сайланғаннан кейін Нельсон 1868 жылы Норвегияның Тотен қаласынан шыққан Николина Якобсенге үйленді. Киндред пен Нельсон арасындағы бәсекелестік көбінесе Жоғарғы Өлкедегі екі бәсекелес теміржолға – Киндредтің жағындағы Солтүстік Тынық мұхиты мен Нельсоннің жағындағы Ұлы Солтүстік теміржолына қатысты болды. Киндред 150 000-ден 200 000 долларға дейін жұмсады, бірақ Нельсон Солтүстік Тынық мұхиты облыстарындағы кең ауқымды сайлау алаяқтығын жеңіп, айқын жеңіске жетті.

АҚШ-тың Өкілдер палатасы, 18831889

Нельсон 1883 жылдың 4 наурызынан 1889 жылдың 4 наурызына дейін АҚШ Өкілдер палатасында 48-ші, 49-шы және 50-ші конгрестерде қызмет етті. Алтын ғасыр дәстүріне сәйкес, Конгрестегі оның алғашқы мақсаты – Миннесотадағы қолдаушыларына қызметтер тағайындау арқылы қолдау көрсету болды, себебі федералдық тағайындамалардың саны шектеулі еді. Көптеген тағайындамалар АҚШ Жер басқармасының Крукстон қаласындағы қабылдаушысы Пол Слеттен арқылы жасалды. Саяси қолдау көрсеткендерге сыйлық берумен қатар, ол Солтүстік Тынық мұхиты темір жолының айналасындағы орманды округтердегі, «Қарағайлы аймақтар» деп аталған, Kindred жақтастарының тағайындамаларын алмастырды. Фергус-Фоллстағы АҚШ Жер басқармасының тіркеушісі Сорен Листоудың жұмыстан босатылуы ерекше назар аударды. Нельсон Палатадағы дәстүрлі республикалық бағытты әрдайым ұстанбады. 1886 жылы ол кейбір импортталған тауарларға баж салығын төмендетуді көздеген 1886 жылғы Моррисон баж заңына дауыс беру үшін республикалық фракциядан шықты. Екі жылдан кейін ол және тағы үш республикашы 1888 жылғы Миллс баж заңындағы баж ставкаларының одан да күшті төмендетілуіне дауыс берді. 1888 жылдың 21 шілдесінде Палатада қабылданған Миллс заңына Сенаттағы жоғары баж ставкалары қолдаушылары көптеген түзетулер енгізді, нәтижесінде Палата оны қанағаттандырмайтын деп тапты және 1888 жылы баж ставкаларына ешқандай өзгеріс енгізілмеді. Нельсон Палатаның тиімсіздігіне наразы болды. Ол Азамат соғысының ардагерлеріне зейнетақы мәселелері бойынша ұзақ пікірталасқа қатысты. Өкіл ретіндегі оның ең маңызды жетістігі – 1889 жылғы Нельсон заңын қабылдауы болды. Бұл заң штаттың батысындағы басқа резервациялардан американдық индейстерді шоғырландыру үшін Ақ Жер индей резервациясын құрды, үй шаруашылығының басшыларына коммуналдық жерлер бөлді және қалған мыңдаған акр жерді иммигранттарға сатуға мүмкіндік берді, бұл американдық индейстердің есебінен жасалды. Өзінің Палатадағы қызметін «жеке сәтсіздік» деп есептеген Нельсон 1888 жылы қайта сайлануға түспеуге шешім қабылдады. Кейбір адамдар 1886 жылдың 11 қазанында суға түсіп, мерт болудан аман қалғаны оның амбициясын арттырғанын болжайды.

Nelson served in the United States House of Representatives from March 4, 1883, to March 4, 1889, in the 48th, 49th, and 50th congresses. In keeping with practices of the Gilded Age, his first agenda item in Congress was to ensure patronage for his supporters in Minnesota by doling out the limited number of federal appointments available. Most were made through Paul C. Sletten, the Receiver of the U. S. Land Office in Crookston. In addition to rewarding political support, he replaced pro Kindred appointees in the forested counties around the Northern Pacific Railroad, the so called "Pineries." Particularly publicized was the firing of Søren Listoe as Register of the U. S. Land Office in Fergus Falls. Nelson did not always follow the orthodox Republican line in the House. In 1886, he abandoned the Republican caucus to vote for the Morrison Tariff Bill of 1886, which sought to reduce the tariffs on some imported items. Two years later, he and three other Republicans voted for the more aggressive tariff reductions in the Mills Tariff Bill of 1888. Although passed by the House on July 21, 1888, the Mills Bill was so heavily amended by the high tariff Republicans in the Senate that the House found the result unacceptable, and no changes to the tariff were made in 1888. Nelson was frustrated by what he perceived as the House's lack of effectiveness. He got involved in long debates about pension issues for Civil War veterans. His most notable legacy as a representative was passing the Nelson Act of 1889. It created the White Earth Indian Reservation in western Minnesota as a place to consolidate Native Americans from other reservations in the state, allocated communal land to heads of households, and opened up sale of the remaining thousands of acres of land to immigrants, at Native Americans' expense. Considering his time in the House a "personal failure", Nelson decided not to seek reelection in 1888. Some suspect that a narrow escape from a drowning accident on October 11, 1886, also played a role in increasing his ambition.

Миннесотаның губернаторы, 18931895

Нельсон саясаттан зейнеткерлікке шыққанын мәлімдегенімен, Миннесота Республикалық партиясының ықпалды тұлғасы болып қала берді. 1890 жылы ол губернаторлыққа кандидат болу мүмкіндігін қарастыра бастады. Осы уақытта ол Александрияда заңгерлік тәжірибесін қайта жаңғыртты, шаруашылығын басқаруын жалғастырды және аппараттық дүкен ашты. Миннесотаның ауыл шаруашылығы экономикасына күшті қысым көрсетілуі Фермерлер Альянсының құрылуына себеп болды, ол екі партияда, әсіресе Республикалық партияда маңызды саяси күшке айналды. 1890 жылы Альянс өз кандидаттарын тікелей ұсынуға дауыс берді және Нельсонды кандидат ретінде қарастырды. 1890 жылғы шілдеде Миннесота Альянсының съезінде Нельсон делегаттардың қызығушылығын мойындамады, нәтижесінде Сидни М. Оуэн кандидат болып сайланды. Бірақ 1890 жылғы заң шығарушы сайлауда Альянс күшті нәтиже көрсеткеннен кейін, республикашылар Нельсонды штаттың солтүстік аймағында Альянсқа қарсы күшті балама деп қарады. Нельсон губернаторлыққа кандидаттығын нығайту үшін жұмыс істеді, бірақ тарихшылар оның басты мақсаты АҚШ Сенаты болғанын болжайды. Ол өзінің кандидатурасын белсенді түрде иемденудің орнына, оны ұсынуды ұйымдастырды. Лауазымды тұлғалар Альянстың саяси жеңістерінен қызметтік орындарынан айырылуынан қорқып, оны қолдауға дайын болды. Республикалық партияның бірлікке қажеттілігін пайдаланған Нельсон Дэвис және Уошберн сияқты қарсыластарының қолдауын алуға тырысты, немесе кем дегенде олардың қарсылығын болдырмауға ұмтылды. 1892 жылғы 28 шілдеде Санкт-Пол қаласындағы Халық шіркеуінде 709 делегаттың бірауыздан қолдауымен ол Республикалық партияның губернаторлыққа кандидаттығына ұсынылды. Оның қабылдау сөзі демократтар мен популисттерге қарсы либералдық шабуыл болды және науқанға қатысушыларды жігерлендірді. Демократтардың үміткері Дэниел Лоулер мен популист Игнатиус Доннеллиге қарсы науқан теміржол компанияларының, тарифтердің, этникалық мәселелердің және патриотизмнің артық ықпалы туралы айыптауларға негізделді. Нельсон науқанды штаттың солтүстік-батысына жеткізгенде, ол жергілікті популист Тобиас Саубимен ұсақ жанжалға түсті. Ауыр науқаннан кейін ол 80 округтің 51-ін 42,6% дауыспен жеңіп шықты, Лоулер 37%, ал Доннелли 15,6% дауыс жинады. Александриядағы жеңіс сөзінде ол: «Мен ешқандай уәде бермей, ешқандай компанияға, корпорацияға немесе жеке тұлғаға келісімдер жасамаймын, тек дұрыс деп санайтынымды істеймін, және халық үшін, халықтан және халық арқылы басқаруға тырысамын» деді. Губернатор Нельсонның өзінің жоспарларын іске асыру мүмкіндігі шектеулі болды. Миннесотадағы билік тепе-теңдігі бес тәуелсіз сайланған лауазымды тұлға, штаттық заң шығарушы орган және губернатор арасында бөлісті. 1893 жылғы 4 қаңтардағы инаугурациялық сөзінде ол білім беруге құштарлық танытқан салықтық консерватор ретінде таныстырды және әртүрлі мемлекеттік қызметтерге және оларды шешу жолдарына қатысты статистиканы келтірді. Нельсон өзінің губернаторлық лауазымын республикалық реформаларға қолдау көрсету үшін пайдаланды, бұл радикалды популисттік шараларға орташа балама ұсынуға бағытталған. Ол «Губернатордың астық заң жобасын» астық саудасын реттеу мақсатымен ұсынды, атап айтқанда, теміржол және қойма комиссиясына елдік астық лифтерін лицензиялау, тексеру және реттеу құқығын беру арқылы. Республикалық партияның заң шығарушы мүшелері де оны қолдады, тіпті оны партиялық шараға айналдырды. Демократтар мен популисттердің заң жобасына қарсылығы теміржол комиссиясына деген күдікке негізделген. Заң жобасы көп сауда-саттықтан кейін екі раундта дауысқа түсті, бірақ ақырында тар жеңіске жетті, бұл Нельсонның саяси күш ретінде беделін арттырды. Нельсон бұрынғы қарсыласы Доннеллимен «ағаш сақинасы» тергеуінде де ынтымақтастық танытты, ол ағаш алқаптарындағы жерді талап етудегі заңсыздықтарды тоқтатуға бағытталған. Нельсон 1893 жылғы 5 маусымда Чикагода мемлекетаралық монополияға қарсы конференция өткізді, онда ол ағаш трестіне қарсы және 1890 жылғы Шерман монополияға қарсы заңын күшейтуді қолдады. 1893 жылғы экономикалық дағдарыс теміржол компаниялары үшін қиын жағдай туғызды. Ұлы Солтүстік теміржолының жалақыны қысқарту сериясынан кейін, 13 сәуірде Америка теміржол одағы ереуілге шықты. Нельсон тараптарға төрелік етуге кеңес берді, сонымен бірге ереуілшілерден тәртіп пен заңдылықты талап етті. Ол тәртіпті федералды шефтерге, ал төрешілікті жеке бизнес басшыларына қалдырды. Ереуіл көбінесе жұмысшылардың пайдасына шешілді, ал Нельсон осы жағдайдан таза шықты. Нельсон 1894 жылы қайта сайлануға сәтті ұсынылды және популист Сидни Оуэн мен демократ Джордж Бекерге қарсы сайлауға түсті. Ол Мэри Эллен Лиз және Джерри Симпсон сияқты популисттік спикерлермен салыстырғанда, жүйелі және ғылыми реформатор имиджін көрсетті. 1894 жылғы құрғақ жазда, 1 қыркүйекте Ұлы Хинкли өрті шығыс-орталық Миннесотаға тараған кезде ол өзінің басшылық қабілетін көрсетті. Штаттың тікелей қолдау көрсетуге қаржылық мүмкіндігі болмаса да, Нельсон жеке көмек көрсетуді ынталандыру үшін өзінің лауазымын пайдаланды. Ол Оуэннен 60 000 дауыспен көп айырмашылықпен сайлауды жеңіп алды.

Though Nelson claimed to retire from politics, he remained an active insider in Minnesota Republican politics. In 1890 he started showing interest in running for governor. Meanwhile, he resumed an active law practice from Alexandria, continued running his farm, and opened a hardware store. Increasing pressure on the Minnesotan agricultural economy gave rise to the Farmers' Alliance, which became a formidable political force in both parties, but especially the Republican Party. In 1890, the alliance voted to run its own candidates, and suggested nominating Nelson. In the Minnesota alliance convention in July 1890, Nelson did not acknowledge interest from the delegates, who ended up nominating Sidney M. Owen. But after the Alliance made a strong showing in the 1890 legislative election, Republicans saw Nelson as a strong alternative to the Alliance in the Upper Country. Nelson worked to strengthen his candidacy for governor, though historians suggest that his ultimate goal was the U. S. Senate. He arranged to be drafted as a candidate rather than actively pursuing office. Appointed officeholders, fearing the loss of patronage to Alliance political victories, were glad to support him. Appealing to the Republican need for unity at the convention, Nelson maneuvered to gain the support of rivals such as Davis and Washburn, or at least avoid their opposition. He was unanimously nominated by 709 delegates as the Republican candidate for governor on July 28, 1892, at the St. Paul People's Church. His acceptance speech was a libertarian broadside against both Democrats and Populists; it emboldened the delegates for the campaign. The ensuing campaign against Democratic nominee Daniel Lawler and Populist Ignatius Donnelly centered on allegations of undue influence by railroad interests, tariffs, and ethnicity and patriotism. When Nelson took the campaign to northwestern Minnesota, he had a minor physical altercation with Tobias Sawby, a local populist. After a grueling campaign, he carried 51 of 80 counties with 42.6% of the vote to Lawler's 37% and Donnelly's 15.6%. He gave a short victory speech in Alexandria, saying, "I go in without having made any promises to any combine, corporation, or person, and shall endeavor to do right, because it is right, and I endeavor to give an administration for the people, for the people, and by the people." There were significant limitations on Governor Nelson's ability to pursue his agenda. The balance of power in Minnesota was shared among five independently elected officials, the state legislature, and the governor. In his inaugural speech on January 4, 1893, he presented himself as a fiscal conservative with an affinity for education and dwelled on statistics related to various state services and for solutions. Nelson used his governorship as a bully pulpit for modest Republican reforms intended to provide moderate alternatives to the radical Populist actions. He promoted the "Governor's Grain Bill" as a way to regulate trade in grain, specifically by giving the Railroad and Warehouse Commission the authority to license, inspect, and regulate country grain elevators. Republican members of the legislature supported it as well, going so far as making it a party measure. Opposition to the bill from Democrats and Populists was based on suspicion of the railroad commission. The bill went through two rounds of voting with considerable horse trading but in the end won narrowly, giving Nelson credibility as a political force. Nelson also ended up cooperating with his former adversary Donnelly on the "timber ring" investigation; it sought to end land claim fraud in lumber areas. Nelson convened an interstate antitrust Conference in Chicago on June 5, 1893, where he spoke against the lumber trust and in favor of strengthening the Sherman Antitrust Act of 1890. The Panic of 1893 created a crisis for the railroad companies. After a series of wage cuts by the Great Northern, the American Railway Union went on strike on April 13. Nelson suggested the parties engage in arbitration while demanding law and order from the strikers. He left enforcement to federal marshals and arbitration to private business leaders. The strike was resolved largely in favor of the workers, and Nelson survived untarnished. Nelson was handily renominated in 1894, and ran against Populist Sidney Owen and Democrat George Becker. He projected the image of a systematic and scientific reformer compared to such populist speakers as Mary Ellen Lease and Jerry Simpson. He demonstrated hands on leadership in the dry summer of 1894, when the Great Hinckley Fire spread across east central Minnesota on September 1. Although the state did not have the financial means to provide direct support, Nelson used his office to encourage private relief efforts. He won the election with 60,000 more votes than Owen.

Нельсон мен Уошберн

Нельсонның АҚШ Сенатына сайлау науқаны 1894 жылдың басында басталғаны хабарланды. Ол өзінің губернаторлыққа үміткерлігінің шындыққа сай емес сияқты көрінбеуі және қазіргі АҚШ сенаторы Уильям Д. Уошбернмен арадағы республикалық дауды болдырмау үшін жасырын түрде жүргізілді. 1914 жылы 17-ші түзету күшіне енгенге дейін штаттық заң шығарушы органдар АҚШ сенаторларын сайлап тағайындаған. Нельсонның Сенатқа сайлау науқаны – «жай аң ауы», ол келесі заң шығарушылар арасында қолдау табуға бағытталған, ал Уошбернге республикалық номинацияға қарсы ешкім жоқ деп ойлатқан. Нельсонның республикалық саяси аренадағы өркендеп келе жатқан беделін сезінген Уошберн, өзінің Миннеаполис үміткері ретіндегі беделін нығайта отырып, Нельсонның Сенатқа үміткер емес екеніне нақты жауап беруін талап етті. 1894 жылдың 21 қыркүйегінде екі үміткер Альберт Лиадағы Фриборн округінің жәрмеңкесінде кездесті, онда Нельсоннан тікелей Уошберннің кандидатурасын қолдай ма, әлде өзінің жеке мақсаты бар ма деп сұрады. Ол штаттық заң шығарушы органдарға «досым Уошбернді АҚШ Сенатына қайтару үшін, немесе егер ол сізге ұнамаса, басқа бір жақсы республикашылды жіберу үшін республикалық заң шығарушы тізімін сайлауға» кеңес бергені айтылды. Нельсонның стратегиясы – Уошберннің республикалық партиясының ішкі сайлауында немесе сайлауда тікелей көп дауысқа ие болуына жол бермеу және республикалықтар үшін біріктіруші тұлға ретінде көріну болды. Ол скандинавиялық этникалық мақтанышқа сүйену және өзін нағыз американдық ретінде көрсету, сондай-ақ Уошбернге қарсы жасалған қиянатқа ұқсамай, адал бейне сақтау арасында дұрыс тепе-теңдік табуға тиіс болды. Науқан 1895 жылдың 5 қаңтарында толыққанды күшіне енген «Үш апталық соғыс» немесе «Қонақ үй науқаны» деп аталды. Сент-Пол қаласындағы «Виндзор» және «Мерчентс» қонақ үйлеріндегі келіссөздер, лоббилік әрекеттер, ықпал ету және пара алу туралы айыптаулар орталық орын алды. Заң шығарушылар науқаннан алаңдады, нәтижесі әлі белгісіз болды. Қаңтардың ортасында сайлау округтеріне қайта оралу, халық пікірін анықтауға көмектеспеді. «Сым тартқыштармен» өткізілген кездесулер де аз әсер етті. Нельсонның күші 18 қаңтарда республикалықтар жиналған кезде байқалды, бірақ әлі шешуші болмады. Уошберн қажетті 72 дауысқа жетпеді, ал екінші раундта көптеген бұрынғы қолдаушылары Нельсонға көшті. Сайлау толық құрамындағы заң шығарушы органдарға өткен кезде Уошберннің жеңілгені анық болды. 23 қаңтарда Нельсон АҚШ Сенатына сайланды, бұл лауазымға қол жеткізген алғашқы скандинавиялық американдық болды. Науқаннан шаршаған Уошберн сенаторларды тікелей, халық сайлауын талап етті. Бұл сайлау Минесота саяси тарихындағы ең қатал сайлаулардың бірі ретінде есте қалады. Уошберн Мэн штатынан шыққан бай, қалалық, аристократиялық янки ретінде, ал Нельсон – Жоғарғы елден келген еңбекқор иммигрант ретінде қарастырылды. Нельсонның жеңісі Миннесотаның Түйелі қалалардың сыртындағы аймақтарының ықпалын күшейтті және аймақтағы этникалық скандинавиялықтардың саяси санасын арттырды. Нельсон осы бейнені өзінің платформасы етіп қабылдауды ерте шешті, сайлаушыларынан өзін «Кнут аға» деп атауын сұрады.

Nelson's campaign for election to the United States Senate was reported to have begun early in 1894. It was conducted quietly and behind the scenes, to avoid the appearance that his bid for governorship was less than genuine, and to avoid an internal Republican feud with incumbent U. S. Senator William D. Washburn. Before the 17th Amendment went into effect in 1914, state legislatures elected their U. S. senators. Nelson's campaign for Senate was a "still hunt," consisting of building support among incoming legislators while letting Washburn think he was running unopposed for the Republican nomination. Sensing Nelson's rising star in the Republican establishment, Washburn tried to obtain Nelson's unequivocal assurance that he was not running for Senate, while solidifying his own standing as the Minneapolis candidate. On September 21, 1894, the two candidates met at the Freeborn county fair in Albert Lea, where Nelson was asked directly whether he supported Washburn's candidacy or had his own designs on the seat. He reportedly advised the state legislature to "elect your Republican legislative ticket, so as to send my friend Washburn back the United States senate, or if you do not like him, send some other good Republican." Nelson's strategy was to prevent Washburn from gaining a straightforward majority in either the nomination or the election in the Republican caucus, and to appear as a unifying choice for the Republicans. He had to strike a fine balance between appealing to Scandinavian ethnic pride on the one hand and affirming himself a true American on the other, and between the appearance of treachery against Washburn and maintaining an honest impression. The campaign came to a head in the so called "Three Week War" or "Hotel Campaign", which was in full force by January 5, 1895. The confrontations, lobbying, cajoling, and alleged bribery centered on St. Paul's Windsor and Merchants hotels. Legislators were unnerved by the campaign, and the outcome remained uncertain. Return visits to their constituencies in mid January did little to clarify public opinion. Public meetings with "wirepullers" had similarly little effect. Nelson's strength became apparent but was not yet decisive on January 18 when the Republicans caucused. Washburn fell well short of reaching the necessary 72 votes, and a number of erstwhile supporters fell to Nelson on the second ballot. By the time the election went to the full legislature, it was clear that Washburn had lost. On January 23 Nelson was elected to the United States Senate, the first Scandinavian born American to reach this post. Exhausted from the campaign, Washburn called for direct, popular elections of senators. It is remembered as one of the bitterest elections in Minnesota political history. Washburn was perceived as a wealthy, urban, aristocratic native Yankee from Maine, and Nelson as a hard working immigrant from the Upper Country. Nelson's victory reinforced the growing influence of areas of Minnesota outside the Twin Cities, and strengthened political awareness among ethnic Scandinavians in the region. Nelson decided early to make this image his platform, asking his constituency to call him "Uncle Knute."

Сенаттың бірінші кезеңі

АҚШ-тың 54-ші Конгресі 1895 жылдың желтоқсан айына дейін шақырылмады, және Нельсон жұмысқа кірісуге асық болса да, ол демалыс уақытын саяхаттап және шаруа қожалығында жұмыс істеумен өткізді. Ол сонымен қатар Норвегия Конституциясын ағылшын тіліне аударды және «Еркін күміс» мәселесін зерттеді. Бұл оның 1895 жылдың 31 желтоқсанында Сенатта жасаған алғашқы сөйлеуінің тақырыбы болды, онда ол қағаз валютаны қолдады. Нельсон өзінің мансабының барлық кезеңінде популизмге қарсы, бірақ прагматикалық ұстанымды сақтады. Оның бірінші мерзіміндегі ең маңызды жетістігі, мүмкін, Нельсоннің банкроттық заңы болды, ол фермерлерге кредиторлардың мәжбүрлі банкроттыққа салуына қарсы, өз еркімен банкротқа түсуге мүмкіндік беруді мақсат етті. Ол бұл заңды борышкерлерге қатысты қатал болған Сот комитетіне қарағанда балама ретінде ұсынды. Ол заң жобасын оның өзіндік құндылығы үшін қолдағанмен, бұл оған адвокаттық өмірінен өзін арылуға және ауыл шаруашылығымен айналысатын сайлаушыларының құрметін алуға мүмкіндік берді. 18 айға созылған тыңшылықпен жүргізілген келіссөздерден кейін Нельсон заң жобасын Конгресте 1898 жылдың 24 маусымында қабылдауға қол жеткізді. Банкротқа өтініш беру кейін көпке дейін «Нельсон емін қабылдау» деп аталатын болды. Егер Нельсон банкроттық заңында тәуелсіздік танытқан болса, Испан-Америка соғысында партиялық бағытты ұстанды және соғыс күшін ынтамен қолдады. Ол Сенатта Филиппин мен Гавайиді аннексиялау мәселесі бойынша ашулы пікірталасқа қатысты. Ол және келісімнің авторларының бірі, аға Миннесота сенаторы Кушман Дэвис Париж шартын ратификациялауға көпшілікпен бірге дауыс берді. Ол көбінесе былай деп айтқан:

Құдай АҚШ-қа христиандық цивилизацияны тарату міндетін берді. Біз билеушілер емес, қызмет ететін періштелер ретінде келдік.

Норвегияға оралу

Нельсон әрқашан өзін, ең алдымен, америкалық ретінде таныстыруға және туған еліне қатысты қайшылықты сезімдерге орын бермеуге тырысты. Бірақ ол Норвегияны түрлі жолдармен қолдады, әсіресе, норвегиялық офицерлерді Кубадағы американдық тактиканы бақылауға және одан үйренуге шақырды. Ол біраз уақыттан бері Норвегияға сапар жоспарлап жүрген еді, сонымен қатар Швеция мен Данияға да баруды жөн көрді, өзінің скандинавиялық-американдық шығуына баса назар аударды. Ол жалғыз саяхаттап, өзінің туған қаласы Эвангерді алғашқы тоқтаған жерлерінің бірі етті. Ол ауылға тек жүктерін алып, ат арбасымен келді және құрметті қонақ ретінде қарсы алынды. Ол өзінің туған диалектісі – Воссемол (Vossemål) тілінде сөйледі, маңызды саяси мәселені көтеру қажет болған жағдайда ғана Риксмол (Riksmål) тіліне ауысты. Ауыл тұрғындары оған тез арада «ду Кнут» деп тіл қата бастады, ол оған ұнағандай болды. Эвангерден Нельсон Кристианияға (қазіргі Осло) барды, онда ол ресми құрметтен бас тартты, ал Стокгольмде одан да аз назар аударды. Ол Копенгагенде бір апта болды, өзінің қамқорлығымен тағайындалғандармен – Даниядағы АҚШ елшісі Лориц С. Свенсонмен және Роттердамдағы консул Сорен Листоемен кездесті. Ол король Кристиан IX-пен кездесіп, Свенсон ұйымдастырған салтанатты кешкі асқа қатысты. Ол Шлезвиг-Гольштейннің даулы аймағы мен Ватерлоо шайқасы болған жерді аралап көрді. Нельсон Англия арқылы үйіне қайтты және 17 қазанда британ парламентінің қонақтар галереясында болды, сол күні королева Виктория Екінші Бур соғысын талқылау үшін төтенше сессия шақырды.

1900-1902 жылғы сайлау науқаны

Нельсонның 1902 жылы қайта сайлану науқаны 1900 жылы Миннесота штаты заң шығарушы органына сайлаулармен басталды, себебі ол тағы да штат заң шығарушыларымен сайланды. Оның стратегиясы – атақты ұлттық көшбасшылармен, әсіресе Теодор Рузвельт пен Роберт М. Ла Фоллетт ағамен, Уильям МакКинлидің науқаны үшін штат бойынша саяхат жасағанда, байланыс орнату болды. Нельсон науқандарында харизмаға қарағанда жақсы ұйымдастырушылық қабілетімен танымал болды, бірақ сол жылы республикашылдардың жеңісіне үлкен үлес қосты. Нельсонның ұлы Генри Кнут Нельсон сол жылы Миннесота штаты заң шығарушы органына сайланды. Нельсонның екінші сенат мерзіміне қайта сайлануы іс жүзінде қамтамасыз етілді. Науқан 1902 жылға дейін жалғасты, ол кезде Нельсон Хоббингтен шығысқа қарай пойыз бұзылғанда қол арбасын иелену арқылы көзге түсті. Ол жылдам қарқынмен Миннесота штатының Вольф-Джанкшн қаласына өзі жетті. Осыған дейін Нельсонның саяси мансабы негізінен экономикалық шекараның дамуына, жерді игеруге, иммиграцияға және «Алтын ғасыр» динамикасына байланысты болды. Прогрессивті дәуірдің басталуымен реформалар желдері батыстан гөрі шығыстан күштірек соғып, қалалық мәселелер алға шықты. Осының салдарынан Нельсон өзінің саяси стратегиясын қайта қарауға мәжбүр болды. Сол кездегі саяси қозғалыстардың күрделі жағдайында Нельсон «орташа прогрессивті» бағытты таңдады, кейбір мәселелерде (мысалы, монополияға қарсы шаралар) үкіметтің араласуын қабылдады, бірақ социализмге қарсы болды. Ол жеке істерде ықпалдықтан бас тартып, сайлаушыларына үлкен-кіші мәселелерде көмектесуге басымдық берді, өзін сенімді, жақсы жұмыс істейтін және өзіне сенетін адамдар мен идеялар үшін табанды түрде күресетін «жұмыс атты» адам ретінде көрсетті.

Аумақтар мен мемлекет

Сенатта Нельсон Сауда және еңбек департаментін құруға және 1898 жылы Нельсон банкроттық заңының қабылдануына қатысты, сондай-ақ 1918 жылдан 1919 жылға дейін Оверман комитетінде жұмыс істеді. 1895 жылдан 1923 жылға дейін сенаторлық қызметін атқарып, 54-ші шақырылымнан 67-ші шақырылымға дейін сенатор болды. Өмірінің соңына дейін, 1923 жылы Вашингтондан туған қаласы Александрияға пойызбен жолда қайтыс болды және сонда жерленді.