Француз адвокаты: Людовик XVI-ны қорғаушы Реймонд де Сезе

Кіріспе

Француз адвокаты (1750–1828)

Реймонд Ромен, Сезе графы немесе Дезезе (26 қыркүйек 1750 – 2 мамыр 1828) – француз адвокаты. Франсуа Тронше және Малешербпен бірге ол Людовик XVI-ны Конвент алдында соттаған кезде қорғады. Де Сезе Луидің қорғанында жасаған сөзімен, тіпті қарсыластарын да әсерге түсірді.

Өмір

Реймонд де Сезе Аквитанияның Бордо қаласында дүниеге келді және сол қаланың атақты заң мектебінде білім алды. Ол ерекше құштарлық пен сөз өнерімен танылды және 1789 жылы Пьер Виктор, Брунштадт баронын «ұлтқа қарсы қылмыс» айыбынан қорғағанда көзге түсті. Қырық төрт жасында Людовик XVI-ның қорғанына көмектесу үшін зейнеттен шақырылғанда, ол Франциядағы ең білікті адвокаттардың бірі саналды. Қорғаныс аргументтерін дайындауға уақыт аз болғанымен, оның шеберлігі алғашқы нұсқасында жарқырап көзге түсті, бірақ Людовик оны тым әсерлі деп санап, «Мен олардың (Конвенцияның) сезімдерімен ойнағым келмейді» деді. Нағыз қорғаныс уақыты келгенде, төрт күннен астам ұйықтамаған де Сезе үш сағат бойы корольдің ісін қорғап, Конвенциядан оның өмірін сақтауды сұрады, әрі шешендікпен, бірақ сыпайлықпен айтты. Ол айыптаудың неге негіссіз екенін түсіндіруден бастады (1791 жылғы конституцияға сәйкес Людовик патша ретінде қудалаудан қорғалған), содан кейін Конвенцияның судья және қазылар алқасы ретіндегі құқығына қарсы шықты. Соңында ол конституцияда жазылған айыптамаларды, революцияның роялистік тарихымен, Луиді «француз азадығын қалпына келтіруші» ретінде бейнелеп, бірінен соң бірі жоққа шығарды. Де Сезе, революцияның көптеген маңызды сөздері сияқты, тарихқа үндеумен аяқтады: Людовик жиырма жасында таққа отырды, және жиырма жасында таққа мінез-құлқының үлгісін берді. Ол патшалыққа зұлымдық пен жемқорлық әкелген жоқ. Ол үнемді, әділ, қатал болды. Ол әрдайым халықтың досы болды. Халық құлдықты жоюды қалады. Ол ең алдымен өз жерінде оны жойды. Халық қылмыстық заңда реформа талап етті, ол осы реформаларды жүзеге асырды. Халық азадықты қалады, ол оларға азадықты берді. Халықтың өзі оның құрбандықтарына келді. Бірақ бүгін дәл осы халықтың атынан талап етілуде… Азаматтар, мен аяқтай алмаймын… Мен Тарих алдында тоқтаймын. Сіздердің үкіміңізді ол қалай бағалайтынын және оның үкімін ғасырлар қалай бағалайтынын ойлаңыз. Жан Поль Марат, сан-кулоттың демагогы, жақсы әсер алды және былай деді: «Де Сезе үлкен шеберлікпен жасалған ұзақ сөзді оқыды». Ол кездегі ең радикалды топтардың бірі Коммуна бұл сөзді «өте тапқыр» деп сипаттады. Дегенмен, іс ұтылып, король гильотинаға жіберілді. Де Сезе өзі революция кезінде түрмеге қамалған, бірақ ол эшафодтан қашып құтыла алды. Робеспьер құлағаннан кейін босатылды, бірақ қоғамдық өмірден шығып, Директорияға да, Наполеон үкіметіне де қызмет етпеді, оларды екеуін де заңсыз деп санады. Бурбондар қайтып келгеннен кейін ол пэр титулын алды, сондай-ақ судья және француз академиясының мүшесі болды, содан кейін жетпіс сегіз жасында қайтыс болды.

Raymond de Sèze was born in Bordeaux, Aquitaine, and studied in the famous law school of that city. He gained a reputation for remarkable passion and persuasiveness, and came to prominence in 1789 when he defended Pierre Victor, Baron de Besenval de Brunstatt, against the charge of the crime of lèse nation. When, at forty four, he was called out of retirement to assist Louis XVI's defence, he was considered one of the best lawyers in France. Though he had to prepare his defence arguments in a short amount of time, his brilliance shone through in a first draft that, although moving, Louis rejected as too rhetorical, saying, "I do not want to play on their (the Convention's) feelings". When the time for the real defence came, despite having had no sleep for over four days, de Sèze pleaded the King's case for three hours, arguing eloquently yet discreetly that the Convention should spare his life. Beginning with a description of why the charges were invalid (under the terms of the constitution of 1791 Louis, as King, was immune from prosecution), he attacked the right of Convention to stand as judge and jury. Finally, he moved to a rejection of the charges in the acte enonciatif drawn up by the constitution charge by charge, with a royalist history of the revolution, portraying Louis as 'the restorer of French Liberty". De Sèze finished, like many of the set piece speeches of the revolution, with an appeal to history:
Louis ascended the throne at the age of twenty, and at the age of twenty he gave to the throne the example of character. He brought to the throne no wicked weaknesses, no corrupting passions. He was economical, just, severe. He showed himself always the constant friend of the people. The people wanted the abolition of servitude. He began by abolishing it on his own lands. The people asked for reforms in the criminal law he carried out these reforms. The people wanted liberty: he gave it to them. The people themselves came before him in his sacrifices. Nevertheless, it is in the name of these very people that one today demands Citizens, I cannot finish I stop myself before History. Think how it will judge your judgement, and that the judgement of him will be judged by the centuries. Jean Paul Marat, the démagogue of the sans culottes, was favourably impressed, and declared: "De Séze read a long speech made with a great deal of art". The Commune, the most violent of the factions at the time, described the speech as "very adroit". Nevertheless, the case was lost, and the King was sent to the guillotine. De Sèze himself was imprisoned during the revolution, but he managed to elude the scaffold. He was released after the fall of Robespierre, but he disappeared from public life, serving neither the Directory nor the Napoleonic government, both of which he saw as illegitimate. Upon the return of the Bourbons he was made a peer, as well as a judge and a member of the French Academy, before dying at the age of seventy eight.

Бастапқы

Корольдің соты (Луи XVI Француз төңкерісіне қарсы), Дэвид П. Джордан, Калифорния университетінің баспасы, жиырма бесінші жылдық басылымы. Авторлық құқығы 1979, 2004.