Кіріспе
Компьютерлік жадтың ерте және ескірген түрі. Селектрон – Ян А. Рачман және оның тобы Америка радио корпорациясында (RCA) Владимир К. Зворикиннің жетекшілігімен жасаған цифрлық компьютерлік жадтың алғашқы түрі. Бұл вакуумдық түтік, ол Уильямс түтігі сияқты технологияны пайдаланып, сандық деректерді электростатикалық зарядтар түрінде сақтады. Топ магниттік өзек жады кеңінен қолданысқа енгенге дейін Селектронның коммерциялық тұрғыдан пайдалы нұсқасын жасауға қол жеткізе алмады.
The Selectron was an early form of digital computer memory developed by Jan A. Rajchman and his group at the Radio Corporation of America (RCA) under the direction of Vladimir K. Zworykin. It was a vacuum tube that stored digital data as electrostatic charges using technology similar to the Williams tube storage device. The team was never able to produce a commercially viable form of Selectron before magnetic core memory became almost universal.
Даму
Selectron-ды әзірлеу 1946 жылы Advanced Study институтының Джон фон Нейманның тапсырысы бойынша басталды. Фон Нейман IAS машинасының жобалау процесінде болғанда, жоғары жылдамдықты жадтың жаңа түрін іздеп жүрген еді. RCA-ның бастапқы жобалау концепциясы 4096 бит сыйымдылықты қамтитын, ал 1946 жылдың соңына дейін 200 дана өндіруді жоспарлаған. Бірақ құрылғыны жасау күткеннен қиын болды және 1948 жылдың ортасына дейін олар қол жетімді болған жоқ. Даму баяулаған сайын, IAS машинасы сақтау үшін Williams түтіктеріне көшуге мәжбүр болды, ал Selectron-ның басты тұтынушысы жоқ болды. Осы кезде IBM да Selectron-ға қызығушылық танытты, бірақ бұл қосымша өндіріске әкелмеді. Соның салдарынан RCA өз инженерлерін түсті теледидарларды жетілдіруге жұмылдырды және Selectron-ды "екі лайықты қызметкердің (Басқаарма төрағасы мен Президенттің) әйелдеріне" тапсырды. Бұл 1024x4 биттік вакуумдық түтікше болды. Оның ортасында тік қыздырылатын катод орналасқан, оны екі бөлек сымдар жиынтығы – бірі радиалды, бірі осьтік – қоршап тұрды, цилиндрлік тор массивін құрайтын. Соңында, төрт сегменттің ішкі бетіне диэлектрлік сақтау материалы жабылған. Биттер сигнал тақталарының тегіс бетіндегі дискретті зарядталған аймақтар түрінде сақталды. Екі ортогональды тор сымы әдетте сәл оң потенциалмен "бейтараптандырылған", сондықтан катодтан электрондар тор арқылы диэлектрикке жылдамдатылды. Электрондардың үздіксіз ағыны сақталған зарядты электрондардың екіншілік эмиссиясы арқылы үнемі жаңартуға мүмкіндік берді. Бітті оқу немесе жазу үшін таңдау үшін екі тордың әрқайсысындағы екі іргелес сымнан басқа барлық сымдар теріс потенциалмен бейтараптандырылды, бұл тек бір нүктеде диэлектрикке ток ағуына мүмкіндік берді. Осы тұрғыдан алғанда, Selectron Уильямс түтігінен керісінше жұмыс істейді. Уильямс түтігінде сәуле үнемі оқу/жазу циклында сканерленеді, сонымен қатар деректерді жаңарту үшін де қолданылады. Ал Selectron көбінесе барлық түтікті жаңартып отырады, тек оқу және жазу операцияларын жүргізу үшін осы процестен уақытша тоқтайды. Бұл операцияны жылдамдатумен қатар, деректердің үнемі жаңартылуын қамтамасыз етіп, олардың сенімділігін де арттырды. Жазу операциясы жоғарыда сипатталғандай бітті таңдап, содан кейін сигнал тақтасына оң немесе теріс потенциал импульсін жіберу арқылы жүзеге асырылды. Бит таңдалған кезде электрондар диэлектрикке тартылып (оң потенциалмен) немесе диэлектриктен итеріліп (теріс потенциалмен) шығарылды. Тордағы потенциал жойылғанда, электрондар диэлектрикте статикалық электрдің нүктесі ретінде тұрақталды. Құрылғыдан оқу үшін біт орны таңдалып, катодтан импульс жіберілді. Егер сол битте заряд болса, электрондар диэлектриктен итеріліп, сигнал тақтасындағы қысқа импульс ретінде оқылды. Импульс болмаса, диэлектрикте заряд болмаған дегенді білдіреді. Кішкентай сыйымдылығы 256 биттен (128x2 бит) тұратын "өндірістік" құрылғы да ұқсас вакуумдық түтікшеде орналасқан. Ол тіктөртбұрышты тақтаға орналастырылған екі дискретті "көзше" жинақтау массивінен тұрды, олар сегіз катодтар қатарымен бөлінген. 4096 биттік құрылғыдағы 44 шпілдің саны 31 шпілге және екі коаксиалды сигнал шығыс коннекторына дейін азайтылды. Бұл нұсқада әр көзге көрінетін жасыл фосфорлар қосылды, бұл бит статусын көзге көріп оқуға мүмкіндік берді.
Around this time IBM expressed an interest in the Selectron as well, but this did not lead to additional production. As a result, RCA assigned their engineers to color television development, and put the Selectron in the hands of "the mothers in law of two deserving employees (the Chairman of the Board and the President)." was a by vacuum tube configured as 1024 by 4 bits. It had an indirectly heated cathode running up the middle, surrounded by two separate sets of wires — one radial, one axial — forming a cylindrical grid array, and finally a dielectric storage material coating on the inside of four segments of an enclosing metal cylinder, called the signal plates. The bits were stored as discrete regions of charge on the smooth surfaces of the signal plates. The two sets of orthogonal grid wires were normally "biased" slightly positive, so that the electrons from the cathode were accelerated through the grid to reach the dielectric. The continuous flow of electrons allowed the stored charge to be continuously regenerated by the secondary emission of electrons. To select a bit to be read from or written to, all but two adjacent wires on each of the two grids were biased negative, allowing current to flow to the dielectric at one location only. In this respect, the Selectron works in the opposite sense of the Williams tube. In the Williams tube, the beam is continually scanning in a read/write cycle which is also used to regenerate data. In contrast, the Selectron is almost always regenerating the entire tube, only breaking this periodically to do actual reads and writes. This not only made operation faster due to the lack of required pauses but also meant the data was much more reliable as it was constantly refreshed. Writing was accomplished by selecting a bit, as above, and then sending a pulse of potential, either positive or negative, to the signal plate. With a bit selected, electrons would be pulled onto (with a positive potential) or pushed from (negative potential) the dielectric. When the bias on the grid was dropped, the electrons were trapped on the dielectric as a spot of static electricity. To read from the device, a bit location was selected and a pulse sent from the cathode. If the dielectric for that bit contained a charge, the electrons would be pushed off the dielectric and read as a brief pulse of current in the signal plate. No such pulse meant that the dielectric must not have held a charge. The smaller capacity 256 bit (128 by 2 bits) "production" device was in a similar vacuum tube envelope. It was built with two storage arrays of discrete "eyelets" on a rectangular plate, separated by a row of eight cathodes. The pin count was reduced from 44 for the 4096 bit device down to 31 pins and two coaxial signal output connectors. This version included visible green phosphors in each eyelet so that the bit status could also be read by eye.