Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ән сияқты вокалды немесе аспаптық туынды.
Song like vocal or instrumental composition
Аир (; француз тілінде ayr, ayre деп те аталады) – әнге ұқсас вокалды немесе аспаптық туынды. Бұл термин халық әндері мен балладалардың әртүрлі әуендеріне де қолданылуы мүмкін. Бұл музыкалық ән түрі, көбінесе (операда, кантатада және ораториода) ария деп аталады.
An air (; also ayr, ayre in French) is a song like vocal or instrumental composition. The term can also be applied to the interchangeable melodies of folk songs and ballads. It is a variant of the musical song form often referred to (in opera, cantata and oratorio) as aria.
Ағылшын тіліндегі айры
16 ғасырдың соңында Англия патша сарайында алғаш пайда болып, 1620 жылдарға дейін үлкен танымалдылыққа ие болды. Бұл әндер, итальяндық монодия мен француздық air de cour үлгісінде жазылған болуы мүмкін, көбінесе люттың сүйемелдеуімен орындалатын, жеке әндер немесе үш бөліктен тұратын шығармалар еді. (306 б.) Олардың танымалдылығы Джон Даулендтің (1563–1626) «First Booke of Songs or Ayres» (1597) атты туындысының жарық көргенімен басталды. Оның ең әйгілі әндері: «Келіңіз», «Ағып тұр, көз жасым», «Мен ханымның жылағанын көрдім» және «Мен қараңғылықта тұруға рұқсат етіңіз». Бұл басылымдардың қарқыны 1620 жылдары азайғанмен, айралар жазылып, орындалуын жалғастырды және көбінесе сарайлық маскарадаларға енгізілді. (309 б.)
Lute airs were first produced in the royal court of England toward the end of the 16th century and enjoyed considerable popularity until the 1620s. Probably based on Italian monody and French air de cour, they were solo songs, occasionally with more (usually three) parts, accompanied on a lute. (p. 306). Their popularity began with the publication of John Dowland's (1563–1626) First Booke of Songs or Ayres (1597). His most famous airs include "Come again", "Flow, my tears", "I saw my Lady weepe", and "In darkness let me dwell". Although this printing boom died out in the 1620s, ayres continued to be written and performed and were often incorporated into court masques. (p. 309).
Барокко және классикалық әуендер
18 ғасырда композиторлар дауыссыз аспаптар ансамблі үшін әуендер жазды. Бұл әнге ұқсас, лирикалық туындылар, көбінесе ірі композицияның бөліктері болды. Иоганн Себастьян Бах ең белгілі екі әуенді жазды: оның D мажордағы №3 сюитасының екінші бөлімі, BWV 1068, Август Вильгельмжи оны скрипка мен фортепианоға «G струнасындағы әуен» ретінде бейімдеді; және оның Голдберг вариацияларының тақырыбы, BWV 988, Аир Partitas BWV 825–830 клавесинінде де кездеседі. Георг Фридерик Гендельдің F мажордағы сюитасының бесінші бөлігі, HWV 348, Гендельдің «Су музыкасы» жинағының бір бөлігі, тағы бір жиі орындалатын әуен.
By the 18th century, composers wrote airs for instrumental ensembles without a voice. These were song like, lyrical pieces, often movements in a larger composition. Johann Sebastian Bach composed two of the best known airs: the second movement of his Suite No. 3 in D major, BWV 1068, which August Wilhelmj arranged for violin and piano as Air on the G String; and the theme of his Goldberg Variations, BWV 988, the Air present also in Partitas BWV 825–830 harpsichord. The fifth movement of George Frideric Handel's Suite in F Major, HWV 348, part of Handel's Water Music collection, is another frequently performed air.