Эндрю Кларк: Шотланд дәрігері және патологтың өмірбаяны
Sir Andrew Clark, 1st Baronet
Эндрю Кларк (1826-1893) – шотланд дәрігері, патолог. Лондондағы аурухана мұражайының кураторы болды, Хаслар ауруханасында патолог қызметін атқарды. Дәрігерлік өмірбаяны.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд дәрігері және патологы басқа адамдар
Scottish physician and pathologist
other people
Сэр Эндрю Кларк, 1-ші баронет (28 қазан 1826 – 6 қараша 1893) – шотланд дәрігері және патологы.
Sir Andrew Clark, 1st Baronet (28 October 18266 November 1893), was a Scottish physician and pathologist.
Ерте өмір және білім
Ол Абердин қаласында туды, Амелия Андерсон мен Эндрю Кларктың заңды емес ұлы. Оның анасы оны дүниеге келтірген кезде қайтыс болды, ал әкесі, ол да дәрігер болған, жеті жасында қайтыс болды. Абердиндегі мектепке барганнан кейін, оны қамқорлары, екі бай ағасы, жіберді.
He was born in Aberdeen, the illegitimate son of Amelia Anderson and Andrew Clark. His mother died at his birth, and his father, who also was a physician, died when he was seven years old. After attending school in Aberdeen, he was sent by his guardians, two wealthy uncles,
Мансап
1849 жылы ол Т. Х. Хакслимен бірге жұмыс істеген Хаслар ауруханасының патологы болды, ал 1853 жылы Лондон ауруханасының мұражайының жаңадан құрылған кураторы лауазымына сәтті түсті. Ол барлық күшін патологияға арнауды жоспарлаған, бірақ жағдайлар оны белсенді медициналық практикаға итермеледі. 1854 жылы, Абердинде докторлық дәрежесін алған жылы, аурухананың ассистент дәрігері лауазымы босады және оны оған үміткер болуға көндірді. Ол туберкулезге бейімділігінің осы лауазымға тағайындалуына қалай себеп болғанын айтуды жақсы көретін. "Ол – тек кедей шотланд дәрігері, оған бірнеше ай ғана қалды, беріңдер оған" деді. Ол осы лауазымды алды, және қайтыс болғаннан екі жыл бұрын аурухана штатында болғандардың арасында тірі қалған жалғыз адам өзі екенін жариялады. 1883 жылы медицина ғылымына қосқан үлесі үшін ол баронет атағымен марапатталды. Сол жылы ол Лондон клиникалық қоғамының президенті болып сайланды. 1885 жылғы маусымда ол Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. 1892 жылы ол Корольдік медицина және хирургия қоғамының президенті болып сайланды.
In 1849 he became pathologist to the Haslar Hospital where T. H. Huxley was one of his colleagues and in 1853 he was the successful candidate for the newly instituted post of curator to the museum of the London Hospital. There he intended to devote all his energies to pathology, but circumstances brought him into active medical practice. In 1854, the year in which he took his doctor's degree at Aberdeen, the post of assistant physician to the hospital became vacant and he was prevailed upon to apply for it. He was fond of telling how his tuberculosis tendencies gained him the appointment. "He is only a poor Scotch doctor," it was said, "with but a few months to live; let him have it." He had it, and two years before his death publicly declared that of those who were on the staff of the hospital at the time of his selection he was the only one remaining alive. He was created a baronet in 1883 in recognition of his services to medical science. He was elected the same year President of the Clinical Society of London. In June 1885 he was elected a Fellow of the Royal Society. He was elected President of the Royal Medical and Chirurgical Society in 1892.
Жазу
Көрсетілген тәжірибесіне қарамастан, ол көптеген кітап жазуға уақыт тапты, олардың бәрі оның бұрын мақтан тұтқан нақты және тегіс стильде жазылған. Күдісіз, жеке себептерге байланысты, өкпе аурулары, әсіресе өкпе фиброзы оның ең сүйікті тақырыбы болды, бірақ ол бүйрек жетіспеушілігі, анемия, іш қату сияқты басқа да мәселелерді де талқылады.
In spite of the claims of his practice he found time to produce a good many books, all written in the precise and polished style on which he used to pride himself. Doubtless owing largely to personal reasons, lung diseases and especially lung fibrosis formed his favourite theme, but he also discussed other subjects, such as kidney failure, anemia, constipation, etc.
Өлім
Ол Лондонда сал болудан кейін қайтыс болды және Хертфордширдегі Хатфилдтегі шалғайдағы үйіне жақын Эссенденде жерленді.
He died in London, after a paralytic stroke, and was buried at Essenden, near his country house at Hatfield, Hertfordshire.