Дэвид Бромідж: Американдық ақынның өмірі мен шығармашылығы
David Bromige
Дэвид Бромідж – америкалық-канадтық ақын, 30 кітап авторы. Жаңа американ поэзиясымен байланысты, бірақ тілдік поэзиядан ерекшеленеді. Туындыларының алуан түрлілігі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық ақын
American poet
Дэвид Мэнсфилд Бромидж (22 қазан 1933 – 3 маусым 2009) – 1962 жылдан бастап Солтүстік Калифорнияда тұрған канадалық-американдық ақын. Бромидж отыз кітап жариялады, олардың көптегені бір-бірінен соншалықты ерекшеленгендіктен, әртүрлі автордың туындысы сияқты көрінеді. Жастық шағында Жаңа американдық поэзиямен, әсіресе Роберт Данкан мен Роберт Крилимен байланысты болған Бромидж кейде тілдік ақындармен де байланыстырылады, бірақ бұл байланыс көбінесе сол ақындармен болған тығыз достығына және олардың оның туындыларына деген құрметіне негізделген. Бромижді бір белгілі бір категорияға жатқызу қиын. Ол тілдік поэзиядан көптеген өлеңдерінің тақырыптық біртүтастығымен, қолдан келген материалдарды пайдалануымен, лирикасының романтикалық сипатымен және өлеңге қатысты көзқарастарының алуан түрлілігімен ерекшеленеді.
David Mansfield Bromige (October 22, 1933 – June 3, 2009) was a Canadian American poet who resided in northern California from 1962 onward. Bromige published thirty books, many so different from one another as to appear to be the work of a different author. Associated in his youth with the New American Poetry and especially with Robert Duncan and Robert Creeley, Bromige is sometimes associated with the language poets, but this connection is based more on his close friendships with some of those poets, and their admiration for his work. It is difficult to fit Bromige into a slot. He departs from language poetry in the thematic unity of many of his poems, in the uses to which he puts found materials, with the romantic aspect of his lyricism, and with the sheer variety of his approaches to the poem.
Ерте өмір
Бромжи Англияның Лондон қаласында дүниеге келді. Әлдеқандай жасында туберкулездің белгілері көрініп, оны оқшаулау ауруханасына жіберді, бірақ төрт айдан кейін жағдайы жақсарып, босатылды. Сол аурухана – оның ересек өмірін қалыптастырған төрт маңызды кезеңнің біріншісі болды. Екінші кезең Лондондағы бомбалау кезінде басталды. Бомбалар әдеттегі тізбекпен түсіп, Бромжилердің үйін, олардың ішіндегілермен бірге қиратуға айналды. Келесі кезең оның оқуы мен жұмыс тәжірибесімен байланысты. Соғыс аяқталғаннан кейін Бромжи Хэбердашерс' Аске'с Хэмпстед мектебіне стипендия жеңіп, әлеуметтік жағынан жақсырақ мектепте оқу мүмкіндігіне ие болды. Мектеп сертификатын аяқтаған соң, Бромжи Швецияның оңтүстігіндегі фермада малшы болып жұмыс істеу ұсынысын қабылдады. Осы кезеңдердің әрқайсысы оны өзгертті. Біріншісі оны отбасына күдікпен қарауға мәжбүр етті; бомбалау оған өзге адам болуға серт берді; ал жұмыс пен оқу оған ақын болу үшін қажетті өмірлік тәжірибе сыйлады.
Bromige was born in London, England. At an early age, he showed signs of being tubercular and was sent to an isolation hospital, but after four months, his condition improved, and he was discharged. That hospital was the first of four crucial interludes, which molded his adult life. The second of these interludes came during the London Blitz. A stick of bombs falling in their customary sequence appeared likely to destroy the Bromiges’ house, with them inside. The next interlude involves his schooling and work experience. When the war ended, Bromige won a scholarship to Haberdashers' Aske's Hampstead School and a chance to study at a socially superior school. After completing his School Certificate, Bromige accepted an offer to be a dairyman on a farm in southern Sweden. Each of these interludes changed him. The first made him suspicious of his family; the bombing made him vow to be someone else; work and study gave him the worldly experience to be a poet.
Өлең жазу
Ол Британдық Колумбия университетінде Джордж Бауэринг, Фред Ва, Фрэнк Дейви, Дэвид Доусон және Джейми Рид сияқты басқа да ақындармен кездесті. Олар оны өлеңдерін жазуға және жариялауға ынталандырды. 1963 жылы Ванкувердегі Поэзия фестивалінде Бромжи Роберт Крили, Чарльз Олсон, Денис Левертов, Аллен Гинзберг және Роберт Дунканмен танысты. Осы тырастың нәтижесінде көптеген өлеңдер жарық көрді. Батыс штаттар кітап сыйлығының төрағасы Роберт Хасс оның шығармалары туралы жоғары баға беріп, 1988 жылғы «Күшті тілек: Таңдалған өлеңдер, 1963-1987» кітабын поэзия номинациясы бойынша бірінші жүлдеге ие етті. Ол Поэзия қорынан екі рет марапатталды – бір рет 3000 доллар, екінші рет 10 000 доллар көлемінде сыйлық алды. Сондай-ақ ол Ұлттық өнер қорынан екі рет құрметке бөленді. Ол өзінің алғашқы жарияланған өлеңі үшін колледж сыйлығын жеңіп алды. Үш жыл өткен соң Бромжи Вудро Вильсон стипендиясын ұтып алды. Ереже бойынша, ол магистратураны басқа университетте аяқтауы керек болды. 1962 жылы Британдық Колумбия университетін бітіргеннен кейін ол Берклидегі Калифорния университетін таңдады. Беркли университетінде Бромжи Фредерик Круз, Стивен Бут және Томас Паркинсонпен оқыды. Бэй-Эриадағы өмірі оны американдық ақындардың жас буынымен, соның ішінде Рон Лоуинсон, Майкл Палмер, Рон Силлиман, Дэвид Мельник, Кэтлин Фрейзер, Кеннет Ирби, Рэй Армантраут, Боб Перлеман, Харви Биали, Роберт Греньер, Стивен Ратклифф, Пэт Нолан, Алистер Джонсон және тағы да басқалармен байланыстырды. 1968 жылы оның үшінші кітабы «Жердің соңы» («The Ends of the Earth») Black Sparrow Press баспасында жарық көрді. Бұл оның он бір кітабын шығарған жиырма үш жылдық серіктестігінің бастауы болды. Осы кітаптағы өлеңдерде еңбексіздік сезімі байқалады. Бұл Коктоның Бромжидің өмірін ерекше егжей-тегжейлі сипаттағанындай. Оның бесінші кітабы «Тілдер» («Threads») айқын өзгеріске толы. Ол «Жердің соңынан» келген көлеңкелер тірілгендей және кітапты толтырған түрлі өмірлерден тіл үйренгендей көрінеді.
He met other poets at the University of British Columbia such as George Bowering, Fred Wah, Frank Davey, David Dawson, and Jamie Reid, and they encouraged him to write and publish his work. At the 1963 Vancouver Poetry Festival Bromige met Robert Creeley, Charles Olson, Denise Levertov, Allen Ginsberg, and Robert Duncan. The result of this endeavor led to the publication of many poems. Robert Hass, the chairman of the Western States Book Award Committee, wrote glowingly of his work and chose his 1988 book, Desire: Selected Poems, 1963 1987 to win the first prize for poetry. He has twice been honored by the Poetry Foundation, once with a $3,000 and again with a $10,000 prize. And he has twice been honored by the National Endowment for the Arts. He won the college prize for the first poem he ever published. Three years later, Bromige won a Woodrow Wilson Scholarship. The rules stated that he had to do his graduate work at a different university. In 1962, he chose the University of California at Berkeley after graduating from the University of British Columbia. At UC Berkeley, Bromige studied with Frederick Crews, Stephen Booth, and Thomas Parkinson. Living in the Bay Area also brought him into contact with a younger generation of American poets, including Ron Loewinsohn, Michael Palmer, Ron Silliman, David Melnick, Kathleen Fraser, Kenneth Irby, Rae Armantrout, Bob Perelman, Harvey Bialy, Robert Grenier, Stephen Ratcliffe, Pat Nolan, Alistair Johnson and more. In 1968, his third book, The Ends of the Earth, was published by Black Sparrow Press. It was the beginning of a twenty three year partnership that produced eleven of his books. The poems in this book have a ghostly tone. It is as though Cocteau was doing a very detailed description of Bromige's life. The change apparent in his fifth book, Threads, is startling. It reads as though the ghostly presences from The Ends of the Earth had fleshed out and learned to speak a language from the various lives whose talk fills the book.
Академиялық мансап
Беркли университетінен А. Б. Д., (диссертацияны қорғамаған) Бромжи 1970 жылы Сонома мемлекеттік университетінің ағылшын тілі кафедрасында оқытушы болып жұмыс істеді. Содан кейін екі жылдың ішінде жеті кітап жарық көрді. Бұл – оның шығармашылығының ерте кезеңі. «Он жылдық дайындық» кітабы осымен басталды. Бұл кітапқа 1960 жылға дейінгі оның алғашқы туындылары енді, олар кез келген оқырманға қызықты болды. Содан кейін «Жинақтан» үзінділер, одан кейін «Жылбырлар» кітабынан өлеңдер келді. Келесісі – Торонтодағы Coachhouse Press баспасынан Виктор Колеман шығарған «Батыс құстары». Бұл кітап үш бөлімнен тұрады: бау-бақша және қонақтар туралы күнделік; Батыс Сонома округінің ландшафтымен толы, аяқталған өлеңдер бөлімі; және ақ құйрықты желкеннің қалықтап ұшуын бейнелеу үшін сирек үштіктермен жазылған бір ұзын өлең. Одан кейін Black Sparrow баспасы «Тар жолдар мен олардың маңында» атты кітабын шығарды. Бромжи бұл кітаптардың арасында осы кітаптың ең қызықтысы екенін айтты. «Мен прозадағы өте таныс сияқты сөйлемдерді қолдандым, соңғы жолы сатуды арттырды немесе жұқа қатты нан сияқты құлап кетті. Маған ол қызық емес еді. Банальды немесе керемет, мен өмір сүріп жатқан әлемде ешқандай айырмашылық болған жоқ. Сонымен қатар, кейде банальды нәрселер мен тыңдағанда керемет болып шықты». Ол сонымен қатар «Sparrow» сериясы үшін сол кезде үш кішкентай кітап жасады. 1974 жылы ол «Сілтеулер мен баталар» атты кездейсоқ өлеңдер жинағын шығарды. Бромжи журналдарда көп жариялауды жалғастырды және 1980 жылы «Менің поэзиям» атты кітабын шығарды. 1980 жылдар «Менің поэзиям» үшін Pushcart сыйлығымен басталды және оның таңдамалы өлеңдері «Күшті тілек» үшін Батыс штаттарының поэзия сыйлығымен аяқталды. Осы аралықта Бромжи әйелімен және кішкентай қызымен бірге Сонома мемлекеттік университетінің ағылшын тілі кафедрасында профессорлық міндеттерін толыққанды орындады. Ол SSU-де поэзия конференцияларын ұйымдастырды, Opal Nations-пен бірлесіп жариялады, Сан-Францискодағы Лэнгтон-стриттегі Аллен Фишердің төрт күндік резиденциясын талдады және өзі Том Беккеттің «Қиындықтар» журналының тақырыбы болды. 1990 жылы Джон Мартин, Black Sparrow Press баспасын Санта-Розаға көшірген, «Адамдар, әйелдер және көлік құралдары» атты таңдамалы прозалық кітабын шығарды. Бромжи 1993 жылы Сонома мемлекеттік университетінен ерте зейнеткерлікке шықты және жариялауды және оқуды жалғастырды. «Brick Books» баспасынан шыққан «Кішкентай соттар әлемде таразы жоқ» кітабындағы елу қысқа өлең Бромжидің әзілге құмар және сарказмды ең жақсы жағын көрсетеді. Ол «They Ate» романымен көңіл көтерді, ол ғасыр басындағы детективтік романнан жасалған, «Аудармашылар тобы» (Avec Press) романынан бұрын. Әр шумақта 10 жол бар, бірақ әр өлеңде әртүрлі таратылған. «Гонконг портының басқарушысы» (Sun and Moon) келесісі, онда көптеген жазу түрлері бар, соның ішінде мінсіз сонет. Бромжидің 90-шы жылдардағы соңғы кітабы – Potes and Poets Press баспасынан 30 данамен шығарылған «Құпия бундельдер». Оқытуды сағынып, Бромжи Сан-Франциско университетінде жартылай уақыт жұмыс істеді және кейіннен «As in T as in Tether» деп аталатын кітапты жаза бастады, ол 2003 жылы Small Press Traffic-тен «Жылдың үздік кітабы» деп танылды. Bromige «Indictable Suborners» және «Behave or Be Bounced» кітаптарын dPress, Севастополь, 2003 жылы жариялады. Соңғы бірнеше жыл бойы Бромжи ақын және dPress редакторы Ричард Деннермен 100 Cantos кітабын бірлесіп жазды. «Spade: Cantos 1 33» 2006 жылы жарық көрді. Бромжи Калифорнияның Севастополь қаласында тұрды. Ол 2009 жылдың 3 маусымында қант диабетінің асқынуынан қайтыс болды.
Leaving UC Berkeley A. B. D., (All but dissertation), Bromige took a teaching position in the English Department at Sonoma State University in 1970. Then came seven books in two years. This is Bromige at an early peak. Ten Years in the Making began it. This book consisted of some of his early work, going back to 1960, work engagingly open to the merest reader. Then come selections from The Gathering, followed by poems from Threads. Next came Birds of the West, from Victor Coleman of Coachhouse Press in Toronto. This book consists of three sections: a journal of gardening and visitors; a section of more finished poems, filled with a landscape of Western Sonoma County; and a single, long poem written in sparse triplets to reflect a white tail kite's hovering flight. Soon afterwards, Tight Corners and What’s Around Them was issued by Black Sparrow. Bromige has stated it was the most interesting to him of this clutch of books. "I was using a fairly familiar sort of sentence, in prose, with a last line that either boosted sales or fell flat as a flapjack. I didn’t care. Banal or brilliant, it made no difference in the world I was living in. Besides, sometimes the banal turned brilliant as I listened." He also did three pint sized books about this time for the "Sparrow" series. In 1974, he also published a book of occasional poems, Spells and Blessings. Bromige continued to publish prodigiously in magazines and, in 1980, published a book called My Poetry. The 1980s started with a Pushcart Prize for My Poetry and ended with the Western States Poetry Award for his selected poems, Desire. In between, Bromige devoted himself to his wife and young daughter while carrying a full time professor's responsibilities in the English Department at Sonoma State University. He coordinated poetry conferences at SSU, published a collaboration with Opal Nations, wrote an analysis of Allen Fisher's four day residency at Langton Street in San Francisco, and was himself the subject of an issue of Tom Beckett's The Difficulties. In 1990, John Martin, who had moved Black Sparrow Press to Santa Rosa, published Men, Women & Vehicles, a book of selected prose. Bromige retired early from Sonoma State University in 1993, and he continued to publish and give readings. Tiny Courts in a World Without Scales, Brick Books, is a book of fifty short poems, showing Bromige at his droll and sarcastic best. He had fun with They Ate, a cut up from a turn of the century detective novel, before producing A Cast of Tens (Avec Press). Each stanza has 10 lines but in each poem is distributed variously. The Harbormaster of Hong Kong (Sun and Moon) came next with many kinds of writing in it including a perfect sonnet. Bromige's final book from the 90's was Vulnerable Bundles, a limited edition of thirty, from Potes and Poets Press. Missing teaching, Bromige returned to it part time at the University of San Francisco, and he also began writing what would later be As in T as in Tether, which was awarded A Best Book of the Year (2003) recognition from Small Press Traffic. Bromige published Indictable Suborners and Behave or Be Bounced with dPress, Sebastopol, in 2003. For the past few years, Bromige had been collaborating with poet and dPress editor Richard Denner on 100 Cantos. Spade: Cantos 1 33 was published in 2006. Bromige lived in Sebastopol, California. He died on June 3, 2009, of complications from diabetes.